Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 496/16, po rozpatrzeniu skargi K. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku w postępowaniu rozgraniczeniowym, oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:
Burmistrz Gminy wszczął na wniosek S. G. postępowanie rozgraniczeniowe, w celu ustalenia stanu prawnego przebiegu granicy nieruchomości oznaczonej numerem [...] (KW Nr [...]), położonej w obrębie Z., gmina D., stanowiącej własność S. G., na odcinku z działkami:
- - nr [...] ([...]) i [...] ([...]), stanowiącymi własność K. M.,
- - nr [...] ([...]), stanowiącą własność J. i B. N.,
- - nr [...] i [...] ([...]), stanowiącymi własność Gminy.
Po przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia [...] września 2014 r., [...] Burmistrz Gminy zatwierdził przebieg prawny granicy ustalony w toku postępowania rozgraniczeniowego, opisany w protokole granicznym z dnia [...] marca 2014 r. Decyzja ta została skarżącej doręczona w dniu 25 września 2014 r.
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. Burmistrz Gminy wszczął na wniosek S. G. postępowanie rozgraniczeniowe, w celu ustalenia stanu prawnego przebiegu granicy nieruchomości oznaczonej numerem [...] (KW Nr [...]), położonej w obrębie Z., gmina D., stanowiącej własność S. G., na odcinku z działkami:
- - nr [...] ([...]), stanowiącej własność K. M.,
- - nr [...] ([...]), stanowiącej własność S. G.,
- - nr [...] ([...]), stanowiącymi własność S. G.,
- - nr [...] i [...] ([...]), stanowiącymi własność Gminy.
Po przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...] Burmistrz Gminy zatwierdził przebieg prawny granicy ustalony w toku postępowania rozgraniczeniowego, opisany w protokole granicznym z dnia [...] marca 2014 r. Decyzja ta została skarżącej doręczona w dniu 25 września 2014 r.
W dniu 2 października 2014 r. K. M. złożyła wniosek o przekazanie do Sądu Rejonowego sprawy o sygnaturze [...]. W uzasadnieniu wniosku skarżąca, powołując się na art. 172 K.c., podniosła, że posiadacz nieruchomości niebędący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiadał ją nieprzerwanie od 20 lat w dobrej wierze. Wyjaśniła jednocześnie, że z załączonej do wniosku kopii aktu notarialnego z dnia [...] czerwca 1990 r. rep. [...] nr [...], stanowiącego umowę kupna-sprzedaży niezabudowanej nieruchomości rolnej położnej w miejscowości Z. wynika, że posiada ją w dobrej wierze od ponad 20 lat. Granica pomiędzy jej nieruchomością i nieruchomością S. G. była ustalona płotem i nie powinna być zmieniana. W postępowaniu rozgraniczeniowym geodeta "odłączył" jej około [...] m2 gruntu nabytego przedmiotowym aktem notarialnym.
Nadto wskazała, że nie przedłożono jej do podpisu protokołu granicznego. Po wpłynięciu wniosku o przekazanie sprawy do sądu Burmistrz poinformował zainteresowane strony, że w sprawie ustalenia prawnego przebiegu granicy nieruchomości oznaczonej nr [...] decyzja w tej sprawie zostanie umorzona w części objętej żądaniem strony, czyli w punkcie orzekającym o ustaleniu prawnej granicy na odcinku pomiędzy działką nr [...] a działką nr [...]. Pismo to zostało odebrane przez K. M. w dniu 8 października 2014 r. Następnie organ decyzją z dnia [...] października 2014 r., znak [...], umorzył w części postępowanie rozgraniczeniowe mające na celu ustalenie prawnego przebiegu granicy działki nr [...] na granicy z działkami nr [...],[...],[...],[...] oraz [...] i postanowił przekazać sprawę do rozpatrzenia przez Sąd Rejonowy, w zakresie obejmującym odcinek granicy przedstawiony w protokole granicznym z dnia [...] marca 2014 r. Przesyłka zawierająca odpis decyzji nie została przez skarżącą podjęta w terminie.
