Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 9 czerwca 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 46/15, po rozpoznaniu skargi K. Z. i M. Z., uchylił decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Krakowie z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w przedmiocie odmowy aktualizacji danych zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków.
Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:
K. i M. Z. wnieśli o zmianę wpisu w ewidencji gruntów i budynków poprzez sprostowanie błędów w tej ewidencji zgodnie z załączonym Aktem Własności Ziemi nr [...] z dnia [...] kwietnia 1974 r. w postaci zmiany oznaczenia wpisanych w ewidencji działek o nr [...] i [...] na numery wskazane w tym Akcie Własności Ziemi, tj. na działki o nr [...] i [...] karta mapy [...].
Starosta Olkuski decyzją z [...] lipca 2014 r. nr [...] odmówił ujawnienia w bazie danych ewidencji gruntów i budynków w miejsce działek nr [...] i nr [...] obręb [...] działek nr [...] i nr [...] zgodnie z Aktem Własności Ziemi nr [...] wydanym przez Naczelnika Powiatu Olkuskiego w dniu [...] kwietnia 1974 r.
W odwołaniu K. i M. Z. domagali się zmiany zaskarżonej decyzji poprzez uwzględnienie wniosku i dokonanie żądanego wpisu w ewidencji gruntów i budynków.
Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że według Aktu Własności Ziemi nr [...] M. Z. i K. Z. z mocy samego prawa stali się współwłaścicielami m.in. nieruchomości oznaczonych w ewidencji gruntów numerami: [...] o pow. [...]ha i [...] o pow. [...]ha położonych w Z. powiat Olkusz. Nadto wskazał, że w latach 1959 - 1963 dla wsi Z., gromada [...], powiat Olkusz został założony operat ewidencji gruntów i budynków na podstawie dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 6, poz. 32). Operat ten został przyjęty do ewidencji państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego za numerem [...]. W rejestrze gruntów dla wsi Z., gromada [...], powiat Olkusz założonym 17 października 1962 r. w pozycji rejestrowej nr 96 figurowała m.in. działka nr [...] o pow. [...]ha, a jako właściciele zostali ujawnieni: T. S. i M. S. W 1974 r. w wyniku pomiaru działka ewidencyjna nr [...] uległa podziałowi.
Operat techniczny z pomiaru kontrolnego działki nr [...] został przyjęty do ewidencji państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Według wyciągu z wykazu zmian gruntowych działka ewidencyjna nr [...] o pow. [...]ha podzieliła się m.in. na działki nr: [...] o pow. [...]ha i [...] o pow. [...]ha. Na podstawie wykazu zmian gruntowych (operat [...]) w operacie ewidencji gruntów (zmiana nr [...] z roku 1975) w pozycji rejestrowej nr 96 (Tom I) wieś Z. zostały ujawnione m.in. działki nr: [...] o pow. [...] i [...] o pow. [...]ha. Jako właścicieli wpisano: M. Z. i K. Z. zd. S. na podstawie Aktu Własności Ziemi nr [...]. Pozostałe działki ewidencyjne, powstałe w wyniku powołanego wyżej podziału, przeniesiono do innych pozycji rejestrowych. Powyższe zmiany wprowadzono także do mapy ewidencji gruntów w skali 1:2000 ark. 3 wieś Z. Organ odwoławczy podał, że operat: "Pomiar kontrolny dz. nr [...] i [...]" numer [...] zawiera również "opis i mapę" z dnia 28 marca 1974 r. W części opisowej (wypis z rejestru gruntów) zostały wykazane m.in. działki nr: [...] o pow. [...]ha i [...] o pow. [...]ha, a jako użytkowników wpisano: M. Z. i K. Z. Na wyrysie z mapy ewidencji gruntów stanowiącej część graficzną "Opis i mapa" zostały wykazane następujące działki nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...].
