Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 1612/12, po rozpatrzeniu skargi M. B. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Krakowie z dnia [...] września 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów, oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:
M. B. zażądała wszczęcia postępowania "na okoliczność przesunięcia granicy działki nr [...]". Pomimo pouczenia o charakterze postępowania ewidencyjnego wnioskodawczyni podtrzymała swoje żądanie domagając się wyjaśnienia sprawy przesunięcia granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...]. Po rozpatrzeniu wniosku Starosta Wielicki decyzją z dnia [...] października 2010 r. umorzył postępowanie w tej sprawie. Jednakże Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując między innymi w uzasadnieniu, że to wnioskodawca określa przedmiot żądania, a organ administracji jest tym żądaniem związany.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, w którym na wezwanie organu M. B. zażądała weryfikacji przebiegu granicy między działkami nr [...] i nr [...] w postępowaniu ewidencyjnym z równoczesnym odtworzeniem przebiegu granicy w terenie, Starosta Wielicki decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. odmówił wprowadzenia zmiany danych w operacie ewidencji gruntów i budynków dotyczącej przebiegu granicy między działkami nr [...] i nr [...], uwidocznionej na mapie ewidencyjnej dla obrębu Staniątki, gmina Niepołomice. Jednakże i tę decyzję Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uchylił decyzją z dnia [...] września 2011 r. i zwrócił sprawę do ponownego rozpoznania. Po kolejnym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] Starosta Wielicki ponownie odmówił wprowadzenia zmiany danych w operacie ewidencji gruntów i budynków dotyczącej przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...].
W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym uzupełnił i zaktualizował zgromadzony materiał dowodowy oraz dokonał jego analizy. Na podstawie dokonanej analizy, a także wyjaśnień geodetów uprawnionych dotyczących opracowań geodezyjnych odnośnie sposobu przenoszenia granicy ewidencyjnej i przedstawienia jej przebiegu między działkami nr [...] i nr [...] położonymi w obrębie S. gmina N., organ uznał za zasadne zweryfikowanie przebiegu tej granicy wykazanej na obowiązującej mapie ewidencyjnej. Z urzędu zlecono wykonanie prac geodezyjnych wyznaczenia punktów granicznych w terenie określających przebieg granicy wykazanej na mapie ewidencyjnej w skali 1:2000. W operacie pomiarowym z wyznaczenia ujawnionych w ewidencji punktów granicznych pomiędzy działkami nr [...] i [...], przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego dnia [...] czerwca 2011 r. pod numerem [...] wykazano, że:
- - w wyniku wywiadu terenowego odnaleziono na działce nr [...] stary znak graniczny, którego położenia żadna ze stron nie kwestionowała,
- - zamierzone położenie budynku i studni na działce nr [...] jest zgodne z położeniem tych obiektów zarówno na mapie zasadniczej, jak i ewidencyjnej,
- - zamierzone położenie punktu granicznego na granicy działek nr [...], nr [...] i nr [...] (dr) jest zgodne z położeniem tego punktu granicznego wykazanego na mapie ewidencyjnej,
- - z protokołu granicznego z [...] czerwca 2011 r. sporządzonego z czynności wyznaczenia punktów granicznych dla nieruchomości położonej w S., oznaczonej jako działka nr [...] wynika, że wyznaczenie punktów granicznych istniejących w ewidencji gruntów i budynków wykonano w oparciu o dane zawarte na mapie ewidencyjnej, mapie zasadniczej w skali 1:2000 oraz mapie katastralnej w skali 1:2880.
Organ I instancji dokonał również analizy pełnej dokumentacji, w tym aktów własności ziemi, stanowiącej podstawę wpisu w księdze wieczystej Nr [...] ([...] nr [...] z 25 sierpnia 1972 r.), obecnie [...] działki nr [...] i w księdze wieczystej Nr [...] ([...] nr [...] z 25 sierpnia 1972 r.), obecnie [...] działki nr [...]. W konkluzji organ I instancji stwierdził, że uprawniony geodeta, po przeanalizowaniu przebiegu granicy na mapie katastralnej, ewidencyjnej i zasadniczej nie dostrzegł znaczącej rozbieżności i wyznaczył w terenie punkty graniczne. Wyznaczone przez geodetę punkty graniczne zostały przyjęte przez właścicieli działki nr [...], tj. M. i M. T. oraz współwłaścicieli działki nr [...], tj. T. i J. S. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, M. B. złożyła odwołanie wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu odwołująca się zarzuciła wydanej decyzji brak merytorycznego rozpoznania w zakresie wniosku strony skarżącej, w tym: dokonanej zmiany granicy działki nr [...] poprzez przesunięcie jej w stronę działki nr [...], po dokonaniu rozbudowy budynku gospodarczego na dom mieszkalny na działce nr [...], zmiana granicy została wykazana w mapie inwentaryzacji powykonawczej wykonanej przez geodetę, przyjętej do zasobu geodezyjnego, która całkowicie odbiega od operatu nr [...] dla wydanej decyzji nr [...] pozwolenia na budowę dla M. i M. T. Po rozpatrzeniu złożonego organ odwoławczy stanął na stanowisku, że nie może ono być uwzględnione.
