Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SAB/Gd 122/13, zobowiązał [...] S.A. w G. do rozpoznania wniosku A. G. i A. G. z dnia 10 sierpnia 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku. Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądził od [...] S.A. w G. na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania.
Wyrok zapadł w następujących okolicznościach prawnych oraz faktycznych sprawy.
A. G. i A. G. wnioskiem z dnia 10 sierpnia 2011 r. wezwali [...] S.A. Oddział w P. do podjęcia negocjacji w przedmiocie ustalenia wynagrodzenia za bezumowne korzystanie przez Spółkę z nieruchomości położonych w miejscowości B. (działki o nr [...]) i w D. (działka o nr [...]) oraz do ustanowienia na tych działkach służebności przesyłu za wynagrodzeniem. Ponadto powołując się na przepisy art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.- dalej "u.d.i.p."), zażądali udostępnienia kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych na ich działkach.
Następnie A. G. i A. G. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność [...] S.A. Oddział w P., zarzucając, że strona przeciwna nie udostępniła im informacji publicznej zawartej we wniosku oraz nie wydała rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub o umorzeniu postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazali, że skarga na bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji w trybie u.d.i.p. może być skutecznie wniesiona aż do ustania stanu bezczynności, czyli do chwili załatwienia sprawy poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności. Skarga na bezczynność podmiotu zobowiązanego w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Skarga taka zmierza do jak najszybszego rozpatrzenia wniosku, a ustawa nie stawia dodatkowych warunków do jej wniesienia, zatem może być ona złożona do sądu administracyjnego także bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Skarżący wskazali ponadto, że żądane przez nich informacje stanowią informację publiczną, a [...] S.A. jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.
W odpowiedzi na skargę [...] S.A. w G. wniosła o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi Spółka wskazała, że skarżący złożyli skargę na bezczynność Oddziału Spółki, który nie może być stroną postępowania sądowego z uwagi na brak zdolności sądowej. Ponadto skarga jest przedwczesna, bowiem skarżący nie wyczerpali środków zaskarżenia w postaci wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Natomiast za oddaleniem skargi przemawia fakt, że Spółka nie należy do żadnego z podmiotów wymienionych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Zobowiązanymi do udzielenia informacji publicznej są organy administracji publicznej i jednostki organizacyjne wykonujące zadania władzy publicznej. W przypadku innych jednostek organizacyjnych wykonujących zadania publiczne u.d.i.p. ograniczyła obowiązek udostępnienia informacji do tych, w których Skarb Państwa posiada pozycję dominującą. Wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10 oraz Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 lipca 2006 r., sygn. akt P 24/05, dotyczące charakteru działalności prowadzonej przez przedsiębiorstwa energetyczne, zostały wydane jeszcze przed wejściem w życie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/54/WE z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 96/92/WE obowiązującą od 2007 r., na podstawie której nastąpił rozdział usług sprzedaży i dystrybucji energii elektrycznej. [...] S.A. jako operator systemu dystrybucyjnego dostarcza energię elektryczną w ramach umowy o świadczenie usługi dystrybucji, a zadania publiczne mogłyby być realizowane jedynie przez sprzedawcę świadczącego usługę kompleksową.
Z przepisów prawa energetycznego nie wynika, aby przedsiębiorstwo energetyczne było podmiotem realizującym zadania władzy publicznej. Spółka nie wykonuje zadań władzy publicznej, a ponadto nie dysponuje majątkiem publicznym, co oznacza, że nie jest zobowiązana do udzielania informacji publicznej. Zdaniem Spółki podmiotem zobowiązanym do udzielenia żądanej przez skarżących informacji jest organ, który wydał decyzje objęte wnioskiem. Nadto wskazała, że wnioskowane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorcy.
Pismem z dnia 29 kwietnia 2013 r. A. G. i A. G. sprecyzowali skargę, wskazując, że składają skargę na bezczynność [...] S.A. w G.. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 9 maja 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 48/13 skargę tę przekazał według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku.
Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na mocy art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej w skrócie "P.p.s.a."), zobowiązał [...] S.A. w G. do rozpoznania wniosku A. G. i A. G. z dnia 10 sierpnia 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej.
W pisemnym motywach swego orzeczenia Sąd I instancji wyjaśnił, że skarga jest dopuszczalna, bowiem wniesienie skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie musi być poprzedzone jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a.