Naczelnik Powiatu Olkuskiego w dniu [...] grudnia 1974 r. wydał Akt Własności Ziemi nr [...], w którym stwierdził, że T. S. i jego żona M. S. stali się z mocy prawa właścicielami nieruchomości oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr [...] o pow. [...]ha, nr [...] o pow. [...]ha, nr [...] o pow. [...]ha położonych w Z. powiat Olkusz.
Organ II instancji stwierdził, że aktualnie w rejestrze gruntów obręb Z., jednostka ewidencyjna Olkusz w jednostce rejestrowej G.217 figuruje działka ewidencyjna nr [...] o pow. [...]ha jako własność: wspólność ustawowa małżeńska I. M. i W. M. Działka ewidencyjna nr [...] objęta jest księgą wieczystą nr [...], w której jako właścicieli wykazano I. M. i W. M. - wspólność ustawowa. Naczelnik Powiatu Olkuskiego w dniu [...] października 1973 r. wydał Akt Własności Ziemi nr [...], w którym stwierdził, że M. M. i jego żona I. M. stali się z mocy prawa właścicielami nieruchomości oznaczonych w ewidencji gruntów m.in. jako działka ewidencyjna nr [...] położona w Z. powiat Olkusz.
Z kolei w rejestrze gruntów obręb [...] jednostka ewidencyjna Olkusz w jednostce rejestrowej G.216 figuruje działka ewidencyjna nr [...] o pow. [...]ha jako własność: wspólność ustawowa małżeńska A. C. i G. C. Działka ewidencyjna nr [...] objęta jest księgą wieczysta nr [...] w której jako właścicieli wykazano A. C. i G. C. - wspólność ustawowa. Naczelnik Powiatu Olkuskiego w dniu [...] października 1973 r. wydał Akt Własności Ziemi nr [...], w którym stwierdził, że A. M. i jego żona S. M. stali się z mocy prawa właścicielami nieruchomości oznaczonych w ewidencji gruntów m.in. jako działka ewidencyjna nr [...] położona w Z. powiat Olkusz.
Organ odwoławczy wskazał ponadto, że zarejestrowany w operacie ewidencyjnym stan prawny działki nr [...] i nr [...] jest identyczny z treścią ksiąg wieczystych nr [...] i nr [...], a zatem obowiązek nałożony na Starostę Olkuskiego utrzymania operatu w stanie aktualności został spełniony.
Jednocześnie Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego stwierdził, że powyższe dokumenty świadczą o popełnieniu błędu w oznaczeniu działek ewidencyjnych obrębu [...] w wydanym w dniu [...] kwietnia 1974 r. Akcie Własności Ziemi nr [...] przez Naczelnika Powiatu Olkuskiego.
Zdaniem organu, w opisanym stanie faktycznym i prawnym wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów i budynków w zakresie oznaczenia działek, zgodnie z przedmiotowym AWZ byłoby niezgodne ze stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księgach wieczystych nr [...] i nr [...]. Spowodowałoby to również zdublowanie oznaczeń działek w obrębie [...], co stanowiłoby naruszenie zasad prowadzenia ewidencji gruntów i budynków. W obszarze obrębu działka ewidencyjna jest wyróżniona przez numer, który winien być w obrębie niepowtarzalny i jednoznacznie wskazywać działkę.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K. Z. i M. Z. zarzucili zaskarżonym decyzjom naruszenie interesu prawnego poprzez nieuzasadnione ograniczenie prawa własności, w tym swobodne rozporządzanie należącymi do nich przedmiotowymi działkami oraz sankcjonowanie tego ograniczenia w ramach przeprowadzonego postępowania administracyjnego, godzącego w art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP oraz treść prawa własności wynikającej z art. 140 K.c. a także naruszenia przepisów postępowania, a to art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., polegającego na przyjęciu, że obowiązek wynikający z art. 7d ust. 1 pkt a ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 4 rozporządzenia o utrzymaniu operatu ewidencyjnego w stanie aktualności został należycie spełniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylając decyzje organu I i II instancji podzielił stanowisko organów, że Akt Własności Ziemi nr [...] nie może stanowić podstawy do ujawnienia zmiany w ewidencji gruntów i budynków działek nr [...] oraz [...] obręb [...] w miejsce działek nr [...] i [...] w nim ujawnionych. Jednakże w aktualnej ewidencji gruntów i budynków dla działek nr [...] i [...] w nim ujawnionych wpisano jako właścicieli M. Z. i K. Z. na podstawie właśnie tego Aktu Własności Ziemi, chociaż numerów tych działek ten Akt nie zawiera.