W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] września 2012 r. organ II instancji wyjaśnił, że wykazany przebieg granicy pomiędzy działką nr [...] i działką nr [...] na obowiązującej mapie zasadniczej i ewidencyjnej w skali 1:2000 jest tożsamy i od założenia tych map aż do chwili obecnej nie uległ zmianie. Jest także zgodny z przebiegiem tej granicy wykazanej na starej mapie katastralnej w skali 1:2880. Wykonawca operatu pomiarowego z [...] czerwca 2011 r. (uprawniony geodeta) stwierdził, że rozdarcie mapy katastralnej utrudnia jej prawidłową kalibrację, a więc nie może być wykonane jej jednoznaczne odtworzenie. Wykazał również, że trwałe ogrodzenie nie znajduje się w granicy działki nr [...] z działką nr [...], lecz poza jej przebiegiem. Organ odwoławczy podkreślił, że przepisy ustawy Prawo geodezyjnego i kartograficznego wyraźnie odróżniają regulacje powiązane z ewidencją gruntów (art. 20-26 ustawy) od problematyki rozgraniczenia nieruchomości (art. 29-39 ustawy).
Ewidencja gruntów, pełniąc funkcje informacyjno-techniczne, nie rozstrzyga sporów o prawa do gruntów, ani też nie nadaje tych praw. Rejestruje jedynie aktualne stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające. W postępowaniu ewidencyjnym nie ustala się zasięgu własności nieruchomości. Rozgraniczenie nieruchomości służy natomiast ustaleniu przebiegu granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzeniu odpowiednich dokumentów.
Skargę na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła M. B., żądając uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Strona skarżąca zarzuciła organowi że nie wyjaśnił, dlaczego doszło do przesunięcia granicy działki nr [...] w stronę działki nr [...] po przyjęciu operatu nr [...] opracowanego przez geodetę A. K., który odbiega od operatu nr [...] geodety A. S. Ponadto w jej ocenie organy naruszyły przepisy art. 7, 77, 80 i 107 § 3 kpa.
W odpowiedzi na skargę Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko, wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 1612/12 oddalił skargę. Sąd przywołał treść art. 2 pkt 8, art. 20 i art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. z 2010 r. Dz. U. Nr 193, poz.1287, ze zm.) oraz § 36, § 44 pkt 2 i § 45 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) i wyjaśnił, że z powołanych regulacji wynika jednoznacznie, że w przypadku stwierdzenia, że ewidencja gruntów i budynków stała się nieaktualna, organy administracji geodezyjnej i kartograficznej zobowiązane są podjąć działania niezbędne do jej zaktualizowania. Wprowadzenie zmian danych ewidencyjnych może nastąpić w dwojakim trybie. Albo w trybie czynności materialno-technicznej, w postaci wprowadzenia do bazy danych zmiany na podstawie udokumentowanego zgłoszenia zmiany (art. 22 ust. 2 i 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego w związku z § 48 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków), o czym organ tylko zawiadamia (§ 49 ust. 1), albo w drodze decyzji (§ 47 ust. 3 ww. rozporządzenia).
Ten drugi tryb ma miejsce wtedy, gdy aktualizacja operatu ewidencyjnego wymaga wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskania dodatkowych dowodów. Wówczas starosta przeprowadza postępowanie administracyjne, które kończy się aktem administracyjnym - decyzją wprowadzającą zmiany lub odmawiającą wprowadzenia żądanej zmiany.
