Uzasadnienie
I OSK 2802/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia [...] września 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 46/17 po rozpoznaniu sprawy ze skargi S. B. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej: 1. stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 2. umorzył postępowanie w zakresie bezczynności, 3. wymierzył organowi grzywnę w wysokości [...] zł, 4. zasądził od Wójta Gminy K. na rzecz skarżącego S. B. kwotę 580 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazano na następujący stan faktyczny i prawny sprawy:
Pismem z [...] czerwca 2014 r. S. B., wniósł do Wójta Gminy K. o udostępnienie – celem przejrzenia i wykonania fotokopii - pełnej dokumentacji związanej z realizacją inwestycji, na którą udzielono pozwolenia na budowę decyzją Starosty S. z [...] lipca 2010 r., w szczególności w zakresie dotyczącym realizacji tej inwestycji na działkach [...] i [...] położonych w P..
Postanowieniem z [...] czerwca 2014 r. Wójt Gminy K., na podstawie art. 74 § 2 k.p.a. odmówił umożliwienia pełnomocnikowi strony przeglądania akt sprawy i pełnej dokumentacji związanej z realizacją przedmiotowej inwestycji.
Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G..
Dnia [...] listopada 2014 r. S. B. wniósł do WSA w Gdańsku skargę na bezczynność Wójta Gminy K., domagając się zobowiązania organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od doręczenia akt organowi; zobowiązania Wójta do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy i wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. w maksymalnej wysokości. W uzasadnieniu skargi wskazał, że dnia [...] czerwca 2014 r. wniósł do organu wniosek o udzielenie informacji publicznej. Do dnia złożenia skargi informacja ta nie została udzielona. Wniosek o udostępnienie informacji został przez organ błędnie zakwalifikowany jako wniosek strony postępowania administracyjnego o wgląd do akt prowadzonej przez organ sprawy administracyjnej w trybie art. 73 k.p.a..
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy K. uznał skargę S. B. za zasadną i poinformował o możliwości zapoznania się ze wskazaną we wniosku dokumentacją.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 P.p.s.a. wyrokiem z dnia 17 marca 2015 r., sygn.. akt II SAB/Gd 200/14 oddalił skargę. Sąd I instancji podkreślił, że skoro skarżący domagał się udostępnienia akt sprawy zakończonej decyzją Starosty S. z [...] lipca 2010 r., to nie ma możliwości, by te akta zostały udostępnione w trybie ustawy o informacji publicznej. Wezwany organ miał załatwić zgłoszony wniosek w sposób przewidziany w kodeksie postępowania administracyjnego, co prawidłowo uczynił (Sąd I instancji nie ocenił prawidłowości wydanego postanowienia, gdyż będzie to przedmiotem rozstrzygania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G.). Bezpodstawny jest zarzut postawiony Wójtowi Gminy K. pozostawania w bezczynności co do załatwienia wniosku z [...] czerwca 2014 r., bowiem wniosek nie dotyczył informacji publicznej, nadto został załatwiony opisanym wyżej postanowieniem. Skarżący nie domagał się w przedmiotowym wniosku udzielenia informacji publicznej, bowiem w treści wniosku nie została powołana w żaden sposób ustawa o dostępie do informacji publicznej. Dopiero w zażaleniu, a następnie skardze S. B. oświadczył, że domagał się udostępnienia akt przedmiotowej sprawy w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dowodzi to, że organ I instancji w niniejszej sprawie nie dopuścił się bezczynności, a skarga nie może zostać uwzględniona. W chwili obecnej skarżącemu udzielona została żądana informacja publiczna, o czym świadczy treść skierowanego do skarżącego pisma Wójta z [...] stycznia 2015 r. (k. 42).
Skargę kasacyjną wywiódł S. B. zaskarżając wyrok II SAB/Gd 200/14 w całości.
