Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 lipca (sygn akt IV SA/Wr 487/05) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.
W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, iż skarżąca przekroczyła, wynikający z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) ustawowy termin do wniesienia skargi tj. trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Dnia 2 listopada 2005 r. pełnomocnik skarżącej wniósł skargę kasacyjną na to postanowienie, opierając swoje zarzuty na naruszeniu art. 6, 7, 8, 127 § 2 i 128 kpa oraz niewłaściwej interpretacji art. 24 ust 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228 poz. 2255 ze zm). Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przywrócenie jej terminu do rozpoznania roszczenia o wypłacenie zasiłku pielęgnacyjnego w łącznej kwocie 1400 złotych oraz o zasądzenie na rzecz Kancelarii Adwokackiej D. Z. kosztów zastępstwa adwokackiego, których nie uregulowała skarżąca.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania
Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi II instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia.
Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie nie w pełni odpowiada tym wymaganiom, ponieważ sformułowane w niej zarzuty zostały źle postawione.
Zarzut naruszenia przez Sąd I instancji wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów kpa jest całkowicie chybiony. Podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest naruszenie przez sąd przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W jej ramach skarżący kasacyjnie musi bezwzględnie powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym uchybił sąd, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy - por. wyrok NSA z 1.06.2004 r., GSK 73/04, M.Pr. 2004, nr 14, s. 632. Jedynie naruszenie przepisu art. 156 kpa może stanowić analizowaną tu podstawę skargi kasacyjnej, ponieważ do tego przepisu bezpośrednio odsyła art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Jest więc rzeczą oczywistą, że Sąd I instancji nie mógł naruszyć przepisów art. 6, 7, 8, 127 § 2 i 128 kpa, ponieważ przepisy te nie regulują postępowania sądowoadministracyjnego.
Niezasadny jest również podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut niewłaściwej interpretacji art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r., określającej prawo do świadczeń rodzinnych (Dz. U. Nr 228 poz. 2255). W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia WSA we Wrocławiu z dnia 28 lipca 2005 r, w żadnym zakresie nie dokonano wykładni przepisów tej ustawy, ponieważ Sąd nie badał zasadności skargi, bo i nie mógł tej kwestii rozpoznawać, skoro uznał ją za niedopuszczalną z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.
O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono na zasadzie art. 234 w zw. z art. 193 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz par. 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) i par. 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348, zm. Dz. U. 2003 r., nr 97, poz. 887).