Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 września 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 736/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P.P. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji przyznającej w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej dodatek za bezpośrednią obsługę statków powietrznych.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia 7 marca 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia 18 stycznia 2013 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia 21 czerwca 2011 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia 26 kwietnia 2011 r. nr [...] przyznającą chorążemu sztabowemu P.P. w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej dodatek specjalny za bezpośrednią obsługę statków powietrznych w kwocie 375,00 zł.
W uzasadnieniu powyższej decyzji Minister Obrony Narodowej podniósł, iż w związku z przewidywanym zwolnieniem chor. szt. P.P z dniem 31 stycznia 2011 r. z zawodowej służby wojskowej, Dowódca Jednostki Wojskowej wydał w dniu 26 kwietnia 2011 r. decyzję, którą przyznał podoficerowi dodatek specjalny w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej, w kwocie 375,00 zł. W wyniku odwołania podoficera od tej decyzji, Dowódca Wojsk Lądowych decyzją z dnia 21 czerwca 2011 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W dniu 5 listopada 2012 r. pełnomocnik P.P. wystąpił do Dowódcy Wojsk Lądowych z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia 26 kwietnia 2011 r., jako rażąco naruszającej prawo. Pełnomocnik wnioskodawcy zarzucił kwestionowanej decyzji, iż zostały w niej naruszone normy prawa materialnego poprzez błędną wykładnię § 26 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 141, poz. 1497 ze zm.). W przekonaniu strony, organ błędnie ustalił okres służby od którego zależy wysokość dodatku.
Szef Sztabu Generalnego WP decyzją z dnia 18 stycznia 2013 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia 21 czerwca 2011 r. utrzymującej w mocy decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia 26 kwietnia 2011 r.
Od powyższej decyzji nadzorczej pełnomocnik strony wniósł odwołanie, w którym wskazał analogiczne zarzutu jak we wniosku o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.
Minister Obrony Narodowej uznał zarzuty odwołania za niezasadne i rozstrzygnięciem z dnia 7 marca 2013 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W motywach rozstrzygnięcia wskazany organ przybliżył instytucję stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej ze szczególnym uwzględnieniem przesłanki wymienionej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Organ odwoławczy podniósł, iż działanie organu, dotyczące przyznania dodatku specjalnego, w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej, przez chor. szt. rez. P.P., ma swoje umocowanie w art. 80 ust. 5a i ust. 5b ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Z przepisów tych wynika, że w razie zbiegu uprawnień do dodatku specjalnego z różnych tytułów przysługuje dodatek specjalny z jednego tytułu oraz że jego wysokość jest uzależniona od okresu jego otrzymywania. Z treści tego przepisu wynika, że żołnierze zawodowi otrzymują jeden dodatek specjalny, który jest wypłacany z różnych tytułów (rodzajów) i jest to dodatek o charakterze stałym. Uszczegółowieniem przywołanych przepisów ustawowych - jest przepis § 7 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, który stanowi, że w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej, dodatek specjalny przysługuje w pełnej wysokości - jeżeli żołnierz otrzymywał dodatek specjalny o charakterze stałym przez okres co najmniej 10 lat albo w wysokości 1/10 ostatnio pobranej kwoty dodatku specjalnego za każdy rok, w którym żołnierz otrzymywał dodatek specjalny o charakterze stałym - jeżeli żołnierz otrzymywał go przez okres krótszy niż 10 lat.
Podoficer pobierał dodatek za wykonywanie bezpośredniej obsługi wojskowych statków powietrznych od dnia 1 października 2007 r. do dnia 31 grudnia 2010 r., tj. przez okres 3 lat i 3 miesięcy. Pobierał również od dnia 23 września 1987 r. do dnia 30 czerwca 2004 r. - dodatek za bezpośrednią obsługę statków powietrznych, tj. przez okres ponad 10 lat. Wskazane dodatki pobierane były w innym czasie i w różnej wysokość. Dodatek za bezpośrednią obsługę statków powietrznych ustalony na podstawie § 26 ust. 1 ww. rozporządzenia, został obliczony na kwotę jego pobierania w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby podoficera w wysokości 375,00 zł. Dodatek ten został ustalony wg zasady: uposażenie bazowe (dla celów obliczenia dodatku do uposażenia z dnia jego utraty wynosiło 1.252,00 zł, kwota ostatnio pobieranego dodatku - 313,00 zł, co stanowiło 25% kwoty bazowej. W ostatnim miesiącu służby, tj. w styczniu 2011 r. wysokość tego dodatku wynosiła zatem 375,00 zł (kwota bazowa z dnia wydania decyzji 1.500,00 zł x 25% wskaźnika z dnia utraty x 100% okres pobierania dodatku ponad 10 lat).
