Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 października 2011 r. (sygn. akt II SA/Bd 693/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę Z. Z. B. w W. i Z. Z. M. R. w O. na uchwałę Rady Miejskiej w I. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia uchwały dotyczącej wyrażenia zgody na sprzedaż nieruchomości.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Uchwałą z dnia [...] grudnia 1999 r. nr [...] - wydaną na podstawie art. 231 § 2 Kodeksu cywilnego (k.c.) oraz art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a) ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 1996 r., Nr 13, poz. 7 (usg) - Rada Miejska I. wyraziła zgodę na sprzedaż nieruchomości położonej w I. przy ul. M. [...], określonej w załączniku nr 1 do uchwały, a stanowiącej własność Miasta I., na rzecz następców prawnych Z. Z. P. L. i P. D., który wzniósł na tej nieruchomości budynek Sanatorium "M." i inne urządzenia, o wartości przenoszącej znacznie wartość zajętych na ten cel działek.
Uchwałą z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] Rada Miejska I. działając - na podstawie art. 231 § 2 k.c. oraz art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a) usg - uchyliła w/w uchwałę z dnia [...] grudnia 1999 r. nr [...].
W związku z powyższym, po wyczerpaniu trybu zaskarżenia, Z. Z. B. oraz Z. Z. M. R. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w dniu 31 maja 2011 r. skargę na uchwałę Rady Miejskiej I. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], domagając się stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały.
Skarżący twierdzili, że w/ uchwała narusza art. 37 ust. 2 pkt 3 i art. 68 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. ustawy o gospodarce nieruchomościami (ugn) oraz art. 2 i art. 7 Konstytucji RP.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazywali, że zaskarżona uchwała narusza ich prawa, bo została podjęta w trakcie trwania przed Sądem Okręgowym w B. procesu z powództwa cywilnego wniesionego przez skarżących, w oparciu o art. 64 k.c. i art. 1047 k.p.c. oraz art. 207 ugn, to jest o wydanie orzeczenia zastępującego oświadczenie woli Prezydenta I. o ustanowieniu na rzecz skarżących użytkowania wieczystego gruntu w I. przy ul. M. [...], ewentualnie o przeniesienie na skarżących własności tego gruntu - na podstawie art. 231 § 1 k.c. oraz uchwały Rady Miejskiej I. z dnia [...] grudnia 1999 r. nr [...].
Skarżący swój interes prawny upatrywali przy tym w przepisie art. 231 § 2 k.c. a ponadto podnosili, że uchylenie uchwały z dnia [...] grudnia 1999 r., po zawiśnięciu w/w sprawy przed Sądem Okręgowym, naruszało art. 5 k.c. (zasady współżycia społecznego) a także art. 7 k.p.a. tj. zasadę zaufanie do organów administracji.
Jako naruszenie prawa materialnego wskazywano też na art. 68 ust. 1 pkt 2 ugn, który pozwalał – zdaniem skarżących - na zbycie spornej nieruchomości w formie bezprzetargowej.
Odpowiadając na skargę, Rada Miejska I. wnosiła o jej oddalenie, podnosząc, że zaskarżona uchwała nie była uchwałą z zakresu administracji publicznej i nie naruszała też interesu prawnego skarżących.
Organ podnosił, że podstawą prawną uchwały z dnia [...] grudnia 1999 r. był przepis art. 231 § 2 k.c., stanowiący o prawie właściciela gruntu, na którym wzniesiono budynek lub inne urządzenie o wartości przenoszącej znacznie wartość zajętej na ten cel działki, do żądania, aby ten, kto wzniósł budynek lub inne urządzenie, nabył od niego własność działki za odpowiednim wynagrodzeniem. Przepis ten statuował zatem ewentualne roszczenie Miasta I., a nie skarżących. Brak więc było bezpośredniego wpływu uchwały na sferę prawną skarżących Z. Z. Rada Miejska akcentowała przy tym, że zaskarżona uchwała nie miała charakteru "zewnętrznego" bo nie była kierowana do podmiotów pozostających poza strukturą organizacyjną gminy, ale do organu wykonawczego Miasta, to jest jego Prezydenta.
Ponadto, zwracano uwagę, iż skarżący nie wykazali swego następstwa prawnego po Z. Z. P. L. i P. D., a w związku z tym nie spełnili przesłanek realizacji uchwały z 1999 r.
