Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 29 lipca 2020 r. oddalił skargę [...] (Skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy (Kolegium) z 20 listopada 2019 r. w przedmiocie zasiłku celowego.
Skarżąca zaskarżyła wyrok Sądu pierwszej instancji w całości skargą kasacyjną zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji, pomimo iż zaskarżona decyzja narusza przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 6 k.p.a., art 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem przy jej wydawaniu dokonano wybiórczej i wybitnie tendencyjnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przeprowadzonej wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego, w szczególności nie uwzględniono przy dokonywaniu analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dowodów oraz okoliczności faktycznych świadczących o tym, że skarżąca w dniu nawałnicy prowadziła gospodarstwo domowe w zniszczonym budynku mieszkalnym położonym w [...], numer porządkowy nieruchomości [...], co skutkowało błędnym ustaleniem, iż skarżąca w dniu nawałnicy prowadziła gospodarstwo domowe w mieszkaniu [...] ([...]), zaś na nieruchomości [...] prowadziła wyłącznie gospodarstwo rolne, w następstwie czego odmówiono skarżącej przyznania wnioskowanego zasiłku celowego z uwagi na niespełnianie przesłanek uzyskania tego świadczenia, w tym przesłanki istnienia niezbędnej potrzeby bytowej, wynikających z przepisów ustawy o pomocy społecznej oraz z "Zasad udzielania, ze środków rezerwy celowej budżetu państwa na przeciwdziałanie i usuwanie skutków klęsk żywiołowych, pomocy finansowej w formie zasiłków celowych, o których mowa w ustawie o pomocy społecznej, dla rodzin łub osób samotnie gospodarujących, poszkodowanych w wyniku zdarzeń noszących znamiona klęsk żywiołowych", ustalonych przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji pismem z dnia 17 sierpnia 2017 r., DOLiZK-IV-775-10/2017, zmienionych pismem z dnia 29 sierpnia 2017 r., DOLiZK-I V-775-20/2017.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy oraz zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, według norm przepisanych.
Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Spór w sprawie dotyczył przyznania Skarżącej pomocy finansowej z przeznaczeniem na remont lub odbudowę budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego, który został zniszczony lub uszkodzony w wyniku klęski żywiołowej, to jest zjawisk atmosferycznych w nocy z 11 na 12 sierpnia 2017 r.
Zgodnie z "Zasadami udzielania, ze środków rezerwy celowej budżetu państwa na przeciwdziałanie i usuwanie skutków klęsk żywiołowych, pomocy finansowej w formie zasiłków celowych, o których mowa w ustawie o pomocy społecznej, dla rodzin lub osób samotnie gospodarujących, poszkodowanych w wyniku zdarzeń niosących znamiona klęsk żywiołowych" wynikającymi z pisma Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 17 sierpnia 2017 r. pomoc przyznawana miała być rodzinom lub osobom samotnie gospodarującym prowadzącym w dniu wystąpienia klęski żywiołowej gospodarstwo domowe w budynku mieszkalnym lub lokalu mieszkalnym zniszczonym lub uszkodzonym w wyniku tego zdarzenia. Jeżeli w zniszczonym lub uszkodzonym budynku gospodarstwo domowe nie było prowadzone w dniu klęski żywiołowej, nie zachodziły przesłanki do przyznania świadczenia.
Organy obu instancji uznały, że Skarżąca nie prowadziła gospodarstwa domowego na posesji położonej w [...], co skutkowało odmową przyznania świadczenia. Ustalenia faktyczne organów podzielił Sąd pierwszej instancji i oddalił skargę.
W skardze kasacyjnej Skarżąca nie kwestionuje, że warunkiem przyznania wnioskowanej przez nią pomocy było prowadzenie gospodarstwa domowego w budynku, który uległ zniszczeniu na skutek klęski żywiołowej. Skarżąca zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji pomimo iż naruszała ona powołane przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.