Sąd zwrócił uwagę, że stosownie do treści art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak też obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, czego organy nie uczyniły. W aktach sprawy znajduje się aktualny wypis z rejestru gruntów z dnia 16 maja 2014 r. (k. 20 akt), z którego wynika, że właścicielami działek [...] o pow. [...]ha oraz [...] o pow. [...]ha są M. Z. oraz K. Z. na prawach wspólności ustawowej, na podstawie AWZ [...]. Tymczasem na k. 48 akt, znajduje się "pomiar kontrolny działki [...] i [...] z dnia 28 marca 1974 r. (nr ks. zam. [...]). W części opisowej (wypis z rejestru gruntów) tego pomiaru zostały wykazane między innymi działki nr [...] o pow. [...]ha, nr [...] o pow. [...]ha, a jako użytkownicy zostali wpisani M. Z. oraz K. Z. Z dokumentu tego wynika, że "niniejszy dokument służy za podstawę wpisu do księgi wieczystej, stosowanie do art. 1 ust. 2 dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 6, poz. 32)".
Dokument ten stanowił podstawę sporządzenia Aktu Własności Ziemi z dnia [...] kwietnia 1974 r. nr [...], na podstawie którego Urząd Powiatowy Wydział Rolnictwa Leśnictwa i Skupu w Olkuszu stwierdził, że M. Z. oraz K. Z. zd. S. stali się z mocy prawa współwłaścicielami m.in. nieruchomości (działek) oznaczonych w ewidencji gruntów nr [...] o pow. [...]ha i nr [...] o pow. [...]ha.
Sąd podkreślił, że organy w żaden sposób nie odniosły się do rozbieżności między dołączonymi do akt dokumentami geodezyjnymi. W szczególności nie wyjaśniły, co stało się z pomiarem kontrolnym dla działek [...] i [...] z dnia 28 marca 1974 r., czy np. dokument ten został sprostowany. Organy bowiem wskazując, że na tym samym dokumencie na mapie działki oznaczone są prawidłowo, jako działki [...] i [...] sugerowały wręcz, że ten pomiar kontrolny był sporządzony błędnie.
Ponadto wskazano, że skoro z Aktu Własności Ziemi nr [...] wynika, że M. Z. oraz K. Z. są właścicielami działek [...] i [...], to organ w ewidencji gruntów i budynków nie może wpisywać Aktu Własności Ziemi nr [...] jako podstawy nabycia własności działek [...] i [...]. Co najwyżej bowiem M. Z. oraz K. Z. są osobami władającymi działkami [...] i [...], a nie legitymującymi się do tych działek Aktem Własności Ziemi.
Dodatkowo Sąd zauważył, że w uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy błędnie wskazał numery ksiąg wieczystych prowadzonych dla działek [...] i [...]. Otóż dla działki [...] jest prowadzona księga wieczysta [...], a dla działki [...] jest prowadzona księga wieczysta [...] (mniej o 1 cyfrę 7). Jest to istotne o tyle, że to właśnie pomyłka w numerach działek ([...], [...], zamiast [...] i [...]) stała się przyczyną dalszych problemów skarżących, które doprowadziły do tego, że w chwili obecnej skarżący nie mogą swobodnie dysponować swoją nieruchomością.
