Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 952/12, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. B. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] marca 2012 r., Nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2011 r., Nr [...].
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] marca 2012 r., po rozpatrzeniu wniosku M. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2011 r., umarzającą postępowanie o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] maja 1953 r., ustalającego na rzecz J. B. odszkodowanie za działkę nr [...]o pow. 12517 m² położoną w K., dzielnica [...], gm. kat. K., obj. dawną księgą wieczystą lwh nr [...], wywłaszczoną na mocy orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] listopada 1951 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej stwierdził, że w kwestionowane orzeczenie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. zostało wydane na podstawie przepisów dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. z 1952 r. Nr 4, poz. 31 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 grudnia 1950 r. w sprawie ustalenia norm szacunkowych dla nieruchomości nabywanych w celu realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. Nr 26, poz. 234). Zgodnie z art. 10 ust. 1 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r., do orzekania o wywłaszczeniu i odszkodowaniu za wywłaszczenie powołane było w pierwszej instancji prezydium wojewódzkiej rady narodowej właściwej według położenia przedmiotu wywłaszczenia, natomiast zgodnie z art. 24 ust. 2 tego dekretu, odwołanie od decyzji wydanej przez prezydium wojewódzkiej rady narodowej rozpatrywała odwoławcza komisja wywłaszczeniowa przy prezydium wojewódzkiej rady narodowej.
Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, biorąc pod uwagę właściwość organu uprawnionego do działania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 § 1 K.p.a., stwierdził, że w aktualnym stanie prawnym sprawy wywłaszczeniowe zostały przekazane staroście, który zgodnie z art. 112 ust. 4 oraz art. 129 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami jest organem właściwym w sprawach wywłaszczenia i odszkodowania, wykonującym zadania z zakresu administracji rządowej. Na podstawie art. 9a tej ustawy, organem wyższego stopnia w sprawach określonych w ustawie, rozstrzyganych w drodze decyzji przez starostę wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej jest wojewoda, a zatem obecnie, zdaniem organu, organem właściwym w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia wydanego przez Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. jest Wojewoda Małopolski.
W związku z tym postępowanie prowadzone uprzednio przez Ministra Infrastruktury było bezprzedmiotowe, zatem należało je umorzyć. Wniosek zaś M. B. o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] maja 1953 r. zostanie przekazany według właściwości do Wojewody Małopolskiego.
Skargę na powyższą decyzję złożył M. B., zarzucając naruszenie art. 8 i 11 k.p.a. przez nieprzekonujące uzasadnienie przesłanek wydania zaskarżonej decyzji, naruszające zasadę pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej, w szczególności przez: (1) powoływanie się przez organ na orzecznictwo dotyczące spraw nieważnościowych, których przedmiotem nie były orzeczenia o wywłaszczeniu sensu stricte, jak w niniejszej sprawie, ale orzeczenia dotyczące innego rodzaju przejęcia nieruchomości, (2) brak jakiegokolwiek ustosunkowania się przez organ do orzecznictwa powołanego we wniosku nieważnościowym, wskazującego, że organem właściwym do stwierdzenia nieważności dawnych orzeczeń wywłaszczeniowych, także wydanych w pierwszej instancji, jest obecnie Minister Infrastruktury.
W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
W motywach wyroku uwzględniającego skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że stosownie do utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, właściwość rzeczową organu administracyjnego do stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej należy oceniać według przepisów prawa materialnego, obowiązującego w dacie wydania decyzji będącej przedmiotem postępowania w sprawie o stwierdzenie jej nieważności.
Podniesiono, że art. 10 ust. 1 oraz art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych, wskazywały jako właściwy rzeczowo organ do orzekania o wywłaszczeniu i odszkodowaniu – prezydium wojewódzkiej rady narodowej właściwej ze względu na położenie nieruchomości. Mając na uwadze art. 157 § 1 zdanie 1 w związku z art. 17 pkt 2 k.p.a. należało uznać, że organem wyższego stopnia w stosunku do organu stopnia wojewódzkiego, którym w dniu [...] maja 1953 r., czyli w dniu wydania decyzji, której stwierdzenia nieważności domaga się strona skarżąca, było Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. - jest właściwy w sprawie minister w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a.
