Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 27 października 2016 r., sygn. akt I OSK 27/16

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 16 października 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wa 345/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględniając skargę M.S. i M.S.1 na bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosku o odszkodowanie za przejętą nieruchomość:

1. zobowiązał Prezydenta m. st. Warszawy do rozpoznania wniosku skarżących z dnia 17 listopada 2004 r. w terminie dwóch miesięcy od dnia otrzymania prawomocnego orzeczenia wraz z aktami sprawy;
2. stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
3. wymierzył Prezydentowi m. st. Warszawy grzywnę wysokości 500 zł;
4. zasądził od organu na rzecz skarżących koszty postępowania.

Wyrok wydany został w następujących, ustalonych przez Sąd I instancji, okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

W dniu 22 czerwca 2015 r. M.S. i M.S.1 wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy w sprawie wszczętej wnioskiem z 17 listopada 2004 r. o odszkodowanie - w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną - za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] m2. Skarżący zażądali: zobowiązania organu do wydania - w terminie jednego miesiąca od daty zwrotu przez Sąd organowi administracji akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem uwzględniającym skargę na bezczynność - decyzji administracyjnej kończącej w I instancji postępowanie; stwierdzenia, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi podali, że wnioskiem z 17 listopada 2004 r. wystąpili o wypłatę odszkodowania w trybie art. 73 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną za nieruchomość wyżej opisaną. Wojewoda Mazowiecki decyzją z 31 października 2013 r. stwierdził nabycie przez Powiat Warszawski (obecnie m. st. Warszawę) z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. ww. nieruchomości i potwierdził, że w dniu 31 grudnia 1998 r. nieruchomość stanowiła własność skarżących. W związku z powyższą decyzją, pismem z 27 maja 2014 r., skarżący wystąpili do Prezydenta o niezwłoczne rozpoznanie wniosku z 17 listopada 2004 r. Zdaniem skarżących, czas, jaki upłynął od momentu złożenia wniosku o wypłacenie odszkodowania do chwili wniesienia niniejszej skargi, był wystarczający na zgromadzenie materiału dowodowego, wszechstronną jego ocenę i wydanie decyzji. Z uwagi na fakt, że organ nie załatwił sprawy przez wydanie rozstrzygnięcia, bezsprzecznie pozostaje on w bezczynności, a bezczynność ta ma rażący charakter. Skarżący w dniu 29 maja 2015 r. złożyli zażalenie do Wojewody Mazowieckiego na niezałatwienie sprawy w terminie, a zatem przed wniesieniem niniejszej skargi wyczerpali tryb przewidziany w art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Prezydent m. st. Warszawy - w odpowiedzi na skargę – wniósł o jej oddalenie i podniósł, że dopiero w dniu 31 października 2013 r. Wojewoda Mazowiecki wydał decyzję stwierdzającą nabycie przez Powiat Warszawski z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności przedmiotowej nieruchomości. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 29 listopada 2013 r. W rozdzielniku decyzji, jako strony postępowania, wskazani zostali M.S. i M.S.2. W dniu 29 maja 2014 r. Wojewoda Mazowiecki wydał postanowienie, którym sprostował oczywistą omyłkę pisarską na stronie 2 w rozdzielniku decyzji punkcie 4, w ten sposób, że zamiast M.S.1 ujawnił M.S.1. Wojewoda Mazowiecki dotychczas nie potwierdził ostateczności tego postanowienia. W związku z powyższym, m. st. Warszawa dotychczas nie ujawniło przysługującego mu prawa własności do wyżej opisanej nieruchomości w księdze wieczystej. W toku postępowania organ wystąpił z zapytaniami do instytucji i jednostek organizacyjnych celem ustalenia stanu prawnego i faktycznego nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] zajętą pod ul. [...], tj. do Archiwum Państwowego w Warszawie, Archiwum Akt Nowych w Warszawie, Biura Organizacji Urzędu m. st. Warszawy, Delegatury Biura Gospodarki Nieruchomościami dzielnicy Włochy, Zespołu Infrastruktury dla dzielnicy Włochy oraz Zarządu Dróg Miejskich w Warszawie. O każdym wystąpieniu oraz o nowych terminach rozpoznania spraw pełnomocnik stron był na bieżąco informowany. Ostatnie pisma zawierające wyjaśnienia dotyczące stanu prawnego nieruchomości wpłynęły do Prezydenta m. st. Warszawy w dniu 26 maja 2015 r. W dniu 30 czerwca 2015 r., zgodnie z art. 130 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, pomimo braku informacji na temat ostateczności postanowienia z 29 maja 2014 r., Prezydent m. st. Warszawy wystąpił do biegłego - rzeczoznawcy majątkowego o sporządzenie operatu szacunkowego określającego wartość przejętej nieruchomości. Wojewoda Mazowiecki, który wydał postanowienie, którym wyznaczył Prezydentowi m. st. Warszawy dodatkowy termin załatwienia przedmiotowej sprawy, tj. w ciągu trzech miesięcy od dnia jego doręczania, nie uwzględnił faktu zbierania informacji przez organ pierwszej instancji na temat stanu prawnego nieruchomości będącej przedmiotem postępowania. Nadto organ zauważył, że w toku prowadzonych postępowań bardzo często odnajdywane są dokumenty, które mogą stanowić podstawę do uzupełnienia lub do odmiennych ustaleń stanu prawnego nieruchomości zajętych pod drogi publiczne. W związku z tym organ w każdej sprawie zobligowany jest do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy poprzez wydanie rozstrzygnięcia zgodnego z przepisami prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zrelacjonował przebieg postępowania administracyjnego i stwierdził, że:

