Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 25 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 1212/14 oddalił skargę P. Sp. z o.o. w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne.
Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:
W dniu 20 maja 2010 r. została zawarta pomiędzy Powiatem Tarnogórskim a P. Sp. z o.o. w C. umowa nr [...] o wykonanie modernizacji operatu ewidencji gruntów i budynków dla jednostki ewidencyjnej [...], zgodnie z warunkami opisanymi w Rozdziale I specyfikacji istotnych warunków zamówienia, stanowiącej integralną część umowy. W pkt 8 Rozdziału I tej specyfikacji postanowiono, że wykonawca ponosi koszty opłat za zgłoszenie pracy geodezyjnej zgodnie z Lp. 2 tabeli III załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 19 lutego 2004 r. w sprawie opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego (Dz. U. Nr 37, poz. 333).
Wykonawca dokonał zgłoszenia pracy geodezyjnej dotyczącej modernizacji operatu gruntów i założenia ewidencji budynków, w którym zawarto informację o prognozowanej ilości jednostek budynków (ok. 8600) i działek (8717), według zasad obowiązujących przy naliczaniu opłat. W aktach znajduje się także wniosek nr KERG [...] o przyjęcie do zasobu dokumentacji powstałej w wyniku pracy "kompleksowa modernizacja operatu ewidencji gruntów i budynków w obr. [...]", w którym podano informacje o ilości jednostek, według których ustalona zostanie opłata. Zawiera on zróżnicowane dane, jedne dotyczą 3644 działek i 7937 budynków, inne, naniesione kolorem czarnym, dotyczą 8842 działek i 8288 budynków.
W aktach znajduje się także rachunek z 24 maja 2010 r., nr [...], obciążający Spółkę kwotą 31.223,25 zł za zgłoszenie roboty geodezyjnej. W dniu 28 lutego 2012 r. został wystawiony kolejny rachunek nr [...], obciążający Spółkę opłatą za zgłoszenie roboty geodezyjnej, dotyczący opłaty dla 8842 działek i 8288 budynków. Wyliczona kwota została w nim pomniejszona o należność uiszczoną w oparciu o poprzedni rachunek.
W wyniku wniesionej przez Spółkę skargi na czynność Starosty Tarnogórskiego z [...] lutego 2012 r., nr [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawomocnym wyrokiem z 11 października 2012 r., sygn. II SA/Gl 661/12 stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności. W wyroku tym Sąd nie odniósł się do kwestii wysokości należnych opłat, natomiast wskazał, że po wejściu w życie z dniem 1 stycznia 2010 r. ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.), w sprawie opłat za udostępnienie z właściwego ośrodka prowadzącego państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny danych, informacji i innych materiałów, właściwy organ orzeka w formie decyzji. W konsekwencji Sąd stwierdził, że w sprawie powinna być wydana decyzja administracyjna.
Starosta Tarnogórski zawiadomił pismem z 19 lutego 2013 r. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia wysokości opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne, dotyczące zgłoszonej roboty geodezyjnej zarejestrowanej pod nr KERG [...], a następnie wydał decyzję z [...] kwietnia 2013 r. ustalającą tę opłatę. Rozstrzygnięcie to zostało uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] marca 2014 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania, z zaleceniem uzupełnienia postępowania wyjaśniającego i prawidłowego uzasadnienia decyzji.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Starosta Tarnogórski wydał w dniu [...] kwietnia 2014 r. decyzję nr [...], którą ustalił wysokość opłat na kwotę 69.074 zł, przyjmując ilość działek na poziomie 8842 i ilość budynków na poziomie 8288.
W podstawie prawnej decyzji podano przepis art. 40 ust. 3 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.g.k." oraz § 1 rozporządzenia z 19 lutego 2004 r. Wskazano, że opłatę naliczono zgodnie z pozycja Lp. 2 tabeli nr III załącznika nr 1 do rozporządzenia.
W uzasadnieniu organ stwierdził, że Spółka w ramach zawartej umowy zrealizowała prace polegające na kompleksowej modernizacji operatu. Pracami były objęte wszystkie działki i budynki znajdujące się w obrębie ewidencyjnym. Protokół zdawczo-odbiorczy został podpisany 15 lutego 2012 r. Przedmiotem umowy było wykonanie prac określonych w specyfikacji istotnych warunków zamówienia. W obrębie [...] na dzień zakończenia kompleksowej modernizacji operatu, modernizacji podlegało 8842 działek i 8288 budynków.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosło P. Sp. z o.o. w C. Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył brzmienie art. 40 ust. 3c P.g.k. i stwierdził, że wysokość opłat za udostępnianie danych i informacji zgromadzonych w bazach danych, standardowych opracowań geodezyjnych oraz innych materiałów z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego reguluje rozporządzenie z 2004 r. Opłaty za modernizację ewidencji gruntów i budynków określa tabela nr III zawarta w ust. 3 lp. 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia, wynoszą one 5 zł za każdą działkę i 3 zł za każdy budynek. Zgodnie z postanowieniami dodatkowymi ust. 9.1, wysokość opłat ustalona została jako ryczałt za całość materiałów i informacji niezbędnych do wykonania pracy, bez względu na ich ilość. Uwzględniając umowę z 20 maja 2010 r. oraz charakterystykę obiektu zawartą z pkt 4 specyfikacji istotnych warunków zamówienia, prawidłowo organ przyjął, że opłata dotyczy wszystkich działek i budynków znajdujących się w modernizowanym obrębie.