Sąd I instancji zauważył ponadto, że pojęcie informacji publicznej określone zostało w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie tym przepisem informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, która podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach oraz w trybie określonym w u.d.i.p. Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. udostępnieniu podlega w szczególności informacja publiczna o danych publicznych, między innymi treść i postać dokumentów urzędowych, w tym treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających. Informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które władzę publiczną realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji.
Treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść ich wystąpień oraz dokonywanych przez nie opinii i ocen, niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą, kwalifikują się do informacji publicznej. Są nią treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych oraz tych, których używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Z powyższego wynika, że żądane przez skarżących dokumenty (decyzje) odnoszące się do lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych należy uznać za informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p.
W świetle art. 3 pkt 25 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r. poz. 1059) [...] S.A. z siedzibą w G., jako operator systemu dystrybucyjnego, jest przedsiębiorstwem energetycznym zajmującym się dystrybucją paliw gazowych lub energii elektrycznej, odpowiedzialnym za ruch sieciowy (w systemie dystrybucyjnym gazowym albo systemie dystrybucyjnym elektroenergetycznym) oraz za bieżące i długookresowe bezpieczeństwo funkcjonowania tego systemu, eksploatację, konserwację, remonty oraz niezbędną rozbudowę sieci dystrybucyjnej, w tym połączeń z innymi systemami gazowymi albo innymi systemami elektroenergetycznymi.
Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 25 lipca 2006 r. sygn. akt P 24/05 stwierdził, że dostęp do zasobów energetycznych ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia istnienia społeczeństwa i poszczególnych jednostek, suwerenności i niepodległości państwa – a zatem zapewnienia wolności i praw człowieka oraz obywatela. Dysponowanie zasobami energetycznymi warunkuje możliwość urzeczywistnienia dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP, oraz ma związek z zapewnieniem bezpieczeństwa obywateli i zasadą zrównoważonego rozwoju, o której mowa w art. 5 Konstytucji RP. Obowiązkiem władzy publicznej jest zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego kraju, a więc dążenie do zaspokojenia istniejących, jak i przewidywanych potrzeb energetycznych. (OTK-A 2006/7/87, Dz.U.2006/141/1012, Lex nr 198687).
Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10 (Lex nr 737513) wskazał, że obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego wymienia art. 9c ust. 3 ustawy Prawo energetyczne i z pewnością działalność przedsiębiorstwa energetycznego w tym zakresie dotyczy spraw publicznych w rozumieniu art. 4 u.d.i.p. Sformułowanie "zadania publiczne" ma szerszy zakres od terminu "zadania władzy publicznej". Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym, bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" zawarte w art. 4 u.d.i.p. zamiast zwrotu "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP pomija element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań.
Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych. Dodać także należy, że budowa i utrzymywanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., Nr 102 poz. 651 ze zm.)
Z powyższych względów uznać należy, że [...] S.A. w G. jest przedsiębiorstwem energetycznym, który wykonuje zadania publiczne w rozumieniu art. 4 u.d.i.p. i tym samym jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej.
Nieskuteczne są przy tym zarzuty Spółki, że żądana informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa. W takim bowiem przypadku stan bezczynności usunęłoby dopiero wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 2 i art. 16 ust. 1 w związku z art. 17 ust. 1 u.d.i.p.). Nie zasługuje także na uwzględnienie argument, że wnioskodawcy winni uzyskać decyzje administracyjne od organów, które je wydały. Możliwość uzyskania informacji publicznej od innego podmiotu nie stanowi podstawy do odmowy udzielenia informacji przez zobowiązany podmiot, który posiada informację publiczną, nawet jeżeli informacja ta nie została przez niego wytworzona. Znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy nie miał również zarzut zawarty w odpowiedzi na skargę, dotyczący informacji przetworzonej i szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu takiej informacji, bowiem przedmiotowa informacja nie ma charakteru informacji przetworzonej.
Okoliczność, że skarżący są właścicielami nieruchomości, na której zlokalizowana jest infrastruktura przedsiębiorstwa, nie wyłącza ich prawa do żądania udzielenia informacji publicznej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie wprowadza bowiem ograniczenia w prawie do uzyskania informacji publicznej z tego tytułu. Prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, a od osoby wykonującej to prawo nie wolno co do zasady żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego w uzyskaniu takiej informacji. Fakt posiadania interesu w uzyskaniu informacji związany z prawem własności nieruchomości zabudowanej urządzeniami wykorzystywanymi do realizacji celów publicznych nie wyłącza zatem uprawnień do uzyskania informacji w trybie u.d.i.p.