Wyrokiem z 15 marca 2017 r. sygn. akt I OSK 1797/15 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. W orzeczeniu podkreślono, że trafnie skarżący kasacyjnie podniósł, iż wniosek z [...] czerwca 2014 r. jest jasny i nie nasuwa wątpliwości do zawartego w nim żądania. Pełnomocnik skarżącego wniósł "o udostępnienie mi – w celu przeglądania i wykonywania fotokopii – pełnej dokumentacji związanej z realizacją inwestycji, na którą decyzją Starosty S. z [...] lipca 2010 r. udzielono pozwolenia na budowę nr [...], a w szczególności w zakresie dotyczącym realizacji ww. inwestycji na działkach [...] oraz [...], położonych w P.". Pełnomocnik skarżącego powołał pełnomocnictwo, w którym skarżący udzielił pełnomocnictwa "w sprawie posadowienia urządzeń przesyłowych na działkach [...] i [...] (P.) we wszystkich sprawach dot. realizacji inwestycji polegającej na budowie sieci kanalizacji sanitarnej oraz rozbudowie i przebudowie sieci wodociągowej, realizowanych na podst. decyzji Starosty S. z [...] lipca 2010 r. o pozwol. na bud." (s. 3, 2 akt administracyjnych). Wykładnia oświadczeń woli, zawartych we wniosku z [...] czerwca 2014 r. i w powołanym we wniosku pełnomocnictwie, prowadzi do konkluzji, że skarżący od początku domagał się udostępnienia informacji publicznej w postaci dostępu do pełnej dokumentacji związanej z precyzyjnie wskazaną inwestycją – w szczególności na działkach [...] i [...], położonych w miejscowości P. (art. 65 § 1 i 2 kc), nie zaś przeglądania akt sprawy administracyjnej na podstawie art. 73 § 1 i 2 k.p.a.. Prawidłowo wniosek ów zakwalifikował dnia [...] czerwca 2014 r. (niezwłocznie – w dniu wpływu wniosku do Urzędu Gminy w K.; prezentata Urzędu) dokonujący dekretacji pracownik Urzędu, podając "Proszę o wyznaczenie dnia celem udostępnienia, proszę być obecnym przy przeglądaniu, proszę wykonać kserokopie za odpłatnością, nie wyrażam zgody na fotokopie [...] 06 14 r." (podpis nieczytelny – z twierdzeń zawartych w skardze kasacyjnej, którym organ nie zaprzeczył, wynika że dekretacji dokonała B. J. – Sekretarz Gminy.
Błędnie zatem Sąd I instancji przyjął, że "skoro skarżący domagał się udostępnienia akt sprawy zakończonej decyzją Starosty S. z [...] lipca 2010 r. to nie ma możliwości, by te akta zostały udostępnione w trybie ustawy o informacji publicznej. Wezwany organ miał załatwić zgłoszony wniosek w sposób przewidziany w kodeksie postępowania administracyjnego, co prawidłowo uczynił" (s. 3 uzasadnienia wyroku II SAB/Gd 200/14). Żaden z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy nie dawał Wójtowi, ani też Sądowi I instancji, podstawy do ustalenia, że skarżący domagał się dostępu do akt sprawy zakończonej decyzją Starosty S. z [...] lipca 2010 r.
Nadto w odpowiedzi z [...] listopada 2014 r. na skargę, Wójt na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a. uznał skargę. Wójt stwierdził, że "omyłkowo pełnomocnik skarżącego został zakwalifikowany jak strona postępowania, a powinien zostać zakwalifikowany jako osoba żądająca dostępu do informacji publicznej na podstawie art. 2 i 3 udip". Wójt stwierdził, że odmowa udostępnienia akt pełnomocnikowi strony nastąpiła bez podstawy prawnej.
Zdaniem NSA wykładnia oświadczeń woli, zawartych we wniosku z [...] czerwca 2014 r. i w pełnomocnictwie z [...] marca 2014 r., wymagała uwzględnienia ich kontekstu normatywnego, zwłaszcza że pochodziły od profesjonalnego pełnomocnika, będącego radcą prawnym. Skoro decyzję o pozwoleniu na budowę wydał Starosta S., jako organ administracji architektoniczno-budowlanej właściwy dla wydania pozwolenia na budowę w dacie [...] lipca 2010 r. (art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - Dz. U z 2006 r. nr 156, poz. 1118, ze zm.), to jedynym dysponentem akt zakończonych decyzją z [...] lipca 2010 r. był Starosta S.. Gdyby zatem skarżący ubiegał się o dostęp do akt sprawy (co w kontrolowanej sprawie nie miało miejsca), wówczas zwróciłby się z wnioskiem na podstawie art. 73 § 1 i 2 k.p.a. do Starosty S., a nie do Wójta.