Opłata ma charakter zryczałtowany za całość informacji i materiałów niezbędnych do wykonania pracy, a także za poświadczenie dokumentów stanowiących wynik pracy. Nie jest zatem możliwe ustalenie opłaty tylko w stosunku do działek, które zostały "faktycznie" zmodernizowane. Decyzja została doręczona Spółce 16 lipca 2014 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Spółka zarzuciła naruszenie § 55 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalając skargę w pierwszej kolejności odniósł się do kwestia prawidłowości zastosowanego w sprawie stanu prawnego. Sąd podkreślił, że ustawa z 5 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 897) jest konsekwencją wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 25 czerwca 2013 r., sygn. akt K 30/12, zgodnie z którym przepis upoważnienia ustawowego dotyczący określenia opłat za czynności związane z prowadzeniem państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, uzgadnianiem usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu oraz związane z prowadzeniem krajowego systemu informacji o terenie, za udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego, traci moc z upływem 12 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku - tj. z dniem 12 lipca 2014 r. Zmiany wprowadzone ustawą zmieniającą obowiązują od 12 lipca 2014 r. i dotyczą m.in. zasad odpłatności za materiały udostępniane z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w szczególności zaś przepis art. 40a ust. 2 pkt 3 P.g.k. w brzmieniu po nowelizacji zwalnia z opłat udostępnianie wykonawcy prac geodezyjnych lub prac kartograficznych materiałów zasobu - w przypadku prac geodezyjnych lub prac kartograficznych wykonywanych w celu realizacji określonych w ustawie zadań organów administracji geodezyjnej i kartograficznej lub Głównego Geodety Kraju, po podpisaniu umowy w sprawie udzielenia zamówienia publicznego obejmującego takie prace.
Strona skarżącą wskazuje na podstawy do zastosowanie tego przepisu, powołując art. 12 ustawy zmieniającej, zawierający normę intertemporalną. Zgodnie z art. 12 ustawy zmieniającej, w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, związanych z koniecznością poniesienia opłaty, jeżeli zachodzi różnica pomiędzy wysokością opłaty wynikającą z przepisów w brzmieniu dotychczasowym, a opłatą wynikającą z przepisów ustawy po zmianie, pobiera się opłatę niższą.
Warunkiem zastosowania stanu prawnego obowiązującego od dnia 12 lipca 2014 r. jest, aby pozostające w toku postępowanie nie było do tej daty zakończone. W niniejszej sprawie decyzja ostateczna, kończąca postępowanie administracyjne została wydana [...] lipca 2014 r., a doręczone po 12 lipca 2014 r. Zdaniem Sądu powstaje zatem do rozstrzygnięcia kwestia, czy w takim stanie faktycznym winien znaleźć zastosowanie przepis art. 12 ustawy zmieniającej, a w konsekwencji przepisy obowiązujące od 12 lipca 2014 r. W przekonaniu Sądu odpowiedź na to pytanie jest negatywna.
Nie można uznać, że dla ustalenia daty zakończenia postępowania, czyli wydania decyzji ostatecznej, ma znaczenie data jej doręczenia stronie, a nie data wydania, utożsamiona z datą ujawnioną w decyzji. W sytuacji zmiany stanu prawnego, data wejście w życie zmienionych przepisów stanowi granicę, która oddziela od siebie dwa reżimy prawne. Nie można oczekiwać, że w takiej sytuacji organy mają powstrzymywać się od wydania decyzji w okresie bezpośrednio poprzedzającym zmianę stanu prawnego. Jednocześnie aby wydać decyzję, organy muszą mieć możliwość precyzyjnego określenia, który z reżimów prawnych ma mieć zastosowanie. Gdyby przyjąć, że datą wydania decyzji jest data jej doręczenia stronie, to organ nie miałby możliwości precyzyjnego ustalenia, jaki stan prawny winien mieć zastosowanie, skoro właściwy reżim zależałby od takiego zdarzenie przyszłego, jak data odbioru decyzji. Z tych względów w przekonaniu Sądu za datę wydania decyzji należy uznać datę ujawnioną w decyzji, ona decyduje kiedy postępowanie administracyjne zostało zakończone i jaki stan prawny miał zastosowanie. W niniejszej sprawie przepis art. 12 ustawy zmieniającej nie miał zastosowania.
