Uzasadnienie
UZASADENIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 9 października 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 644/18 oddalił skargę P.K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby. W uzasadnieniu wskazano na następujący stan faktyczny i prawny sprawy:
Komendant Miejski Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r., wydanym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r., poz. 2067 ze zm., dalej jako "ustawa o Policji"), zwolnił P.K. ze służby w Policji z dniem 28 lutego 2018 r. w związku z upływem 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych oraz nieustania przyczyny będącej podstawą zawieszenia. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r., Komendant Miejski Policji w [...] zawiesił funkcjonariusza w wykonywaniu czynności służbowych na okres od dnia 2 lipca 2015 r. do dnia 2 października 2015 r., w związku z przedstawieniem mu zarzutów popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego określonego w art. 231 § 1 k.k. Następnie rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] września 2015 r., utrzymanym w mocy rozkazem nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r., Komendant Miejski Policji w [...] przedłużył okres zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego.
Prokurator Prokuratury Okręgowej w [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r., zastosował wobec podejrzanego funkcjonariusza środek zapobiegawczy w postaci dozoru Policji z obowiązkiem zakazu kontaktowania się z pokrzywdzonymi oraz zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza Policji.
Następnie organ wyjaśnił, że zwolnienie policjanta na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Zwolnienie policjanta na podstawie tego przepisu może nastąpić, gdy zaistnieją łącznie dwie przesłanki. Pierwsza - upływ 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, druga – nieustąpienie przyczyn, które stanowiły podstawę zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych. W związku z tymi przesłankami organ ustalił, że mimo trwającego ponad 12 miesięcy okresu zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych nie ustały okoliczności będące podstawą jego zawieszenia.
Ponadto rodzaj przedstawionych funkcjonariuszowi zarzutów nie da się pogodzić z charakterem pełnionej służby. Dobro Policji i konieczność zapewnienia możliwości sprawnego realizowania powierzonych zadań wymagają, aby w gronie funkcjonariuszy znajdowały się osoby wolne od podejrzeń popełnienia przestępstw, zwłaszcza związanych z pełnioną służbą. Policjant, na którym ciąży zarzut popełnienia przestępstwa, nie cieszy się nieposzlakowaną opinią, zatem nie spełnia już podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia w niej służby. Osoby egzekwujące prawo, same muszą prawa przestrzegać. Muszą znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami. Stąd też pozostawanie w służbie takiego policjanta narusza ważny interes służby. Podkreślono przy tym, że policjant od kilkunastu miesięcy nie wykonuje obowiązków służbowych. Sytuacja taka negatywnie wpływa na innych policjantów, a także nie pozostaje bez wpływu na wizerunek Policji w odbiorze społecznym.
Komendant Wojewódzki Policji w [...], po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji i ustalił datę zwolnienia na dzień 6 marca 2018 r., w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że przyczyny zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych trwają nadal. Wyjaśnił ponadto, że Komendant Miejski Policji w [...] decyzją z dnia [...] września 2016 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 105 ust. 1 K.p.a., umorzył postępowanie wszczęte w dniu 4 lipca 2016 r. w sprawie zwolnienia P.K. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. W jej uzasadnieniu podniesiono, że z uwagi na przewidywany na dzień 30 września 2016 r. termin zakończenia postępowania przygotowawczego, uznano, że zwolnienie policjanta ze służby byłoby sprzeczne z prawidłowo pojmowanym interesem strony.
Podkreślono, że po umorzeniu postępowania w sprawie zwolnienia ze służby w Policji, organ nie jest pozbawiony możliwości wszczęcia innego postępowania w tym samym lub podobnym przedmiocie, jeśli przesłanki wynikające ze stanu faktycznego sprawy nakazują lub umożliwiają doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia. Od dnia wydania decyzji z dnia [...] września 2016 r. zmienił się stan faktyczny sprawy, bowiem postępowanie przygotowawcze zostało zakończone sporządzeniem aktu oskarżenia wobec policjanta. Zebrany materiał w sprawie przesłano do Sądu Rejonowego w [...]. Okoliczności te pozwalały zatem na wszczęcie w dniu 16 sierpnia 2017 r. postępowania w sprawie zwolnienia P.K. ze służby w Policji w związku z upływem 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych. Na chwilę obecną sprawa oczekuje na wyznaczenie terminu rozprawy. W ocenie organu ostateczna decyzja o umorzeniu postępowania nie wyłącza późniejszego merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniósł P.K., zarzucając organowi naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej jako "P.p.s.a.") uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w sprawie bezspornym jest, iż skarżący, w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa i wszczęciem postępowania dyscyplinarnego, a następnie także karnego, został zawieszony w czynnościach służbowych na okres od dnia 2 lipca do dnia 2 października 2015 r., a następnie – rozkazem personalnym z dnia [...] września 2015 r., przedłużono skarżącemu okres zawieszenia do czasu zakończenia postępowania karnego. Postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r., prokurator Prokuratury Okręgowej w [...] przedstawił skarżącemu dodatkowe zarzuty, a postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r., zastosował wobec skarżącego środek zapobiegawczy w postaci dozoru Policji z obowiązkiem zakazu kontaktowania się z określonymi osobami oraz zawieszenia w czynnościach służbowych.
Następnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że rozwiązanie stosunku służbowego z policjantem na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji ma charakter fakultatywny. Decyzje w tym zakresie podejmowane są w ramach tzw. uznania administracyjnego. Kontrola w takich przypadkach dotyczy procesu wydania decyzji, ustalenia stanu faktycznego jako elementu tego procesu oraz oceny faktów, które z punktu widzenia obowiązujących przepisów mogą mieć w danej sprawie istotne znaczenie prawne. Zdaniem Sądu pierwszej instancji organy nie przekroczyły przysługującego im granic uznania administracyjnego i prawidłowo uzasadniły swoje rozstrzygnięcie. W szczególności wszechstronnie przeprowadziły postępowanie dowodowe i w sposób wyczerpujący, obszernie i trafnie wskazały argumentację przemawiającą za zwolnieniem skarżącego ze służby w Policji.
W rozpoznawanej sprawie niesporne jest bowiem, że skarżący, w związku z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem karnym, został zawieszony w czynnościach służbowych, a okres tego zawieszenia został przedłużony do czasu zakończenia postępowania karnego. W dniu rozwiązania stosunku służbowego z policjantem upłynął zatem okres 12 miesięcy zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych i nie ustała przyczyna stanowiąca podstawę tego zawieszenia. Postępowanie karne nadal trwa. Tym samym, spełnione zostały przesłanki z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Organy zasadnie stwierdziły, że przedłużające się postępowanie karne i długotrwałe zawieszenie w czynnościach skutkujące niewykonywaniem przez policjanta czynności służbowych przez okres ponad 12 miesięcy ujemnie wpływa na wykonywanie przez jego jednostkę organizacyjną zadań Policji, dezorganizując i utrudniając wykonywanie ustawowych działań i wpływa demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy. Nie ulega również wątpliwości, że dalsze pozostawanie w służbie policjanta, przeciwko któremu toczy się postępowanie karne, ujemnie może wpłynąć na wizerunek Policji.
Ponadto Sąd pierwszej instancji uznał, że zwolnienie skarżącego ze służby nie wyklucza decyzja Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] września 2016 r. o umorzeniu postępowania w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby. Decyzja o umorzeniu nie rozstrzyga merytorycznie sprawy, jest jedynie zakończeniem formalnym postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość. Jest rozstrzygnięciem procesowym. Tym samym, organ administracji nie jest pozbawiony możliwości wszczęcia i prowadzenia innego postępowania w tym samym lub podobnym przedmiocie, jeśli umożliwiają to przesłanki, wynikające ze stanu faktycznego. W niniejszej sprawie zmienił się zaś stan faktyczny, bowiem postępowanie przygotowawcze zostało zakończone wniesieniem do Sądu aktu oskarżenia wobec skarżącego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł P.K., zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, tj.:
- 1. art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. wobec niestwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Miejskiego Policji w [...], w sytuacji gdy rozstrzygnęły one sprawę zakończoną uprzednio inną decyzją ostateczną Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] września 2016 r., która w swej postaci rozstrzygała o istocie sprawy w sposób merytoryczny, ustalając brak przesłanek materiaInoprawnych do podjęcia uznaniowej decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby;
- 2. art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. wobec niestwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Miejskiego Policji w [...], w sytuacji gdy zarówno decyzja organu pierwszej instancji jak i decyzja organu odwoławczego rażąco naruszyły prawo, tj. art. 110 K.p.a., w ten sposób, że niedopuszczalnie określiły w osnowie decyzji datę zwolnienia ze służby;
- 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 8 § 1 in fine i § 2 K.p.a., art. 11 K.p.a.; art. 107 § 3 K.p.a., w sytuacji gdy Sąd nie dostrzegł naruszeń organu w tym zakresie w postaci błędnego wskazania nowej przesłanki (wniesienie aktu oskarżenia - która nie istniała w dniu ponownego wszczęcia postępowania); nie dostrzegł braku rzeczowego uzasadnienia co do skutków i właściwej oceny charakteru decyzji ostatecznej Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] września 2016 r., a przede wszystkim nie dostrzegł, że rozstrzygnięcie zapadło z rażącym naruszeniem zasady równego traktowania i z odstąpieniem od utrwalonej praktyki w tożsamym stanie faktycznym i prawnym co do funkcjonariuszy: A. G., M. D., K. K. i R. W., wobec których wydano - po wniesieniu przeciw nim aktu oskarżenia - decyzję o umorzeniu postępowania także o charakterze decyzji merytorycznej.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o:
- 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania administracyjnego;
- 2. zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych;
- 3. rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym;
- 4. przedstawienie składowi siedmiu sędziów NSA następującego zagadnienia prawnego, budzącego poważne wątpliwości: "czy decyzja nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] września 2016 r. o umorzeniu postępowania wobec funkcjonariusza P.K. z uwagi na uznanie, że « zwolnienie ww. policjanta ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji byłoby sprzeczne z prawidłowo pojmowanym słusznym interesem strony» jest w istocie decyzją rozstrzygającą sprawę co do istoty, w rozumieniu art. 104 § 2 ab initio K.p.a., która korzysta z powagi rzeczy osądzonej (res iudicata), czy też jest to decyzja niekorzystająca z takiego przymiotu?";
- 5. dopuszczenie dowodu z dokumentów w trybie art. 106 § 3 i § 5 P.p.s.a. w związku z art. 193 P.p.s.a. i wydanie zarządzenia, by Komendant Wojewódzki Policji w [...] - na zasadzie art. 208 § 5 k.p.c. - przedstawił treść decyzji Komendanta Miejskiego Policji w [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia ze służby wobec funkcjonariuszy będących w tożsamej sytuacji faktycznej i prawnej, jak skarżący, tj.: A. G., M. D., K. K., R. W. - na okoliczność zasadności trzeciej podstawy kasacyjnej;
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że istota zagadnienia prawnego, będącego przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej zaskarżonych aktów w tej sprawie, sprowadza się w pierwszym rzędzie do ustalenia jaki w swej istocie miała charakter decyzja nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] września 2016 r. o umorzeniu postępowania wobec skarżącego z uwagi na uznanie, że «zwolnienie ww. policjanta ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji byłoby sprzeczne z prawidłowo pojmowanym słusznym interesem strony».
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.
Naczelny Sąd Administracyjny zaważył co następuje:
Przed przystąpieniem do meritum sprawy należy stwierdzić, że nie zasługuje na uwzględnienie wniosek autora skargi kasacyjnej o przedstawienie składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego. Przepis art. 187 § 1 P.p.s.a. - który zapewne miał na myśli autor skargi kasacyjnej - umożliwia składowi orzekającemu Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawienie zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów tego Sądu. Uruchomienie procedury uchwałodawczej nakłada na skład zwykły Naczelnego Sądu Administracyjnego obowiązek wykazania, że w sprawie wystąpiło "zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości" w rozumieniu art. 187 § 1 P.p.s.a. oraz że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty i wnioski uzasadniały sformułowanie przedstawionego zagadnienia prawnego. O poważnych wątpliwościach prawnych będzie można mówić wówczas, gdy w sprawie pojawią się kwestie prawne, których wyjaśnienie nastręcza znaczne trudności, głównie z powodu możliwości różnego rozumienia przepisów prawnych.
Podstawą do przyjęcia, że wystąpiła przesłanka określona w powołanym wyżej przepisie, będzie również pojawienie się w danej kwestii prawnej rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych (uchwała NSA z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt FPS 2/04, ONSAiWSA 2005, nr 1, poz. 1 z glosą A. Skoczylasa, opubl. OSP 2005, zeszyt 6, poz. 72). W orzecznictwie wyrażono też pogląd, iż podstawą przyjęcia, że w konkretnym wypadku chodzi o poważne wątpliwości może być również przypadek, gdy wątpliwości składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego związane są z kwestią odstąpienia od ustalonego w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądu. W takim wypadku skład zwykły Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawiając do wyjaśnienia zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości musi podważyć dotychczasową wykładnię sądową i wykazać na czym dana wątpliwość polega (por. postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2006 r., sygn. akt I FPS 3/05, ONSAiWSA 2006, nr 3, poz. 72, powołane wyżej postanowienie NSA z dnia 25 czerwca 2007 r., sygn. akt I FPS 1/07).