Sąd zwrócił także uwagę, powołując się na treść art. 113 § 1 K.p.a., że organy administracyjne dostrzegając błędy własne (np. tego rodzaju jak omyłkowy wpis numeru "[...]" zamiast "[...]") w wytworzonych przez siebie dokumentach zobowiązane są nawet bez wniosku strony, bo z urzędu sprostować je. W sytuacji jednak, gdy w postępowaniu administracyjnym organ dostrzeże błędy innego organu administracyjnego, mające znaczenie dla prowadzonego przez siebie postępowania, może prowadzone postępowanie zawiesić do czasu sprostowania błędu przez organ, który popełnił błąd - zawiadamiając strony w sposób prawem przewidziany o dostrzeżonej omyłce i konieczności usunięcia jej przez właściwy organ.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Krakowie, zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj.:
- 1) art. 24 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z art. 7 K.p.a. oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2015 r., poz. 542) poprzez błędną wykładnię prowadzącą do przyjęcia, że: "organy administracyjne dostrzegając błędy popełnione przez siebie, czy inne organy administracyjne nie mogą poprzestać na dostrzeżeniu tych błędów pozostawiając obywatela z nierozwiązanym problemem, a zobowiązane są do działania w celu ich wyeliminowania";
oraz naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania:
- 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 113 § 1 K.p.a. poprzez błędną wykładnię przepisu Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez przyjęcie, że organ ewidencyjny może sprostować omyłkowy wpis w ewidencji gruntów i budynków, pomimo że sprostowanie takiej omyłki w istocie sprowadzałoby się do zmiany ostatecznej decyzji, co jest w świetle poglądów orzecznictwa i judykatury niedopuszczalne;
- 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a., poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do niewłaściwego zastosowania i przyjęcie, że organ obowiązany jest do wszczęcia postępowania z urzędu w celu wyeliminowania dostrzeżonych błędów innych organów podczas gdy prawidłowa wykładnia art. 7 K.p.a. prowadzi do wniosku, że organ działa w granicach i na podstawie prawa i w rozpatrywanej sprawie związany był wnioskiem stron.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o:
- 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie;
- 2) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, na rzecz strony skarżącej, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym służącym wzruszaniu rozstrzygnięć wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zarówno art. 183 § 1, jak i art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 p.p.s.a. nakładają na stronę wnoszącą skargę kasacyjną obowiązek zredagowania tego środka odwoławczego w sposób, który umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska Sądu pierwszej instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem strony zostały nieprawidłowo przez Sąd pierwszej instancji rozważone czy ocenione. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania bądź precyzowania zarzutów podnoszonych przez stronę, czy formułowanej na ich poparcie argumentacji.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów.
Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej sformułowanego w pkt 1 a dotyczącym naruszenia prawa materialnego, tj. art. 24 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z art.7 k.p.a. oraz rozporządzeniem z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez błędną wykładnię prowadzącą do przyjęcia, że organy administracji dostrzegając błędy popełnione przez siebie, czy inne organy administracji nie mogą poprzestać na dostrzeżeniu tych błędów, pozostawiając obywatela z nierozwiązanym problemem, a zobowiązane są działania w celu ich wyeliminowania. To w pierwszej kolejności należy zauważyć, że powołany został art. 24 ustawy bez bliższego doprecyzowania, w sytuacji gdy przepis ten składa się z szeregu mniejszych jednostek redakcyjnych, podobnie powołane zostało rozporządzenie w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
Natomiast dopiero w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano na naruszenie art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. d ustawy (przepis ten stanowi, że informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji z urzędu, jeżeli zmiany tych informacji wynikają z wykrycia błędnych informacji) i art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. a-f ustawy, który to przepis stanowi, że aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze czynności materialno technicznej na podstawie: a) przepisów prawa, b) wpisów w księgach wieczystych; c) prawomocnych orzeczeń sądu, a w przypadkach dotyczących europejskiego poświadczenia spadkowego - orzeczeń sądu, d) ostatecznych decyzji administracyjnych, e) aktów notarialnych, ea) aktów poświadczenia dziedziczenia oraz europejskich poświadczeń spadkowych, f) zgłoszeń budowy budynku, zawiadomień o zakończeniu budowy budynku oraz zgłoszeń rozbiórki budynku.
