Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 listopada 2013 r. (sygn. akt II SA/Sz 1026/13), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę P. spółka z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie wynagrodzenia za dozór pojazdu.
Powyższy wyrok został wydany na następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
P. spółka z o.o. z siedzibą w S. wystąpiła o zwrot koniecznych wydatków oraz o wynagrodzenie za dozór pojazdu marki [...]o numerze rejestracyjnym [...], wykonywany w okresie od dnia [...] grudnia 2006 r. do dnia [...] lipca 2007r.
Postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w S. – działając na podstawie art. 102 § 1, § 2 i § 4, art. 174 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 18, poz. 908 ze zm.) oraz w ramach związania prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 listopada 2012 r. (sygn. akt II SA/Sz 953/12) - przyznał P. Spółka z o.o. wynagrodzenie za dozór i zwrot wydatków związanych z wykonywanym dozorem pojazdu marki [...] o nr rej. [...] za okres za okres od dnia [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] czerwca 2007 r. w kwocie [...] zł oraz odmówił wnioskodawcy prawa do wynagrodzenia za dozór i zwrotu wydatków związanych z wykonywanym dozorem wymienionego pojazdu za okres od dnia [...] grudnia 2006 r. do dnia [...] stycznia 2007 r., zaś orzekając w trybie instancji odwoławczej, Dyrektor Izby Skarbowej w S., postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ II instancji wyjaśnił, że z uwagi na związanie w/w wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, należało przyjąć, iż z dniem [...] stycznia 2007 r., w wyniku wejścia w życie zarządzenia Prezydenta Miasta S. z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...], P. Spółka z o.o. stało się dozorcą przedmiotowego pojazdu - w rozumieniu przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z tego względu należało mu przyznać wynagrodzenie za dozór i zwrot wydatków związanych z wykonywanym dozorem nad pojazdem, o których mowa w art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Należności te przysługiwały bowiem stronie za dozór pojazdu od dnia, kiedy stała się ona jego dozorcą, aż do dnia poprzedzającego dzień przejścia własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Powyższe oznaczało, że za okres poprzedzający dzień wejścia w życie ww. zarządzenia Prezydenta Miasta S. z dnia [...] stycznia 2007 r., wnioskodawca nie mógł zostać uznany za "jednostkę wyznaczoną przez właściwy organ", a zatem nie był dozorcą - w rozumieniu przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Żądanie przyznania, w trybie administracyjnym, zwrotu koniecznych wydatków, związanych ze sprawowaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór za w/w okres, to jest za okres od dnia [...] grudnia 2006 r. do dnia [...] stycznia 2007 r., nie było więc – zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej - zasadne.
Na wyżej przedstawione postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] lipca 2013 r. P. wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, w której zarzuciło organowi naruszenie: art. 130a ust. 5 i 6 ustawy – Prawo o ruchu drogowym i art. 7 k.p.a.
Skarżąca podnosiła zwłaszcza, że organy obu instancji nie wzięły pod uwagę, że poza okresami, wymienionymi w zarządzeniach Prezydenta Miasta S. z dnia [...] września 2005 r. i z dnia [...] stycznia 2007 r., żaden inny podmiot nie został przez ten organ wyznaczony do przyjmowania pojazdów na parking. Skarżąca zaś, po otrzymaniu dyspozycji od Policji, dotyczącej przyjęcia pojazdu na parking, jak również po otrzymaniu potwierdzenia z Urzędu Miejskiego w S., że pojazdy te ma przyjmować, nie miała podstaw, aby przypuszczać, że nie została ona wyznaczona jako podmiot do przyjmowania na parking pojazdów usuwanych z dróg publicznych i że nie była zobowiązana do przyjmowania na jej parking pojazdów kierowanych przez Policję.