W obecnie obowiązującym stanie prawnym, w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 listopada 2011 r. w sprawie utworzenia Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (Dz. U. Nr 250, poz. 1503) oraz rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 listopada 2011 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (Dz. U. Nr 248, poz. 1494), to Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej jest właściwy w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji odszkodowawczej Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] maja 1953 r.
W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej podniósł następujące zarzuty:
- I. na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, bowiem uchybienia te miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a) naruszenie art. 3 § 1 P.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w zw. z art. 5 § 2 pkt 4, art. 17 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071; zwanej dalej K.p.a.) i art. 157 § 1 K.p.a. polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej błędnie stwierdził naruszenie przez organ przepisów postępowania w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy nie uprawniają Ministra do oceny legalności ostatecznego orzeczenia wydanego przez nieistniejący obecnie organ - Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K.,
- b) naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 157 § 1 K.p.a. polegające na tym, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd nie wskazał podstawy prawnej uprawniającej Ministra do rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K., a jedynie powołał się na praktykę orzeczniczą,
- c) naruszenie art. 3 § 1 P.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a., art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 112 ust. 4 i art. 129 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651; - zwanej dalej u.g.n.) oraz art. 9a u.g.n. w zw. z art. 17 pkt 2 K.p.a., polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji, w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie przyjął, że w sprawie powinny być zastosowane powołane przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 r., co spowodowało uchylenie zaskarżonej decyzji,
- d) naruszenie art. 145 § i pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 5 § 2 pkt 4, art. 157 § 1 K.p.a., art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. polegające na tym, że Sąd zarzucił naruszenie powołanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, podczas gdy w postępowaniu przed organem nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy,
- e) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 153 P.p.s.a. poprzez sformułowanie w uzasadnieniu kwestionowanego wyroku błędnej, a wiążącej organ oceny prawnej, która ma wpływ na rozstrzygnięcie sprawy przez organ niewłaściwy,
- II. na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez:
- a) niezastosowanie art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. nr 31, poz. 206), zgodnie z którym Wojewoda pełni funkcje organu szczebla wojewódzkiego administracji rządowej, do właściwości którego należą wszystkie sprawy zakresu administracji rządowej w województwie niezastrzeżone w odrębnych ustawach do właściwości innych organów tej administracji.
W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi podkreślono, że zgodnie z art. 10 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. z 1952 r., nr 4 poz. 51), organem właściwym w sprawie orzekania o wywłaszczeniu i odszkodowaniu było w pierwszej instancji prezydium wojewódzkiej rady narodowej właściwej ze względu na położenie nieruchomości. Odwołanie od decyzji wydanej przez prezydium wojewódzkiej rady narodowej, na podstawie art. 24 ust. 2 dekretu, rozpatrywała Odwoławcza Komisja Wywłaszczeniowa przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej. Jednakże skoro Odwoławcza Komisja Wywłaszczeniowa przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej obecnie nie istnieje, nie jest aktualnie możliwa ocena właściwości rzeczowej organu według przepisów prawa materialnego obowiązujących w dacie wydania kwestionowanego orzeczenia.
Biorąc pod uwagę fakt przemian ustrojowych w Polsce po 1989 r., oraz obowiązujące przepisy, nie można ustalać właściwości rzeczowej organu do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez prezydium rady narodowej według szczebla organu. Organ szczebla wojewódzkiego przed zmianami ustrojowymi działającego w ramach jednolitej administracji państwowej oraz wojewoda to dwa różne organy, na co zwrócił również uwagę Sąd w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2000 r., sygn. akt OPS 7/00.
Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wywodził, że w celu ustalenia organu właściwego do oceny legalności kwestionowanego orzeczenia należy poszukać najpierw organu, który zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami jest właściwy w pierwszej instancji w sprawach wywłaszczania nieruchomości, bowiem o właściwości organu uprawnionego do działania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 § 1 K.p.a. przesądza tok instancji istniejący w dacie orzekania.
W ocenie skarżącego, zgodnie z art. 112 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651) sprawy wywłaszczeniowe zostały przekazane staroście wykonującemu zadanie z zakresu administracji rządowej. Natomiast zgodnie z art. 129 ust. 1 powyższej ustawy odszkodowanie ustala starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej. Z treści art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. wynika zaś, że organem wyższego stopnia w sprawach określonych w ustawie, rozstrzyganych w drodze decyzji przez starostę wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej jest wojewoda. Powyższe jednoznacznie wskazuje, że w obecnym systemie prawnym organem właściwym w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. jest Wojewoda Małopolski.
Stwierdzono nadto, że niewłaściwa kontrola decyzji Ministra oraz nie uznanie przez Sąd, że w sprawie powinny być zastosowane obecnie obowiązujące przepisy w zakresie właściwości organów, spowodowało uchylenie decyzji Ministra. Jednakże skoro Minister nie jest organem wyższego stopnia w stosunku do Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K., ocena prawna wyrażona w zaskarżonym wyroku ustalająca właściwość rzeczową Ministra w sprawie, jest niewłaściwa, a mimo to będzie wiązać zarówno organ, jak i Sąd w przyszłym postępowaniu.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. B., wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przepisanych, wskazał, że Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej nie odniósł się do aktualnego orzecznictwa z lat 2005-2010 powołanego przez wnioskodawcę już we wniosku nieważnościowym, w świetle którego organem właściwym do stwierdzenia nieważności dawnych orzeczeń o wywłaszczeniu i o odszkodowaniu wydanych przez dawne PWRN - jest Minister Infrastruktury (obecnie Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.), rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna, z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów, sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej.
Z zarzutów i twierdzeń skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpoznawanej sprawie zasadniczo dotyczy kwestii oceny prawidłowości przeprowadzonej przez Sąd pierwszej instancji kontroli wykładni oraz zastosowania przez organ administracji przepisów określających i ustanawiających prawne wymogi ustalania faktów, ich kwalifikacji prawnej oraz ustalania ich konsekwencji prawnych, w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sytuacji, gdy nie istnieje już organ, który ją wydał w trybie zwykłym.
Istotne znaczenie w niniejszej sprawie ma stanowisko, jakie zajął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 17 kwietnia 2012 r., sygn. II OPS 1/12 (ONSAiWSA 2012 r., nr 4, poz.
60) w kwestii ustalania organu właściwego do stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt scalenia gruntów. Sformułowana w tej uchwale reguła, że organ właściwy ustala się na podstawie art. 157 § 1 i art. 17 k.p.a., ma odpowiednie zastosowanie w sprawach o stwierdzenie decyzji ostatecznej wydanej przez organ administracyjny, który obecnie nie istnieje.
Podkreślić też należy, że zachowuje aktualność stanowisko Sądu Najwyższego zawarte w wyroku z dnia 3 września 1998 r., sygn. III RN 83/98, (OSNP 1999 r., nr 9, poz. 293), potwierdzające, co do zasady, że właściwość organu do stwierdzenia nieważności decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości należy oceniać według przepisów prawa materialnego, obowiązujących w dacie wydania tej decyzji (a nie w dacie wszczęcia postępowania nadzwyczajnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności tej decyzji). Wyrok ten ukształtował pewną praktykę, i praktyka ta była niezmienna na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat, mimo zmian we właściwości organów odnośnie wywłaszczenia i odszkodowania. Zdaniem składu Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w niniejszej sprawie nie zaszły żadne przesłanki, które uzasadniałyby zmianę tej ugruntowanej praktyki. Jeśli więc przy tak ukształtowanej praktyce stosowania prawa nie miała miejsca żadna zasadnicza zmiana stanu prawnego odnośnie sposobu ustalania organu wyższego stopnia, to nie istnieją uzasadnione powody, aby od tej praktyki odstąpić.