W rozpoznawanej sprawie za prawidłowy Sąd uznał dokonany przez organy wybór trybu aktualizacji ewidencji w drodze wydania decyzji administracyjnej, zwłaszcza, że okoliczności wynikające z dokumentacji geodezyjno-kartograficznej są kwestionowane przez skarżącą. Podniesione w skardze zarzuty wzięły się, w ocenie Sądu, z niezrozumienia przez skarżącą istoty ewidencji gruntów, którą stanowi spisywanie istniejącego stanu prawnego gruntu lub budynku. Sąd podkreślił, że w żadnym razie rolą ewidencji i prowadzących ją organów nie jest rozstrzyganie sporów własnościowych, a więc dotyczących takich kwestii jak to, komu przysługuje prawo własności, jaki jest jego zasięg lub jakie są jego ograniczenia. Błędne jest zatem oczekiwanie skarżącej, że w ramach postępowania mającego na celu aktualizację danych ewidencyjnych dojdzie do załatwienia sporu o granice czy powierzchnie działek, ponieważ organy ewidencyjne są uprawnione nie do rozstrzygania tego rodzaju kwestii, lecz jedynie do zbadania, czy na podstawie dostępnych dokumentów zasadne jest dokonanie aktualizacji istniejących w ewidencji wpisów.
W ocenie Sądu, skoro to sama skarżąca, dysponując legitymacją skargową do ukształtowania stosunku prawnego, doprecyzowała swoje żądanie, zawarte we wniosku z dnia 9 marca 2009 r., domagając się w odpowiedzi na wezwanie organu zweryfikowania przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] w postępowaniu ewidencyjnym, to niezasadnym jest w takim stanie rzeczy stawianie organom zarzutu, że nie rozpoznały w tym postępowaniu jej wniosku w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości. Organ pouczył skarżącą, która na początkowym etapie postępowania przed organem występowała bez zawodowego pełnomocnika, o charakterze postępowania ewidencyjnego i postępowania rozgraniczeniowego, wypełniając tym samym obowiązek wynikający z art. 9 kpa.
Sąd nie zgodził się z twierdzeniami skarżącej, że w toku postępowania administracyjnego w tej sprawie doszło do naruszenia przez organy przepisów postępowania – art. 7, 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Analiza akt administracyjnych, przeprowadzona pod kątem zachowania przez organy orzekające standardów we wskazanych przepisach proceduralnych, wykazała, że uczyniły one wszystko, by zadość uczynić tym wymogom. Przeanalizowały bowiem z urzędu zapisy ksiąg wieczystych, aktów własności ziemi oraz umów darowizny, a także wyjaśniły kwestie źródeł i rodzajów dokumentacji geodezyjnej na jakiej bazowali geodeci: A. S. - wykonawca mapy sytuacyjno-wysokościowej dz. nr [...] oraz A. K., wykonawca mapy z inwentaryzacji powykonawczej. Na tej podstawie dokonano weryfikacji przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...], uwidocznionej na obowiązującej mapie ewidencyjnej.
Nie budzi wątpliwości Sądu dokonana ocena materiału dowodowego, w szczególności operatu pomiarowego, przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] czerwca 2011 r. pod nr [...], sporządzonego na zlecenie Starosty Wielickiego przez geodetę uprawnionego dr inż. P. H. Za przekonujące Sąd uznał stwierdzenie organów, że operat ten w sposób wystarczający dowodzi prawidłowości i niezmienności przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...]. Zarówno protokół wyznaczenia punktów granicznych, ujawnionych uprzednio 13 czerwca 2011 r., integralny z nim szkic z wyznaczeniem tych punktów oraz szkic polowy pomiaru szczegółów terenowych obrazują, że trwale ogrodzenie pomiędzy spornymi działkami, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie znajduje się w granicy, a uwidoczniony przebieg granicy pomiędzy działkami nr [...] i [...] wykazany na mapie ewidencyjnej w skali 1: 2000 od założenia nowej ewidencji w 1980 r. nie uległ zmianie.
Ustalenia w tym zakresie, co ważne, nie są zawarte tylko w tym opracowaniu geodezyjnym dr inż. P. H., lecz znajdują swoje potwierdzenie także we wcześniejszym opracowaniu geodety A. K., jak i w jego wyjaśnieniach udzielonych na zapytanie organu. Wykazane natomiast ogrodzenie w granicy pomiędzy spornymi działkami w operacie pomiarowym [...] z dnia [...] lipca 2002 r. (na mapie sytuacyjno-wysokościowej do celów projektowych) nie ma potwierdzenia w pomiarze, a operatu tego brak w państwowym zasobie geodezyjno-kartograficznym. Strony - właściciele działki nr [...] i współwłaściciele działki nr [...] - podpisali 13 czerwca 2011 r. protokół z wyznaczenia punktów granicznych w terenie, a tylko skarżąca go nie podpisała, twierdząc że nie brała w tych czynnościach udziału, choć z poczynionej w nim adnotacji wynika, iż będąc prawidłowo zawiadomiona o tych czynnościach, stawiła się z godzinnym opóźnieniem.