Uzasadnienie skargi kasacyjnej wskazuje, że Skarżąca kwestionuje podzielenie przez Sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych poczynionych przez organy obu instancji. Innymi słowy, Skarżąca kwestionuje przyjęcie przez uznanie przez Sąd pierwszej instancji za prawidłową ocenę dowodów przeprowadzoną przez organy obu instancji.
Ustosunkowując się do tego zarzutu podzielić należy stanowisko wyrażane w orzecznictwie i doktrynie postępowania cywilnego, zgodnie z którym normy swobodnej oceny dowodów wyznaczone są wymaganiami prawa procesowego, doświadczenia życiowego oraz regułami logicznego myślenia, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokuje wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność odnosi je do pozostałego materiału dowodowego. (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z 10 czerwca 1999 r., II UKN 685/98, OSNAPiUS 2000, nr 17, poz. 655, cytat za "Kodeks postępowania cywilnego, Komentarz", pod red. T. Erecińskiego, Warszawa 2006 r., Tom I, str. 541).
W cytowanym wyżej opracowaniu wskazano że swobodna ocena dowodów odpowiadać musi pewnym warunkom określonym przez prawo procesowe (czynnik ustawowy). Oznacza to po pierwsze, że sąd może oprzeć swoje przekonanie jedynie na dowodach prawidłowo przeprowadzonych, z zachowaniem wymagań dotyczących źródeł dowodzenia oraz zasady bezpośredniości. Po drugie, ocena dowodów musi być dokonana na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego. Sąd musi ocenić wszystkie przeprowadzone dowody oraz uwzględnić wszelkie towarzyszące im okoliczności (np. zachowania świadka, autentyczność dokumentu, źródła informacji), które mogą mieć znaczenie dla oceny mocy i wiarygodności tych dowodów.
Po trzecie, sąd zobowiązany jest przeprowadzić selekcję dowodów, to jest dokonać wyboru tych, na których się oparł i ewentualnie odrzucić inne, którym odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Wiąże się z to z obowiązkiem należytego uzasadnienie orzeczenia (opr. cit. str. 541).
Rozważania te dotyczą dokonywania oceny przez sąd powszechny w postępowaniu cywilnym, jednak odnieść je można również do badania przez sąd pierwszej instancji w postępowaniu sądowoadministracyjnym czy organy prawidłowo oceniły zgromadzony w sprawie materiał dowodowy.
Zatem skuteczne postawienie Sądowi pierwszej instancji naruszenia przepisów postępowania na skutek zaakceptowania ustaleń faktycznych poczynionych przez organy wymaga wykazania, że zaakceptował on ustalenia faktyczne dokonane na podstawie nieprzewidzianych przez ustawę środków dowodowych, bez uwzględnienia przez organy wszystkich przeprowadzonych dowodów i towarzyszących im okoliczności i bez wyjaśnienia, na podstawie jakich dowodów organy dokonały ustaleń a jakie uznały za niewiarygodne. Postanowienie takiego zarzutu wymaga również wykazania, że Sąd oceniając postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy uchybił zasadom logicznego rozumowania lub zasadom doświadczenia życiowego.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji odniósł się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przeanalizował zeznania świadków, treść zgromadzonych dokumentów oraz oświadczeń Skarżącej. Uwzględnił również okoliczności towarzyszące przeprowadzonym dowodom (np. zachowanie Skarżącej i świadków w czasie rozprawy administracyjnej, informacje przekazywane przez świadków co do przyczyn podpisania pisma potwierdzającego fakt zamieszkiwania Skarżącej na posesji w [...]). Sąd wyjaśnił również, z jakich przyczyn określone dowodowy uznaje za wiarygodne, a z jakich przyczyn części dowodów odmawia przymiotu wiarygodności, podzielając w tym zakresie w pełni stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji Kolegium.