Natomiast dodatek specjalny z tytułu wykonywania bezpośredniej obsługi wojskowych statków powietrznych, ustalony w ostatnim miesiącu pełnienia przez oficera zawodowej służby wojskowej na podstawie § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, wynosi 135,00 zł (450,00 zł kwota dodatku pobieranego w grudniu 2010 r. x 3/10 okres pobierania dodatku). Jest to zatem kwota niższa od kwoty odtworzonego dodatku specjalnego za bezpośrednią obsługę statków powietrznych, którego wysokość organ ustalił w kwocie 375,00 zł. Gdyby istniała możliwość uwzględnienia okresów poprzednio pobieranych przez chor. szt. rez. P.P. dodatków, łączy okres otrzymywania dodatku specjalnego z tytułu wykonywania bezpośredniej obsługi wojskowych statków powietrznych wynosiłby ponad 10 lat, a kwota dodatku zostałaby ustalona w wysokości 450,00 zł.
Jednakże - w ocenie Ministra Obrony Narodowej - nie ma prawnych możliwości połączenia okresów pobierania dodatku specjalnego z tytułu wykonywania bezpośredniej obsługi wojskowych statków powietrznych i dodatku specjalnego za bezpośrednią obsługę statków powietrznych. Za takim stanowiskiem przemawia przede wszystkim fakt niezamieszczenia w przepisach rozporządzenia oraz § 7 jego kolejnych nowelizacji - przepisu pozwalającego na zaliczenie obu dodatków do okresu pobierania dodatku specjalnego. Ponadto treść art. 80 ust. 1 pkt 1, ust. 5a i 5b wojskowej ustawy pragmatycznej prowadzi do wniosku, iż jeżeli w okresie pełnienia zawodowej służby wojskowej - żołnierz zawodowy otrzymywał dodatek specjalny z różnych tytułów, to każdy z tych dodatków podlega odtworzeniu w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej, przy czym żołnierzowi przyznaje się wyłącznie jeden z tych dodatków - w najwyższej wysokości.
Ustalając wysokość poszczególnych dodatków specjalnych, z poszczególnych tytułów prawnych, w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej, organ musi wziąć pod uwagę okres otrzymywania dodatku specjalnego z każdego tytułu. Nie ma natomiast regulacji prawnej pozwalającej - dla potrzeb przyznania dodatku w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej - łączenia okresów pobierania dodatku specjalnego z różnych tytułów.
Ponieważ kwota dodatku specjalnego za bezpośrednią obsługę statków powietrznych jest wyższa od kwoty dodatku specjalnego przyznanego za wykonywanie bezpośredniej obsługi wojskowych statków powietrznych, to chor. szt. rez. P.P. w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej powinien otrzymywać dodatek specjalny przyznany w wyższej wysokości. Takie działanie organu nie może spotkać się z zarzutem rażącego naruszenia przepisów rozporządzenia. Organ, wobec braku odpowiedniego przepisu, nie mógł bowiem wliczyć do okresu otrzymywania dodatku z tytułu wykonywania bezpośredniej obsługi wojskowych statków powietrznych dodatku specjalnego za bezpośrednią obsługę statków powietrznych. Organ posiadał natomiast podstawę prawną (§ 26 rozporządzenia) do przyznania oficerowi "niefunkcjonującego" dodatku specjalnego za bezpośrednią obsługę statków powietrznych.
Zatem w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca naruszenie prawa, a tym bardziej jego naruszenie w stopniu rażącym. Co najwyżej w sprawie mamy do czynienia ze złożoną wykładnią przepisów prawa, a taka sytuacja nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem przepisów prawa. Nie chodzi tu bowiem o przypadki błędów w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Jeżeli więc przepis prawa dopuszcza możliwość rozbieżnej jego interpretacji, to wybór jednej z nich nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., nawet wówczas, gdy zostanie ona później uznana za nieprawidłową albo inna interpretacja zostanie uznana za słuszną.
Decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 marca 2013 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez pełnomocnika P.P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze pełnomocnik strony zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie norm prawa materialnego, błędną wykładnię § 26 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy, polegającą na błędnym przyjęciu, iż dodatek, który żołnierz utracił w związku z wejściem w życie przepisów ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przywraca się w ostatnim miesiącu pełnienia służby w innej wysokości, aniżeli wedle zastosowania zasady 0,1 za każdy rok jego pobierania.
W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Sąd I instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności Sąd I instancji podniósł, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego, którego przedmiotem jest ustalenie, czy decyzja administracyjna dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga w związku z tym bezpośredniego ustalenia, że ostateczna decyzja dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych określonych w tym przepisie. W postępowaniu tym organ nie rozpatruje sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym, lecz rozstrzyga wyłącznie co do ważności decyzji.
