Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem z dnia 18 października 2005 r. w sprawie sygn. akt 4 II SA/Po 2834/02, oddalił skargę J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...], w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie dotyczącej zasiłku celowego i okresowego.
Od wyroku tego skargę kasacyjną złożył J. R. reprezentowany przez adwokata, zaskarżając go w całości, w oparciu o art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - zwanej dalej ppsa), wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przywrócenie terminu do złożenia środka odwoławczego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono okoliczności potwierdzające fakt, iż skarżący pozostawał w przekonaniu, iż jego odwołanie zostało wniesione w terminie.
W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). skargę kasacyjna można oprzeć na następujących podstawach:
- 1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2. naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W treści art. 176 ustawodawca wprowadził dwojakiego rodzaju wymagania, którym odpowiadać powinna skarga kasacyjna.
Po pierwsze – powinna czynić zadość wymaganiom formalnym, stawianym dla pisma w postępowaniu sądowym (określonym w art. 46 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Niespełnienie wymagań formalnych stanowi brak, który może zostać uzupełniony w trybie art. 49 w związku z art. 193 powołanej wyżej ustawy.
Po drugie – skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania szczególne, właściwe tylko dla niej. Są to wymagania materialne i składają się na nie:
- - oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części,
- - przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie,
- - wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Rozróżnienie wymagań formalnych i materialnych jest istotne.
Braki formalne mogą zostać usunięte, wymagania materialne zaś prowadzą do niedopuszczalności skargi kasacyjnej. Są to braki, które wyłączają zakwalifikowanie pisma jako skargi kasacyjnej, wykluczają dopuszczalność ich uzupełnienia, powodując niedopuszczalność kasacji (B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2003, s. 467).
Stosownie zaś do treści art. 183 § 1 ww. ustawy, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Oznacza to, iż Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, co powoduje, iż winny być one prawidłowo określone w samej skardze. Należy zatem powołać konkretne przepisy prawa, którym sąd uchybił, uzasadnić zarzut ich naruszenia, a w razie zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazać, iż naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna wniesiona przez J. R. sporządzona została przez pełnomocnika w osobie adwokata, ale nie spełnia wszystkich wymagań materialnych, określonych w art. 176 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Koniecznym warunkiem uznania, iż strona powołuje się w skardze kasacyjnej na jedną z podstaw kasacji jest wskazanie, które przepisy oznaczone numerem artykułu paragrafu, ustępu, punktu) ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny, działający jako sąd kasacyjny, nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji. Powołanie przez wnoszącego skargę kasacyjną, jako podstawę kasacji jedynie art. 174 pkt 2 (Sąd uznał, że powołanie paragrafu zamiast punktu stanowi oczywistą omyłkę, gdyż art. 174 nie zawiera § 2) ppsa powoduje, iż jedna z przesłanek materialnych skargi kasacyjnej nie została zachowana.
Jak to już wyżej podano, przepis ten stanowi, iż skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis ten stanowi więc jedynie wskazanie, na jakich podstawach oprzeć winna się skarga kasacyjna.
Natomiast skarżący winien wskazać, jaki konkretny przepis postępowania został naruszony przez Sąd I instancji i jaki istotny wpływ na wynik sprawy miało to naruszenie. W niniejszej sprawie ani w postawach kasacyjnych, ani też w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, nie został wskazany żaden przepis prawa, którego naruszenia dopuścił się Sąd I instancji, co powoduje, iż skarga kasacyjna nie wskazuje żadnej ustawowej podstawy kasacyjnej, co stanowi przesłankę jej niedopuszczalności.
Z tych też względów, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 180 w zw. z art. 178 ppsa – orzekł jak w sentencji wyroku.