Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 4 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 1824/13 po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. sp. komandytowej z siedzibą w Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności, uchylił zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że M.G. reprezentująca spółkę [...] Spółka z o.o. Spółka komandytowa złożyła w dniu 29 grudnia 2011 r. do Prezydenta Miasta Z. wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa, obejmującej działki nr [...], ujawnione w księdze wieczystej KW nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Z.. Z przedłożonej dokumentacji wynika, że spółce przysługuje prawo użytkowania wieczystego oraz, że spełnione zostały przesłanki, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2012 r. poz. 83).
Pismem z dnia 31 października 2012 r. Spółka poinformowała organ I instancji, że uległa zmianie jej nazwa na [...] sp. z o.o. spółka komandytowa.
Decyzją z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] Prezydent Miasta Z. orzekł o odpłatnym przekształceniu prawa użytkowania wieczystego działek nr [...] w prawo własności. Opłata za przekształcenie powyższego prawa została ustalona na kwotę [...] zł., przy czym w odniesieniu do działki nr [...] została obniżona o 50%.
Od powyższej decyzji odwołanie do Wojewody [...] złożyła [...] sp. z o.o. spółka komandytowa, kwestionując wyłącznie sposób ustalenia wysokości opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2013 r. uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł o odmowie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Orzeczenie na niekorzyść strony uzasadnił tym, że rozstrzygnięcie Prezydenta Z. nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Wojewody w świetle art. 1 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, z wnioskiem o przekształcenie, o którym mowa we wspomnianym akcie mogą wystąpić osoby fizyczne lub osoby prawne. Skarżąca spółka jest zaś spółką komandytową, nie posiadającą osobowości prawnej. Nie może zatem skutecznie domagać się przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.
Od decyzji Wojewody [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach złożyła [...] sp. z o.o. Zarzuciła organowi drugiej instancji niewłaściwą wykładnię art. 1 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oraz art. 139 k.p.a. poprzez wydanie orzeczenia na niekorzyść strony. Skarżąca domaga się uchylenia skarżonej decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Sąd wskazał, że Wojewoda rozstrzygając sprawę dokonał prostej językowej wykładni art.1 ust. 1 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości i uznał, iż przepis powyższy statuuje zamknięty katalog podmiotów mogących korzystać z rozwiązań przewidzianych wspomnianym aktem. Zdaniem Sądu konieczne jest jednak dokonanie wykładni systemowej i celowościowej, które pozwolą na właściwe odczytanie intencji ustawodawcy.
Sąd wywodził, że w analizowanej sprawie podmiot wnioskujący o przekształcenie przysługującego mu prawa użytkowania wieczystego posiada formę spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - spółki komandytowej. Jako spółka osobowa, zgodnie z art. 8 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1030 ze zm.) może we własnym imieniu nabywać prawa, w tym własność nieruchomości i inne prawa rzeczowe, zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywaną. Przepis ten nadaje spółkom osobowym (w tym spółce komandytowej) zdolność prawną, zdolność do czynności prawnych oraz zdolność sądową. Co prawda nie nadaje im osobowości prawnej, jednakże na mocy art. 331 k.c. do jednostek organizacyjnych niebędących osobami prawnymi, którym ustawa przyznaje zdolność prawną, stosuje się odpowiednio przepisy o osobach prawnych.
Zdaniem Sądu dokonując wykładni art. 1 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości warto także odwołać się do art. 331 k.c. Przepis ten nakazuje odpowiednie stosowanie przepisów o osobach prawnych do jednostek organizacyjnych, którym ustawa przyznaje zdolność prawną. "Brak zaś racjonalnych podstaw do wyłączenia stosowania normy tej w odniesieniu do art. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. i wykluczenia spółek osobowych [...] z zakresu działania ustawy o przekształceniu" (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 21 sierpnia 2013 r. sygn. II SA/Gl 547/13 wyrok dostępny na www. orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie Sądu z powyższego wynika, że polski prawodawca niejako zrównuje (w odniesieniu do reguł obrotu prawnego) spółki osobowe i spółki posiadające osobowość prawną. Stąd zupełnie niezrozumiałe i stojące w sprzeczności z wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP zasadą równości byłoby inne traktowanie w zakresie możliwości przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności osób prawnych i spółek osobowych działających na podstawie ustawy kodeks handlowy. Potwierdzenie tej tezy można odnaleźć w orzecznictwie sądów administracyjnych, gdzie zgodnie przyjmuje się, iż spółki osobowe mogą skutecznie występować z wnioskiem, o którym mowa w art. 1 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości.
Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do wniosku, że ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. obejmuje swym zakresem podmiotowym także jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej. Mają one możliwość przekształcenia przysługującego im prawa użytkowania wieczystego na takich samych zasadach jak osoby prawne.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Wojewoda [...], zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, poprzez błędne zastosowanie wykładni rozszerzającej na rzecz tzw. ułomnych osób prawnych, podczas gdy art. 1 ust. 1 wskazanej ustawy stanowi, że uprawnienie do wystąpienia z wnioskiem o przekształcenie przysługuje tylko osobom fizycznym i prawnym.
Mając na uwadze powyższe Wojewoda [...] wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie sprawy na podstawie art. 188 p.p.s.a. lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania na zasadzie art. 185 p.p.s.a. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną organu, uprawnienia spółek osobowych (np. spółki komandytowej) wynikające z art. 331 § 1 k.c. oraz art. 4 § 1 i art. 8 § 1 k.s.h., na podstawie których, te spółki mogą w pełni uczestniczyć w obrocie prawnym, cywilnym, administracyjnym i sądowym, nie są wystarczające do tego, aby mogły występować z wnioskiem o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. W świetle tak jednoznacznego zapisu, niewłaściwe jest zastosowanie wykładni rozszerzającej, tak aby uprawnienie do wystąpienia z wnioskiem o przekształcenie obejmowało również jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej a posiadające jedynie zdolność prawną.
W świetle wykładni literalnej przepisu art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, ustawodawca nie dopuścił możliwości przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności wobec spółek osobowych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] sp. z o.o. spółka komandytowa wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W piśmie z dnia 20 kwietnia 2015 r. Wojewoda [...] wskazał, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 10 marca 2015 r., sygn. akt K 29/13 orzekł, iż art. 1 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości w zakresie, w jakim przyznaje uprawnienie do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności osobom fizycznym i prawnym, które nie miały tego uprawnienia w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 187, poz. 1110), jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 marca 2015 r. sygn. akt K 29/13 został ogłoszony w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 17 marca 2015 r. poz. 373. Powyższe, zdaniem Wojewody, ma wpływ na wynik sprawy niniejszej.
W ocenie Wojewody [...] Spółce [...] sp. z o.o. Spółka Komandytowa z siedzibą w Z., nie przysługiwały uprawnienia do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw, tj. w dniu 9 października 2011 r., bowiem dopiero od tej daty doszło do radykalnego rozszerzenia kręgu podmiotów, którym przysługiwało uprawnienie do wystąpienia z wnioskiem o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, zarówno na osoby fizyczne, jak i osoby prawne, będące w dniu 13 października 2005 r. użytkownikami wieczystymi nieruchomości.
W związku z powyższym oparcie zaskarżonego wyroku na przepisie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2012 r., poz.
- 83) nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Wojewody [...] zaskarżony wyrok utracił podstawę prawną, i jako taki podlegać winien uchyleniu w całości.
Wskazując na powyższe w związku ze zmianą stanu prawnego w wyniku wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 marca 2015 r. sygn. akt K 29/13, organ administracji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i umorzenie postępowania na zasadzie art. 189 p.p.s.a. lub uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest uzasadniona.
Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, które w rozpatrywanej sprawie nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej, które to podstawy okazały się uzasadnione.
Skargę kasacyjną oparto na podstawie określonej w art.174 pkt 1 P.p.s.a., zarzucając naruszenie art.1 ust.1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Kluczowym zagadnieniem, które wystąpiło w rozpatrywanej sprawie było ustalenie, czy uprawnienie do wystąpienia z wnioskiem o przekształcenie przysługuje spółce komandytowej, czyli spółce osobowej nie mającej osobowości prawnej.