De facto więc skarżąca kwestionuje przebieg granicy pomiędzy wskazanymi działkami, czego nie może dochodzić w prowadzonym postępowaniu, lecz tylko w postępowaniu rozgraniczeniowym. W ocenie Sądu, skoro z operatu pomiarowego, przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] czerwca 2011 r., sporządzonego na zlecenie Starosty Wielickiego, który w świetle § 36 i § 46 rozporządzenia jest dokumentem mogącym być podstawą do dokonania aktualizacji operatu ewidencyjnego, wynika niezmienność i prawidłowość przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...], wykazanej na mapie zasadniczej i ewidencyjnej w skali 1: 2000, od 1980 r. aż do chwili obecnej, to zarzut, że organy nie zbadały w sposób wyczerpujący wszystkich okoliczności sprawy, by stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego rozstrzygnięcia, jest w ocenie Sądu niezasadny, tym bardziej, że opracowania geodezyjne w postaci mapy sytuacyjno-wysokościowej i inwentaryzacji powykonawczej budynku na działce nr [...] nie spowodowały żadnych zmian w operacie ewidencji co do przebiegu spornej granicy.
Zdaniem Sądu myli się skarżąca twierdząc, że w toku postępowania administracyjnego nie miała obowiązku dostarczenia dokumentów geodezyjnych, kartograficznych, czy innych, dających podstawę do aktualizacji operatu ewidencyjnego. Z treści art. 22 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego wprost wynika, że osoba zgłaszająca zmiany powinna to uczynić. Trafnie też organy podnoszą, że nie są uprawnione do weryfikacji dokumentów, na podstawie których dokonują zmian w ewidencji. Organy ewidencyjne są tylko rejestratorem tych zmian prawnych, które zostały ustalone w innym trybie lub przez inne organy. Rejestr ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny. Stąd domaganie się przez skarżącą przeprowadzenia wyjaśnień zmian przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] w postępowaniu ewidencyjnym jest pozbawione racji.
Organ I instancji, zgodnie z art. 10 kpa zapewnił skarżącej czynny udział w toku kontrolowanego postępowania administracyjnego, zawiadamiając ją przed wydaniem decyzji co do istoty sprawy o zgromadzeniu materiału dowodowego, możliwości zapoznania się z nim i zgłoszenia ewentualnych żądań. Organy obu instancji w sposób wystarczający uzasadniły podjęte rozstrzygnięcia, przedstawiając, co legło u ich podstaw. W tym zakresie nie można się dopatrzeć uchybień postanowieniom art. 107 § 3 kpa. Wbrew podniesionym zarzutom zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego została w rozpatrywanej sprawie zachowana. Organ odwoławczy nie tylko zweryfikował prawidłowość podjętego w I instancji rozstrzygnięcia, lecz powtórnie rozstrzygnął sprawę, uprzednio dokonując własnej oceny zgromadzonych dowodów, które doprowadziły go do takiego samego stanowiska, jak wyrażone przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego znalazły się więc ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia.
W ocenie Sądu jakkolwiek można mieć pewne zastrzeżenia co do konstrukcji uzasadnienia, które nie mają żadnego wpływu na wynik sprawy, nie mniej jednak w sposób wystarczający przekonuje ono zarówno co do prawidłowości oceny stanu faktycznego i prawnego, jak i co do zasadności samej podjętej decyzji. Podsumowując Sąd I instancji uznał, że w sytuacji, gdy organy orzekające przeprowadziły postępowanie w zgodzie z zasadami postępowania administracyjnego, prawidłowo ustaliły obowiązujące przepisy, ich znaczenie oraz poprawnie je zastosowały, skarga nie mogła odnieść zamierzonego skutku.