Pismem z dnia 24 listopada 2014 r. Burmistrz przesłał do Sądu Rejonowego wniosek K. M. o przekazanie sprawy dotyczącej decyzji nr [...], ustalającej przebieg granicy działki [...] wraz z aktami sprawy. Odpis pisma został skarżącej doręczony w dniu 2 grudnia 2014 r.
Pismem z dnia 10 listopada 2015 r. K. M. złożyła do Burmistrza Gminy wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku na postawie art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. z 2015 r. Dz. U. poz. 520, ze zm.) o przekazanie do sądu sprawy o rozgraniczenie nieruchomości zakończonej decyzją Burmistrza Gminy z dnia [...] września 2015 r., nr [...], w przedmiocie postępowania rozgraniczeniowego przebiegu granicy nieruchomości oznaczonej nr [...] ([...]), położonej w miejscowości Z. na odcinku pomiędzy działkami nr [...],[...],[...],[...] i [...]. W uzasadnieniu wniosku wyjaśniła, że w dniu [...] września 2014 r. Burmistrz Gminy wydał w postępowaniu rozgraniczeniowym dwie decyzje administracyjne, o dwóch różnych numerach i wskazał, że skarżąca we wniosku o przekazanie sprawy do sądu, który złożyła w terminie, powołała się na sygnaturę [...], która nie była sygnaturą żadnej z wydanych przez ten organ decyzji.
Nadto z uzasadnienia wniosku o przekazanie sprawy do sądu wynikało wprost, że jej pismo dotyczy obszaru [...] m2, o który w związku z przesunięciem punktów granicznych została zmniejszona powierzchnia jej nieruchomości na rzecz działki oznaczonej numerem [...]. W tej sytuacji organ powinien wezwać ją do wskazania prawidłowej sygnatury decyzji bądź oprzeć się na treści wniosku i na tej podstawie przekazać sądowi właściwą sprawę. Jednocześnie podniosła, że nie była w postępowaniu reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, a zatem skutki tego rodzaju pomyłki nie powinny jej obciążać i wskazała, że o nieprawidłowym zakwalifikowaniu jej pisma przez organ dowiedziała się w dniu 3 listopada 2015 r., kiedy zostało jej doręczone postanowienie o umorzeniu postępowania sądowego, toczącego się przed Sądem Rejonowym.
Z akt postępowania wynika, że Burmistrz Gminy przed podjęciem rozstrzygnięcia zapoznał się z aktami sprawy sądowej sygn. akt [...], zainicjowanej wnioskiem K. M. i ustalił, że Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. umorzył postępowanie z wniosku S. G. o rozgraniczenie. Z treści uzasadnienia postanowienia wynika, że skarżąca w dniu 16 lipca 2015 r. złożyła pismo, w którym wskazała, że kwestia rozgraniczenia jej działki z działką o numerze [...] nie jest dla niej sprawą sporną i wyjaśniła, że jej odwołanie dotyczyło przebiegu procesu rozgraniczenia i jego wyniku w odniesieniu do działki nr [...].
Z kolei z przesłanych przez Burmistrza akt wynika, że działka oznaczona nr [...] nie była przedmiotem postępowania rozgraniczeniowego, które zakończyło się wydaniem decyzji z dnia [...] września 2014 r. Sąd Rejonowy potraktował pismo skarżącej jako cofnięcie wniosku, co stanowiło podstawę umorzenia postępowania.
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. Burmistrz Gminy odmówił stronie przywrócenia terminu do złożenia wniosku na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, uznając, że strona uchybiła terminowi, o którym mowa w art. 58 § 2 kpa. W ocenie organu świadczy o tym okoliczność, że w dniu 16 lipca 2015 r. skarżąca złożyła w Sądzie Rejonowym pismo, w którym wskazała prawidłowe oznaczenie nieruchomości, której dotyczył jej wniosek. Zatem co najmniej w tej dacie skarżąca posiadała wiedzę o zaistniałej pomyłce. Przy przyjęciu, że skarżąca wiedzę o tym, że do sądu zostały przekazane niewłaściwe akta powzięła w dniu 16 lipca 2015 r., termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu zakończył swój bieg w dniu 23 lipca 2015 r., skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu dopiero w dniu 10 listopada 2015 r., a więc po upływie siedmiodniowego terminu przewidzianego w art. 58 § 2 kpa.
Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, skarżąca wniosła zażalenie. W uzasadnieniu wyjaśniła, że wniosek został złożony z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 58 § 2 kpa. Wyjaśniła, że Sąd Rejonowy pismem z dnia 9 lipca 2015 r. wezwał ją do złożenia wniosków dowodowych dotyczących kwestionowanego przebiegu granicy działki o numerze [...]. W odpowiedzi na to wezwanie skarżąca poinformowała sąd, że jej zastrzeżenia nie dotyczą przebiegu granicy tej działki, tylko działki o numerze [...]. Po złożeniu wyjaśnień oczekiwała na podjęcie dalszych działań przez sąd. Zdaniem skarżącej ze zobowiązania sądu do złożenia wniosków dowodowych nie można wywodzić, że już w tym dniu powzięła ona wiedzę o błędnym zakwalifikowaniu przez organ jej wniosku i przekazaniu do sądu niewłaściwych akt. Skarżąca podkreśliła, że wiedzę o wadliwym przekazaniu akt sprawy pozyskała dopiero z postanowienia sądu z dnia [...] października 2015 r., doręczonego jej w dniu 3 listopada 2015 r. Jej zdaniem żądanie przekazania sprawy do sądu w sposób wystarczająco precyzyjny określało, której sprawy dotyczy.
Po rozpatrzeniu złożonego zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że nie może ono zostać uwzględnione. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że chronologia wydarzeń świadczy o tym, że gdyby faktycznie odwołująca się omyłkowo odwołała się od decyzji z dnia [...] września 2014 r. nr [...] zamiast od decyzji [...], to miała okazję spostrzec swój błąd, ponieważ Burmistrz wielokrotnie doręczał jej korespondencję odnoszącą się do sprawy, wyraźnie wskazując, że do Sądu Rejonowego przekazano akta sprawy dotyczące działki nr [...]. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego skarżąca miała zatem czas do ponownego przeczytania swojego wniosku i ewentualnego zweryfikowania żądania i złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku w sprawie nieruchomości nr [...] w kolejnych terminach po otrzymaniu korespondencji dotyczącej sprawy, np. w ciągu 7 dni po 8 października 2014 r., po 13 października 2014 r., po 2 grudnia 2014 r., jednak uczyniła to dopiero w dniu 13 listopada 2015 r.
Organ II instancji podkreślił, że zachowanie terminu przewidzianego w art. 33 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne stanowi jeden z warunków dopuszczalności drogi sądowej w sprawach o rozgraniczenie. Termin określony w powołanym przepisie ma charakter terminu prekluzyjnego i jego przekroczenie uniemożliwia rozpoznanie sprawy w postępowaniu sądowym. Dopuszczalne jest natomiast przywrócenie terminu w trybie art. 58 kpa, przy czym postanowienie organu administracji w tym przedmiocie jest zaskarżalne w toku instancji oraz do sądu administracyjnego. Upływ 14-dniowego terminu pociąga za sobą skutek taki, że decyzja administracyjna zatwierdzająca ustalenie granicy staje się ostateczna (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 1997 r., sygn. III CKN 74/97, OSNC 1997, nr 10, poz. 161). Niezależnie od powyższego strona nie uwiarygodniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia wniosku.
Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła K. M. Skarżąca podniosła zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego wyrażającego się w przyjęciu, że nie zachodzą przesłanki uzasadniające przywrócenie terminu do złożenia wniosku na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. W uzasadnieniu skargi powieliła argumentację zawartą w odwołaniu od postanowienia Burmistrza Gminy.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 496/16 uznał, że skarga jest niezasadna. Sąd I instancji wyjaśnił, że ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne w art. 33 wprowadza wyjątek od określonej w art. 15 kpa zasady dwuinstancyjności, bowiem w sprawach o rozgraniczenie od decyzji organu I instancji stronom nie przysługuje odwołanie od decyzji do organu wyższego stopnia. Strona niezadowolona z decyzji w sprawie rozgraniczenia może, stosownie do art. 33 ust. 3 tej ustawy, żądać przekazania sprawy sądowi powszechnemu w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Warunkiem dopuszczalności wszczęcia postępowania sądowego jest złożenie wniosku o przekazanie sprawy w terminie zakreślonym art. 33 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Oznacza to, że sąd, któremu sprawa została przekazana, ma obowiązek kontrolować zachowanie terminu, a także – w przypadku jego przywrócenia przez organ administracji – zasadność tego przywrócenia.
Konsekwencją ustalenia, że wniosek został złożony z uchybieniem 14-dniowego terminu jest jego odrzucenie z uwagi na niedopuszczalność drogi sądowej (wyrok Sąd Najwyższego z dnia 9 czerwca 1997 r., sygn. akt III CKN 74/97, LEX 30648). Co prawda, jak stwierdził Sąd Najwyższy w cytowanym wyroku, sąd w przypadku przywrócenia terminu do złożenia wniosku nie bada prawidłowości postępowania organu administracji w tym zakresie, ale bada istnienie przesłanek procesowych, między innymi dopuszczalność drogi sądowej. Sąd wyjaśnił, że przywrócenie terminu do złożenia wniosku o którym mowa w art. 33 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne jest dopuszczalne z zachowaniem rygorów, o których mowa w art. 58 kpa, czyli:
- - złożenia wniosku o przywrócenie terminu w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu,
- - uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy wnioskodawcy,
- - dopełnienia czynności, dla której określony był termin.
W przypadku złożenia wniosku o przywrócenie terminu, organ w pierwszej kolejności zobowiązany jest zbadać, czy zostały dopełnione wymogi formalne, a zatem czy wniosek został złożony przez podmiot uprawniony, czy dochowany został termin, o którym mowa w art. 58 § 2 kpa, a także czy dopełniono czynności, dla której zastrzeżony był termin. Merytoryczna ocena zasadności wniosku następuje po zbadaniu jego dopuszczalności. Przekładając powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, Sąd stwierdził, że podstawą odmowy przywrócenia terminu do złożenia przez skarżącą wniosku o przekazanie sprawy do sądu powszechnego w trybie art. 33 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne było stwierdzenie przez organ, że skarżąca uchybiła siedmiodniowemu terminowi do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, o którym mowa w art. 58 § 2 kpa.
W ocenie organu analiza akt postępowania prowadzi bowiem do wniosku, że skarżąca miała możliwość wcześniejszego, aniżeli wywodzi to w odwołaniu od postanowienia organu I instancji, powzięcia wiedzy o tym, że na skutek błędnego wskazania sygnatury złożyła wniosek o przekazanie niewłaściwej sprawy do sądu.
W ocenie Sądu organ dokonał trafnej oceny w zakresie uchybienia przez skarżącą terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Jak wynika z akt sprawy, przed Burmistrzem Gminy toczyły się dwa postępowania rozgraniczeniowe, oba z wniosku S. G. Skarżąca była stroną obu postępowań, bowiem dotyczyły one przebiegu granicy nieruchomości stanowiących własność S. G. z jej nieruchomościami o numerze [...] (sprawa zakończona decyzją nr [...]) oraz [...] i [...] (sprawa zakończona decyzją nr [...]). Oba te postępowania zakończyły się wydaniem decyzji administracyjnych o wskazanych wyżej numerach w dniu [...] września 2014 r. Decyzje administracyjne, co wynika z akt sprawy, zostały przez skarżącą odebrane w dniu 25 września 2014 r. Jakkolwiek istnieje zbieżność zarówno w dacie wydania decyzji w postępowaniu rozgraniczeniowym, jak i w dacie ich doręczenia, to jednak stwierdzić należy, że każda decyzja miała własny numer, a organ w sentencji szczegółowo opisał, których nieruchomości decyzja dotyczy.