W uzasadnieniu wskazano, że nie jest rolą organu ewidencyjnego prostowanie dokumentów stanowiących podstawę wpisu i badanie, czy przesłanki obowiązujące w dniu 4 listopada 1971 r. faktycznie zostały uwidocznione w akcie własności ziemi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano również na § 44 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów zgodnie z którym podstawową zasadą prowadzenia ewidencji gruntów jest zasada aktualności, tj. utrzymywanie operatu w zgodności z aktualnymi, dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi, natomiast w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie odniesiono się do naruszenia art. 7 k.p.a.
Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu skargi kasacyjnej i przy uwzględnieniu uzasadnienia tego zarzutu, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut ten nie mógł być uwzględniony. Przede wszystkim z powołanych wyżej przepisów wynikają określone zasady, zgodnie z którymi prowadzona jest ewidencja gruntów i budynków takie jak: obowiązek aktualizacji z urzędu danych zawartych w ewidencji gruntów w przypadku wykrycia błędnych informacji (art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. d ustawy), czy też wskazanie jednego ze sposobu wprowadzania zmian w ewidencji gruntów i budynków, tj. w drodze czynności materialno-technicznej i w oparciu o jakie dokumenty taka czynność może być dokonana (art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. a-f ustawy). Wojewódzki Sąd Administracyjny, a skarga kasacyjna dotyczy wyroku, nie naruszył wskazanych przepisów, przede wszystkim w niniejszej sprawie nie był rozważany, ani wskazywany tryb wprowadzania zmiany w ewidencji gruntów w drodze czynności materialno-technicznej, a fakt istnienia błędnych informacji w ewidencji gruntów w okolicznościach niniejszej sprawy jest bezsporny.
Skarżący kasacyjnie z jednej strony bardzo mocno podkreśla jakie dokumenty mogą stanowić podstawę wpisu w ewidencji gruntów, że rolą organów nie jest prostowanie dokumentów stanowiących podstawę wpisu i teoretycznie należałoby się zgodzić z tym stwierdzeniem, gdyby organy ewidencyjne rzeczywiści tak postępowały. Tym czasem organy ewidencyjne wbrew powyższym stwierdzeniom dokonując uprzednio wpisu w ewidencji gruntów działek oznaczonych nr [...] i [...] na podstawie Aktu Własności Ziemi nr [...], z którego wynika, że M. Z. i K. Z. są właścicielami działek nr [...] i [...], naruszyły zasady na które się powołują. To naruszenie zasad przejawia się w tym, że organy ewidencyjne samodzielnie wywiodły z treści ostatecznej decyzji jaką jest akt własności ziemi treść, która z tego aktu niego nie wynika i dokonały wpisu w ewidencji zgodnie z dokonaną interpretacją, wskazując jako podstawę prawną tego wpisu akt własności ziemi, której takiej treści nie zawiera.
Organy ewidencyjne zauważyły bowiem, że w akcie własności ziemi błędnie zostały oznaczone numery działek ewidencyjnych i dokonały własnej interpretacji tego aktu na potrzeby prowadzonej ewidencji, natomiast nie podjęły już żadnych dalszych kroków, które mogłyby doprowadzić do usunięcia powstałych nieprawidłowości, tym samym treść wpisu w ewidencji nie znajduje potwierdzenia we wskazanej podstawie tego wpisu, na którą powołuje się organ ewidencyjny. Zauważyć należy, co wynika z sformułowania samego zarzutu z pkt 1, że istoty tego zarzutu skarżący kasacyjnie upatruje w naruszeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 7 k.p.a. poprzez stwierdzenie, że organy dostrzegając błędy popełnione przez siebie lub inne organy nie mogą poprzestać na tym, ale zobowiązane są do działania w celu ich wyeliminowania.