Skarżąca kasacyjnie w bardzo obszernym (liczącym blisko 40 stron) uzasadnieniu skargo kasacyjnej ponownie omówiła przeprowadzone w toku postępowania administracyjnego dowody oraz przedstawiła swoją ich ocenę, powtarzając w większości argumenty przywołane już w skardze do Sądu pierwszej instancji. Nie przedstawiła jednak żadnych argumentów pozwalających na podważenie prawidłowości argumentacji Sądu pierwszej instancji co do oceny ustaleń faktycznych.
Skarżąca zarzuciła sądowi wadliwe przyjęcie, że jej sytuacja bytowa nie może zostać oceniona jako wymagająca pomocy (str. 7 uzasadnienia skargi kasacyjnej). Zarzut ten jednak stoi w sprzeczności z przedstawionymi w końcowej części uzasadnienia skargi kasacyjnej (str. 40 uzasadnienia skargi kasacyjnej) rozważaniami dotyczącymi braku podstaw do przyjęcia, iż istnienie niezbędnej potrzeb bytowej w każdym przypadki stanowi podstawę przyznania świadczeń z pomocy społecznej. W końcowej części uzasadnienia skargi kasacyjnej Skarżąca wywodzi więc, że przyznanie zasiłku celowego na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej nie wymaga badania czy zachodzi przesłanka istnienia niezbędnej potrzeby bytowej a jej występowanie nie może stanowić warunku przyznania pomocy.
Sąd kasacyjny przypomina w tym miejscu, że wnioskowane przez Skarżącą świadczenie mogło być przyznane (co nie było kwestionowane skardze kasacyjnej) wyłącznie osobom, które w budynku zniszczonym lub uszkodzonym na skutek zdarzeń atmosferycznych mających miejsce w nocy z 11 na 12 sierpnia 2017 r. prowadziły gospodarstwo domowe. To ta okoliczność miała znaczenie podstawowe znaczenie dla przyznania zasiłku.
Skarżąca zarzuciła Sądowi niezbadanie przyczyn zmiany stanowiska organu co do spełnienia przez nią warunków przyznania pomocy.
Sąd kasacyjny przypomina w tym miejscu, że wniosek Skarżącej o przyznanie świadczenia rozpatrywany był czterokrotnie przez organy oraz dwa razy przez Sąd pierwszej instancji.
Faktycznie, decyzją z 5 września 2017 r. Burmistrz [...] (Burmistrz) przyznał Skarżącej zasiłek w kwocie 17.200 złotych. Po uchyleniu tej decyzji przez Kolegium na skutek odwołania Skarżącej, organ pierwszej instancji przyznał zasiłek w kwocie 52.000 złotych. Rozpoznając sprawę po raz trzeci, na skutek ponownego uchylenia decyzji w wyniku odwołania Skarżącej, organ pierwszej instancji dopuścił dowód z oględzin nieużytkowanego budynku Skarżącej i – jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji - w toku przeprowadzania powyższego dowodu powziął wątpliwości co do okoliczności prowadzenia przez Skarżącą wraz z synem gospodarstwa domowego w dniu nawałnicy w miejscowości [...]. Przeprowadzone następnie postępowanie dowodowe wykazało, że powyższa wątpliwość organu była uzasadniona.
Skarżąca kwestionując przedstawioną przez sąd ocenę wiarygodności zeznań świadków wymieniła świadków, którzy w jej ocenie nie byli w stanie wskazać, gdzie prowadziła gospodarstwo domowe i omówiła ich zeznania, następnie wskazała świadków, którzy w jej ocenie potwierdzili fakt prowadzenia przez nią gospodarstwa domowego w [...], omówiła ich zeznania oraz podkreśliła, jakie wymienione przez nich okoliczności wskazywały na prowadzenie przez nią gospodarstwa domowego w [...].
Sąd pierwszej instancji analizując zeznania świadków w tym analizując przywołane przez nich okoliczności, które świadczyć miały o zamieszkiwaniu Skarżącej na posesji w [...] wyjaśnił z jakich przyczyn nie uznaje ich za wiarygodne w tym zakresie.