Skoro [...] S.A. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej i wnioskowane informacje mają charakter informacji publicznej, to Spółka zobligowana była do załatwienia wniosku skarżących w sposób i w formie określonej u.d.i.p. Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). Stosownie zaś do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem chyba, że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany, nie umożliwiają mu udostępniania informacji w sposób i w formie określonej we wniosku.
W niniejszej sprawie postępowanie o udzielenie informacji publicznej zostało wszczęte wnioskiem z dnia 10 sierpnia 2010 r. i powinno zakończyć się w sposób przewidziany przepisami u.d.i.p. Spółka jednak nie załatwiła wniosku skarżących w jednej z form wskazanych w u.d.i.p., co w ocenie Sądu I instancji, wskazuje, że skarga na bezczynność [...] S.A. jest zasadna. Długotrwałość opóźnienia w rozpatrzeniu wniosku skarżących, który winien być załatwiony bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, świadczy że w tym zakresie doszło do rażącego naruszenia prawa.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyła [...] S.A. w G., wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, oraz zasądzenie od skarżących na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie art. 14 u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że Spółka nie udostępniła informacji publicznej zgodnie z wnioskiem skarżących oraz naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 133 P.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, w szczególności niewzięcie pod uwagę odpowiedzi Spółki na wniosek strony skarżącej.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podniósł, że nie neguje obowiązku udzielenia informacji publicznej, bowiem jako przedsiębiorstwo energetyczne wykonujące zadania publiczne jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej na wniosek strony skarżącej. Uznaje też, że dokumentacja związana z posadowieniem urządzeń energetycznych stanowi informację publiczną. Jednak należy ustalić czy działania podjęte przez Spółkę nastąpiły w formie adekwatnej do wskazanej przez stronę skarżącą. Udostępnienie informacji publicznej jest bowiem czynnością materialno-techniczną. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tej czynności szczególnej formy. Podkreślenia jednak wymaga, że dostęp do informacji publicznej realizowany jest w pierwszej kolejności przez wgląd do dokumentów urzędowych (art. 3 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p.). Oznacza to, że skarżący zainteresowani uzyskaniem dostępu do wskazanej informacji swoje prawo do informacji publicznej mogą zrealizować, udając się do dysponenta informacji w celu zapoznania się z treścią tych dokumentów.
Realizacja tego prawa może też nastąpić w inny, wskazany przez skarżących sposób. Ostatecznie to wnioskodawca określa formę, w jakiej podmiot zobowiązany ma mu udostępnić żądaną informację. Jeżeli zatem skarżący we wniosku z dnia 10 sierpnia 2011 r. wskazali, że domagają się udostępnienia kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych na ich działkach, to podmiot zobowiązany, aby uchronić się przed zarzutem bezczynności, powinien udostępnić informację publiczną we wskazanej przez skarżących formie. Zdaniem skarżącej kasacyjnie Spółki, skarżący jako formę udostępniania żądanej informacji wskazali właśnie jej udostępnienie. Udostępnić to nic innego jak ułatwić kontakt z czymś lub umożliwić korzystanie z czegoś. W niniejszej sprawie Spółka, kierując się treścią żądania, a w szczególności formą udostępnienia informacji, umożliwiła skarżącym wgląd do dokumentów w siedzibie Oddziału Spółki, o czym powiadomiła pismem z dnia 6 września 2011 r. Powyższe wyklucza możliwość skutecznego zarzucenia Spółce bezczynności w udostępnieniu informacji.
Skarżący nie mogą zasadnie zarzucać skarżącej kasacyjnie bezczynności, skoro żądana informacja została pozostawiona do ich dyspozycji poprzez umożliwienie wglądu, jeżeli we wniosku sformułowali żądanie udostępnienia im informacji. Brak jest zatem podstaw, aby stwierdzić, że skarżąca kasacyjnie pozostaje w bezczynności w rozpatrzeniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Ponadto w ocenie skarżącej kasacyjnie, wątpliwości budzi zakwalifikowanie wniosku skarżących jako żądania udostępnienia informacji publicznej w trybie u.d.i.p.
