Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 5 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 2795/13

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 lipca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 2287/12, po rozpoznaniu sprawy ze skargi T.B. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu mieszkalnego, oddalił skargę (pkt 1) oraz przyznał ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokat [...] kwotę 240 zł oraz kwotę 55,20 zł, stanowiącą 23% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (pkt 2).

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

T.B. w dniu 1 grudnia 2011 r. wystąpił do Zarządu Dzielnicy [...] z podaniem o ponowne rozpatrzenie jego wniosku o przyznanie lokalu mieszkalnego z zasobu mieszkaniowego miasta. W uzasadnieniu wskazał na swoją trudną sytuację mieszkaniową, która zmusza go do przebywania i zamieszkiwania w różnych miejscach.

Zarząd Dzielnicy [...] uchwałą z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] rozstrzygnął o niezakwalifikowaniu i nieumieszczeniu T.B. na liście osób oczekujących na najem lokalu. W uzasadnieniu uchwały podał, że stosownie do § 4 ust. 1 uchwały Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. nr LVIII/1751/2009 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy (Dz. U. Woj. Maz. z 2009 r. Nr 132, poz. 3937 ze zm.), lokale z mieszkaniowego zasobu mogą być wynajmowane osobom, które są bezdomne albo pozostają w trudnych warunkach mieszkaniowych, przy czym za trudne warunki mieszkaniowe uznaje się zamieszkiwanie za zgodą właściciela w lokalu, w którym na osobę przypada nie więcej niż 6 metrów kwadratowych powierzchni mieszkalnej, a także zamieszkiwanie w pomieszczeniach nienadających się na stały pobyt ludzi, w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Na podstawie zebranych w sprawie dokumentów i oświadczeń organ ustalił, że wnioskodawca nie jest osobą bezdomną, w rozumieniu przepisów ustawy o pomocy społecznej, w chwili rozstrzygania mieszka bowiem w lokalu nr [...] przy ul. [...].

Nie jest on osobą uprawnioną do zamieszkiwania w tym lokalu, gdyż przebywa w nim bez zgody właściciela, tj. [...]. Ponadto w uzasadnieniu uchwały wskazał, że zgodnie z wyrokiem Sądu Okręgowego [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. sygn. akt [...], T.B. otrzymał nakaz opuszczenia i opróżnienia lokalu nr [...] przy ul. [...], bez prawa do otrzymania lokalu socjalnego, w związku z czym wówczas zamieszkał na terenie Dzielnicy [...] przy ul. [...]. W ocenie organu wnioskodawca nie spełnił przesłanek określonych w § 4 ust. 1 cyt. uchwały Rady m. st. Warszawy, co skutkowało negatywnym rozstrzygnięciem w sprawie złożonego przez niego wniosku.

W dniu 8 października 2012 r. T.B. skierował do organu pismo, będące wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, w którym nie zgodził się z argumentacją podaną w uzasadnieniu uchwały. Podał, że jest osobą bezdomną, nieposiadającą żadnej umowy najmu ani meldunku. Wskazał, że nieprawdziwe jest stwierdzenie organu, że w lokalu nr [...] przy ul. [...], zamieszkiwał bez zgody, gdyż mieszkający w nim P.K. pozwolił mu tylko w nim spać. Jednocześnie poinformował, że obecnie, jako bezdomny, przebywa w [...] Centrum Pomocy [...] przy ul. [...], co zaświadczył odpowiednim pismem.

W dniu 26 listopada 2012 r. T.B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, której przedmiotem uczynił uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...]. W skardze powtórzył argumenty zawarte w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. W szczególności zaakcentował wadliwe ustalenie przez organ stanu faktycznego w sprawie.

Zarząd Dzielnicy [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Wskazał, że zaskarżona uchwała jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.). Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a. skargę na akt z art.3 §2pkt 4 p.p.s.a. można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu. W ocenie organu, skoro skarżący naruszył termin do wniesienia skargi,to stosownie do art.58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. powyższa skarga powinna zostać przez Sąd odrzucona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W uzasadnieniu wyroku, w pierwszej kolejności Sąd pierwszej instancji odniósł się do wniosku organu o odrzucenie skargi, stwierdzając, że jest ona dopuszczalna. Błąd organu polega na wadliwej klasyfikacji charakteru prawnego uchwały w sprawie zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu mieszkalnego. Nie jest ona bowiem aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Kwestię tę przesądził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 lipca 2008 r. o sygn. akt I OPS 4/08 (ONSA i WSA z 2008r., nr 6, poz. 90), w sentencji stwierdził, że uchwała zarządu dzielnicy m. st. Warszawy, odmawiająca zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, w tym także lokalu będącego pracownią służącą prowadzeniu działalności w dziedzinie kultury i sztuki, jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.