Poza tym wskazywano, że skarżący - jako osoby prawne - prowadziły wprawdzie działalność leczniczą w formie Niepublicznego Zakładu Zdrowotnego Sanatorium "M.", jednakże zbycie go nie nastąpiłoby na cele niezwiązane z działalnością zarobkową.
Dodatkowo wywodzono, iż po podjęciu uchwały z 1999 r. ukształtował się w doktrynie pogląd, iż art. 231 § 2 k.c. nie przyznaje roszczenia właścicielowi działki zabudowanej w tym znaczeniu, że realizacja roszczenia właściciela o zawarcie umowy przeniesienia własności nieruchomości zabudowanej na podstawie art. 231 § 2 k.c. nie wyłącza przetargu dla zbycia nieruchomości przez jednostkę samorządu terytorialnego. W związku z tym, nie stosuje się wyłączenia, o którym mowa w art. 37 ust. 2 ugn. Skutkuje to obligatoryjnością przetargu oraz bezwzględną nieważnością czynności prawnej w przypadku naruszenia tego trybu.
W piśmie procesowym z dnia 21 września 2011 r. skarżący podtrzymali swoje stanowisko, iż zaskarżona uchwała naruszała ich interes prawny, przy czym naruszenie to polegało na tym, iż wskutek uchylenia uchwały z dnia [...] grudnia 1999 r. skarżący będą uważani za użytkownika bezumownego przedmiotowej nieruchomości, co w konsekwencji prowadzi do żądania przez Prezydenta Miasta wysokich opłat za bezumowne korzystanie z nieruchomości, w praktyce uniemożliwiających realizację zadań statutowych skarżących, jakim jest ochrona zdrowia ludzi pracy, realizowana poprzez prowadzenie profilaktyki w Sanatorium "M.".
Zdaniem skarżących błędny był także pogląd organu, iż zaskarżona uchwała nie jest uchwałą z zakresu administracji publicznej. Przepisy ustawy o samorządzie gminnym nie zawierają bowiem definicji legalnej "sprawy z zakresu administracji publicznej", a w orzecznictwie sądowym przeważał pogląd opowiadający się za szerokim rozumieniem tego pojęcia.
Oddalając skargę – na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a.") – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznał, że nie była ona zasadna.
Przedmiotowa skarga spełniała wprawdzie - zdaniem Sądu –wymagania formalne, ale skarżący nie posiadali legitymacji prawnej do jej wniesienia, określonej art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Z treści tego przepisu – jak wywodził Sąd Wojewódzki - wynikało, iż skargę na uchwałę rady gminy może wnieść skutecznie tylko ten, kto wykaże się naruszeniem przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia. O tym zaś, czy istnieje taki interes prawny decyduje przepis prawa materialnego.
Odnosząc powyższe do analizowanego stanu faktycznego, Sąd Wojewódzki uznał, że nie doszło w tym przypadku do naruszenia interesu prawnego skarżących, bowiem interes swój skarżący w istocie wywodzili nie z przepisu prawa materialnego, ale z treści uchwały Rady Miejskiej I. z dnia [...] grudnia 1999 r., która nie miała takiego waloru.
Określając charakter uchwały z dnia [...] grudnia 1999 r. Sąd zwrócił uwagę, że kompetencje rady gminy, w zakresie dysponowania nieruchomościami, w zestawieniu z kompetencjami organu wykonawczego gminy (wójta, burmistrza, prezydenta) - w dacie podjęcia tej uchwały – regulował art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a) usg, który stanowił, iż do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu, dotyczących określania zasad nabycia, zbycia i obciążenia nieruchomości gruntowych oraz ich wydzierżawiania lub najmu na okres dłuższy niż trzy lata, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej; do czasu określenia zasad zarząd może dokonywać tych czynności wyłącznie za zgodą rady gminy. Określenie zasad zbycia nieruchomości ewentualnie wyrażenie zgody na zbycie nieruchomości wyczerpywało zatem prawne formy działania rady gminy w tym przedmiocie.
Zgodnie bowiem z art. 30 ust. 1 usg wójt (burmistrz, prezydent miasta) wykonuje uchwały rady i zadania gminy określone przepisami prawa i do niego należy gospodarowanie mieniem komunalnym (art. 30 ust. 2 pkt 3). Analogiczne rozwiązanie zawiera również ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Stosownie bowiem do art. 11 ust. 1 ugn, z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z jej przepisów oraz odrębnych ustaw, organami reprezentującymi jednostki samorządu terytorialnego w sprawach gospodarowania nieruchomościami są ich organy wykonawcze.