Odnosząc się do powyższego stwierdzenia nie można nie brać pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy, na tle której sformułowane zostało takie stanowisko. Jeżeli zatem organy ewidencyjne dokonując wpisu w ewidencji gruntów na podstawie Aktu Własności Ziemi nr [...] z dnia [...] kwietnia 1974 r. dostrzegły, że w akcie tym błędnie zostały oznaczone numery działek ewidencyjnych i dlatego poczyniły własne ustalenia w zakresie prawidłowego oznaczenia w ewidencji gruntów przedmiotowych działek, to wraz z takim działaniem powinny podjąć odpowiednie kroki, mające na celu usunięcie przez właściwy organ istniejących nieprawidłowości w oznaczeniu działek ewidencyjnych w akcie własności ziemi. Niepodjęcie takich kroków, a tylko ograniczenie się do własnej wykładni treści aktu własności ziemi na potrzeby postępowania ewidencyjnego, spowodowało dodatkowo, że wpis w ewidencji dotyczący numerów działek jest niezgodny ze wskazaną w ewidencji podstawą prawną tego wpisu. Dlatego też w okolicznościach tej sprawy zarzut dotyczący naruszenia art. 7 k.p.a. należy uznać za bezzasadny.
Niezasadne są również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 7 k.p.a., w zakresie tego zarzutu, aktualne są uwagi wskazane wyżej oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 113 § 1 k.p.a.
W zakresie tego ostatniego zarzutu zarzucono błędną wykładnię art. 113 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że organ ewidencyjny może sprostować omyłkowy wpis w ewidencji gruntów, pomimo że sprostowanie takiej omyłki w istocie sprowadzałoby się do zmiany ostatecznej decyzji, co jest w świetle poglądów orzecznictwa i judykatury niedopuszczalne. Z kolei w uzasadnieniu skargi kasacyjnej odnośnie tego zrzutu podano, że błąd w oznaczeniu numeru działek w operacie ewidencji gruntów nie stanowi błędu pisarskiego, rachunkowego czy innej omyłki w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. Samodzielne sprostowanie takiego błędu przez organ ewidencyjny, jak w zaistniałym stanie faktycznym, doprowadziłoby do naruszenia zasad prowadzenia ewidencji gruntów i budynków poprzez zdublowanie oznaczeń działek w obrębie. Przedstawiona w skardze argumentacja dotycząca naruszenia art. 113 § 1 k.p.a. nie tylko jest wzajemnie niespójna, ale przede wszystkim nie nawiązuje, nie odnosi się do kontekstu w jakim Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku wskazał na treść art. 113 § 1 k.p.a. Mianowicie przywołując ten przepis, Sąd I instancji wskazuje, że "w sytuacji, gdy w postępowaniu administracyjnym organ dostrzeże błędy innego organu administracyjnego, mające znaczenie dla prowadzonego przez siebie postępowania, może prowadzone postępowanie zawiesić do czasu sprostowania błędu przez organ, który błąd popełnił" (str. 7 ostatni akapit uzasadnienia).
Dalej zaś Sąd zwraca uwagę, że błąd popełniony w akcie własności ziemi może sprostować organ samorządu gminy, który dokonuje tego na podstawie materiałów źródłowych. O ile - jak to ma miejsce w niniejszej sprawie - błąd w AWZ nr [...] był wynikiem błędu popełnionego w innym dokumencie stanowiącym podstawę jego wydania, koniecznym będzie sprostowanie tego dokumentu źródłowego przez właściwy organ (str. 8 pierwszy akapit uzasadnienia). Z powyższego stanowiska Sądu I instancji nie wynikają twierdzenia i skutki jakie formuje skarżący kasacyjnie uzasadniając zarzut naruszenia art. 113 § 1 k.p.a.
Należy nadto zauważyć, że skarga kasacyjna nie zawiera innych zarzutów, tym samym poczynione ustalenia faktyczne w sprawie nie zostały podważone, jak również brak jest zarzutu dotyczącego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., czyli przepisu określającego wymogi jakie ma spełniać uzasadnienie wyroku, w tym zawartych w nim wskazań co dalszego postępowania, które stanowią jeden z wymogów uzasadnienia wyroku jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.