Na pewno takich zmian nie wprowadziły przepisy ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. Nr 31, poz. 206), zwłaszcza art. 3 ust. 1 pkt 5 tej ustawy. Wbrew argumentacji skargi przepis art. 3 ust. 1 pkt 5 nie może stanowić samodzielnej podstawy prawnej do wydawania przez wojewodę decyzji administracyjnych w określonej kategorii spraw, gdyż zawsze należy wskazać konkretny przepis prawa materialnego, który zalicza do zadań wojewody określoną sprawę i przewiduje kompetencje wojewody do jej załatwienia. Konstytucyjna zasada praworządności nakazuje działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa, co oznacza, że wojewoda zobowiązany jest do działania w granicach kompetencji przewidzianych w ustawach szczególnych, tj. dotyczących spraw określonego rodzaju. Wojewoda może w sposób władczy kształtować uprawnienia i obowiązki jednostek w drodze decyzji administracyjnej, tylko jeżeli ustawa szczególna przyznaje mu do tego kompetencje.
Trafnie zatem stwierdził Sąd pierwszej instancji, że przepis art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie, wskazuje jedynie na potencjalne ("ustrojowe") kompetencje wojewody, jako organu wyższego stopnia. Zatem wejście w życie tej ustawy nie uzasadnia odstąpienia od dotychczasowej praktyki stosowania prawa, wynikającej z wyroku Sądu Najwyższego z dnia 3 września 1998 r., sygn. III RN 83/98.
Zasadnie zatem skonstatował Sąd pierwszej instancji, że skoro o konkretnym kwestionowanym wywłaszczeniu orzekał organ stopnia wojewódzkiego (tj. prezydium właściwej rady narodowej stopnia wojewódzkiego), to organem wyższego stopnia w rozumieniu art. 157 § 1 k.p.a. będzie zawsze właściwy minister w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a., a nie wojewoda. Wprawdzie zniesiony został organ, który wydał zakwestionowaną decyzją tj. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej, ale wciąż istnieje organ, który byłby właściwy do orzekania w sprawie stwierdzenia jej nieważności. Organ ten funkcjonuje nadal w strukturze organów administracji publicznej i posiada kompetencje merytoryczne rozstrzygania w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.
Za chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 3 § 1 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Nie zawiera on samodzielnej treści normatywnej ponad to, co wynika z normy art. 1 P.p.s.a. oraz art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Nie określa jednak wzorca, według którego kontrola ta ma być wykonana. Naruszenie art. 3 § 1 P.p.s.a. ma miejsce wówczas, gdy sąd rozpoznający sprawę uchyli się od obowiązku wykonania kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji dokonał kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Okoliczność, że skarżący kasacyjnie organ nie zgadza się z wynikiem tej kontroli, nie stanowi naruszenia tego przepisu.
Pozbawiony jest także doniosłości prawnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Oznacza to, że sąd administracyjny powinien odnieść się wyłącznie do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. Uzasadnienie wyroku powinno zawierać rozważania pozwalające na uznanie, że Sąd wyjaśnił w sposób dostateczny zastosowanie przez organy przepisów prawa materialnego czy przepisów prawa procesowego.
Przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010 r., nr 3, poz. 39).
W ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew stanowisku autora skargi, uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia przesłanki określone w art. 141 § 4 P.p.s.a. Sąd wnikliwie odniósł się do stanu faktycznego sprawy, a także wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia. Z faktu, że skarżący nie zgadza się z ustaleniami i oceną Sądu nie można kwestionować prawidłowości uzasadnienia wyroku.
Tym samym wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty należało uznać za niemające usprawiedliwionych podstaw.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji wyroku.