Ponadto w ocenie Sądu kasacyjnego zaskarżony wyrok narusza art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.. W kontrolowanej sprawie zachodziła przesłanka umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego jedynie w części. W doktrynie trafnie wskazuje się, że wydanie przez organ decyzji (odpowiednio – udostępnienie informacji publicznej) po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Art. 149 P.p.s.a. w aktualnym brzmieniu zawiera bowiem normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy było to z rażącym naruszeniem prawa albo nie miało charakteru rażącego.
Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie podkreślając, że jest związany stanowiskiem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 1797/15.
WSA w Gdańsku wskazał, że Wójt Gminy K., któremu skarżący skutecznie doręczył wniosek o udostępnienie informacji publicznej w dniu [...] czerwca 2014 r., nie podjął w terminie 14 dni odpowiednich czynności, tj. nie udostępnił przedmiotowej informacji w formie czynności materialno-technicznej, ani też nie wydał decyzji o odmowie jej udzielenia bądź o umorzeniu postępowania.
Skoro więc organ w wymaganym prawem terminie nie rozpatrzył wniosku w trybie określonym przez ustawę, to uznać należy, że pozostawał w bezczynności w rozumieniu art. 149 § 1 P.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658).
W ocenie Sądu I instancji bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek z [...] czerwca 2014 r. dopiero pismem z [...] listopada 2014 r. zawierającym informację o możliwości zapoznania się pełnomocnika skarżącego z aktami sprawy. Nastąpiło to w odpowiedzi na skargę. Uchybienie terminu do załatwienia złożonego wniosku było zatem znaczne. Organ miał możliwość poinformowania skarżącego o możliwości zapoznania się z aktami sprawy już w dacie otrzymania skargi, jednak tego nie uczynił, co stanowi wyraz albo lekceważenia skarżącego, albo celowego przedłużenia postępowania. Z tego powodu Sąd wymierzył Wójtowi Gminy K. grzywnę w wysokości [...] zł..
W związku z tym, że przed datą orzekania przez sąd Wójt Gminy K. nie pozostawał już w bezczynności wobec udostępnienia skarżącemu informacji publicznej objętej wnioskiem z [...] czerwca 2014 r., postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia tego wniosku należało umorzyć jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Rozstrzygnięcie o zwrocie kosztów postępowania zostało wydane na podstawie art. 200 P.p.s.a. i art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).
W dniu [...] października 2017 r. skargę kasacyjną na powyższy wyrok złożył Wójt Gminy K. zaskarżając wyrok w części w jakiej:
- Sąd I instancji orzekł o stwierdzeniu, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (punkt 1. Wyroku).
- Sąd I instancji wymierzył Organowi grzywnę w wysokości [...] złotych (punkt 3. Wyroku)
- W zakresie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania (punkt 4. Wyroku),
- wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części oraz stwierdzenie że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa lub o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. Zarzucił on Sądowi I instancji:
- naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt. 2 P.p.s.a.) tj. art. 149 § 1 P.p.s.a. (w brzmieniu sprzed wejścia w życie Ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. poz. 658) w związku z art. 133 § 1 P.p.s.a. oraz art. 141 § 4 P.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające bezzasadnym przyjęciu, że w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy stwierdzić można, iż doszło do bezczynności z rażącym naruszeniem prawa.
- naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt. 2 P.p.s.a), tj. art. 149 ust. 2 P.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik postępowania, poprzez jego błędne zastosowanie i wymierzenie organowi grzywny w sytuacji, gdy bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, a organ w toku postępowania uczynił zadość swemu obowiązkowi i w konsekwencji nie zachodzi ryzyko dalszego naruszania prawa przez organ.
- naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt. 2 P.p.s.a), tj. art. 206 P.p.s.a. poprzez jego błędne niezastosowanie w sytuacji, gdy organ przy pierwszej czynności uznał skargę i usunął bezczynność, a bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, co uznać należy za "szczególnie uzasadniony przypadek" uzasadniający odstąpienie od obciążania organu kosztami postępowania.
Zdaniem skarżącego kasacyjnie w sprawie nie można mówić, aby bezczynność posiadała charakter rażący, ponieważ treść wniosku nasuwała uzasadnione wątpliwości co do intencji autora. Wniosek złożony przez pełnomocnika Skarżącego w dniu [...] czerwca 2014 roku był nieprecyzyjny, co powodowało wątpliwości w jego interpretacji. Dowodem na powyższe jest nie tylko stanowisko organu prezentowane do momentu doręczenia organowi skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, ale również potwierdzenie tego stanowiska w wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego przy okazji pierwszego rozpoznania mniejszej sprawy. Nadto również wola skarżącego, odnośnie podstawy żądania, została ujawniona dopiero w momencie otrzymania skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego (na co zasadnie wskazał Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku), co miało miejsce w dniu [...] listopada 2014 roku. Dopiero w rzeczonej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący sprecyzował treść wniosku do tego stopnia, iż organ był w stanie ustalić, że podstawą żądania są przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej i niezwłocznie po tym, [...] listopada 2014 roku, nie czekając na wiążące rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wniosku z dnia [...] czerwca 2014, uczynił zadość swemu obowiązkowi i udostępnił Skarżącemu informację publiczną. Taka sytuacja powoduje, że nieuprawnione było również obciążenie organu grzywną.
Skarżący kasacyjnie dodał, że art. 206 P.p.s.a. przewiduje możliwość odstąpienia przez Sąd od obciążania strony kosztami postępowania w szczególnie uzasadnionych przypadkach. W sprawie Organ powziąwszy wiedzę o możliwości zaistnienia po swojej stronie bezczynności niezwłocznie podjął działania w celu jej usunięcia, jeszcze przed rozpoczęciem postępowania sądowego doprowadził zatem samodzielnie do osiągnięcia jego celów. Jednocześnie, jak już wcześniej wykazano przyczyną bezczynności nie była zła wola organu czy lekceważenie przepisów czy Skarżącego, a wyłącznie - błędna, acz usprawiedliwiona, interpretacja wniosku pełnomocnika Skarżącego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną S. B. wniósł o jej oddalenie jako oczywiście niezasadnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zaważył co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną, związany jest jej granicami. Z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zachodzi, stąd NSA rozpoznał skargę kasacyjną w jej granicach.
Skarga jest zasadna, gdy chodzi o zarzuty określone w pkt 1 i 2 skargi kasacyjnej złożonej przez Wójta Gmina K..
Należy uznać za uzasadniony zarzut naruszenia przez w WSA w Gdańsku art. 149 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 P.p.s.a. oraz art. 141 § 4 P.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające bezzasadnym przyjęciu, że w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy stwierdzić można, iż doszło do bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. Wskazać bowiem należy, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty, bez żadnej wątpliwości można stwierdzić, że naruszono prawo. Rażące naruszenie prawa musi przy tym posiadać pewne dodatkowe, kwalifikujące je cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie prawa, (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2016 r. sygn. akt I OSK 642/15). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego postępowanie organu nie przemawiało za przyjęciem, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W stanie faktycznym sprawy trudno twierdzić, iż wystąpiła w niej bezczynność o charakterze rażącym, niemożliwa do zaakceptowania w państwie prawnym, niepozostawiająca wątpliwości. Nieudzielenie pełnej informacji publicznej spowodowane było błędnym przeświadczeniem organu, że wniosek skarżącego o udzielnie informacji publicznej z dnia [...] czerwca 2014 r. stanowił wniosek o udostępnienie akt sprawy jako stronie postępowania administracyjnego złożony na postawie art. 73 § 1 K.p.a., który został rozpoznany na podstawie przepisów Kodeku postanowieniem Wójta Gminy K. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...]. Następnie Wójt, już w odpowiedzi na skargę S. B. z dnia [...] listopada 2014 r., uznał skargę i poinformował, że skarżący może zapoznać się z materiałami postępowania. Nadto organ przyznał, że nieudzielenie informacji nastąpiło na skutek mylnego zakwalifikowania pełnomocnika skarżącego jako strony postępowania administracyjnego toczącego się przed organem. Bezczynność nie była zatem rezultatem złej woli organu czy celowej opieszałości. Trafnie zatem stwierdzono w skardze kasacyjnej, że w sprawie doszło do bezczynności z naruszeniem prawa, jednak naruszenie to nie ma charakteru "rażącego", a zatem cechującego się wyjątkowością. W tych warunkach, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stwierdzenie przez Sąd I instancji, iż bezczynność Wójta Gminy K. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, było przejawem nadmiernego i niezasadnego rygoryzmu, prowadzącego do wadliwego zastosowania art. 149 § 1 zdanie drugie P.p.s.a..