Zdaniem skarżącej, w art. 130a ust. 5 i 6 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, w brzmieniu obowiązującym w dacie przyjęcia rzeczonego pojazdu na jej parking, nie została wskazana żadna forma wyznaczenia parkingu przez starostę. Organ w sposób nieuprawniony przyjął zatem, że to wskazanie powinno nastąpić włącznie w formie pisemnego zarządzenia a tymczasem nie można było wykluczyć, że dopuszczalną była również w tym przypadku forma ustna lub w sposób dorozumiany. W rezultacie, w niniejszym przypadku, skarżącej przysługiwało przyznanie dochodzonych należności za cały okres faktycznego sprawowania dozoru nad pojazdem.
Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w S. wnosił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Oddalając skargę – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej "p.p.s.a."- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
W uzasadnieniu w/w wyroku Sąd Wojewódzki podkreślił, iż zaskarżone oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, zostały wydane przez organy w ramach związania, wynikającego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 953/12 (art. 153 p.p.s.a.), a tym samym organy te były obowiązane wydać orzeczenia, zgodne z oceną prawną, wyrażoną przez Sąd a która to ocena wiązała również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, obecnie rozpoznający skargę.
W związku z tym, Sąd Wojewódzki stwierdził, że w sytuacji, gdy prawomocnym wyrokiem z dnia 29 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie przesądził, że w okresie poprzedzającym wejście w życie zarządzenia Prezydenta Miasta S. nr [...] skarżące P. Spółka z o.o., nie było - w trybie art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym - wyznaczone do realizacji zadań, związanych z usuwaniem z drogi pojazdów, a uprawnienie do otrzymania wynagrodzenia za dozór i zwrot wydatków związanych z wykonywanym dozorem samochodu marki [...] przysługiwało jej dopiero od dnia wejścia w życie tego zarządzenia, tj. z dniem [...] stycznia 2007 r., to dokonana w tym zakresie przez organy obu instancji ocena zasadności wniosku, była prawidłowa. Organy, uwzględniając w całości wytyczne Sądu, zasadnie odmówiły przyznania skarżącej wynagrodzenia za dozór i zwrotu wydatków związanych z dozorem pojazdu marki [...] o nr rej. [...] za okres od dnia [...] grudnia 2006 r. do dnia [...] stycznia 2007 r.
Sąd Wojewódzki uznał jednocześnie, że zaistniałej sytuacji, nie mogły zostać uwzględnione, ponownie formułowane w tym zakresie przez skarżącą zarzuty. Spóźnionym było więc żądanie przeprowadzenia aktualnie przez organy postępowania wyjaśniającego na okoliczność ustalenia zasad przekazywania przez funkcjonariuszy Policji i przyjmowania przez spółkę pojazdów w okresie bezpośrednio poprzedzającym wejście w życie zarządzenia Prezydenta Miasta S. nr [...].
Sąd Wojewódzki stwierdził również, że kontrolując zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z prawem, nie dostrzegł uchybień przepisów prawa materialnego lub procesowego, które mogłyby mieć jakikolwiek wpływ na ostateczny wynik sprawy.
W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, P. Spółka z o.o. z siedzibą w S. zarzuciło Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie naruszenie:
- 1. prawa materialnego w postaci:
- a) art. 130 a ust. 6 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, w brzmieniu obowiązującym w dacie usunięcia pojazdu marki [...] o nr rej. [...] z drogi publicznej i umieszczenia na parkingu prowadzonym przez skarżącą, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że z przepisu tego wynika konieczność zachowania właściwej formy do wyznaczenia przez starostę parkingu strzeżonego, na którym umieszczane są pojazdy usunięte z drogi, i że tą formą jest pisemne zarządzenie starosty, w przedmiotowej sprawie zarządzenie Prezydenta Miasta S., w sytuacji gdy z przepisu tego wynika jedynie to, że starosta "wyznacza" parking strzeżony, na którym umieszczane są pojazdy i nie ma w nim w ogóle mowy o tym, w jaki sposób i w jakiej formie to wyznaczenie ma nastąpić, a zatem należy przyjąć, iż każda forma "wyznaczenia" jest dopuszczalna, jak również naruszenie ww. przepisu poprzez jego nie zastosowanie w niniejszej sprawie i uznanie, iż nie doszło do wyznaczenia parkingu prowadzonego przez skarżącą, jako parkingu, na który mają być przekazywane przez policję pojazdy usuwane z dróg publicznych, w sytuacji gdy przedstawiciele Gminy Miasta S. wskazywali skarżącej, iż nadal, tak jak do tej pory, ma przyjmować pojazdy, zaś policja wystawiała dyspozycję usunięcia pojazdu z drogi na parking prowadzony przez skarżącą;
- b) art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dochodzenia prawdy obiektywnej, poprzez jej nie zastosowanie w niniejszej sprawie i nie uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] lipca 2013 r. oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w S. i nie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, pomimo tego, iż organy te:
- - nie wyjaśniły istotnych w sprawie okoliczności, polegających na nie ustaleniu, na jakiej podstawie Policja wydała dyspozycję usunięcia i przekazania pojazdu marki [...] o nr rej. [...] na parking strzeżony, prowadzony przez skarżącą, skoro Policja mogła skierować pojazd usunięty z drogi jedynie na parking wyznaczony przez starostę, to oznacza, że musiała posiadać informację, że parking strzeżony prowadzony przez skarżącą jest parkingiem wyznaczonym w przedmiotowej sprawie przez Prezydenta Miasta S,
- - pominęły istotne w sprawie okoliczności, a mianowicie to, że w okresie, kiedy pojazd marki [...] o nr rej. [...] został usunięty z drogi i - zgodnie z dyspozycją Policji - umieszczony na parkingu prowadzonym przez skarżącą, nie było wyznaczonego przez Prezydenta Miasta S. żadnego innego parkingu strzeżonego, na którym miały być umieszczane pojazdy, usuwane z dróg publicznych, a zatem parking prowadzony przez skarżącą, na który Policja kierowała pojazdy usuwane z dróg publicznych, musiał być parkingiem wyznaczonym przez Prezydenta Miasta Szczecina,
- - pominęły i nie przeprowadziły zgłoszonych przez skarżącą dowodów w postaci zeznań świadków: L. K. oraz M. G., pracowników skarżącej, z którymi kontaktowali się przedstawiciele Gminy Miasta S. w sprawie wyznaczenia parkingu skarżącej do przyjmowania pojazdów usuwanych z dróg publicznych. Wymienieni wyżej świadkowie zostali zaś zgłoszeni już w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, który również nie przeprowadził tych dowodów.
- 2) przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci:
- a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., poprzez jego nie zastosowanie i tym samym nie uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] lipca 2013 r. i poprzedzającego je postanowienia Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w S., pomimo tego, iż w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia przez organy administracji publicznej przepisów prawa materialnego, które powinno doprowadzić do uwzględnienia skargi i w związku z tym do uchylenia ww. postanowienia,
- b) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu wyroku do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze i stanowisk stron.
Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor, oprócz podtrzymania stanowiska, dotyczącego formy wyznaczenia przez starostę parkingu – w trybie art. 130 a ust. 6 ustawy, zakwestionował dokonaną przez Sąd Wojewódzki ocenę prowadzonego przez organy postępowania, pod kątem naruszenia art. 7 k.p.a. w sytuacji, gdy nie wzięły one pod uwagę okoliczności, wskazujących na dorozumiane wskazanie przez organ, należącego do skarżącej kasacyjnie, parkingu jako uprawnionego do sprawowania dozoru nad pojazdami usuniętymi z drogi oraz nie przeprowadziły mających potwierdzić tę sytuację dowodów.
Skarżąca kasacyjnie zwracała też uwagę, że roszczenie w stosunku do Skarbu Państwa o zapłatę wynagrodzenia za dozór oraz zwrot wydatków w odniesieniu do pojazdu marki [...] o nr rej. [...] za okres od dnia [...] grudnia 2006 r. do dnia [...] stycznia 2007 r. powinno być dochodzone na drodze administracyjnej, a nie w drodze powództwa cywilnego, który to fakt potwierdził Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 19 czerwca 2007 r. (sygn. akt III CZP 47/07) oraz w postanowieniu z dnia 18 listopada 2008 r. (sygn. akt II CSK 284/08).