Skoro zatem zaskarżona uchwała jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., to w sprawie znajduje zastosowanie art. 52 § 4 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania. Stosownie do art. 53 § 2 p.p.s.a., w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

Ponadto w sprawie ma zastosowanie art. 101 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j.: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego, zaś w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym. Przenosząc powyższe ustalenia na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdził, że T.B. dochował terminów procesowych wynikających ze wskazanych przepisów, a ponadto zaskarżona uchwała bezpośrednio dotyczy jego interesu prawnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, kontrolując legalność zaskarżonej uchwały uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazał, że w niniejszej sprawie podstawą rozstrzygania była uchwała Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. nr LVIII/1751/2009 (Dz. U. Woj. Maz. z 2009 r. Nr 132, poz. 3937 ze zm.), wydana na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t. j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.). Zgodnie z § 4 pkt 1 w/w uchwały Rady m. st. Warszawy, lokale z mieszkaniowego zasobu miasta mogą być wynajmowane osobom, które są bezdomne albo pozostają w trudnych warunkach mieszkaniowych, przy czym za trudne warunki mieszkaniowe uznaje się zamieszkiwanie za zgodą właściciela w lokalu, w którym na osobę przypada nie więcej niż 6 metrów kwadratowych powierzchni mieszkalnej.

Stosownie do treści art. 6 pkt 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t. j.: Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.), przez osobę bezdomną rozumie się osobę niezamieszkującą w lokalu mieszkalnym, w rozumieniu przepisów o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy, i niezameldowaną na pobyt stały, w rozumieniu przepisów o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a także osobę niezamieszkującą w lokalu mieszkalnym i zameldowaną na pobyt stały w lokalu, w którym nie ma możliwości zamieszkania. Według definicji słownikowej, osoba zamieszkująca to osoba "zajmująca jakieś pomieszczenie i traktująca je jako główne miejsce swojego pobytu" (por. Uniwersalny słownik języka polskiego, red. S. Dubisz, Warszawa 2003).

Z akt sprawy wynika, że T.B. w analizowanym okresie przy wydawaniu zaskarżonej uchwały zajmował pomieszczenia, udostępnione przez Piotra Kuśmierczyka. Nie sposób jednak uznać, że zajmował on te pomieszczenia w sposób inny, niż tymczasowy, nie uczynił ich bowiem trwalszym miejscem swojego pobytu. Oznacza to, że powinien zostać uznany za osobę bezdomną, w rozumieniu § 4 pkt 1 uchwały Rady m. st. Warszawy. Ponadto spełnił kryterium dochodowe, określone w § 4 pkt 2 ww. uchwały.

Sąd pierwszej instancji stwierdził jednak, że spełnienie kryteriów określonych w §4 uchwały Rady m. st. Warszawy nie tworzy samo przez się bezwzględnego obowiązku zakwalifikowania przez organ danej osoby na listę osób oczekujących na najem lokalu mieszkalnego z zasobu mieszkaniowego miasta. Świadczy o tym zabieg językowy prawodawcy lokalnego, który we wskazanym przepisie posłużył się zwrotem "mogą być wynajmowane", nie zaś – "są wynajmowane", pozostawiając tym samym organom pewien luz decyzyjny, umożliwiający im wzięcie pod uwagę okoliczności sprawy i wymagań systemu prawa, w tym zasad wynajmowania przedmiotowych lokali.

Należy zatem uwzględnić także § 2 wskazanej uchwały Rady m. st. Warszawy, zgodnie z którym organy m. st. Warszawy oraz organy dzielnic, realizując postanowienia tej uchwały, winny dążyć do racjonalnego wykorzystania mieszkaniowego zasobu w celu zaspokajania potrzeb mieszkaniowych członków wspólnoty samorządowej miasta, w szczególności poprzez wynajmowanie lokali, w tym lokali socjalnych i lokali zamiennych. Racjonalne wykorzystanie oznacza wykorzystanie dobrze zaplanowane i dające dobre wyniki (zob. Uniwersalny..., jw.). W ocenie Sądu pierwszej instancji, przepis ten nie jest pozbawiony treści normatywnej.

W związku z tym, nie będzie mogło być uznane za racjonalne wynajęcie mieszkania z zasobu mieszkaniowego miasta osobie, która nie daje rękojmi utrzymania lokalu w odpowiednim stanie, lecz obiektywnie stwarza ryzyko jego dewastacji, nieponoszenia koniecznych kosztów, a co za tym idzie – obniżenia jego wartości. Wartość zaś mieszkania stanowi element wartości zasobu komunalnego, jakim dysponuje miasto, który powinien służyć dobru publicznemu. Z tego względu, na gruncie wykładni systemowej, nie może być uznane za racjonalne, tj. wypełniające dyspozycję § 2 cyt. uchwały Rady m. st. Warszawy, umieszczenie na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu miasta osoby, której dotychczasowe postępowanie rodzi uzasadnioną, poważną obawę o degradację stanu mieszkania, w przypadku jego wynajęcia przez miasto.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że z akt postępowania administracyjnego wynika, że powyższa obawa, że rozstrzygnięcie o umieszczeniu na liście osób oczekujących na najem lokalu nie byłoby racjonalne z punktu widzenia prawidłowej gospodarki mieszkaniowej gminy, może być odniesiona do skarżącego. Z uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. o sygn. akt [...] wynika, że T.B. został uznany za osobę awanturującą się, cierpiącą na chorobę [...]. W świetle uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego [...] z dnia [...] października 2009 r. o sygn. akt [...], T.B. wielokrotnie uniemożliwiał codzienne funkcjonowanie innym domownikom w swoim ówczesnym mieszkaniu "poprzez [...]". Sąd Okręgowy uznał, że z prawnego punktu widzenia zachowanie T.B. było "rażąco naganne".

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, nie bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej uchwały jest także okoliczność, że Sąd Okręgowy pozbawił skarżącego prawa do otrzymania lokalu socjalnego. Skoro bowiem skarżący mocą wyroku tego Sądu został pozbawiony prawa do otrzymania lokalu socjalnego w związku z jego "rażąco nagannym" postępowaniem, to tym bardziej w przypadku podejmowania uchwały w przedmiocie zakwalifikowania i umieszczenia go na liście osób oczekujących na najem lokalu wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy, organ jest uprawniony – w myśl § 2 ww. uchwały Rady m. st. Warszawy – do podjęcia rozstrzygnięcia odmownego. W takiej sytuacji nie chodzi bowiem jedynie o interes strony, postrzegany w aspekcie treści art. 75 ust. 1 Konstytucji RP, ale przede wszystkim o interes publiczny (który należy wiązać z samym art. 1 Konstytucji RP), w tym wspólnoty lokalnej (por. art. 16 Konstytucji RP), jako że dysponowanie zasobem mieszkaniowym miasta, w tym nie tylko lokalami socjalnymi, ma być racjonalne i wykazujące dbałość o dobro wspólne, do którego należy wszak ten zasób, a wynajęcie lokalu osobie zainteresowanej – dawać rękojmię utrzymania lokalu w stanie niepogorszonym.

Tymczasem – w świetle wyroku Sądu Okręgowego – skarżący takiej rękojmi nie daje. Nie można zatem przyjąć, że w niniejszej sprawie organ wykroczył poza przysługujący mu luz decyzyjny, gdyż w granicach przyznanego mu uznania właściwie ocenił stan faktyczny, przyjmując, że interes publiczny, postrzegany tu nie tylko w kategoriach mienia publicznego, ale także w kategoriach – wynikającego również z art. 75 ust. 1 Konstytucji RP – interesu innych osób zainteresowanych najmem lokalu wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu m. st. Warszawy, góruje nad indywidualnym interesem skarżącego.

Sąd pierwszej instancji zwrócił również uwagę na argument natury funkcjonalnej - zdewastowany lokal z zasobu mieszkaniowego miasta nie pozwoli na realizację przez władzę publiczną dyspozycji art. 75 ust. 1 Konstytucji RP, gdyż będzie musiał zostać wyłączony z dalszego najmu, służącego zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych obywateli, aż do czasu wydatkowania ograniczonych środków publicznych na jego remont.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że T.B. w postępowaniu zainicjowanym swoim wnioskiem z dnia 1 grudnia 2011 r. o przyznanie lokalu mieszkalnego z zasobu mieszkaniowego miasta nie wykazał, że w/w zachowania, niewątpliwie skutkujące dewastacją mieszkania, nie miałyby miejsca w przypadku jego wynajęcia z zasobu mieszkaniowego miasta wnioskodawcy. Z tego względu umieszczenie go na liście osób oczekujących na najem lokalu z zasobu mieszkaniowego miasta nie byłoby racjonalne, a co za tym idzie – odpowiadające prawu, czyli powołanemu § 2 cyt. uchwały Rady m. st. Warszawy.