Zgodnie natomiast ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego o rażącym naruszeniu prawa, jako przesłance stwierdzenia nieważności decyzji, można mówić tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność (vide: wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 1996 r., sygn. akt III SA 565/95). Nie chodzi tu zatem o przypadki błędów w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Jeżeli więc przepis prawa dopuszcza możliwość rozbieżnej jego interpretacji, to wybór jednej z nich nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., nawet wówczas, gdy zostanie ona później uznana za nieprawidłową albo inna interpretacja zostanie uznana za słuszniejszą (vide: wyrok NSA z dnia 18 czerwca 1997 r., sygn. akt III SA 422/96).
Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie, a charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa i powinna ulec wyeliminowaniu z obrotu prawnego.
Następnie Sąd I instancji wskazał, iż przedmiotem oceny była legalność decyzji Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia 26 kwietnia 2011 r. przyznającej skarżącemu w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej, tj. w styczniu 2011 r. dodatek specjalny za bezpośrednią obsługę statków powietrznych w kwocie 375,00 zł. Powyższa decyzja została wydana na podstawie art. 80 ust. 4 i ust. 5a wojskowej ustawy pragmatycznej oraz § 26 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych.
W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że do okresu otrzymywania przez skarżącego dodatku specjalnego za bezpośrednią obsługę statków powietrznych nie mogły być wliczone okresy poprzednio pobieranych przez chorążego dodatków specjalnych.
Sąd I instancji podkreślił, iż powyższe stanowisko organu w sprawach dotyczących przyznania dodatku specjalnego w ostatnim miesiącu pełnienia przez żołnierza zawodowej służby wojskowej zostało w analogicznych sprawach zakwestionowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Przykładowo w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 października 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 721/10 i z dnia 13 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2093/11 Sąd stwierdził, iż nie do zaakceptowania jest wykładnia dokonana przez organ, że okres otrzymywania przez żołnierza dodatku specjalnego za służbę (pełnioną w określonych warunkach lub o określonej właściwości) nie podlega zsumowaniu, dla potrzeb ustalenia prawa do dodatku specjalnego w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej, z wcześniejszymi okresami pobierania przez żołnierza dodatków specjalnych. Do takich wniosków można dojść jedynie przy zastosowaniu wykładni językowej, która dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia jest niewystarczająca.
Poglądy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odwołujące się dla poparcia swojego stanowiska do wykładni systemowej przepisów rozporządzenia w sprawie dodatków podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt I OSK 2/11.
Wskazując na powyższe, Sąd I instancji stwierdził, iż wadliwość polegająca na błędnej wykładni prawa nie może być kwalifikowana jako rażące naruszenie prawa. W przeciwnym razie w powołanych wyżej sprawach Sąd stwierdziłby nieważność ocenianych decyzji.
Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji uznał zarzuty skargi za niezasadne w związku z czym na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.
Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył P.P. zaskarżając wyrok w całości, zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez przyjęcie, iż nie narusza w stopniu rażącym prawa decyzja administracyjna, której rozstrzygnięcie opiera się na wykładni przepisów prawa w sposób daleki odbiegającej od jej prostych wyników widocznych prima facie.
W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m. in., że o tym, czy naruszenie prawa jest "rażącym", decyduje nie tylko oczywistość naruszenia prawa, ale również ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Za "rażące" należy uznać wyłącznie takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności. Utożsamianie zatem tego pojęcia z każdym naruszeniem jest oczywiście wadliwe. Nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. Ponadto o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzi w niniejszej sprawie. Zatem sprawa ta mogła być przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznana tylko w granicach zakreślonych skargą kasacyjną.
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają między innymi wymienione w art. 176 P.p.s.a. podstawy kasacyjne, które zgodnie z art. 174 tej ustawy mogą stanowić: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W podstawach kasacji wnoszący skargę kasacyjną musi wskazać konkretną normę prawa materialnego, czy procesowego, której naruszenie zarzuca zaskarżonemu orzeczeniu.
Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna zarzuca Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż decyzja administracyjna, której rozstrzygnięcie opiera się na błędnej wykładni przepisów prawa, nie narusza prawa w stopniu rażącym.
Zarzut ten nie mógł odnieść zamierzonego skutku. W tak sformułowanej podstawie skargi kasacyjnej jej autor nie wskazuje, który przepis prawa został jego zdaniem naruszony, i to w sposób rażący.
W związku z powyższym, zauważyć należy, że będące przedmiotem kontroli Sądu I instancji w niniejszej sprawie pod względem legalności były decyzje administracyjne wydane w trybie stwierdzenia nieważności. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest nadzwyczajnym trybem wzruszenia decyzji. Z uwagi na to, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych ustanowionej w art. 16 § 1 k.p.a., może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Celem postępowania o stwierdzenie nieważności nie jest ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją objętą żądaniem wniosku o stwierdzenie jej nieważności, lecz jej weryfikacja polegająca na badaniu, czy w dacie jej podjęcia była ona dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Jedynie wady tkwiące w samej decyzji dają podstawę do zastosowania powyższego przepisu prawa.
Dodać przy tym należy, że przepis art. 156 § 1 k.p.a. powinien być interpretowany ściśle, a zatem przy stwierdzaniu nieważności decyzji należy brać pod rozwagę okoliczności wymienione w tym przepisie. Niedopuszczalne jest odwoływanie się do innych, nie wymienionych w tym przepisie przesłanek.
W świetle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie każde naruszenie prawa może stanowić podstawę stwierdzenia nieważności decyzji. W wyroku z dnia 11 maja 2000 r., sygn. akt III RN 62/00 (OSNAPiUS 2001, nr 4, poz. 100) Sąd Najwyższy wskazał, że: "Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, które równocześnie narusza zasadę praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej." "O rażącym naruszeniu prawa, jako przesłance stwierdzenia nieważności decyzji, można mówić tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność (por. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 1996 r., sygn. akt III SA 565/95).
Zgodnie z utrwalonymi już w tym względzie poglądami doktryny i orzecznictwa sądów administracyjnych, nie stanowi nieważności decyzji administracyjnej błędna wykładnia prawa. W wyroku z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 404/08 (lex nr 505307) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Jeżeli przepis prawa dopuszcza rozbieżną interpretację, mniej lub bardziej uzasadnioną, to wybór jednej z takich interpretacji, nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa. Zarzut rażącego naruszenia prawa musi wynikać z przesłanek niebudzących wątpliwości. Tam natomiast, gdzie zastosowanie przepisu prawa wymaga jego interpretacji i subsumcji do konkretnego stanu faktycznego, nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa." Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 1710/07 (publikowany w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z treścią przepisu przez ich proste zestawienie ze sobą, przy czym nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, a o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny; charakter tego naruszenia powoduje, iż owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.
Można zatem powiedzieć, że w przypadku badania tej przesłanki nieważności decyzji ocena poprawności zastosowania przepisu prawa jest łagodniejsza niż w przypadku oceny dokonywanej w toku instancji (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1383/10, publ. jw.). Przeto nie jest rażącym naruszeniem prawa błędna wykładnia danego przepisu (p. J. Borkowski w: Kodeks postępowania administracyjnego z komentarzem pod red. B. Adamiak i J. Borkowskiego, Warszawa 1998 r., str. 810, Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2832/12, publ. jw.); godziłoby to wszak w stabilność porządku prawnego. Zagadnienie wykładni prawa jest więc uznawane za uchylające się spod kwalifikacji pod przesłankę rażącego naruszenia prawa, bo taki zarzut można postawić tylko zastosowaniu przepisu, którego treść jest niewątpliwie i jednolicie rozumiana.
Z prawidłowych i niekwestionowanych przez skarżącego okoliczności faktycznych sprawy przyjętych przez Sąd I instancji za podstawę jej rozstrzygnięcia wynika, że wniosek skarżącego wszczynający postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie, został oparty na treści art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Opierał się on na zarzucie naruszenia przez Dowódcę Jednostki Wojskowej nr [...] w Inowrocławiu przy podejmowaniu w dniu 26 kwietnia 2011 r. w trybie zwykłym decyzji o przyznaniu P.P. dodatku za bezpośrednią obsługę statków powietrznych, przepisu § 26 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 141, poz. 1497 ze zm.), poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że dodatek, który żołnierz utracił w związku z wejściem w życie przepisów ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przywraca się w ostatnim miesiącu pełnienia służby w innej wysokości, aniżeli wedle zastosowania zasady 0,1 za każdy rok jego pobierania.
Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku autora skargi kasacyjnej, rozstrzygając sprawę Sąd I instancji w niczym nie naruszył ww. przepisów prawa i prawidłowo przyjął, że organy rozstrzygające sprawę w trybie stwierdzenia nieważności decyzji trafnie nie stwierdziły, aby wydana w trybie zwykłym decyzja z dnia 26 kwietnia 2011 r. dotknięta była wadą rażącego naruszenia prawa bądź, by wystąpiły w sprawie inne przesłanki wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. dające podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej w trybie zwykłym decyzji. W świetle tego, co powiedziano wyżej, nie można za rażące naruszenie prawa uznać podnoszonego w skardze kasacyjnej naruszenia polegającego na błędnej wykładni wskazanego przepisu prawa.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 P.p.s.a. skargę kasacyjną należało oddalić.