Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 342/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę A.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2017 r., Nr [...], w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego.
W skardze kasacyjnej od powołanego wyroku pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
- - art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. Nr 228, poz. 2255, ze zm.), przez jego niezastosowanie, pomimo istnienia podstaw do dokonania subsumpcji, tj. do przyznania lub odmowy przyznania (nieprzyznania) skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej osobie, na której zgodnie z przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego ciąży obowiązek alimentacyjny,
- - art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych, przez pominięcie zmiany normatywnej wynikającej z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 oraz z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. akt K 27/13, przez błędne ustalenie zakresu i treści obowiązywania podstawy materialnoprawnej podjętych w sprawie rozstrzygnięć,
- - art. 155 kpa, przez jego niezastosowanie, pomimo spełnienia przesłanek w nim wymienionych.
W skardze kasacyjnej zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- - art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – dalej ppsa, w zw. z art. 6 i art. 7 kpa w zw. z 63 § 2 kpa, polegające na tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, pomimo że organ administracyjny niezasadnie przyjął, że jest związany treścią wniosku skarżącego, co skutkowało tym, że prowadził postępowanie wyłącznie pod kątem wystąpienia przesłanek przywrócenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, w konsekwencji uznał, że brak było podstawy prawnej uczynienia zadość żądaniu skarżącego, tj. "przywrócenia" względnie "kontynuacji" prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, tymczasem w przedmiotowej sprawie treścią żądania strony, którą związane były organy administracyjne, było otrzymanie przez nią (stronę) świadczenia pielęgnacyjnego,
- - art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 9 i art. 64 § 2 kpa, polegające na tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, pomimo że organ administracyjny jest obowiązany do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, powinien również czuwać nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udziela im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, co w niniejszej sprawie zostało zaniechane, a w konsekwencji organ administracyjny prowadził postępowanie wyłącznie pod kątem wystąpienia przesłanek przywrócenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, zamiast pod kątem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego lub poinformowania strony o konieczności sprecyzowania wniosku i udzielenia stronie niezbędnych wyjaśnień i wskazówek,
- - art. 134 § 1 ppsa, przez niedopełnienie przez Sąd obowiązku rozpoznania skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. w granicach skargi, przez nierozpoznanie wszystkich zarzutów objętych skargą, a mianowicie naruszenia przez organ administracji przepisów postępowania, tj. art. 6 i art. 7 kpa w zw. z art. 63 § 2 kpa oraz art. 9 i art. 64 § 2 kpa, znajdujących oparcie w stanie faktycznym, błędnie ocenionym przez organ administracji, co skutkowało niesłusznym oddaleniem skargi w trybie 151 ppsa,
- - art. 134 § 1 ppsa, przez pominięcie przez Sąd rozpatrzenia zarzutu zawartego w skardze, w przedmiocie naruszenia przez organ administracyjny przepisów prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych, przez jego niezastosowanie do niniejszego stanu faktycznego, czego następstwem było wydanie przez organ zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa materialnego,
- - art. 141 § 4 w zw. z art. 134 § 1 ppsa, przez nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów podniesionych w skardze, w szczególności zarzutu naruszenia przez organ administracyjny przepisów postępowania, tj. art. 6 i art. 7 kpa w zw. z art. 63 § 2 kpa oraz art. 9 i art. 64 § 2 kpa, w sytuacji, gdy z treści uzasadnienia powinno wynikać, że Sąd przeanalizował wszystkie zarzuty zamieszczone w skardze, a wszelkie wątpliwości ujawnione na etapie postępowania powinny zostać właściwie i jednoznacznie zinterpretowane w uzasadnieniu wyroku z powołaniem się na konkretne przepisy prawa, co zostało zaniechane,
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, przez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, że postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano argumentację mającą przemawiać za jej uwzględnieniem i uchyleniem w całości zaskarżonego wyroku oraz przekazaniem sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu pierwszej instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne.
Przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji są postanowienia organów administracji obu instancji wydane na podstawie art. 61a § 1 kpa o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego, dlatego nie mógł Sąd naruszyć art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych, skoro nie stosował tego przepisu. Również zarzuty kasacyjne naruszenia art. 155 kpa oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w powiązaniu z innymi przepisami nie zasługiwały na uwzględnienie, ponieważ Sąd pierwszej instancji nie zastosował tych przepisów i dlatego nie mógł ich naruszyć.
Oddalenie skargi przez Sąd na podstawie art. 151 ppsa było natomiast wynikiem oceny prawidłowości zastosowania przez organy administracji art. 61a § 1 kpa. W skardze kasacyjnej nie zarzucono jednak naruszenia tego przepisu, przez co nie podważono skuteczności jego zastosowania przez organy administracji, dlatego zakres oceny Sądu pierwszej instancji i uzasadnienie zaskarżonego wyroku są adekwatne i wystarczające do przedmiotu rozstrzygnięcia. Z tego powodu zarzuty kasacyjne naruszenia art. 3 § 1 ppsa i powołanych w powiązaniu z nim przepisów procedury administracyjnej oraz art. 134 § 1 i art. 141 § 4 ppsa nie mogły być uwzględnione.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 193 zdanie drugie ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.