1. wnioskiem z 17 listopada 2004 r. skarżący wnieśli o przyznanie nieruchomości zamiennej za zajętą pod drogę publiczną część gruntu, położonego w rejonie ul. [...] w W.;
2. pismem z 30 listopada 2004 r. Prezydent m. st. Warszawy zawiadomił skarżących o wszczęciu postępowania;
3. pismem z 12 listopada 2013 r. organ zwrócił się do Wojewody Mazowieckiego o nadanie klauzuli ostateczności decyzji Wojewody z 31 października 2013 r. wydanej w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 2013 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną;
4. pismem z 6 lutego 2014 r. Wojewoda Mazowiecki przesłał Prezydentowi ostateczną decyzję z 31 października 2013 r.;
5. pismem z 27 maja 2014 r. pełnomocnik skarżących stwierdził, że wniosek z skarżących 17 listopada 204 r. dotyczy ustalenia i przyznania odszkodowania za ww. nieruchomość. Jednocześnie zauważył, że w sytuacji wydania przez Wojewodę Mazowieckiego decyzji z 31 października 2013 r., brak jest przeszkód do wydania wnioskowanej decyzji i poinformował, że wnioskodawczyni M.S.2 obecnie nosi nazwisko S.1;
6. w załączeniu pisma z 4 czerwca 2014 r. pełnomocnik skarżących przesłał do organu postanowienie Wojewody Mazowieckiego o sprostowaniu błędu pisarskiego w decyzji z 31 października 2013 r.;
7. pismem z 20 czerwca 2014 r. organ wezwał skarżących o uzupełnienie wniosku przez dostarczenie m. in. dokumentów potwierdzających ich prawo własności do nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r.;
8. pismami z 1 lipca 2014 r. zwrócono się do skarżących o sprostowanie treści księgi wieczystej;
9. za pismem z 5 sierpnia 2014 r. pełnomocnik przesłał akt notarialny z 18 października 1991 r. i odpis skrócony aktu małżeństwa;
10. pismem z 22 sierpnia 2014 r. organ zawiadomił o terminie załatwienia sprawy do 1 sierpnia 2015 r., wskazując na konieczność gromadzenia całości akt sprawy;
11. pismami z 4 lutego 2015 r. i pismem z 20 lutego 2015 r. organ zwrócił się poszczególnych instytucji czy jednostek organizacyjnych o informacje związane z przedmiotem postępowania;
12. pismem z 12 lutego 2015 r. organ zwrócił się do Wojewody Mazowieckiego o nadanie klauzuli ostateczności postanowieniu z 29 maja 2014 r.;
13. w dniach 12 lutego, 23 lutego, 6 marca, 24 marca, 27 marca, 15 maja i 25 maja 2015 r. organ otrzymywał odpowiedzi na pisma wymienione w punkcie 11;
14. w załączeniu pisma z 13 maja 2015 r. pełnomocnik skarżących złożył kopię wniosku o zmianę wpisu w księdze wieczystej oraz wypis i wyrys z ewidencji gruntów;
15. pismem z 29 maja 2015 r. pełnomocnik skarżących wniósł do Wojewody Mazowieckiego zażalenie w trybie art. 37 K.p.a.;
16. pismem z 3 czerwca 2015 r. Wojewoda zwrócił się do Prezydenta o przesłanie akt sprawy i ustosunkowanie się do argumentacji zawartej w zażaleniu;
17. w dniu 22 czerwca 2015 r. skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność organu;
18. postanowieniem z 3 lipca 2015 r. Wojewoda Mazowiecki uznał zażalenie za uzasadnione i wyznaczył dodatkowy termin załatwienia sprawy w ciągu trzech miesięcy od dnia doręczenia niniejszego postanowienia;
19. pismem z 10 lipca 2015 r. Wojewoda Mazowiecki zwrócił się do organu o nadesłanie oryginału postanowienia o sprostowaniu decyzji wywłaszczeniowej w celu "nadania klauzuli ostateczności";
20. pismem z 22 lipca 2015 r. organ zwrócił się do Wojewody Mazowieckiego o nadanie na podstawie art. 217 K.p.a. klauzuli ostateczności postanowieniu z 29 maja 2014 r.