Skarżąca argumentuje, że o pomyłce dowiedziała się dopiero w dacie doręczenia jej postanowienia Sądu Rejonowego o umorzeniu postępowania zainicjowanego jej wnioskiem, a zatem zachowała termin z art. 58 § 2 kpa. Sąd nie podzielił tej argumentacji, bowiem na sygnatury obu wydanych w dniu [...] września 2014 r. decyzji administracyjnych składał się ciąg znaków, który w obu przypadkach różnił się jedną cyfrą – 6 i 9. Wskazanie zatem niepełnej sygnatury w zakresie pozostałych znaków nie miało większego znaczenia, bowiem wyróżnikiem obu decyzji był nadany numer 6 lub 9 i skarżąca składając wniosek, jakkolwiek nie wskazała pełnej sygnatury decyzji, to jednak powołała ten znak, który w ciągu znaków stanowiących pełną sygnaturę stanowił wyróżnik decyzji, tj. cyfrę 9. Wbrew twierdzeniom skarżącej uzasadnienie jej wniosku nie zawierało wskazania numeru działki, który pozwoliłby na identyfikację sprawy lub chociażby wzbudził wątpliwości co do rzeczywistych intencji skarżącej.
Nie można, zdaniem sądu, wykluczyć, że w przypadku decyzji wydanych w jednym dniu i doręczonych tego samego dnia, skarżąca, działająca osobiście, mogła na skutek omyłki umieścić we wniosku niewłaściwy numer identyfikujący decyzję, którą chciała zaskarżyć do sądu powszechnego. Istotnym jednak z punktu widzenia niniejszego postępowania jest ustalenie, kiedy pomyłka ta została przez nią dostrzeżona. Analiza akt postępowania prowadzi do wniosku, że wiedzę o pomyłce skarżąca powzięła znacznie wcześniej aniżeli wywodzi w skardze. Wskazać bowiem należy, że niezwłocznie po wpłynięciu wniosku Burmistrz Gminy pismem z dnia 7 października 2014 r., doręczonym skarżącej w dniu 8 października 2014 r., poinformował ją o zamiarze umorzenia postępowania rozgraniczeniowego w części objętej żądaniem przekazania sprawy do sądu, czyli w punkcie orzekającym o ustaleniu prawnej granicy na odcinku pomiędzy działką nr [...] i działką nr [...].
Oznacza to, że już w dniu 8 października 2014 r. skarżąca posiadała wiedzę o tym, która sprawa zostanie przekazana do Sądu Rejonowego. W ocenie Sądu uważna lektura pisma organu pozwalała skarżącej na identyfikację sprawy, którą Burmistrz Gminy zamierzał przekazać do sądu, a zatem już wówczas, zdaniem Sądu, skarżąca powzięła wiedzę o błędnym oznaczeniu decyzji, której dotyczył jej wniosek i od tego też dnia powinien być liczony siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Termin ten upłynął w dniu 15 października 2014 r.
Nie zasługiwał na uwzględnienie, zdaniem Sądu I instancji, prezentowany przez skarżącą pogląd, że o pomyłce we wskazaniu właściwej sygnatury sprawy dowiedziała się dopiero z dniem doręczenia postanowienia Sądu Rejonowego, bowiem informację o tym, która sprawa zostanie przekazana do sądu powszechnego, ze wskazaniem numerów działek, których dotyczyło postępowanie rozgraniczeniowe, skarżąca otrzymała już w dniu 8 października 2014 r.
Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 496/16 wniosła K. M. W złożonej skardze skarżąca zarzuciła kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania, czyli art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2016 r. Dz. U. poz. 718, ze zm.) w związku z art. 6, 7 i 8 kpa przez:
- - całkowity brak odniesienia się do okoliczności, że w toku postępowania administracyjnego doszło do rażącego naruszenia zasad tego postępowania, a także dokonanie przez Sąd błędnej oceny dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, z których wynika, że organ z treści całości pisma skarżącej z dnia 30 września 2014 r. winien odczytać jej faktyczną wolę dotyczącą przekazania do Sądu decyzji rozgraniczeniowej dotyczącej działki nr [...], co z urzędu winno skutkować konwalidowaniem przez organ swojego uchybienia i przekazaniem do Sądu decyzji faktycznie przez skarżącą zaskarżonej i co winno skutkować ustaleniem Sądu, że skarżąca nie uchybiła terminowi do złożenia odwołania,
- - brak dostatecznego uwzględnienia okoliczności, że w toku postępowania administracyjnego doszło do rażącego naruszenia zasad tego postępowania, a także dokonanie przez Sąd błędnej oceny dokumentów zgromadzonych w aktach spraw, co przejawiło się w ustaleniu, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające przywrócenie terminu do złożenia przez stronę wniosku na podstawie art. 33 ust 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne o przekazanie do Sądu sprawy o rozgraniczenie nieruchomości zakończonej decyzją Burmistrza Gminy z dnia [...] września 2015 r. o numerze [...], dotyczącą postępowania rozgraniczeniowego przebiegu granicy nieruchomości oznaczonej numerem [...] ([...]) na odcinku z działkami nr [...],[...],[...],[...] i [...].
Mając powyższe zarzuty na uwadze, skarżąca kasacyjnie wniosła o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi przez uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2016 r. i poprzedzającego go postanowienia Burmistrza Gminy z dnia [...] stycznia 2016 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie zasadności zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2016 r. Dz. U. poz. 718, ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej.
W niniejszej sprawie skarżąca oparła skargę kasacyjną jedynie na zarzucie naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, czyli art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 6, 7 i 8 kpa. Dokonując oceny tego zarzutu, Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Można zatem zarzucić Sądowi I instancji naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdził naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a pomimo to Sąd ten nie spełnił dyspozycji tej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonego orzeczenia.
Natomiast w rozpatrywanej sprawie przedstawione przez Sąd I instancji przesłanki oddalenia skargi na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie pozwalały na zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c tej ustawy, gdyż Sąd I instancji nie stwierdził takich naruszeń prawa, które mogły mieć wpływ na sposób jej rozpatrzenia przez organ. Sąd dokonał wnikliwej, merytorycznej oceny zaskarżonego postanowienia i zasadnie uznał, że powołane w uzasadnieniu przepisy prawa nie zostały przez organ naruszone. Jeśli zatem z wyroku wynika, że Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to uznać należy, że rozstrzygnięcie wydane w oparciu o treść art. 151 powołanej ustawy jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez Sąd I instancji normy prawnej. Podkreślić przy tym należy, że samo wydanie wyroku niezgodnego z oczekiwaniem skarżącej kasacyjnie nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanym normom.
Analiza skargi kasacyjnej w zakresie uzasadnienia rozpatrywanego zarzutu wskazuje, że w istocie sprowadza się ono jedynie do polemiki z ustaleniami stanu faktycznego i jego oceną dokonaną przez organ orzekający w sprawie, którą Sąd I instancji zaaprobował. Wojewódzki Sąd Administracyjny w ustalonym stanie faktycznym prawidłowo uznał, że nie istnieją podstawy do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego postanowienia. Organ rozpatrujący sprawę zgromadził materiał dowodowy pozwalający na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i jego ocenę. Sąd natomiast dokonał wnikliwej oceny zaskarżonej decyzji zarówno w kontekście zastosowania przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania i zasadnie uznał, że nie zostały one naruszone.
Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zawartego w skardze kasacyjnej zarzutu co do wad postępowania administracyjnego w postaci naruszenia przez organy orzekające przywołanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania administracyjnego.
Przedstawiona argumentacja prowadzi do wniosku, że sprawa co do istoty została prawidłowo rozpatrzona, a dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny ocena prawidłowości zaskarżonych decyzji w pełni odpowiada prawu.
Mając powyższe na względzie na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2016 r. Dz. U. poz. 718, ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji.