Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4.11.2004 r. II SA 4140/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Krzysztofa M. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji (...) 59 z dnia 26.09.2003 r. utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. (...) z dnia 21.08.2003 r. w przedmiocie wymierzenia Krzysztofowi M. kary dyscyplinarnej - wydalenia ze służby.
Wojewódzki Sąd stwierdził, że orzeczenia te zgodne są z art. 132 i 133 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy. Zgodnie z tymi przepisami, policjant ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną za popełnione przestępstwa i wykroczenia, niezależnie od odpowiedzialności karnej - podniósł Sąd, zaś Krzysztofowi M. zarzucono prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwym, do czego się przyznał, a stan nietrzeźwości potwierdziło badanie krwi.
Analiza akt sprawy, w tym postępowania dyscyplinarnego, wskazuje, że pociągnięcie Krzysztofa M. do odpowiedzialności było w pełni uzasadnione, zaś wymierzona kara, mieszcząca się w katalogu kar dyscyplinarnych przewidzianych ustawą, została uzasadniona w sposób przekonujący i wiarygodny - uznał Sąd.
Skargę kasacyjną od tego wyroku złożył Krzysztof M., reprezentowany przez adwokata, wnosząc o zmianę wyroku przez wymierzenie kary wyznaczenia na inne stanowisko służbowe lub obniżenie stopnia, ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania. Wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 132, 134 i 135 ustawy o Policji przez ustalenie, że wymieniona kara wydalenia ze służby jest uzasadniona i w sposób przekonujący i wiarygodny wykazana, naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy, tj. art. 140 i 141 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku podstaw faktycznych wydalenia ze służby oraz błąd w ustaleniach faktycznych przez ustalenie, iż fakt popełnienia przez skarżącego przestępstwa, tj. prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości, stanowi wystarczającą podstawę do wymierzenia najsurowszej kary wydalenia ze służby.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił w uzasadnieniu wyroku, że oceny legalności zaskarżonych przez Krzysztofa M. orzeczeń, dokonywał w świetle przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, wskazując na jej art. 132 i 133 ust. 1, w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy.
Art. 132 stanowi, że policjant ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną za popełnione przestępstwa i wykroczenia, niezależnie od odpowiedzialności karnej. Uznaniu przez Sąd, że organy nie naruszyły tego przepisu stosując karę dyscyplinarną za to, że skarżący w stanie nietrzeźwym prowadził samochód, nie można zarzucić błędnej wykładni tego przepisu, skoro przewidywał on możliwość poniesienia odpowiedzialności dyscyplinarnej niezależnie od odpowiedzialności karnej i taki tryb został zastosowany. Wymierzona kara dyscyplinarna mieściła się w katalogu przewidzianym w art. 134 ust. 1 i ocena, że było to zgodne z ustawą o Policji, nie powoduje błędnej wykładni tego przepisu.
Sąd do art. 135 ustawy o Policji nie odwołał się, zatem nie mógł dokonać błędnej jego wykładni. Podkreślić należy nadto, że zarówno art. 134 jak i art. 135 podzielone są na ustępy i w skardze kasacyjnej należy wskazać precyzyjnie, o który przepis chodzi aby można było mówić, że wyczerpuje ona wymogi przewidziane w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ w zakresie przytoczenia podstaw skargi kasacyjnej.
To samo dotyczy zarzutu naruszenia art. 140 i 141 tej ustawy. Oba te przepisy podzielone są na paragrafy i w skardze kasacyjnej należy przytoczyć ten przepis, o który skarżącemu idzie.
Naczelny Sąd Administracyjny z mocy art. 183 par. 1 cyt. ustawy jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie jest uprawniony, ani tym bardziej zobligowany do uzupełniania, poprawiania czy interpretowania przytoczonych podstaw tej skargi, takiego zaś zabiegu musiałby dokonać w niniejszej sprawie, co jest niedopuszczalne.
Jeśli idzie o zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych, takiej podstawy skargi kasacyjnej cyt. art. 174 nie zawiera.
Z powyższych przyczyn skargę kasacyjną należało oddalić na podstawie art. 184 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.