Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 28 maja 2015 r. sygn. akt IV SA/Gl 464/15 odrzucił skargę P.W. na orzeczenie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ukarania karą dyscyplinarną wydalenia ze służby.
P.W. wniósł od powyższego postanowienia skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że wykonanie w/w orzeczenia grozi zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, poprzez pozbawienie go środków do życia w następstwie utraty dochodu, jaki uzyskuje od dnia zawieszenia go w czynnościach służbowych w związku z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem dyscyplinarnym oraz wydalenia ze służby. Od momentu wszczęcia postępowania dyscyplinarnego sytuacja materialna i osobista skarżącego uległa diametralnemu pogorszeniu. Aktualnie otrzymuje on miesięczne wynagrodzenie w wysokości 1.029 zł netto, zaś miesięczny dochód żony, z którą prowadzi wspólne gospodarstwo domowe, to 1.402 zł netto.
Skarżący wraz z żoną wychowuje 8-letnie dziecko. Wspólne wydatki ponoszone na gospodarstwo domowe wynoszą ok. 1.300 zł. Dodatkowo skarżący spłaca zadłużenie względem znajomych osób, które wynosi ok. 9.000 zł, oraz zadłużenie z tytułu niezapłaconego czynszu w wysokości 1.698 zł wraz z odsetkami. Wyżej przedstawiona sytuacja powoduje, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego przyczyni się do powstania u skarżącego stanu ubóstwa i niewypłacalności, na skutek konieczności dalszego zadłużania, mającego na celu utrzymanie rodziny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Po oddaleniu skargi przez wojewódzki sąd administracyjny, strona, która wniosła skargę kasacyjną może wystąpić z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego. Uwzględnienie takiego wniosku jest możliwe, jeżeli spełnione są przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.). Z przyjętej wykładni w/w przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dopuszczalne jest również na etapie postępowania kasacyjnego (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Lexis Nexis, Warszawa 2006 r., s. 191, uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, publ. ONSAiWSA 2007/4/77).
Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien zbadać czy zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że jego wykonanie faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Sąd może zatem wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 p.p.s.a., ale tylko wówczas, jeżeli realne jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu Sądu. Powyższe oznacza, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Przesłanki te muszą być rozważane z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Tak więc odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonego aktu musi być trudniejsze, niż zwykle w tego rodzaju przypadkach. Każdy akt pociąga za sobą bowiem określone skutki prawne, jednakże wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu możliwe jest tylko wtedy, gdy grozi wyrządzeniem – co należy podkreślić – znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki, a więc skutki przewyższające naturalne następstwa wydanego przez organ aktu.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w niniejszej sprawie przesłanki ochrony tymczasowej nie wystąpiły. Skarżący wskazuje, że trudny do odwrócenia skutek i znaczna szkoda wiążą się z pozbawieniem go znacznej części wynagrodzenia w związku z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem dyscyplinarnym, a w konsekwencji wydaleniem go ze służby, co prowadzi do znacznego pogorszenia sytuacji materialnej i bytowej jego rodziny. Jest to okoliczność, która niewątpliwie utrudnia codzienne funkcjonowanie rodziny skarżącego, nie oznacza to jednak, że w takiej sytuacji Sąd musi automatycznie wstrzymać wykonanie orzeczenia dyscyplinarnego o wydaleniu ze służby. Sam fakt zmniejszenia otrzymywanego wynagrodzenia oraz pozostawania bez zatrudnienia nie przesądza bowiem o zaistnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 stycznia 2007 r. sygn. akt I OZ 22/07 oraz z dnia 16 kwietnia 2004 r. sygn. akt OZ 17/04).
Jak już wskazano, chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Taka sytuacja nie ma jednak miejsca w niniejszej sprawie, ponieważ szkoda poniesiona przez skarżącego wskutek nieotrzymywania uposażenia nie ma charakteru nieodwracalnego. Zgodnie z art. 42 ust. 1 w zw. z art. 134f ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne.
W świetle zaś art. 42 ust. 4 i 5 powołanej ustawy, prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby. Policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Takie samo uposażenie przysługuje osobie, o której mowa w ust. 3 tego przepisu, tj. policjantowi, który w razie przywrócenia do służby, mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia.
W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, iż podane przez skarżącego okoliczności nie stanowią podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.