Wymaga jednak przypomnienia, że obecnie obowiązująca ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz.U. z 2012 r., poz. 83), która weszła w życie w dniu 13 października 2005 r. w pierwotnym brzmieniu w art.1, umożliwiała dokonanie przekształcenia osobom fizycznym, które w dniu jej wejścia w życie były użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami albo przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę oraz nieruchomości rolnych (w odniesieniu do tych ostatnich przekształcenie było wyłączone, w razie przeznaczenia ich w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy na cele inne niż rolne).
Ponadto o przekształcenie mogły wnosić osoby fizyczne i prawne będące właścicielami lokali, których udział w nieruchomości wspólnej obejmował prawo użytkowania wieczystego, nawet jeżeli udział w użytkowaniu wieczystym nabyły po dniu 13 października 2005 r., oraz spółdzielnie mieszkaniowe będące właścicielami budynków mieszkalnych lub garaży. Ustawa prawo takie przyznawała również osobom fizycznym i prawnym będącym następcami prawnymi tych podmiotów.
Następnie ustawą z dnia 7 września 2007 r. o zmianie ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 191, poz. 1371) krąg podmiotów mogących żądać przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności został rozszerzony: przekształcenia mogły żądać osoby fizyczne, które w dniu 13 października 2005 r. były użytkownikami wieczystymi nieruchomości, jeżeli użytkowanie wieczyste uzyskały: w zamian za wywłaszczenie lub przejęcie nieruchomości gruntowej na rzecz Skarbu Państwa na podstawie innych tytułów, przed 5 grudnia 1990 r., a także na podstawie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279).
Kolejne rozszerzenie kręgu osób mogących ubiegać się o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nastąpiło w ustawie z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 187, poz. 1110). Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu z 2005 r., w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą z 2011 r., osoby fizyczne i prawne będące w dniu 13 października 2005 r. użytkownikami wieczystymi nieruchomości mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. Zgodnie zaś z art. 1 ust. 3 wskazanej ustawy z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości mogą również wystąpić osoby fizyczne i prawne będące następcami prawnymi osób, o których mowa w art.1 ust. 1 i 1a, oraz osoby fizyczne i prawne będące następcami prawnymi osób, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy o przekształceniu z 2005 r. Ta regulacja stała się podstawą prawną wniosku Spółki [...] o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.
Należy podkreślić, że wprawdzie – co do zasady – Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną wniesioną od wyroku sądu wojewódzkiego, ocenia legalność wyroku sądu pierwszej instancji i przez to również zaskarżonej decyzji, biorąc pod uwagę stan prawny, jaki obowiązywał w dacie ich wydawania, ale sytuacja, która zachodzi w sprawie rozpoznawanej jest szczególna. Nie można bowiem pominąć, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 10 marca 2015 r., sygn. akt K 29/13, ogłoszonym w dniu 17 marca 2015 r.(Dz.U.poz.373) orzekł, że: " Art. 1 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz.U. z 2012 r., poz.
83) w zakresie, w jakim przyznaje uprawnienie do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności osobom fizycznym i prawnym, które nie miały tego uprawnienia w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 187, poz. 1110), jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a ponadto a) w zakresie, w jakim dotyczy nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego, jest niezgodny z art. 165 ust. 1 Konstytucji, b) w zakresie, w jakim dotyczy nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, nie jest niezgodny z art. 165 ust. 1 oraz art. 167 ust. 1 i 2 Konstytucji".
Trybunał nie skorzystał z instytucji odroczenia utraty mocy obowiązującej zakwestionowanych przepisów, co oznacza, że z dniem 17 marca 2015 r., czyli w dacie ogłoszenia wyroku przepisy niezgodne z Konstytucją tracą moc w zakresie wskazanym w wyroku Trybunału. Zgodnie bowiem z art.190 ust.3 Konstytucji orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, jednak Trybunał Konstytucyjny może określić inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego. Z instytucji odroczenia orzeczenia Trybunał nie skorzystał.