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w S. wnosił o jej oddalenie jako nieuzasadnionej wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie polegało więc wyłącznie na badaniu zasadności zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej.
Skarżąca, skargę kasacyjną oparła na zarzutach prawnomaterialnych, do których należało zaliczyć naruszenie przez Sąd Wojewódzki art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, w brzmieniu obowiązującym w dacie usunięcia pojazdu marki [...] o nr rej. [...] z drogi publicznej i umieszczenia na parkingu przez niego prowadzonym oraz na zarzutach procesowych do których należały zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. oraz 141 § 4 p.p.s.a. a art. 7 k.p.a., wadliwie określonego w skardze kasacyjnej jako zarzut prawa materialnego. Niezależnie jednak od powyższego istota sprawy dotyczyła wykładni prawnomaterialnej a związanej z przepisem art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym.
Zdaniem skarżącej, skoro z przepisu tego wynika jedynie to, że starosta "wyznacza" parking strzeżony, na którym umieszczane są pojazdy a nie ma w tym przepisie w ogóle mowy o tym, w jaki sposób i w jakiej formie to wyznaczenie ma nastąpić, to należało przyjąć, iż każda forma "wyznaczenia" była w tym wypadku dopuszczalna, zwłaszcza, że przedstawiciele Gminy Miasta S. wskazywali skarżącej, iż nadal, tak jak do tej pory, miała przyjmować usunięte z drogi pojazdy, zaś Policja, pojazdy te przekazywała na parking prowadzony przez skarżącą. Konsekwencją tego stanowiska był zarzut niedostrzeżenia przez Sąd Wojewódzki faktu, że zaskarżone oraz poprzedzające je postanowienie zostało wydane w stanie niewyjaśnienia w toku postępowania administracyjnego istotnych w sprawie okoliczności, gdyż organy nie przeprowadziły postępowania dowodowego w sposób należyty, co uniemożliwiło przyjęcie poglądu, że w okresie od dnia [...] grudnia 2006 r. do dnia [...] stycznia 2007 r. tj. przed wejściem w życie zarządzenia Prezydenta Miasta S. z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...], istniały podstawy do uznania skarżącej spółki za podmiot upoważniony do prowadzenia parkingu - w trybie art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym a co, w dalszej kolejności, pozwoliłoby na uznanie, że skarżąca była podmiotem uprawnionym do otrzymania zwrotu koniecznych wydatków i wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] o nr rej. [...] również za ten okres.
W związku z powyższym zauważyć należy, że skarżąca, formułując tak postawione zarzuty, pominęła istotny dla niniejszej sprawy fakt, iż w sprawie tej wypowiedział się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który, kontrolując poprzednio wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. oraz Dyrektora Izby Skarbowej w S. orzeczenia, rozstrzygające o tym, czy skarżącej spółce przysługuje świadczenie obejmujące należności związane z dozorem sprawowanym nad pojazdem marki [...] o nr rej. [...] za okres od dnia [...] grudnia 2006 r. do dnia [...] stycznia 2007 r. w prawomocnym wyroku z dnia 29 listopada 2012 r. (akt II SA/Sz 953/12), zawarł określoną ocenę prawną. Zdaniem tegoż Sądu, skoro na podstawie zarządzenia Prezydenta Miasta S. z dnia [...] września 2005 r. nr [...] na okres od [...] listopada 2005 r. do [...] czerwca 2006 r. oraz na podstawie kolejnego zarządzenia z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...] na okres od [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] stycznia 2010 r., parking prowadzony przez P. został wyznaczony, w trybie art. 130a ust. 6 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, jako właściwy parking strzeżony dla usuniętych pojazdów z drogi a umieszczenie samochodu marki [...] o nr rej. [...], na ww. parkingu, nastąpiło w okresie pomiędzy obowiązywaniem wymienionych wyżej zarządzeń, a więc, w czasie, w którym parking ten nie był parkingiem wyznaczonym na podstawie ww. przepisu, to dopiero od momentu wejścia w życie zarządzenia Prezydenta Miasta S. z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...], spółce tej przysługiwało prawo żądania wypłacenia wynagrodzenia za dozór i zwrotu wydatków związanych z wykonywanym dozorem nad ww. pojazdem.
