Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 marca 2012 r. (sygn. akt I SA/Wa 1721/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił - na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a." – skargi H. K. i A. K. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lipca 2011 r. nr [..] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.
W motywach wyroku Sąd stwierdził, że A. K. nie posiadał w niniejszym postępowaniu przymiotu strony, zaś H. K., pomimo wielokrotnych wezwań organu, nie złożył oświadczenia o dotychczasowym stanie realizacji prawa do rekompensaty, wymaganego przez art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169 poz.1418 ze zm).
W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, H. K. wnosił o jego zmianę a także (cyt.) " potwierdzenie skarżącemu prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP względnie, z ostrożności procesowej" o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania sądowego za obie instancje oraz kosztów poniesionych w postępowaniu administracyjnym.
Skarżący kasacyjnie wnosił również o zwolnienie go od kosztów postępowania, spowodowanych wniesieniem niniejszej skargi kasacyjnej, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W skardze kasacyjnej sformułowano ponadto wniosek o przeprowadzenie rozprawy podczas nieobecności skarżącego i jego pełnomocnika. Wnoszono też (cyt.): "o uwzględnienie wniesionych przez skarżącego w postępowaniu przed WSA w Warszawie oraz w postępowaniu administracyjnym przed Wojewodą O, i Ministrem Skarbu Państwa wniosków dowodowych i wskazanych aktów prawnych oraz orzeczeń międzynarodowych w tym Międzynarodowego Trybunału Praw Człowieka".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej twierdzono, że zaskarżony wyrok "jest oczywiście bezzasadny i narusza prawa skarżącego do potwierdzenia prawa do należnej mu rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP". Ponadto, pozbawia go "praw nabytych przed wejściem w życie ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. 05.169.1418 ze zm.) oraz zmusza do składania nowego wniosku, w tym do złożenia nowego oświadczenia o dotychczasowym stanie realizacji rekompensaty, naraża na dodatkowe i zbędne koszty związane z nową wyceną nieruchomości i ustaleniem należnej rekompensaty (...)".
Poza tym twierdzono, że "zaskarżony niniejszą skargą kasacyjną wyrok Sądu I instancji narusza umowy międzynarodowe oraz orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, na które wskazał skarżący w poprzedzającym niniejszą skargę kasacyjną postępowaniu przed WSA w Opolu oraz w postępowaniu administracyjnym przed Wojewodą O, i Ministrem Skarbu Państwa".
W odpowiedzi na skargę, Minister Skarbu Państwa wnosił o jej oddalenie w całości wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
W uzasadnieniu swego stanowiska organ akcentował jednak, iż skarga kasacyjna, sporządzona przez pełnomocnika H. K., nie odpowiada wymogom, jakie przepisy art. 174 oraz art. 176 P.p.s.a. stawiają skardze kasacyjnej. Wbrew wymogom w/w ustawy, skarga H. K. nie zawiera bowiem prawidłowego wskazania podstaw kasacyjnych a ponadto nie zawiera także jasno sformułowanych zarzutów względem skarżonego wyroku. Zarzuty te można jedynie wywodzić z lakonicznego jej uzasadnienia.
W piśmie procesowym z dnia 22 listopada 2012 r. H. i A. K. m. in. Stwierdzili, że nieprawidłowe funkcjonowanie polskiego ustawodawstwa jest wystarczającym argumentem do skargi kasacyjnej. Natomiast w piśmie procesowym z dnia 17 października 2013 r., pełnomocnik skarżącego kasacyjnie, zwracając uwagę na zaawansowany wiek swojego mocodawcy i jego emocjonalny stosunek do sprawy, wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającej ten wyrok decyzji Ministra Skarbu i (cyt.) "przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewodzie O., by w ten sposób powrócić do pierwotnego rozstrzygnięcia o przyznaniu Panu H. K. odszkodowania za mienie zabużańskie, po uprzednim spełnieniu żądanych ustawą wymogów, które wobec niespełnienia przez niego stanowiły podstawę do wydania decyzji odmownych i wyroku WSA w Warszawie oddalającego skargę na decyzję Ministra Skarbu Państwa".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i z tego powodu, przy jej sporządzaniu, wymagany jest przymus adwokacko-radcowski (art. 175 § 1 P.p.s.a.). Skarga ta – po myśli art. 176 P.p.s.a. - powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje przy tym trybu dla usuwania braków skargi kasacyjnej w zakresie tych wymogów, które są szczególne dla tego rodzaju pisma. Jeśli zatem skarga kasacyjna nie odpowiada warunkom przewidzianym w art. 176 P.p.s.a., w części nie nadającej się do uzupełnienia lub poprawienia, Sąd tego rodzaju skargę kasacyjną obowiązany jest odrzucić.
Wyjaśnienia w tym miejscu także wymaga, że przez przytoczenie podstaw kasacyjnych, należy rozumieć wskazanie konkretnych przepisów, to jest z oznaczeniem numeru artykułu (paragrafu, ustępu czy punktu), które – zdaniem autora skargi kasacyjnej – zostały naruszone przez zaskarżony wyrok. Dla dopełnienia warunku przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie wystarcza zatem zamieszczenie w skardze kasacyjnej wywodów, które każą Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu jedynie domyślać się, który przepis prawa skarżący miał na uwadze. Brak zaś dochowania tego wymogu powoduje, że ocena zasadności merytorycznej skargi kasacyjnej nie jest możliwa a samo pismo procesowe traci charakter właściwego środka odwoławczego.
Z uwagi na powyższe, ponieważ skarga kasacyjna wniesiona w imieniu H. K. nie zawierała żadnych podstaw kasacyjnych, skutkowało to jej odrzuceniem – na zasadzie art. 180 P.p.s.a.
Rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu wpisu sądowego od skargi kasacyjnej oparto na przepisie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.