Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30.09.2004 r. sygn. akt 6 II SA 3049/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Przedsiębiorstwa Usługowo-Handlowego "T." Sp. z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...], którą została utrzymana w mocy decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] nr [...], nakładająca na tę Spółkę karę pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że dnia 21.01.2003 r. została dokonana kontrola pojazdu należącego do Spółki, w wyniku której stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogę, co uwidoczniono w protokóle kontroli, że kierujący skontrolowanym pojazdem zgłosił do protokółu uwagę, iż teren w miejscu ważenia był nierówny, gdyż auto bez hamulca toczy się do tyłu, że kierowcy udostępniono legitymację służbową i upoważnienie do przeprowadzenia kontroli, świadectwo legalizacji przyrządów pomiarowych, protokół pomiaru równości terenu na stanowisku ważenia i że analizując wydane w sprawie decyzje nie dopatrzył się naruszenia prawa, bowiem nastąpiło przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi, procedura ważenia nie została zakwestionowana, a skarżąca Spółka stwierdziła wręcz, iż ważenie przeprowadzono prawidłowo, zatem ustalenia protokółu należy uznać za wiarygodne i zgodne ze stanem faktycznym.
Dalej Sąd wyjaśnił, iż zgodnie z art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) za przejazd po drogach publicznych pojazdów, o których mowa w ust. 2 pkt 3 tego artykułu bez zezwolenia, pobiera się kary pieniężne bez względu na to, czy nienormatywność została zawiniona przez wykonującego przejazd (Spółka podała, że nienormatywność wynikła z konieczności przeładowania przewożonego towaru, na skutek wypadku drogowego zaistniałego nie z winy kierowcy Spółki), zatem organy prawa materialnego nie naruszyły. Opowiadając na zarzut naruszenia procedury, sprowadzający się do istnienia braku przepisów regulujących ważenie, Sąd stwierdził, że przepisy ustawy z dnia 11 maja 2001 r. – Prawo o miarach (Dz.U. Nr 63, poz.636) weszły w życie z dniem 1.01.2003 r. i stosownie do jej art. 27, przyrządy pomiarowe zalegalizowane przed dniem jej wejścia w życie, niespełniające jej przepisów, mogą być dalej legalizowane, lecz nie dłużej niż przez 10 lat od dnia wejścia w życie ustawy, zaś zgodnie z art. 29, kontrola metrologiczna odbywa się na podstawie przepisów dotychczasowych, do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych, nie dłużej niż 1 rok od dnia wejścia w życie ustawy. Wobec tego kontrolę przy użyciu zalegalizowanej wagi należało uznać za przeprowadzoną prawidłowo.
Skargę kasacyjną od tego wyroku złożyła Spółka z o.o. Przedsiębiorstwo Usługowo-Handlowe "T." w [...], reprezentowane przez radcę prawnego, wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku przez uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] i zarzucając obrazę prawa materialnego, tj. art. 8 ust. 2, art. 87 ust. 1, art. 93 ust. 2 (bez podania aktu prawnego), przez ich pominięcie przy wydawaniu wyroku, art. 27 i art. 29 ustawy z dnia 11 maja 2001 r.- Prawo o miarach (Dz.U Nr 63, poz. 636) przez ich błędną interpretację.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż w dacie przeprowadzenia kontroli, brak było podstaw prawnych do poprawnego ważenia pojazdu, a tym samym do wymierzenia kary, bowiem obowiązywały już przepisy ustawy – Prawo o miarach, ale nie było do niej przepisów wykonawczych regulujących wymagania metrologiczne, którym powinny odpowiadać wagi do ważenia pojazdów w ruchu i taki zarzut został postawiony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, jednak Wojewódzki Sąd go nie uwzględnił, pomijając art. 27 i 29 ustawy i błędnie je interpretując, gdyż prawidłowa ich wykładnia nie prowadzi do wniosku, że nie mają one w sprawie zastosowania. Art. 27 nie dotyczy metrologii, ale legalizacji przyrządów pomiarowych, które to pojęcia nie są tożsame, bowiem legalizacja to procedury prowadzące do stwierdzenia zgodności przyrządu z wymaganiami, które powinien spełniać, zaś metrologia to wymogi, które przyrząd musi spełniać aby być zalegalizowany oraz warunki jego właściwego stosowania i technicznego użytkowania.
Natomiast powołanie przez Sąd art. 29 jest nieporozumieniem, wobec normowania przez ten przepis zasad i trybu prowadzenia kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych – wyjaśniono zarzuty skargi. Podkreślono też, że rozporządzenie wykonawcze w sprawie wymagań metrologicznych weszło w życie dnia 13.03.2004 r., zatem w dacie kontroli nie było przepisów normujących procedury ważenia pojazdów, gdyż obowiązujące w tej dacie zarządzenie Nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie wprowadzenia przepisów metrologicznych o wagach samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu, zgodnie z art. 87 ust. 1 i art. 92 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, nie mogło być źródłem powszechnie obowiązującego prawa i Wojewódzki Sąd powinien był zastosować art. 8 ust.2 Konstytucji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, co oznacza, że może tylko poruszać się w ramach podanych podstaw tej skargi, zatem bierze pod uwagę tylko okoliczności w skardze podniesione, bowiem z urzędu, jak przewiduje ten przepis, bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania.
W podstawach skargi kasacyjnej, skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 8 ust.1 i art. 98 ust. 2 bez podania aktu prawnego, z którego pochodzą, jednak z uzasadnienia skargi okazuje się, że chodzi o Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej. Przepisy te Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył – zdaniem skarżącej – przez to, że uznał, iż zarządzenie Nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie wprowadzenia przepisów metrologicznych o wagach samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu, mogło być podstawą wydania decyzji, choć powinien był odmówić jego zastosowania. Jednak stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w ogóle nie odniósł się do przepisów tego zarządzenia, ani nie oceniał czy jest to akt obowiązujący czy też nie, zatem nie można postawić Sądowi zarzutu naruszenia, wskazanych w podstawach skargi, przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Nie można też Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu zarzucić naruszenia art. 27 i 29 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. – Prawo o miarach (Dz.U. Nr 63, poz. 636). Art. 27 stanowi, że przyrządy pomiarowe zalegalizowane lub uwierzytelnione przed dniem wejścia w życie ustawy, niespełniające jej wymogów, mogą być nadal legalizowane o ile spełniają wymagania dotychczasowych przepisów, nie dłużej niż przez 10 lat od dnia wejścia w życie ustawy, natomiast art. 29, iż do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych prawna kontrola metrologiczna odbywa się na podstawie dotychczasowych przepisów, nie dłużej niż przez 1 rok. Wojewódzki Sąd uznał, iż, w świetle tych przepisów, możliwe było przeprowadzenie postępowania zakończonego wydaniem decyzji na podstawie art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2001 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.), w którym dowód uzyskano stosując wagę posiadającą ważne świadectwo legalizacji, wydane na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów.
Pogląd ten nie jest niezgodny z prawem. Bez względu bowiem na to czy cyt. wyżej zarządzenie Nr 39 Prezesa Urzędu Miar było aktem prawa powszechnie obowiązującego, czy też charakteru tego nie miało, waga użyta przez organy w postępowaniu nie była przyrządem nielegalnym, gdyż posiadała ważne świadectwo.
Jeśli skarżącej chodziło o wadliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego - gdyż takie można odnieść wrażenie - powinna kierować zarzuty polegające nie na naruszeniu prawa materialnego, ale procesowego.
Natomiast tych, które zostały podniesione w skardze kasacyjnej – nie można uznać za usprawiedliwione.
Wobec powyższego, orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).