Sąd wyjaśnił w szczególności, że "przytoczone twierdzenia potwierdzają jedynie fakt pobytu skarżącej na ww. nieruchomości i żywienia się tam, nie wskazując zresztą intensywności i czasookresu pobytu skarżącej na ww. nieruchomości. Fakt pobytu zaś skarżącej na nieruchomości i spożywania tam posiłków, nie jest faktem, którego dotyczy spór. Skoro skarżąca na ww. nieruchomości posiada zwierzęta gospodarskie, oczywistym są tam jej pobyty i potrzeba spożycia posiłków."
Odnosząc się szczegółowo do okoliczności wymienionych na stronie 15 uzasadnienia skargi kasacyjnej (a wcześniej przywołanych w skardze do Sądu pierwszej instancji), to jest światła wewnątrz budynku, firan w oknach, dymu wydobywającego się z komina, przygotowywania przez Skarżącą posiłków i parzenia kawy wewnątrz budynku mieszkalnego, spożywania przez Skarżącą i świadków posiłków wewnątrz budynku i na zewnątrz Sąd wyjaśnił, że nie świadczą one kategorycznie – jak chce tego Skarżąca – o fakcie prowadzenia na terenie posesji [...] gospodarstwa domowego, ale o fakcie "bywania" na niej w związku z prowadzonym tam bezspornie quasi gospodarstwem rolnym.
Stanowisko Skarżącej, że nie można przyjmować zapatrywania, iż świadek błędnie interpretuje pewne fakty oznacza, że organ a następnie Sąd nie mogą dokonywać oceny wiarygodności zeznań świadka. Tymczasem organy zobowiązane są do ustalenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, a w tym celu muszą dokonać oceny wiarygodności dowodów, w tym zeznań świadków. W przypadku poddania decyzji kontroli sądowej, sąd administracyjny zobowiązany jest do ceny, czy organy prawidłowo przyjęły, że dana okoliczność została bądź nie została udowodniona.
Sąd kasacyjny podkreśla, że Sąd pierwszej instancji dokonując oceny zeznań świadków potwierdzających zamieszkiwanie Skarżącej w [...] miał również na względzie którzy ze świadków byli w środku domu Skarżącej, jak również to, którzy bywali jedynie na posesji albo też znali Skarżącą z racji dokonywania przez nią zakupów w sklepie, czy też z racji zamieszkiwania w [...]. Sąd uwzględnił również, którzy świadkowie byli powiązani towarzysko czy też rodzinnie ze Skarżącą oraz wziął pod uwagę którzy świadkowie byli osobami trzecimi w stosunku do Skarżącej. Sąd uwzględnił również – jak już wyżej wskazano – jakie okoliczności przywoływane były przez świadków na potwierdzenie faktu zamieszkiwania Skarżącej w [...] a jakie na potwierdzenie zamieszkiwania w bloku w [...].
Kwestionując w skardze kasacyjnej zeznania świadków uznanych przez Sąd pierwszej instancji za wiarygodne Skarżąca powołuje się w skardze kasacyjnej na okoliczności, które na obecnym etapie postępowania nie mogą zostać zweryfikowane to jest na fakt rzekomego zamieszkiwania jednego ze świadków w tzw "pałacu" z którego nie widać bloku w [...]. Powołuje się również na rzekome konflikty pomiędzy Skarżącą a częścią świadków. Na potwierdzenie istnienia tychże konfliktów Skarżąca przywołuje wyłącznie odpowiedź świadka "Raczej nie" na pytanie czy jest skonfliktowany ze Skarżącą. W ocenie Sądu kasacyjnego, taka ocena fragmentu zeznań świadka stoi w sprzeczności z zasadami logiki.
Oceniając prawidłowość ustaleń faktycznych organów Sąd pierwszej instancji wziął również pod uwagę dokumenty zgromadzone w sprawie a dotyczące wskazywanych przez Skarżącą adresów do doręczeń i wyjaśnił szczegółowo z jakich przyczyn dokumenty wskazujące adres [...] nie mogą być uznane za przesądzające o fakcie zamieszkiwania Skarżącej na tej posesji.