Odnosząc się do okresu poprzedzającego wejście w życie ww. zarządzenia Prezydenta Miasta S., w powyższym wyroku Sąd uznał, że w tym czasie, przyjmując pojazdy na parking, skarżące Przedsiębiorstwo, nie będąc wyznaczone do realizacji zadań związanych z usuwaniem z drogi pojazdów, nie czyniło tego w ramach wykonywania obowiązków, wynikających z obowiązujących przepisów prawa, ale na zasadzie prowadzenia "zwykłego" parkingu. Spółka nie miała bowiem wówczas podstaw prawnych, aby zakładać, że zostanie uznana, i to z datą wsteczną, za podmiot, o którym mowa w art. 130a ust. 6 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Dlatego – zdaniem Sądu Wojewódzkiego - nie było możliwe przyjęcie, że łączył wówczas skarżącą z organami administracji publicznej stosunek administracyjny, związany z wykonywaniem dozoru w trybie wymienionego wyżej przepisu. Żądanie przyznania wynagrodzenia za okres poprzedzający wejście w życie zarządzenia nr [...], na drodze procedury administracyjnej, było zatem nieuprawnione.
Podkreślić w tym miejscu trzeba, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w zapadłym orzeczeniu wiążą w sprawie zarówno ten sąd jak i organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Z tego powodu zarówno organy jak i Sąd Wojewódzki były związane wykładnią prawa, przyjętą w wyroku z dnia 29 listopada 2012 r. (akt II SA/Sz 953/12) i nie mogły, przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym sprawy, dokonać odmiennej oceny prawnej.
Podnieść także należy, że po myśli art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z tych względów, powyższa ocena prawna jest również wiążąca dla Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Zaakcentować w tym miejscu wypada, że wyrok Sądu Wojewódzkiego z dnia 29 listopada 2012 r. podlegał zaskarżeniu skargą kasacyjną, w której skarżąca mogła przedstawić zarzuty, obecnie przywołane w skardze kasacyjnej, zwłaszcza w sytuacji wcześniejszego podjęcia przez Sąd Najwyższy uchwały z dnia 19 czerwca 2007 r., (sygn. akt III CZP 47/07) oraz wydania postanowienia z dnia 18 listopada 2008 r., (sygn. akt II CSK 284/08). Wówczas byłaby możliwość zajęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska zarówno w stosunku do wykładni prawa materialnego, jak i oceny co do ewentualnych uchybień proceduralnych, zaistniałych w postępowaniu administracyjnym. Obecnie, w tej sprawie, taka możliwość już nie istnieje. W tej sytuacji, w rozpoznawanej sprawie niedopuszczalnym było ustalanie obecnie, czy pomiędzy dniem [...] grudnia 2006 r. do dnia [...] stycznia 2007 r. Prezydent Miasta S. wyznaczył należący do skarżącej kasacyjnie parking w innej niż zarządzenie formie, nawet dorozumianej, do realizacji, wynikających z art. 130a ust. 6 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, zadań.
Niewzięcie zatem pod uwagę przez organy podnoszonych przez skarżącego kasacyjnie na tym tle okoliczności oraz nieprzeprowadzenie, celem ich potwierdzenia, wnioskowanych dowodów nie mogło stanowić naruszenia art. 7 k.p.a.
Niepełne odniesienie się zaś przez Sąd I instancji do podniesionych w tym zakresie przez skarżącą zarzutów również nie mogło stanowić podstawy dla skutecznego zarzutu kasacyjnego.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny – na zasadzie art. 184 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono – na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.