Skargę kasacyjną od tego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła M. B. Strona skarżąca zarzuciła kwestionowanemu rozstrzygnięciu:
1 - naruszenie prawa materialnego, czyli:
- - § 44 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez przyjęcie, jakoby określony w tym przepisie obowiązek utrzymania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności nie miał polegać na weryfikacji przez organ prowadzący ewidencję oczywistych nieścisłości i niespójności pomiędzy dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi,
- - § 46 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków w związku z § 44 pkt 2 tegoż aktu i z art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - poprzez nietrafne uznanie, jakoby strona zwracająca uwagę organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków na konieczność dokonania aktualizacji zawartych tam danych z urzędu, miała obowiązek dostarczać dokumenty geodezyjne niezbędne do dokonania takiej aktualizacji.
2 - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, czyli art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez oddalenie skargi mimo okoliczności, że skarżoną decyzję wydano z naruszeniem art. 7 i art. 77 kpa.
Mając powyższe zarzuty na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie zasadności postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270, ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał bowiem właściwej i prawidłowej wykładni przepisów prawa powołanych w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia oraz nie naruszył powołanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania.
W niniejszej sprawie skarżący oparł skargę kasacyjną na obu podstawach kasacyjnych wskazanych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z tym w pierwszej kolejności wymagają oceny zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, gdyż zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego może podlegać ocenie dopiero wówczas, gdy stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwa zastrzeżeń.
Za niezasadny Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku art. 7 kpa i art. 77 kpa. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Można zatem zarzucić Sądowi I instancji naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdził naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a pomimo to Sąd ten nie spełnił dyspozycji tej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonego orzeczenia.
Natomiast w rozpatrywanej sprawie przedstawione przez Sąd I instancji (w zgodzie z art. 107 § 3 kpa) przesłanki oddalenia skargi nie pozwalały na zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż Sąd I instancji nie stwierdził takich naruszeń prawa, które mogły mieć wpływ na sposób jej rozpatrzenia przez organ. Sąd dokonał wnikliwej, merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji i zasadnie uznał, że powołane w uzasadnieniu przepisy prawa nie zostały przez organ naruszone. Jeśli zatem z wyroku wynika, że Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to uznać należy, że rozstrzygnięcie wydane w oparciu o treść art. 151 powołanej ustawy jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez Sąd I instancji normy prawnej. Podkreślić przy tym należy, że samo wydanie wyroku niezgodnego z oczekiwaniem skarżącej kasacyjnie nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanym normom.
Skoro zatem podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisów postępowania okazały się nieusprawiedliwione, należy przejść do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa materialnego. W skardze kasacyjnej zawarto zarzut naruszenia przez Sąd I instancji § 44 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków oraz § 46 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków w związku z § 44 pkt 2 tegoż aktu i z art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zarzuty te uznać należy za niezasadne. Zgodnie z treścią § 44 pkt 2 rozporządzenia do zadań starosty związanych z prowadzeniem ewidencji należy m.in. utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi.
Jak zasadnie wyjaśnił to Sąd I instancji, istotą ewidencji gruntów i budynków jest ewidencjonowanie, czyli zapisywanie istniejącego stanu prawnego gruntu lub budynku. W żadnym razie rolą ewidencji i prowadzących ją organów nie jest rozstrzyganie sporów własnościowych, a więc dotyczących takich kwestii jak to, komu przysługuje prawo własności, jaki jest jego zasięg lub jakie są jego ograniczenia. Błędnym jest zatem oczekiwanie strony skarżącej, że w ramach postępowania ewidencyjnego, o które sama skarżąca zawnioskowała, nie zaś postępowania rozgraniczeniowego, dojdzie do załatwienia sporu o prawo własności, o granice czy powierzchnie spornych działek. Organy ewidencyjne są bowiem uprawnione nie do rozstrzygania tego rodzaju kwestii, lecz jedynie do zbadania, czy na podstawie dostępnych dokumentów zasadnym jest dokonanie zmian istniejących w ewidencji wpisów. W kontrolowanym postępowaniu zasadnie Sąd I instancji uznał, że rozstrzygające sprawę organy zebrały wszystkie istotne do jej rozstrzygnięcia dokumenty, w tym operaty przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, dokonały szczegółowej analizy zebranych materiałów dowodowych, na mocy których ujawnione zostały w ewidencji gruntów dane zarówno podmiotowe, jak i przedmiotowe.