Wyjaśnienia zawarte w uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej instancji są zgodne zarówno z zasadami logiki jak i doświadczenia życiowego. To argumentom przedstawianym przez Skarżącą odmówić należy przymiotu zgodności z zasadami logiki i doświadczenia życiowego.
W szczególności nie sposób przyjąć, by jedynie na skutek braku wiedzy o konieczności składania deklaracji na wywóz odpadków komunalnych oraz w związku z niewielką ilością takich odpadów Skarżąca dopiero w listopadzie 2017 r. dokonała odpowiedniego zgłoszenia wskazując posesję w [...], przy czym data tego zgłoszenia koresponduje ze zmianą zgłoszenia co do ilości osób zamieszkujących w mieszkaniu w [...] dokonaną przez [...]. Nie można również przyjąć za wiarygodne twierdzeń Skarżącej, że pomimo zakończenia związku z [...] w 2014 r. m.in. na skutek awantur nadal wskazywała jego adres jako swój adres dla doręczeń w celu ułatwienia pracy listonoszowi. Tłumaczenie to nie wyjaśnia w szczególności z jakich przyczyn listonosz regularnie zastawał pod tym adresem Skarżącą i doręczał jej korespondencję również po 2014 r. Fakt tak częstego zastawania Skarżącej w mieszkaniu [...] po 2014 r. przeczy wyrażonej w skardze kasacyjnej tezie o braku jakiegokolwiek związku uczuciowego czy gospodarczego pomiędzy nimi. W świetle tych wszystkich okoliczności Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał zeznania [...] za niewiarygodne.
Sąd pierwszej instancji uznając za niewiarygodne zeznania [...] wyjaśnił, że ich treść koresponduje ze jedynie z zeznaniami innych świadków, którzy uznani zostali przez Sąd za niewiarygodnych. Skarżąca prawidłowości tej oceny nie podważyła i nie wykazała, by stała ona w sprzeczności z zasadami logicznego rozumowania. W skardze kasacyjnej przedstawione zostały jedynie argumenty dotyczące przyczyn zaniechania zmiany adresu wskazanego w szkole przez [...], jednak argumenty te nie mogą prowadzić do uznania za wiarygodne jego zeznań.
Przedstawiane przez Skarżącą w skardze kasacyjnej argumenty dotyczące np. wniosku o doprowadzenie wodociągu do posesji w [...], wycięcia zakrzewień przydrożnych, pism dotyczących planowanego montażu instalacji fotowoltaicznych na tejże posesji również nie mogą być uznane za potwierdzające fakt zamieszkiwania na tejże posesji w sierpniu 2017 r.
Sąd kasacyjny wskazuje w tym miejscu na niekonsekwencję stanowiska Skarżącej, która z jednej strony twierdzi, że warunki istniejące na tejże posesji umożliwiały zamieszkiwanie, a z drugiej strony podnosi, że nie czyniłaby starań o doprowadzenie wody czy też założenie instancji gdyby prowadziła na posesji jedynie niewielką hodowlę bydła, kur, kaczek i królików. Skoro jak twierdzi Skarżąca do prowadzenia takiej hodowli wystarczająca jest woda ze studni i prąd wytwarzany przez akumulator, zaś dla zamieszkiwania wymagane jest doprowadzenie wody i założenie instalacji fotowoltaicznej to uznać należy, że skoro do budynku mieszkalnego nie była doprowadzona woda ani prąd (co wynika wprost z kolejnych protokołów oględzin oraz opinii biegłych) to nie było możliwe zamieszkiwanie w nim. Nie jest wykluczone, że Skarżąca planowała zamieszkanie na posesji w [...] i w tym celu podejmowała starania o doprowadzenie wody czy też zamontowanie instalacji fotowoltaicznej.
Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, to jest dla przyznania Skarżącej zasiłku istotne było jednak czy w dniu nawałnicy prowadziła ona gospodarstwo domowe na tejże nieruchomości nie zaś to, czy planowała na niej zamieszkać i gospodarstwo takie prowadzić.