Kontrolując postępowanie administracyjne prowadzone przez Prezydenta m. st. Warszawy - począwszy od dnia wniesienia wniosku przez skarżących, tj. 24 listopada 2004 r., do dnia wniesienia skargi, tj. 22 czerwca 2015 r., a następnie do dnia wyrokowania, tj. do dnia 16 października 2015 r. – Sąd I instancji uznał, że organ ten pozostawał w bezczynności. Sąd zwrócił uwagę na to, że organ uzależniając rozpoznanie sprawy od uzyskania przez stronę decyzji wydanej w trybie art. 73 ww. ustawy, powinien podjąć stosowną czynność w postępowaniu, wstrzymującą bieg terminów przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego na załatwienie sprawy. Tymczasem organ od zawiadomienia skarżących o wszczęciu postępowania do otrzymania w dniu 7 lutego 2014 r. ostatecznej decyzji Wojewody Mazowieckiego z 31 października 2013 r. nie podejmował żadnych czynności w sprawie i taki stan trwał dziesięć lat. Kolejne czynności w postępowaniu, już po dniu 7 lutego 2014 r., organ podejmował w dużych odstępach czasowych. Przykładowo pismem z 22 sierpnia 2014 r. zawiadomił skarżących o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do 1 sierpnia 2015 r., wskazując na konieczność gromadzenia całości akt sprawy, zaś pisma we wskazanym przedmiocie skierował do instytucji czy jednostek organizacyjnych po upływie ponad pięciu miesięcy, bo dopiero w lutym 2015 r. Zawiadamiając wnioskodawców pismem z 22 sierpnia 2014 r. o braku możliwości załatwienia sprawy w terminie, wskazał nowy termin, tj. 1 sierpnia 2015 r., załatwienia sprawy, nie zważając na niedopuszczalność ustalania dłuższego terminu załatwiania sprawy od przewidzianych w art. 35 § 3 K.p.a. W zwłoce w załatwieniu sprawy organ pozostawał nie tylko do dnia wniesienia skargi, ale i pozostał do dnia orzekania przez Sąd. Powyższe nakazywało – w ocenie Sądu I instancji - do uznania, że w sprawie wystąpiła bezczynność organu administracji publicznej i miała ona charakter rażący. Z racji tego, że postępowanie trwa już od 11 lat wymierzono organowi grzywnę w wysokość 500 złotych.

W skardze kasacyjnej Prezydenta m. st. Warszawy zarzucono, na podstawie kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy:

• naruszenie art. 149 § 1 P.p.s.a. przez wadliwe przyjęcie, że w sprawie miała miejsce bezczynność z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy organ podejmował czynności procesowe, które bezpośrednio zmierzały do zakończenia sprawy;
• naruszenie art. 133 § 1 P.p.s.a. przez przyjęcie rażącego charakteru stwierdzonej bezczynności, pomimo że opóźnienie w załatwieniu sprawy wyniknęło z przyczyn niezależnych od organu;
• naruszenie art. 149 § 2 P.p.s.a. na skutek wymierzenia organowi grzywny w sytuacji, gdy nie pozostawał on w bezczynności;
• naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. na skutek niewyjaśnienia wysokości nałożonej grzywny.

W oparciu o powyższe wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że pomimo niezałatwienia sprawy w terminie z art. 35 § 3 K.p.a., nie było podstaw do stwierdzenia bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. Wydanie decyzji uzależnione było od wydania przez Wojewodę Mazowieckiego decyzji o nabyciu nieruchomości pod drogę publiczną, co nastąpiło dopiero w dniu 31 października 2013 r. i decyzja ta wymagała przy tym sprostowania. Powołano się na dużą liczbę spraw kierowanych do organu w tym przedmiocie, konieczność zgromadzenia obszernego materiału dowodowego, konieczność zabezpieczenia w budżecie odpowiednich środków finansowych na cele wypłaty odszkodowania. Zdaniem autora skargi kasacyjnej organ prowadził w toku postępowania obszerną korespondencję i informował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych toczącego się postępowania. Dopiero w lipcu 2014 r. pełnomocnik skarżących złożył wymagane dokumenty, a w maju 2015 r. wpłynęły do organu ostatnie pisma wyjaśniające stan prawny nieruchomości.

Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 P.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt l OPS 10/09, opubl. w ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).

W świetle tak zakreślonego zakresu kognicji należało uznać, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie trzeba stwierdzić, że co do zasady bezczynność organu istnieje zawsze wówczas, gdy nie załatwia on sprawy w terminach określonych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, a stan ten nie ma usprawiedliwienia. Przepis art. 35 § 1 K.p.a. statuuje obowiązek zakończenia sprawy administracyjnej bez zbędnej zwłoki. Oznacza to, że zasadą jest obowiązek załatwienia sprawy niezwłocznie, bez niepotrzebnego przedłużania jej toku i jedynie wtedy, kiedy istnieją ważne powody dla odstąpienia od reguły niezwłocznego rozpatrzenia żądania, przykładowo gdy sprawa wymaga dokonania pewnych działań pochłaniających czas, organ może załatwić sprawę później niż niezwłocznie. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Jak wskazuje na to regulacja przepisu art. 36 K.p.a., wedle którego o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 organ administracji obowiązany jest zawiadomić stronę, ustawa dopuszcza możliwość załatwienia sprawy administracyjnej z przekroczeniem terminów wyżej określonych. Takie działanie winno jednak mieć swoją uzasadnioną przyczynę i należy ją podać w motywach odpowiedniego postanowienia.

Organ orzekający w sprawie bezspornie nie dopełnił obowiązku rozpoznania sprawy w odpowiednim terminie. Odwołanie wszczynające postępowanie przed skarżącym kasacyjnie organem, zostało wniesione w dniu 17 listopada 2004 r. i do dnia dzisiejszego nie zostało rozpoznane, mimo wskazania daty końcowej na dzień 1 sierpnia 2015 r. do tej daty nie zostało załatwione, a stan ten trwał także w dacie wydania kontrolowanego wyroku. Nie może być tu zatem mowy o naruszeniu przez Sąd I instancji wskazanego w skardze kasacyjnej przepisu art. 149 § 1 P.p.s.a.

Co do zarzutu bezpodstawnego przyjęcia w zaskarżonym wyroku, że bezczynność miała charakter rażący, zwrócić należało uwagę, że podstawowym elementem terminu "rażące naruszenie prawa" jest wydanie rozstrzygnięcia ewidentnie sprzecznego z niebudzącym wątpliwości przepisem prawa, gdyż o tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia (tak M. Jaśkowska [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Warszawa 2009, s. 807).