Z kolei z art. 25 ugn wynika, że gminnym zasobem nieruchomości gospodaruje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, przy czym gospodarowanie to polega w szczególności na zbywaniu i nabywaniu nieruchomości (art. 23 ust. 1 pkt 7 ugn). Organ stanowiący gminy, czyli rada nie mogła i nie może więc – jak podnosił Sąd -podejmować czynności należących do sfery wykonawczej – będącej w gestii wyżej wymienionych podmiotów, gdyż byłoby to naruszeniem konstytucyjnej zasady podziału organów gminy na stanowiące i wykonawcze. Mając wymaganą zgodę rady gminy, której nie należy utożsamiać z jej imperatywną wolą odnośnie przekazania nieruchomości (zobowiązaniem Prezydenta I.), Prezydent mógł - we własnym zakresie - zadecydować o zbyciu przedmiotowej nieruchomości.
Sąd Wojewódzki podkreślił w tym miejscu, że to nie Rada decyduje o zbyciu nieruchomości, lecz Prezydent Miasta.
W związku z powyższym, zaskarżoną uchwałę Rady Miasta I. Sąd Wojewódzki zakwalifikował jako akt wewnętrzny, skierowany wyłącznie do organu wykonawczego gminy tj. w tym przypadku do Prezydenta Miasta a wobec takiego charakteru prawnego zaskarżonej uchwały, nie mogła ona oddziaływać na uprawnienia skarżących, wynikające z przepisów prawa cywilnego. Uchwała ta nie stanowiła bowiem – jak zaakcentował Sąd - oświadczenia woli, które mogłoby kształtować sferę prawną skarżących.
Ponadto, Sąd Wojewódzki podzielił stanowisko organu, że art. 231 § 2 k.c., który był podstawą uchwały z dnia [...] grudnia 1999 r., nie mógł być podstawą powstania jakiekolwiek uprawnienia po stronie skarżących, gdyż dotyczył on roszczenia właściciela gruntu.
W tej sytuacji Sąd Wojewódzki uznał, że skoro sama istota zaskarżonej uchwały wykluczała możliwość naruszenia interesu prawnego skarżących czy jakiegokolwiek następcy prawnego podmiotu, który wzniósł budynek Sanatorium "M.", to bezprzedmiotowe były rozważania, w jakim ewentualnie trybie (przetargowym czy bezprzetargowym) mogłoby nastąpić zbycie przedmiotowej nieruchomości przez Miasto oraz czy skarżący rzeczywiście są następcami prawnymi Z. Z. P. L. i P. D. W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, Z. Z. B. oraz Z. Z. M. R., zarzucili Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy naruszenie prawa materialnego w postaci:
- a) art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (usg), poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że fakt podjęcia zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej I. z [...] marca 2011 r. nie prowadzi do naruszenia interesów prawnych skarżących;
- b) art. 37 ust. 2 pkt 3 i art. 68 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez ich niezastosowanie;
- c) art. 6 k.p.a. oraz art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), tj. zasady legalizmu, w oparciu o którą działają organy administracji publicznej i sądy administracyjne;
Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżący wnosili o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnoszono w szczególności, że skarżący swój interes prawny wywodzą nie tylko z uchwały z dnia [...] grudnia 1999 r., której inicjatorem był Zarząd Miasta, ale również z art. 231 § 2 k.c.
Ponadto akcentowano, że oferta Miasta (pismo Wiceprezydenta Miasta I. z dnia [...] września 2000 r. skierowane do następców prawnych Z. Z. P. L. i P. D.) została przez Z. Z. przyjęta, choć nie wiadomo z jakiego powodu nie doszło jednak do zawarcia umowy. Dlatego właśnie uchylenie uchwały z 1999 r. uniemożliwiało dalszą procedurę przeniesienia własności spornego gruntu.
Poza tym skarżący kasacyjnie zwracali też uwagę, że brak uregulowania na ich rzecz stanu prawnego gruntu zmusza ich do zapłaty Miastu I. wysokich kwot odszkodowania za bezumowne korzystanie z nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Rada Miejska w I. wnosiła o jej oddalenie, dodatkowo przedkładając wyrok Sądu Apelacyjnego w G. z dnia [...] kwietnia 2012 r. (sygn. akt [...]) oddalający apelację skarżących od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia [...] listopada 2011 r. (sygn. akt [...]) oddalającego powództwo Z. Z. B. z siedzibą w W. i Z. Z. M. R. P. z siedzibą w O. przeciwko Miastu I. o nakazanie złożenia oświadczenia woli, zwracając uwagę, że z uzasadnienia tegoż wyroku wynikało, iż uchylenie uchwały z 1999 r. nie miało wpływu na sytuację prawną skarżących.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły.
Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że choć w postępowaniu przez Sądem Wojewódzkim Miasta I. nie reprezentował jego Prezydent, bowiem pełnomocnictwo dla radcy prawnego udzielił, w oparciu o treść uchwały Rady Miasta, jej Przewodniczący, tym niemniej Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zachodziła w postępowaniu przed Sądem I instancji nieważność postępowania. Udzielając bowiem pełnomocnictwa do reprezentacji Miasta I. przed Sądem Kasacyjnym, Prezydent Miasta potwierdził wszelkie czynności dokonane w toku postępowania pierwszoinstancyjnego a ponadto kwestia, jaki organ (wójt, burmistrz, prezydent czy rada gminy) jest uprawniony do działania w postępowaniu sądowym w przypadku zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwały rady gminy, była poprzednio w orzecznictwie różnie interpretowana i została jednoznacznie przesądzona dopiero uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012 r. (sygn. akt I OPS 3/12) a więc uchwałą podjętą po wydaniu zaskarżonego wyroku.
W związku z powyższym, postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie polegało wyłącznie na badaniu zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej, które nie okazały się jednak zasadne.
Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych kontrola sprawowana przez sądy odnosi się do kryterium zgodności zaskarżonego aktu z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wydanie natomiast wyroku o treści niesatysfakcjonującej stronę postępowania nie oznacza samo w sobie, że sąd kierował się innymi względami, aniżeli kryterium legalności.
Rozpatrywana sprawa dotyczyła przy tym skargi na uchwałę organu samorządu terytorialnego, a zatem zarzucanie organowi naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego też nie było prawidłowe. Przepis art. 1 k.p.a., który szczegółowo określa, w jakich postępowaniach stosuje się przepisy procedury administracyjnej, nie obejmuje uchwał organów samorządu terytorialnego.
W rozpatrywanej sprawie podstawę prawną skargi stanowił przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), który przewiduje, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z treści wskazanego przepisu wynika zatem, iż - przed dokonaniem kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu - sąd administracyjny w pierwszej kolejności rozstrzyga, czy akt ten narusza interes prawny lub uprawnienie strony skarżącej, czyli czy strona ma legitymację czynną do wniesienia skargi.
Podkreślenia w tym miejscu należy, że powołany wyżej przepis wymaga spełnienia przez podmiot wnoszący skargę, innego kryterium legitymacji materialnej do wniesienia skargi, niż przewiduje to konstytuujący ogólną zasadę art. 50 § 1 P.p.s.a., bo w tym przypadku wymagane jest nie tylko posiadanie interesu prawnego we wniesieniu skargi, ale również "naruszenie" tego interesu. Analizując w tych kategoriach interes skarżących należało zgodzić się z Sądem Wojewódzkim, że zaskarżona uchwała naruszała jedynie interes faktyczny skarżących Z. Z., ale nie naruszała ich interesu prawnego. Skarżący nie wskazali bowiem żadnego przepisu prawa materialnego, który zostałby naruszony poprzez wydanie zaskarżonej uchwały.
Uchwała ta stanowiła jedynie o uchyleniu wcześniejszej uchwały Rady Miasta I., to jest uchwały z dnia [...] grudnia 1999 r. nr [...], która została wydana na podstawie art. 231 § 2 k.c. oraz art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a) usg i zawierała jedynie akceptację Rady Miejskiej I. na sprzedaż nieruchomości położonej w I. przy ul. M. [...], określonej w załączniku nr 1 do uchwały, stanowiącej własność Miasta I., na rzecz następców prawnych Z. Z. P. L. i P. D., który wzniósł na tej nieruchomości budynek Sanatorium "M." i inne urządzenia, o wartości przenoszącej znacznie wartość zajętych na ten cel działek. Uchwała ta zatem – jak trafnie wskazał Sąd Wojewódzki – w związku z podziałem kompetencji pomiędzy organami samorządu gminnego - nie stanowiła obowiązku sprzedaży nieruchomości dla organu wykonawczego Gminy a jedynie była upoważnieniem do zawarcia takiej umowy. Ostateczna decyzja w tym zakresie należała do Prezydenta Miasta.