Wniosek o udzielenie informacji publicznej został bowiem zawarty w piśmie stanowiącym jednocześnie wezwanie do podjęcia negocjacji, a de facto ustanowienia służebności przesyłu oraz zapłaty wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości. Obywatelom w stosunku do podmiotów gospodarujących majątkiem publicznym oraz podmiotów niebędących organami władzy publicznej, przysługuje prawo kontroli. Kontrolę tę mogą sprawować m.in. w ramach dostępu do informacji publicznej. Na organie spoczywa wówczas obowiązek przekazania tej informacji. Przepisy u.d.i.p. nie służą zatem do uzyskiwania informacji w sprawach indywidualnych i realizacji osobistych celów wnioskodawcy. W niniejszej sprawie celem uzyskania informacji są indywidualne sprawy cywilne skarżących. Żądane zatem informacje nie stanowiły informacji publicznej, w rozumieniu u.d.i.p.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje konkretną sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W badanej sprawie nie występują wady wymienione we wskazanym przepisie, które mogłyby świadczyć o nieważności postępowania prowadzonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. Zatem sprawa podlegała rozpoznaniu w granicach zakreślonych zarzutami złożonego środka odwoławczego.
Skarga kasacyjna rozpoznawana w tym zakresie nie mogła być uwzględniona, gdyż nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Nieskuteczny jest przede wszystkim zarzut dotyczący art. 133 § 1 P.p.s.a. Zdaniem strony skarżącej kasacyjnie złamanie tego przepisu miało polegać na tym, że Sąd I instancji nie uwzględnił całości materiału dowodowego sprawy. Tymczasem takich uchybień nie można w ogóle zwalczać zarzutem naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a., gdyż przepis ten nie zawiera żadnych norm wskazujących na sposób analizy akt sprawy. Artykuł 133 § 1 P.p.s.a stanowi, że sąd administracyjny wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Dalsza treść tego przepisu dotyczy okoliczności, które w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły (nieprzekazanie skargi sądowi w terminie, wydanie wyroku na posiedzeniu niejawnym). Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w tych aktach. Omawiany przepis mógłby więc zostać naruszony, gdyby sąd na przykład przesłuchał świadków lub oparł swe rozstrzygnięcie na innym materiale niż ten, który zawarty jest w aktach sprawy.
Należy odróżnić poddanie sądowej kontroli działalności administracji publicznej na podstawie innego materiału niż akta sprawy od wydania wyroku na podstawie akt sprawy, z przyjęciem odmiennej oceny materiału dowodowego zawartego w tych aktach lub z pominięciem przez sąd części materiału dowodowego. Tak więc przepis art. 133 § 1 P.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu ustalonego w sprawie stanu faktycznego. WSA w Gdańsku orzekał wyłącznie na podstawie akt sprawy. Nie postąpił zatem wbrew nakazowi zawartemu w art. 133 § 1 P.p.s.a. i tym samym przepisu tego nie mógł naruszyć.
Podobnie jako nieskuteczny należy ocenić zarzut dotyczący art. 14 u.d.i.p. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że przepis ten składa się z dwóch ustępów, z których każdy zawiera odrębną normę prawną. Przy takiej konstrukcji powołanego artykułu, zarzucając Sądowi I instancji złamanie prawa materialnego, należało jednoznacznie wykazać, której konkretnie normie miał on uchybić. Jeżeli strona skarżąca kasacyjnie zamierzała wytknąć złamanie art. 14 u.d.i.p. w całości, to taki zamysł powinna wprost wyartykułować w podstawie kasacyjnej, a w uzasadnieniu wnoszonego środka zaskarżenia przytoczyć argumentację jurydyczną dotyczącą złamania każdej kwestionowanej normy zawartej w poszczególnych jednostkach redakcyjnych art. 14 u.d.i.p. Wymogu tego autor skargi kasacyjnej jednak nie dopełnił. Ogólnikowość postawionego zarzutu uniemożliwia ocenę jego zasadności. Z uwagi na zasadę związania sądu drugiej instancji granicami rozpatrywanej skargi, w skardze kasacyjnej należy wskazać konkretny przepis, który naruszono zaskarżonym wyrokiem.
Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania i modyfikowania zarzutów kasacyjnych. Tym samym nie może domniemywać intencji strony i domyślać się, złamanie jakiego konkretnie przepisu zamierzała ona wytknąć Sądowi I instancji.