Jednocześnie wskazał, że przedstawiony wywód nie oznacza, że w międzyczasie skarżący nie mógł dokonać pozytywnej zmiany swojej postawy i nawyków (np. w wyniku wykonywanej pracy, udziale w grupach wsparcia itd.), jednakże w postępowaniu będącym przedmiotem analizy Sądu w niniejszej sprawie tego nie wykazał. Nie wyklucza to zatem możliwości złożenia przez niego kolejnego wniosku o najem lokalu mieszkalnego, przy okazji którego wykaże, że zakwalifikowanie go na listę osób oczekujących na najem lokalu z zasobu mieszkaniowego miasta – wobec aktualnie przejawianej postawy życiowej – nie byłoby obecnie działaniem nieracjonalnym, pozbawionym podstawy prawnej, w rozumieniu § 2 cyt. uchwały Rady m. st. Warszawy, albowiem rodzącym uzasadnioną obawę o niewłaściwe wykorzystanie mienia miasta, stwarzające ryzyko jego dewastacji.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, przedstawionej oceny nie może zmieniać fakt, że wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2012 r. o sygn. akt II SA/Wa 1521/12, stwierdzono nieważność § 4 pkt 1 uchwały Rady m. st. Warszawy, we fragmencie "za zgodą właściciela", a skarga kasacyjna od tego wyroku została przez Naczelny Sąd Administracyjny oddalona wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2013 r. o sygn. akt I OSK 128/13. Derogacja wskazanego fragmentu uchwały z systemu prawnego w żaden sposób nie rzutuje na to, że w niniejszej sprawie nie został spełniony – wynikający z § 2 cyt. uchwały Rady m. st. Warszawy – wymóg, aby zakwalifikowanie T.B. na listę osób oczekujących na najem lokalu z zasobu mieszkaniowego miasta było rozstrzygnięciem racjonalnym. Odmienne zatem rozstrzygnięcie sprawy przez organ, niż wyrażone w osnowie kontrolowanej uchwały, stanowiłoby na gruncie przedstawionego stanu faktycznego naruszenie przywołanego przepisu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.:Dz.U. z 2012r.,poz. 270 ze zm.) dalej w skrócie p.p.s.a., skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł T.B., reprezentowany przez adwokata i zaskarżając go w całości zarzucił:

1. I. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:
2. 1) art. 151 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 175 Konstytucji RP, poprzez oddalenie skargi, pomimo uznania przez Sąd pierwszej instancji, że skarżący jest osobą bezdomną w rozumieniu § 4 pkt 1 uchwały Rady m.st. Warszawy oraz przyjęcie, że skarżący nie daje rękojmi utrzymania lokalu w stanie niepogorszonym, w sytuacji nierozpatrzenia w uzasadnieniu wyroku dowodów przemawiających przeciw tej tezie;
3. 2) art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt § 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z § 4 ust 1 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. nr LVIII/1751/2009, poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja organu powinna zostać uchylona z uwagi na okoliczność, że została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności z pominięciem istotnych w sprawie dowodów, tj. pisma kuratora zawodowego [...] z dnia [...] marca 2012 r., z którego wynikała pozytywna prognoza skarżącego w zakresie zmiany jego sposobu życia, a tym samym błędne uznanie przez Sąd meriti, że umieszczenie skarżącego na liście osób oczekujących na najem lokalu nie byłoby racjonalne z punktu widzenia prawidłowej gospodarki mieszkaniowej gminy;
4. 3) art. 133 § 1 w związku z art. 134 w związku z art. 144 § 1 w związku z art. 106 § 3 p.p.s.a., poprzez zaniechanie dokonania uzupełniającego postępowania dowodowego z urzędu przez Sąd, w szczególności w zakresie pisma kuratora zawodowego [...] z dnia [...] marca 2012 r. na okoliczność aktualnej sytuacji życiowej i sposobu życia skarżącego, w szczególności dokonania na tej podstawie oceny pozytywnej zmiany postawy i nawyków skarżącego w wyniku wykonywanej pracy i aktualnego sposobu życia;
5. II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a, naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 4 pkt 1 w związku z § 2 uchwały Rady m.st. Warszawy, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że rozstrzygnięcie o umieszczeniu skarżącego na liście osób oczekujących na najem lokalu nie byłoby racjonalne z punktu widzenia prawidłowej gospodarki mieszkaniowej gminy, z uwagi na okoliczność, że skarżący nie daje rękojmi utrzymania lokalu w stanie niepogorszonym.

Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podał, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest niezgodne z materiałem dowodowym znajdującym się w aktach sprawy. Wskazuje się w nim na fakt, że skarżący w żaden sposób nie wykazał, że zmienił swoją postawę od czasu wydania wyroku Sądu Okręgowego [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. sygn. akt [...]. Fakt ten jest istotny z punktu widzenia zaskarżonego wyroku, gdyż Sąd pierwszej instancji na podstawie wydanych uprzednio wyroków uznał, że skarżący nie daje rękojmi utrzymywania lokalu w stanie niepogorszonym. Jednocześnie stwierdził, że nie oznacza to, że w międzyczasie mógł on dokonać pozytywnej zmiany swoich nawyków, lecz w niniejszej sprawie tego nie wykazał. Autor skargi kasacyjnej podkreślił, że w aktach sprawy znajduje się pismo kuratora zawodowego z dnia [...] marca 2012 r., z którego wynika, że popiera on wniosek T.B. o przyznanie lokalu mieszkalnego.

Stwierdza w nim, że T.B. jest zarejestrowany w urzędzie pracy, pobiera świadczenia dla osób bezrobotnych oraz dokłada wszelkich starań, aby poprawić swoją sytuację osobistą i mieszkaniową. Zarówno organ administracji, jak i Sąd pierwszej instancji, pisma tego nie wzięły pod uwagę, mimo, że jest ono istotne z punktu widzenia ustaleń faktycznych. Świadczy ono o tym, że kurator, a więc osoba postronna, będąca w ciągłym kontakcie z T.B., wskazuje na jego cechy osobowościowe i postawę, które uległy zmianie od czasu wydania wyroku przez Sąd Okręgowy [...]. Istotne jest również to, że powołany wyrok Sądu Okręgowego zapadł w 2010 r., a więc na rok przed złożeniem przez T.B. wniosku o przyznanie lokalu mieszkalnego. Wyrok ten dotyczył okresu 1997 r. – 2007 r., został wydany w oparciu o ustalenia stanu faktycznego poczynione w ramach sprawy karnej zakończonej wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. sygn. akt [...].

Zdaniem autora skargi kasacyjnej, w związku z powyższym, zachowania skarżącego obejmujące okres dużo wcześniejszy niż okres rozpoznawanego wniosku o najem lokalu, winny zostać przez organ zweryfikowane. Sąd pierwszej instancji przy wyrokowaniu winien wziąć pod uwagę materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy, a w tym przypadku pominięty przez organ. Na dokonanie ustaleń w zakresie sytuacji skarżącego na dzień wydawania rozstrzygnięcia w przedmiocie przyznania mu lokalu mieszkalnego, pozwala bowiem dopiero analiza pełnego materiału znajdującego się w aktach sprawy.

W konsekwencji autor skargi kasacyjnej stwierdził, że ocena przez Sąd pierwszej instancji zachowania skarżącego jako "rażąco nagannego" pozostaje w sprzeczności choćby ze stanowiskiem kuratora, który w powołanym piśmie wskazał, że T.B. podejmuje wszelkie działania w celu zmiany swojej aktualnej sytuacji życiowej. Nie ma on stałego miejsca zamieszkania i pomieszkuje w różnych miejscach bez stałego miejsca pobytu. Braki wsparcia obywatela w poprawie jego statusu życiowego, tylko dlatego, że w przeszłości popełnił różnego rodzaju błędy w swoim zachowaniu, jest sprzeczna z podstawowymi prawami obywatela, zaś Państwo zobligowane jest do pomocy osobom bezdomnym.

Na rozprawie w dniu 5 marca 2014 r. T.B. cofnął skargę kasacyjną z uwagi na fakt wydania przez Zarząd Dzielnicy [...] uchwały, na mocy której T.B. został zakwalifikowany i umieszczony na liście osób oczekujących na najem lokalu mieszkalnego pod pozycją [...].

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie takie wiąże Sąd, chyba że zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. W związku z art. 193 p.p.s.a., powyższe przepisy stosuje się odpowiednio do skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził dopuszczalność cofnięcia skargi kasacyjnej. Z tego względu na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

O zwrocie kwoty wpisu od skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł, gdyż T.B. jest zwolniony od kosztów sądowych na mocy postanowienia referendarza sądowego z dnia 18 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 2287/12.