Sąd rozważył także, czy dla sprawy mógł mieć znaczenie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 25 czerwca 2013 r., sygn. K 30/12. Wyrokiem tym Trybunał stwierdził, że art. 40 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne jest niezgodny z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i orzekł, że przepis ten traci moc obowiązującą z upływem 12 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Sąd podkreślił, że przedmiotem orzeczenia Trybunału był przepis zawierający delegację ustawową, zakwestionowany przepis upoważniał ministra właściwego do spraw administracji publicznej do określenia wysokości opłat za czynności związane z prowadzeniem państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz uzgadnianiem usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu, jak również za czynności związane z prowadzeniem krajowego systemu informacji o terenie, za udzielanie informacji, wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego, uwzględniając potrzeby różnych podmiotów oraz konieczność zapewnienia środków na aktualizację i utrzymywanie państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.
Trybunał wskazał, że powyższe opłaty mają charakter danin publicznych i w związku z tym powinny zostać nałożone ustawą. Trybunał nie zakwestionował przy tym samej zasady pobierania opłat i odroczył termin utraty mocy obowiązującej przez przepis ustawy, co jest rozwiązaniem dopuszczonym w art. 190 ust. 3 Konstytucji i nie może być kwestionowane z powołaniem się na inne przepisy Konstytucji, w tym zasady konstytucyjne. Skoro wyrok Trybunału nie dotyczy aktu wykonawczego, lecz ustawowego, Sąd nie ma także podstaw do powoływania się na art. 178 ust. 1 Konstytucji i zasadę związania Konstytucją i ustawami, w celu uzasadnienia odmowy zastosowania aktu wykonawczego sprzecznego z ustawą czy Konstytucją. W zakresie stwierdzania, w jakim zakresie i czasie przepisy ustaw są zgodne z Konstytucją i zachowują moc obowiązującą, wyłączna kompetencja należy do Trybunału Konstytucyjnego, a jego orzeczeniami sądy są także związane.
Brak zatem podstaw do odmowy zastosowania rozporządzenia, skoro zakwestionowaniu podlegał przepis ustawy (TK nie stwierdził niezgodności tego rozporządzenia Konstytucją), a odroczenie utraty jego mocy obowiązującej spowodowało, że przepisy wykonawcze wydane na podstawie zakwestionowanego przepisu zachowały moc obowiązującą do 12 lipca 2014 r. Prawidłowo w konsekwencji w ocenie Sądu zastosowano w sprawie stan prawny obowiązujący do 12 lipca 2014 r., w tym art. 40 ust. 3c P.g.k. oraz przepisy rozporządzenia z 19 lutego 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego.
Przepis art. 40 ust. 3c P.g.k. w brzmieniu znajdującym zastosowanie w sprawie wprowadzał zasadę odpłatnego udostępniania danych i informacji zgromadzonych w bazach danych, standardowych opracowań kartograficznych oraz innych materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a także wykonywania czynności związanych z udostępnianiem tych informacji, opracowań i materiałów oraz wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego (z zastrzeżeniem wyjątków, które dla sprawy nie mają znaczenia). Opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne nie są należnościami za wykonaną usługę, lecz należnościami publicznoprawnymi, pobierane są przez właściwy organ administracyjny. Ich wysokość została określona w rozporządzeniu. Wysokość opłat za czynności związane z prowadzeniem państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego jest określona w załączniku nr 1, zawierającym osiem tabel. O tym, która z nich winna znaleźć zastosowanie, decyduje rodzaj podjętej czynności.
O jej przedmiocie i treści decyduje w niniejszej sprawie zawarta umowa. Nie jest kwestionowane, że przedmiotem tej umowy było dokonanie kompleksowej modernizacji operatu ewidencji gruntów i budynków dla obrębu [...], miały nią być objęte wszystkie działki i budynki, których orientacyjną ilość podano w charakterystyce obiektu, wskazując na 8.717 działek i 8.600 budynków. Takiej też ilości dotyczy zgłoszenie pracy.
Kwestionując naliczenie opłaty za ilość działek przekraczającą 3.644 Spółka podnosi, że tylko w stosunku do tej liczby działek dokonała faktycznej modernizacji, albowiem dla takiej ilości działek sporządziła operaty, pozostałe nie podlegały zmianom. Jako kryterium modernizacji Spółka przyjmuje dokonanie zmian w stosunku do stanu wynikającego z ewidencji, wprowadzając w konsekwencji nieobecne w ustawie pojęcie "faktycznej" modernizacji. Ten sposób argumentacji prowadzi do zatarcia różnicy między takimi rodzajami działań, jak aktualizacja i modernizacja operatu, określonymi w przepisach rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, w § 44 pkt 2 i 8. Aktualizacja polega na utrzymywaniu operatu w stanie aktualności, czyli zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi i polega na wprowadzeniu udokumentowanych zmian do bazy danych (§ 45 ust. 1 rozporządzenia).