Skarżąca ma rację podnosząc w skardze kasacyjnej, że samo wskazanie adresu do doręczeń w poszczególnych urzędach nie przesądza o miejscu zamieszkania. Jednak w niniejszej sprawie ustalenia, co do miejsca zamieszkania dokonywane były nie na podstawie wskazanego przez Skarżącą adresu do doręczeń ale również na podstawie pozostałych dowodów to jest zeznań świadków, miejsca w którym odbierała korespondencję, okoliczności złożenia i zmiany deklaracji co do odpadów komunalnych.
Sąd kasacyjny podkreśla w tym miejscu, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo uwzględnił przy ocenie ustaleń dokonanych przez organy okoliczności towarzyszące przeprowadzaniu dowodów w tym w szczególności opracowaniu listy z 27 listopada 2017 r., na której mieli złożyć podpisy mieszkańcy wsi, potwierdzając, że Skarżąca zamieszkuje pod adresem [...], odnotowany w protokołach i w uzasadnieniu decyzji pierwszej instancji, fakt wielokrotnego przerywania przez Skarżącą toku przesłuchań świadków w sytuacjach, kiedy zeznania nie były po jej myśli, podpowiadanie słowa "dym".
Sąd kasacyjny podziela pogląd pierwszej instancji, że powyższe okoliczności mogły wzbudzić wątpliwości co do intencji Skarżącej, którymi kierowała się ona składając wniosek o przyznanie spornego zasiłku. W uzupełnieniu Sąd kasacyjny zwraca uwagę, że jak wynika z akt sprawy administracyjnej, budynek w którym Skarżąca rzekomo zamieszkiwała wybudowany został w 1925 r. Jego stopień zużycia przed powstaniem szkody ustalono na 76,66%, stan techniczny uznano za zły. Nie były do niego podłączone media. Wartość szkody poniesionej przez Skarżącą na skutek nawałnicy rozumianej jako różnica między stanem majątku poszkodowanej na skutek nawałnicy a stanem który by nie zaistniał, gdyby nawałnica ta nie wystąpiła ustalona została na 24.412 złotych.
Skarżąca tymczasem domaga się kwoty do 200.000 złotych z przeznaczeniem na budowę nowego budynku mieszkalnego.
Jednak okoliczność, że posadowiony na posesji w [...] budynek nadaje się do rozbiórki, Skarżąca uzyskała decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie widzi możliwości zamieszkiwania w swoim mieszkaniu komunalnym w Bydgoszczy wraz z synem i jego partnerką i nie chce utracić statusu rolnika do czego jak twierdzi prowadziłoby przeprowadzenie się do Bydgoszczy jak również musi strzec mienia zgromadzonego na posesji w [...] nie może oznaczać, że spełnione zostały przesłanki do przyznania zasiłku celowego. Podstawą faktyczną dla przyznania zasiłku byłoby jedynie ustalenie, że zniszczeniu lub uszkodzeniu na skutek nawałnicy uległ budynek lub lokal mieszkalny, w którym dana osoba prowadziła gospodarstwo domowe. Sam fakt powstania uszczerbku w majątku danej osoby na skutek nawałnicy nie uzasadnia przyznania zasiłku celowego.
Sąd kasacyjny przypomina, że w wydanym w tej sprawie prawomocnym wyroku WSA w Bydgoszczy z 9 października 2018 r. II SA/Bd 963/18 wskazano, iż zasiłek celowy nie pełni funkcji odszkodowawczej za szkody powstałe w wyniku klęski żywiołowej.
Mając na uwadze powyższe wywody Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Uzasadnienie zostało sporządzone stosownie do wymogów określonych w art. 193 zdanie 2 p.p.s.a zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.
Z uwagi na niewyrażenie zgody przez wszystkie strony postępowania na przeprowadzenie rozprawy zdalnej, sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów stosownie do treści art. 15zzs 4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 z późn. zm.).