Wykładnia językowa przepisu art. 149 § 1 P.p.s.a. wskazuje, że stwierdzenie ewentualnego rażącego naruszenia prawa przez organ administracji, który dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, nie ma charakteru bezwzględnego. Tym samym pojęcie rażącego naruszenia prawa pozostaje kategorią indywidualną i konkretną, która każdorazowo musi zostać odniesiona do sprawy zawisłej przed sądem administracyjnym. Innymi słowy, sąd musi dokonać oceny, czy niedochowanie terminu załatwienia sprawy w ramach zawisłej przed nim sprawy o przewlekłość postępowania lub bezczynność organów administracji publicznej, może zostać zakwalifikowane jako działanie wyczerpujące przesłankę rażącego naruszenia prawa. Konsekwentnie ocena, czy organy dopuściły się rażącego naruszenia prawa, musi odbywać się z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy, a przede wszystkim stopnia zawinienia organu. Ponadto rażące naruszenie prawa może mieć miejsce w sytuacji, gdy z dokumentów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia nie wynikają żadne okoliczności usprawiedliwiające opieszałość działania organu i brak aktywności w procesie.

W świetle powyższego stanowisko Sądu I instancji, który stwierdził, że bezczynność organu w rozpatrywanej sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa jest oczywiście uprawnione.

Nawet gdyby pominąć znaczny okres czasu, jaki upłynął od daty wniesienia żądania wypłaty odszkodowania do daty ostatecznego załatwienia przez Wojewodę Mazowieckiego kwestii związanych ze stwierdzeniem nabycia przez Powiat Warszawski z mocy prawa wywłaszczonej i objętej żądaniem odszkodowania nieruchomości, to Prezydent m. st. Warszawy w sposób arbitralny, bez podania konkretnych okoliczności uzasadniających zastosowanie instytucji z art. 36 § 1 K.p.a.: "O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy", w dniu 22 sierpnia 2014 r. wyznaczył niespełna roczny termin załatwienia sprawy. Termin ten nie został i tak dotrzymany, a działania organu w tym czasie cechowały się brakiem jakiejkolwiek próby koncentracji materiału dowodowego. Poszczególne czynności procesowe stanowiły sekwencję podejmowanych ad hoc działań, które należało zaplanować jednorazowo już w chwili powzięcia wiadomości o uostatecznieniu się decyzji wywłaszczeniowej. Z uwagi na bardzo znaczne przekroczenie wszelkich dopuszczalnych terminów załatwienia sprawy kwestionowany w skardze kasacyjnej pogląd kwestionujący rażący charakter tego rodzaju bezczynności jest nie do zaakceptowania.

Nie jest też usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. na skutek niewyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wysokości wymierzonej grzywny. W myśl tego unormowania "uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania".

Przede wszystkim należy podkreślić, że wydając zaskarżony wyrok Wojewódzki Sąd Administracyjny spełnił wymogi wynikające z przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. Przepis ten jest przepisem proceduralnym, regulującym niezbędne elementy uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami, wynikającymi z powyższej normy prawnej. Wskazanie konieczności wymierzenia grzywny w określonej wysokości nie zostało wprawdzie w uzasadnieniu wyroku I instancji opisane w odrębnej jednostce redakcyjnej, ale stanowi ono oczywisty skutek szczegółowo wskazanej w tym uzasadnieniu wadliwości postępowania, prowadzącej do jego niezakończenia w przewidzianym przepisami terminie. W takim stanie rzeczy organ musi liczyć się z konsekwencjami w postaci chociażby skutecznych skarg na bezczynność postępowania oraz z niemożnością udzielenia mu ochrony prawnej przed skutkami tego rodzaju przeciągania w czasie różnorakich czynności oraz wskazywanego w skardze kasacyjnej niedowładu organizacyjnego, w drodze liberalnej wykładni przepisu art. 149 § 1 zd. 2 P.p.s.a., do czego w istocie sprowadzał się wywód uzasadnienia skargi kasacyjnej.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego uzasadnia przepis art. 204 pkt 2 P.p.s.a.