Natomiast modernizacja jest zespołem działań technicznych, organizacyjnych i administracyjnych podejmowanych w celu uzupełnienia bazy danych ewidencyjnych i utworzenia pełnego zakresu zbiorów danych ewidencyjnych zgodnie z wymogami rozporządzenia oraz modyfikacji istniejących danych ewidencyjnych do wymagań określonych w rozporządzeniu. W stanie prawnym obowiązującym w dacie zawarcia umowy przepisy § 56 i 57 rozporządzenia stanowiły, że działania modernizacyjne mogą być wykonywane w sposób ciągły, w ramach bieżącej aktualizacji, oraz kompleksowo, na zasadach określonych przepisami rozdziału 2, dotyczących zakładania ewidencji gruntów i budynków. Jak wynika ze specyfikacji istotnych warunków zamówienia, przedmiotem umowy była modernizacja kompleksowa, a jej zadaniem było nie tylko wprowadzenie zmian do operatu ewidencyjnego, ale także inne działania opisane w pkt 3 Zakres prac do wykonania.
Kryterium faktycznych zmian jest istotne i wystarczające dla pojęcia aktualizacji, nie jest jednak wystarczające dla takich czynności, jak modernizacja operatu. Zdaniem Sądu, zasadnie wobec tego organy stanęły na stanowisku, że ilość działek objętych modernizacją nie ogranicza się wyłącznie do tych, dla których wprowadzono zmiany (dokonano uzupełnienia bazy), ale obejmuje całość danych dla danej jednostki, w której prowadzono modernizację. Nie jest wobec tego zasadny zarzut naruszenia § 55 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Sąd podkreślił, że wysokość opłaty z tytułu modernizacji operatu zależy od ilości działek i budynków, dla której taką kompleksową modernizację prowadzono, nie ma zaś na nią wpływu to, w stosunku do ilu działek dokonano aktualizacji danych.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło P. Sp. z o.o. w C., zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 40a ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, polegające na niezastosowaniu ww. przepisu do stanu faktycznego objętego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o:
- 1) zmianę zaskarżonego wyroku polegającą na uchyleniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] lipca 2014 r.;
- 2) zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o jej oddalenie podzielając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym służącym wzruszaniu rozstrzygnięć wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zarówno art. 183 § 1, jak i art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 p.p.s.a. nakładają na stronę wnoszącą skargę kasacyjną obowiązek zredagowania tego środka odwoławczego w sposób, który umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska Sądu pierwszej instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem strony zostały nieprawidłowo przez Sąd pierwszej instancji rozważone czy ocenione. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania bądź precyzowania zarzutów podnoszonych przez stronę, czy formułowanej na ich poparcie argumentacji.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów.
W skardze kasacyjnej sformułowany został jeden zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego tj. art. 40a ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne polegający na niezastosowaniu ww. przepisu do stanu faktycznego objętego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że doręczenie decyzji po dniu 12 lipca 2014 r. tj. po wejściu w życie zmiany ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne powinno spowodować, że co do obowiązku poniesienia opłat powinien obowiązywać stan prawny wg przepisu art. 40a ust. 2 pkt 3 ustawy.
Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że jest on niezasadny. Przede wszystkim należy zauważyć, że istota sporu w przedmiotowej sprawie dotyczyła ustalenia jaki stan prawny ma zastosowanie, czy stan prawny obowiązujący do 12 lipca 2014 r. w tym art. 40 ust. 3c ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne, czy stan prawny obowiązujący od dnia 12 lipca 2014 r., w tym art. 40a ust. 2 pkt 3 ustawy. O tym, który stan prawny ma zastosowanie decydowała norma intertemporalna zawarta w przepisie art. 12 ustawy z dnia 5 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Wykładnią tej normy intertemporalnej zawartej w art. 12 ustawy zmieniającej zajmuje się Sąd I instancji, który w konkluzji dochodzi do wniosku, że w niniejszej sprawie przepis art. 12 ustawy zmieniającej nie miał zastosowania, co oznacza, że należało stosować stan prawny obowiązujący do 12 lipca 2014 r. Tak więc istota sporu prawnego dotyczyła wykładni art. 12 ustawy zmieniającej, a nie art. 40a ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.
Jednak przepis art.12 ustawy zmieniającej nie został wskazany w zarzutach skargi kasacyjnej, mając zaś na uwadze, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zarzutów skargi kasacyjnej, których nie może uzupełniać, ani precyzować, skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.