Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 2730/17 oddalił skargę kasacyjną Prezydenta Miasta [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 lipca 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 127/17 uwzględniającego skargę P.C. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 23 marca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej.
Odpis wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego doręczono pełnomocnikowi P.C. w dniu 11 kwietnia 2018 r.
Pismem z dnia 12 kwietnia 2018 r. pełnomocnik P.C. złożył wniosek o uzupełnienie powyższego wyroku poprzez rozstrzygnięcie o kosztach postępowania wskazując, że w piśmie 13 października 2017 r. stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną, poza wnioskiem o oddalenie skargi kasacyjnej w całości, złożył wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Jednym z takich dodatkowych orzeczeń jest orzeczenie o kosztach postępowania, gdyż przepis art. 209 P.p.s.a. nakłada na sąd obowiązek rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i 204 P.p.s.a. Uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów postępowania następuje w tych przypadkach, w których sąd nie orzekł o kosztach, mimo że strona żądała we właściwym czasie ich przyznania.
Podstawą prawną zasądzenia kosztów w rozpoznawanej sprawie jest art. 204 pkt 2 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez skarżącego, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę. Zgodnie zaś z art. 205 § 2 P.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Ponieważ skarga kasacyjna została wniesiona w dniu 19 września 2017 r. dla ustalenia wysokości wynagrodzenia radcy prawnego miarodajne jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015, poz. 1804 ze zm.).
Zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 2) lit. b) powołanego rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł. Jednocześnie wyjaśnić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. II FPS 4/12 uznał, iż przepisy art. 204 i art. 205 § 2 - 4 w związku z art. 207 § 1 P.p.s.a. wraz z właściwymi przepisami odrębnymi, do których odsyła art. 205 § 2 i 3 P.p.s.a., stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik P.C. sporządził i wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną, w której zawarł wniosek o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 marca 2018 r. oddalił skargę kasacyjną, nie orzekając o kosztach postępowania kasacyjnego. Z tych też względów zasadne było uzupełnienie wyroku w zakresie kosztów obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 193 oraz art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.