W uzasadnieniu wyroku Trybunał stwierdził, że art. 165 ust. 1 i art. 167 ust. 1 i 2 Konstytucji, jako odnoszące się wyłącznie do jednostek samorządu terytorialnego, w sposób oczywisty są wzorcami nieadekwatnymi do kontroli zakwestionowanych przepisów w zakresie, w jakim dotyczą one nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa. Gdy zaś chodzi o art. 2 Konstytucji jako wzorzec kontroli, Trybunał podzielił pogląd wyrażony w wyroku o sygn. K 8/98, rozwinięty następnie w wyroku o sygn. K 9/08, że postępowanie zainicjowane przez podmioty o legitymacji szczególnej - jakimi są jednostki samorządu terytorialnego - ma charakter kontroli abstrakcyjnej i zmierza do ochrony interesu publicznego, a nie tylko interesu konkretnego wnioskodawcy lub interesu komunalnego w ogólności.
Trybunał uznał, że sformułowane przez wnioskodawców zarzuty sprzeczności zaskarżonej regulacji z art. 2 Konstytucji dotyczą zarówno przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości, których właścicielami są jednostki samorządu terytorialnego, jak i tych nieruchomości, których właścicielem jest Skarb Państwa. Trybunał podkreślił również, że dodatkowym argumentem, zdecydowanie przemawiającym za objęciem kontrolą konstytucyjną wszystkich wypadków przekształcenia, w oderwaniu od podmiotu będącego publicznym właścicielem nieruchomości, jest konieczność zachowania równego standardu w odniesieniu do wszystkich uprawnionych. Gdyby Trybunał ograniczył stwierdzenie niekonstytucyjności do użytkowników wieczystych nieruchomości gminnych, pozostawiając w mocy uwłaszczenie użytkowników wieczystych nieruchomości państwowych, doprowadziłby do wtórnej niekonstytucyjności, wyrażającej się w odmiennym traktowaniu podmiotów znajdujących się w takiej samej sytuacji prawnej.
Powyższe stwierdzenie Trybunału ma znaczenie w niniejszej sprawie, gdyż nieruchomości, których dotyczy wniosek o przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności stanowią własność Skarbu Państwa.
Mając na względzie treść powyższego wyroku Trybunału Konstytucyjnego stwierdzić trzeba, że niewątpliwie osoby prawne, takie jak spółki prawa handlowego (poza osobami prawnymi będącymi właścicielami lokali, których udział w nieruchomości wspólnej obejmował prawo użytkowania wieczystego, nawet jeżeli udział w użytkowaniu wieczystym nabyły po 13 października 2005 r., oraz poza spółdzielniami mieszkaniowymi będącymi właścicielami budynków mieszkalnych lub garaży) nie posiadały uprawnienia do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw.
Skoro spółki prawa handlowego nie posiadały uprawnienia do przekształcenia, to tym samym prawa takiego nie posiadały spółki osobowe komandytowe, które uprawnienie swe wywodzą z uprawnień osób prawnych. Bez znaczenia zatem dla wyniku sprawy pozostają rozważania dotyczące możliwości stosowania rozwiązań prawnych z których mogą skorzystać osoby prawne do jednostek organizacyjnych, którym ustawa przyznaje zdolność prawną, ale nie będących osobami prawnymi.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie może być – co do zasady - traktowany za zgodny z prawem wyrok sądu, który został oparty na przepisie uznanym przez Trybunał Konstytucyjny za naruszający Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej. Pomimo, że omawiany wyrok Trybunału nie ma mocy wstecznej, to poprzez fakt uchylenia domniemania konstytucyjności przepisu art. 1 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2012 r., poz.
- 83) dowodzi, że od samego początku przepis ten naruszał zasadę sprawiedliwości społecznej oraz zasadę zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa (art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej).
Konsekwencją powyższego stanowiska Trybunału Konstytucyjnego jest więc uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi. Przepis art. 188 p.p.s.a. - w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) – upoważnia Naczelny Sąd Administracyjny, przy uwzględnieniu skargi kasacyjnej i uchyleniu zaskarżonego wyroku, do rozpoznania skargi, w przypadku uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Należało uznać, iż taka sytuacja zaistniała w niniejszym postępowaniu. Oparcie zaskarżonego wyroku na przepisach niezgodnych z Konstytucją czyniło konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego i uznania za prawidłową decyzję organu odwoławczego o odmowie skarżącej Spółce przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny – z mocy art.188 w związku z art. 193 i w związku z art. 145 §1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania oparto na art. 203 pkt 1 i art. 200 w zw. z art. 193 P.p.s.a.