Nie można również podzielić poglądu skarżących, że pismo z dnia [...] września 2000 r. nr [...] podpisane przez Wiceprezydenta Miasta I. skierowane do Z. L. P. w R. P. stanowiło ofertę złożoną przez Miasto I. następcom prawnym Z. Z. P. L. i P. D., i że oferta ta została przyjęta.
Przede wszystkim zwrócić bowiem należy uwagę, że oferta jest instytucją prawa cywilnego. W analizowanym zaś stanie faktycznym istotne znaczenie odgrywał fakt, że przed Sądem Okręgowym w B. toczyło się postępowanie cywilne (sygn. akt ([...]) oparte m. in. na przepisie art. 64 k.c. o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli przez Miasto I. w sprawie sprzedaży nieruchomości położonej w I. przy ul. M. [...] (na której usytuowane są zabudowania sanatorium "M.") na rzecz następców prawnych Z. Z. P. L. i P. D. Postępowanie to zakończył w dniu [...] listopada 2011 r. wyrok oddalający powództwo, a wniesiona od niego apelacja została oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego w [...]. z dnia [...] kwietnia 2012 r. (sygn. akt [...]).
W związku z powyższym należy zwrócić uwagę, że skoro sąd cywilny nie widział podstaw do uwzględnienie w/w powództwa, w trybie art. 64 k.c., to oznacza, że nie można było w tym przypadku mówić o istnieniu obowiązku Miasta I. a do złożenia oświadczenia woli wyrażającego zgodę na sprzedaż przedmiotowej nieruchomości. Podkreślić przy tym wypada, że – zgodnie z art. 365 § 1 k.p.a. – prawomocne orzeczenie sądu wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
Uzupełniająco więc jedynie należy zwrócić uwagę, że nie można było w rozpatrywanym przypadku mówić o złożeniu oferty przez Miasto I. następcom prawnym Z. Z. P. L. i P. D. i jej przyjęciu. Pismo bowiem Wiceprezydenta Miasta I. z dnia [...] września 2000 r. nie miało charakteru stanowczej, sprecyzowanej oferty a jedynie stanowiło jakby rozpoczęcie rozmów na ten temat. Udzielona zaś odpowiedź zawierała z kolei nowe elementy (np. propozycję rozłożenia ceny na raty). Ostatecznie też nie doszło do żadnego uzgodnienia stanowisk a przede wszystkim, pismo z dnia [...] września 2000 r. skierowane było do niewłaściwego podmiotu. Pismo to – jak wyżej wspomniano – wystosowane zostało do Z. Z. L. w R. P. a w odpowiedzi adresat wskazywał, iż stroną umowy winny być różne z. z. Jak wynika przy tym z treści uzasadnienia w/w wyroku Sądu Apelacyjnego w [...]., ostateczne porozumienie pomiędzy z. z., co do wysokości przyszłych udziałów we współwłasności spornej nieruchomości nastąpiło dopiero pomiędzy Z. Z. "B.", Z. Z. "M." R. P. i Z. L. P. w R. P. prawie dwa lata później, bo w dniu [...] kwietnia 2000 r. W związku z powyższym trudno przyjąć, by w dniu [...] września 2000 r. doszło w rozpatrywanie sprawie do skutecznego złożenia przez Prezydenta Miasta I. oświadczenia woli właściwemu podmiotowi.
Z tej przyczyny zgodzić się trzeba z poglądem Sądu Wojewódzkiego w Bydgoszczy, że zaskarżona uchwała nie naruszała żadnego interesu prawnego skarżących, choć istotnie dotyczyła ich żywotnych interesów faktycznych, czego wyrazem jest m. in. akcentowana w skardze kasacyjnej okoliczność, że Miasto I. domaga się od skarżących opłat z tytułu bezumownego korzystania z gruntu zajętego przez sanatorium "M.".
W tej sytuacji niezasadnym był również zarzut naruszenia przez Sąd Wojewódzki art. 37 ust. 2 pkt 3 i art. 68 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez ich niezastosowanie. Jak wyżej bowiem wspomniano, z powodu braku interesu prawnego skarżących w żądaniu dokonania kontroli zaskarżonej uchwały Rady Miasta I. przez sąd administracyjny, te przepisy w ogóle nie miały w sprawie zastosowania. Dopiero ustalenie istnienia takiego interesu po stronie skarżących Z. Z., umożliwiałoby Sądowi odniesienie się do powyższych kwestii materialnoprawnych.
Uznając zatem, że skarga kasacyjna nie była usprawiedliwiona, Naczelny Sąd Administracyjny - z mocy art. 184 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego zostało oparte na przepisie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.