Zauważyć również należy, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch odrębnych postaciach. Błędna wykładnia prawa materialnego polega na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej. Natomiast uchybienie prawu materialnemu przez niewłaściwe zastosowanie, to tzw. błąd w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie, że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej. W uzasadnieniu zarzutu błędnej wykładni należy przeprowadzić wywód prawny na temat tak naruszonego przepisu ze stanowiskiem, jak należy przepis wykładać i dlaczego dokonana w zaskarżonym wyroku interpretacja jest błędna. W przypadku zarzutu niewłaściwego zastosowania wskazanego przepisu, niezbędne jest wyjaśnienie, dlaczego przyjęty za podstawę prawną zaskarżonego wyroku przepis nie ma związku z ustalonym stanem faktycznym i jaki inny przepis powinien być w sprawie zastosowany.
Istnieje możliwość naruszenia prawa materialnego w obu wskazanych formach, kiedy niewłaściwe zastosowanie jest następstwem błędnej wykładni treści zawartej w określonej normie prawnej. Wówczas należy jednak wprost sformułować zarzut złamania prawa materialnego w obu omawianych postaciach.
Autor skargi kasacyjnej ograniczył się do wytyku złamania prawa materialnego przez błędną wykładnię, ale nie wykazał, na czym – jego zdaniem – miało polegać mylne rozumienie przez Sąd I instancji poszczególnych treści lub zwrotów zawartych w obu jednostkach redakcyjnych art. 14 u.d.i.p. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej może wynikać, że strona skarżąca kasacyjnie zamierzała wytknąć Sądowi I instancji nie tyle błędną wykładnię lecz niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego. Takiego zarzutu Spółka we wniesionej skardze jednak nie sformułowała. Ponadto zarzut taki i tak nie mógłby być uznany za zasadny. Wnosząca skargę kasacyjną zdaje się nie zauważać, że A. G. i A. G. wprawdzie początkowo rzeczywiście domagali się jedynie udostępnienia im kserokopii "wszelkich ewentualnych decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych" na ich nieruchomościach. Później jednak - pismem z dnia 20 sierpnia 2012 r. - zmodyfikowali swój wcześniejszy wniosek z dnia 10 sierpnia 2011 r., jednoznacznie domagając się doręczenia im odpisów wskazanych rozstrzygnięć administracyjnych.
Tak skonkretyzowane żądanie wnioskodawców do dnia rozpatrzenia ich skargi na bezczynność nie zostało przez Spółkę rozpatrzone w sposób przewidziany w u.d.i.p. Spółka pismem z dnia 10 września 2012 r. zawiadomiła jedynie pełnomocnika skarżących, że do czasu rozpatrzenia skargi w innej sprawie wstrzymuje się od zajęcia stanowiska w sprawie żądania jego mocodawców.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka Sądowi I instancji zarzuciła ponadto błędne zakwalifikowanie wnioskowanych przez A. G. i A. G. informacji jako informacji publicznych podlegających udostępnieniu w trybie i na zasadach przewidzianych w przepisach u.d.i.p., ale wywodów w tym zakresie nie powiązała z żadnymi konkretnymi przepisami regulującymi tę materię. Dlatego także i ten wytyk wymyka się spod kontroli kasacyjnej. Informacyjnie jednak należy wskazać, że błędne jest przekonanie skarżącej kasacyjnie, że zawarte we wniosku żądanie udostępnienia dokumentów, podobnie jak nadesłania ich odpisów, nie może być oceniane na podstawie u.d.i.p., bowiem dokumenty te mogą wiązać się z dochodzeniem przez skarżących roszczeń cywilnych. O zaliczeniu określonej informacji do kategorii informacji publicznej decyduje spełnienie przesłanek przewidzianych w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., przy odczytaniu których pomocny jest katalog zawarty w art. 6 ust. 1 u.d.i.p., nie zaś ewentualny możliwy sposób wykorzystania pozyskanych informacji.
Dokumenty urzędowe będące w posiadaniu przedsiębiorstwa energetycznego nie tracą charakteru informacji publicznej w przypadku, gdy ich udostępnienia domaga się osoba fizyczna pozostająca lub mogąca pozostawać w sporze cywilnoprawnym z tym przedsiębiorstwem. Odmienne stanowisko prezentowane przez Spółkę jest sprzeczne z celem regulacji ustawowych i konstytucyjnych dotyczących dostępu do informacji publicznej, a nadto byłoby ono nielogiczne. Ocena czy określona informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. nie może być odmienna w zależności od tego, kto ubiega się o jej udostępnienie. Rozpatrując wniosek o udostępnienie informacji publicznej, właściwy podmiot nie jest upoważniony do badania interesu prawnego ani faktycznego wnioskodawcy (art. 2 ust. 2 u.d.i.p.).
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.