Konsekwencją powyższych rozważań jest również stwierdzenie zasadności zarzutu podniesionego w pkt. 2 skargi kasacyjnej i uznanie przez Sąd odwoławczy, że w przedmiotowej sprawie nie było podstaw wymierzenia organowi grzywny. Wymierzenie grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa, (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2016 r. sygn. akt I OSK 642/15). Okoliczności takie w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły, a zatem zasadnie skarżący kasacyjnie wskazał na naruszanie przez WSA w Gdańsku. art. 149 ust. 2 P.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik postępowania, poprzez jego błędne zastosowanie i wymierzenie organowi grzywny w sytuacji, gdy bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia.
Nie zasługuje natomiast na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej opisany w jej pkt 3 polegający zdaniem skarżącego kasacyjnie na obrazie art. 206 P.p.s.a. poprzez jego błędne niezastosowanie, gdy organ przy pierwszej czynności uznał skargę i usunął bezczynność, a bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, przez co uznać należy, iż wystąpił szczególnie uzasadniony przypadek uzasadniający odstąpienie od obciążania organu kosztami postępowania.
Odnosząc się do powyższego zarzutu na wstępie przypomnieć należy treść art. 200 P.p.s.a., ustanawiającego zasadę zasądzania od organu, w razie uwzględnienia skargi, zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zgodnie zaś z brzmieniem art. 206 w razie częściowego uwzględnienia skargi sąd może, w uzasadnionych przypadkach, zasądzić na rzecz skarżącego od organu tylko część kosztów, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Norma powyższa dotyczy zasady stosunkowego rozdzielenia kosztów postępowania, a warunkiem ich miarkowania jest częściowe uwzględnienie skargi. Tak sformułowany przepis pozwala na stwierdzenie, iż intencją ustawodawcy było pozostawienie do uznania Sądu, czy ma zastosować ten przepis oraz w jakiej części należy zasądzić na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania w przypadku uwzględnienia jej skargi. W razie miarkowania tych kosztów obowiązkiem Sądu jest natomiast precyzyjne uzasadnienie takiego rozstrzygnięcia. Nie podjęcie rozważań w tym względzie oznacza, przy uwzględnieniu skargi nawet w części, obowiązek zastosowania zasad z art. 200 ustawy. Nie można, zatem skutecznie czynić sądowi zarzutu naruszenia art. 206 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy nie skorzystał z uprawnienia przewidzianego w tym przepisie. Należy również podnieść, że w zaskarżonym wyroku w całości uwzględniono skargę. Tak więc powyższe okoliczności nie wskazują, zatem na wystąpienie przesłanek z art. 206 P.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 188 w zw. z art. 149 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił pkt 1 zaskarżonego wyroku i stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz uchylił pkt. 3 zaskarżonego wyroku i oddalił wniosek o wymierzenie grzywny. W pozostałym zaś zakresie, na podstawie art. 184 P.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.
O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął zgodnie z art. 209 w zw. z art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 P.p.s.a.