Z treści art. 15 § 1 pkt 3 oraz art. 187 § 1 P.p.s.a. wynika w sposób niewątpliwy, że przedstawione do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne powinno pozostawać w bezpośrednim związku merytorycznym i logicznym z rozpatrywaną przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawą sądowoadministracyjną. Zatem skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawiający do rozstrzygnięcia wątpliwości prawne, które wyłoniły się na tle konkretnego stanu faktycznego, powinien powiązać je z okolicznościami faktycznymi sprawy oraz z przepisami prawa, które w kontekście tych okoliczności stanowią źródło wątpliwości prawnych. Wątpliwości te muszą być "poważne", a za takie uważa się wątpliwości obiektywne, dotyczące kwestii prawnych o zasadniczym znaczeniu dla rozstrzygnięcia sprawy, w której powstały. Tymczasem w skardze kasacyjnej skarżący wniósł o zadanie pytania, które dotyczy konkretnych okoliczności sprawy w zakresie rozumienia interesu strony w danej sprawie, co w ogóle nie mieści się w przesłance wystąpienia przez skład orzekający NSA z pytaniem prawnym do składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Również NSA w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie doszedł do wniosku, aby na tle rozpatrywanej sprawy wątpliwości takie się wyłoniły, a co znajdzie swoje potwierdzenie w dalszych motywach uzasadnienia orzeczenia.
Przechodząc do rozpoznania zarzutów skargi kasacyjnej wskazać należy, że zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną, związany jest jej granicami. Z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zachodzi, stąd NSA rozpoznał skargę kasacyjną w jej granicach.
W skardze kasacyjnej opartej na obu podstawach wskazanych w art.174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. zarzucono naruszenie norm procesowych, jak również przepisów prawa materialnego. Jednakże zarzuty, zarówno te natury procesowej, jak również dotyczące norm prawa materialnego, oscylują faktycznie wokół ustalenia, że wobec wydania decyzji nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] września 2016 r. o umorzeniu postępowania wobec skarżącego kasacyjnie z uwagi na uznanie, że zwolnienie ww. policjanta ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji późniejsze wydanie decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza na podstawie tego samego przepisu jest dotknięte wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a.
Rozważania w niniejszej sprawie rozpocząć należało od wyjaśnienia istoty przesłanki nieważności postępowania z art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., określonej jako wydanie decyzji w sprawie rozstrzygniętej decyzją ostateczną.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. np. wyrok NSA z dnia 14 października 1991 r. I SAB 29/91) oraz w piśmiennictwie (Kodeks Postępowania Administracyjnego - komentarz, autorzy: prof. zw. dr hab. Barbara Adamiak, prof. zw. dr hab. Janusz Borkowski, Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2017, str. 879) podkreśla się, że przepis art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. odgrywa rolę gwarancyjną w stosunku do zasady trwałości decyzji administracyjnej ostatecznej, wyrażonej w art. 16 § 1 K.p.a., rozciągając tę gwarancję na samą decyzję oraz na sprawę, którą ona załatwia. W przepisie tym chodzi jednak o wydanie kolejno po sobie decyzji załatwiających sprawę co do istoty. Decyzja o umorzeniu postępowania do takich się nie zalicza, bo kończy postępowanie bezprzedmiotowe.
Nadto w doktrynie zauważa się, że zastosowanie sankcji nieważności decyzji, na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., w przypadku decyzji merytorycznej, gdy w sprawie była już wydana decyzja na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. może zachodzić tylko wtedy, gdy istnieje tożsamość sprawy administracyjnej. (por. B. Adamiak, Glosa do wyroku NSA z dnia 23 stycznia 1998 r., sygn. akt III SA 103/97, OSP nr 1/1999 poz. 14, s. 51 i nast.). Tożsamość sprawy ma miejsce, gdy łącznie zaistnieją trzy elementy: występują w sprawie te same podmioty, jest ona rozpoznawana na tej samej podstawie prawnej oraz jest w sprawie ten sam stan faktyczny. W rozpoznawanej sprawie brak było ostatniego elementu, tj. występowania w sprawie tego samego stanu faktycznego, ponieważ od momentu wydania decyzji o umorzeniu postępowania w dniu [...] września 2016 r. do daty wydania przez organ pierwszej instancji decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby minął ponad rok.
Funkcjonariusz mimo tak długiego okresu nie oczyścił się z zarzutów, a w tym czasie nie mógł on wykonywać czynności służbowych, co pogłębiało trudności w wykonywaniu zadań z zakresu ochrony bezpieczeństwa przez Policję, a przedłużający się o ponad rok okres bezczynności funkcjonariusza powodował pogorszenie odbioru Policji jako formacji bezpieczeństwa i ochrony porządku publicznego w społeczeństwie. Nadto w sprawie w dniu 30 listopada 2017 r. prokurator przekazał akt oskarżenia przeciwko policjantowi do sądu, co oznacza, że zdaniem organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze istnieje duże prawdopodobieństwo popełnienia przez funkcjonariusza zarzucanych mu czynów.
Zgodzić zatem należało się ze stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonym wyroku, w którym w okolicznościach niniejszej sprawy słusznie zauważono, że nie występuje w niej przesłanka z art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. pozwalająca na stwierdzenie nieważności zarówno rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r. Komendanta Miejskiego Policji w [...] o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby w Policji z dniem 28 lutego 2018 r., jak i decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...].
Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.