Przeanalizowały z urzędu zapisy ksiąg wieczystych, aktów własności ziemi oraz umów darowizny, a także wyjaśniły kwestie źródeł i rodzajów dokumentacji geodezyjnej na jakiej bazowali geodeci: A. S. - wykonawca mapy sytuacyjno-wysokościowej dz. nr [...] oraz A. K., wykonawca mapy z inwentaryzacji powykonawczej. Na podstawie dostępnych dokumentów organy prawidłowo ustaliły i zasadnie przyjęły, że ewidencja gruntów i budynków w tym zakresie odzwierciedla aktualny stan prawny, a więc należało odmówić zmian objętych wnioskiem skarżącej. Dokonana została ocena materiału dowodowego, w szczególności operatu pomiarowego, przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] czerwca 2011 r. pod nr [...], sporządzonego na zlecenie Starosty Wielickiego przez geodetę uprawnionego dr inż. P. H. Operat ten w sposób wystarczający dowodzi o prawidłowości i niezmienności przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...].
Zarówno protokół wyznaczenia punktów granicznych, ujawnionych uprzednio 13 czerwca 2011 r., integralny z nim szkic z wyznaczeniem tych punktów oraz szkic polowy pomiaru szczegółów terenowych dowodzą, że trwale ogrodzenie pomiędzy spornymi działkami nie znajduje się w granicy, a uwidoczniony przebieg granicy pomiędzy działkami nr [...] i 283/1 [...] wykazany na mapie ewidencyjnej w skali 1:2000 od założenia nowej ewidencji w 1980 r. nie uległ zmianie. Ustalenia w tym zakresie znajdują swoje potwierdzenie także we wcześniejszym opracowaniu geodety A. K. Wykazane natomiast ogrodzenie w granicy pomiędzy spornymi działkami w operacie pomiarowym [...] z dnia [...] lipca 2002 r. (na mapie sytuacyjno-wysokościowej do celów projektowych) nie ma potwierdzenia w pomiarze.
Podkreślić należy, że spory co do przebiegu granic są sporami własnościowymi, których nie rozstrzyga się w ramach postępowania ewidencyjnego dotyczącego aktualizacji operatu ewidencyjnego. Postępowanie mające na celu aktualizację operatu ewidencyjnego ma charakter rejestrowy, czyli wtórny względem zdarzeń prawnych, z których wynikają zmiany danych podlegających ujawnieniu w ewidencji. W jego trakcie organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków nie może we własnym zakresie dokonywać ustaleń dotyczących danych zawartych w prawomocnych orzeczeniach sądowych, aktach notarialnych, ostatecznych decyzjach administracyjnych, aktach normatywnych, opracowaniach geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych, dokumentacji architektoniczno-budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej, ewidencjach publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów.
Wynika to z istoty ewidencji gruntów i budynków, która mając charakter techniczno-deklaratoryjny rejestruje jedynie stany prawne ustalone w innym trybie i przez inne organy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 959/10). Podkreślić należy, że wszystkie zmiany danych ewidencyjnych powinny mieć charakter bezsporny. W rozpatrywanej zaś sprawie granica między przedmiotowymi działkami jest właśnie sporna. W żadnym zaś wypadku powstałego sporu nie mogą w trybie aktualizacji operatu ewidencyjnego rozstrzygać organy ewidencyjne.
Paragraf 46 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków stanowi, że dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i 11 tego rozporządzenia. Przy czym w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy z urzędu organ ewidencyjny wprowadza zmiany wynikające z:
- 1) prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych,
- 2) opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych,
- 3) dokumentacji architektoniczno-budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej,
- 4) ewidencji publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów (§ 46 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia).
Zgodnie zaś z treścią art. 22 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania kwestionowanych decyzji) osoby zgłaszające zmiany są obowiązane dostarczyć dokumenty geodezyjne, kartograficzne i inne niezbędne do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że dokonanie zmian w operacie ewidencyjnym możliwe jest poprzez udokumentowanie przez osobę zainteresowaną rozbieżności pomiędzy danymi zawartymi w ewidencji gruntów a danymi wynikającymi z przedłożonych dokumentów. Jeżeli strona nie złoży odpowiednich dokumentów lub przedstawione przez nią dane nie uzasadniają wprowadzenia zmian, organ wyda decyzję odmowną.
Przedstawiona argumentacja prowadzi do wniosku, że sprawa co do istoty została prawidłowo rozpatrzona, a dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny ocena prawidłowości zaskarżonych decyzji w pełni odpowiada prawu.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270, ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji.