Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2764/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. B. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Naczelnik Gminy w M. decyzją z dnia [...] stycznia 1977 r. wszczął postępowanie w sprawie przymusowego wykupu w drodze licytacji nieruchomości rolnej stanowiącej własność T. B. Z uwagi na fakt, że przeprowadzona w dniu [...] marca 1977 r. licytacja nie doszła do skutku z powodu braku licytantów, Naczelnik Gminy w M. decyzją z dnia [...] marca 1977 r. znak: [...], orzekł o przejęciu na własność Państwa nieruchomości rolnej położonej we wsi Ć. o powierzchni 1,00 ha, obejmującej działki numer [...] oraz [...], z wyłączeniem siedliska i działki przyzagrodowej wchodzącej w skład gospodarstwa rolnego o powierzchni 1,10 ha stanowiącego własność T. B., na podstawie aktu własności ziemi z dnia [...] listopada 1976 r. znak: [...]. Wobec niezłożenia przez stronę w ustawowym terminie odwołania, decyzja ta stała się ostateczna.
Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z dnia [...] marca 1977 r. wystąpiła B. B., następca prawny T. B. Decyzją z dnia [...] maja 2012 r. znak [...] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy w M. z dnia [...] marca 1977 r. znak [...]. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, po rozpatrzeniu odwołania D. B., decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie Wojewody Ś. Zdaniem Ministra, wykup przedmiotowej nieruchomości na własność Państwa przeprowadzony został zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami prawa. Organ stwierdził, że decyzji o przejęciu ww. nieruchomości T. B. nie kwestionował, a zatem była zgodna także z jego wolą. Zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że grunty od co najmniej trzech lat przed przejęciem nie były uprawiane ani poddawane właściwym zabiegom agrotechnicznym, co dawało podstawę do zaliczenia tej nieruchomości do gospodarstw wykazujących niski poziom produkcji wskutek zaniedbania i w konsekwencji do przejęcia jej na własność Państwa w oparciu o przepisy ustawy z dnia 24 stycznia 1968 r. o przymusowym wykupie nieruchomości wchodzących w skład gospodarstw rolnych (Dz.U.
Nr 3, poz. 14). Gospodarstwo rolne należące do T. B. kwalifikowało się do zaliczenia do kategorii wykazujących niski poziom produkcji wskutek zaniedbania, ponieważ grunty od kilku lat przed przejęciem w całości leżały w odłogu, nie stosowano nawożenia, a właściciel nie prowadził chowu żadnego inwentarza żywego. Minister podał, że w uzasadnieniu decyzji Naczelnika Gminy w M. z dnia [...] stycznia 1977 r. wskazano, iż gospodarstwo tego rolnika zostało zaliczone do gospodarstw wykazujących niski poziom produkcji. W przedmiotowym gospodarstwie grunty od co najmniej trzech lat nie były uprawiane ani poddawane właściwym zabiegom agrotechnicznym, właściciel nie prowadził chowu inwentarza żywego, nie stosował nawożenia mineralnego i w ogóle nie był zainteresowany prowadzeniem jakiejkolwiek działalności rolniczej. Także ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu lustracji gospodarstwa z dnia 3 maja 1975 r. przeprowadzonej w obecności T. B. wynika, że lustrowane gospodarstwo w okresie ostatnich trzech lat nie było wykorzystane rolniczo, a właściciel oświadczył, że jest osobą samotną i nie będzie zajmował się uprawą gruntów.
Z kolei na podstawie znajdującej się w aktach sprawy notatki służbowej sporządzonej w dniu 23 czerwca 1975 r. ustalono, że T. B. zobowiązał się w obecności swoich braci, do pełnego zagospodarowania gruntów jeszcze w 1975 r. Jako ostateczny termin zagospodarowania gruntów wraz z wykupem i rozsianiem nawozów mineralnych ustalono do dnia 30 kwietnia 1976 r. T. B. poinformowany został jednocześnie przez pracownika gminnej służby rolnej, że jeżeli we wskazanym terminie grunty nie zostaną zagospodarowane, nastąpi przejęcie ich na własność Państwa w drodze przymusowego wykupu. Zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami § 2 rozporządzenia z dnia 26 marca 1968 r. w sprawie zaliczania gospodarstw rolnych do kategorii wykazujących niski poziom produkcji wskutek zaniedbania i w sprawie ustalania wysokości nakładów niezbędnych do przywrócenia żyzności gruntów (Dz. U. Nr 11, poz. 58), powołany został zespół trzech specjalistów służby rolnej w celu dokonania oceny stanu zagospodarowania gruntów i wydania opinii czy gospodarstwo T. B. kwalifikuje się do zastosowania przymusowego wykupu.
Z treści tego protokołu wynika, iż od trzech lat, tj. od 1973 r., nieruchomość o powierzchni 1,10 ha nie jest uprawiana, grunty orne przez cały czas pozostają w odłogu, właściciel nie posiada żadnego inwentarza żywego, a ponadto nie odnawia nasion zbóż i sadzeniaków, nie stosuje nawożenia mineralnego ani środków ochrony roślin. Na tej podstawie zespół specjalistów rolnych protokołem z dnia 5 grudnia 1975 r. zakwalifikował nieruchomość rolną o powierzchni 1,00 ha do kategorii wykazujących niski poziom produkcji wskutek zaniedbania i przeznaczył ją do przejęcia na własność Państwa w drodze przymusowego wykupu bądź, w przypadku złożenia przez T. B. stosownego wniosku, za spłaty pieniężne.
Zdaniem Ministra, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że istniały przesłanki kwalifikujące przedmiotowe gospodarstwo do wykazujących niski poziom produkcji wskutek zaniedbania i w konsekwencji wykupu na własność Państwa na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 stycznia 1968 r. Organ odwoławczy zaznaczył, że w postępowaniu nadzorczym do wykazania rażącego naruszenia prawa konieczne jest niezbite i jednoznaczne potwierdzenie faktu, że wydane przez dany organ rozstrzygnięcie pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią określonego przepisu prawa. Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy takiej oczywistej sprzeczności nie potwierdza.
Skargę na decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła B. B., zarzucając decyzji naruszenie art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. w zw. z art. 1 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1968 r. w zw. z § 1 ust. 1, § 2 ust. 1 - 5 oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 marca 1968 r. przez błędną ocenę, że nie stanowi rażącego naruszenia prawa zaniechanie przeprowadzenia dowodu z lustracji gospodarstwa rolnego w roku gospodarczym, w którym wydano decyzję o przejęciu gospodarstwa na własność Państwa, lecz wystarczające jest poprzestanie na lustracji dokonanej dwa lata wcześniej. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że decyzja Naczelnika Gminy Miedziana Góra została wydana dnia [...] marca 1977 r. Natomiast lustracje gospodarstwa rolnego T. B. przeprowadzane były w dniach 3 maja 1975 r. oraz 23 czerwca 1975 r., a zatem nie w okresie bezpośrednio poprzedzającym wydanie decyzji.
Protokół z dnia 2 marca 1976 r. nie był protokołem lustracji, lecz rozpatrzenia wniosku zespołu specjalistów z udziałem sołtysa wsi, zgodnie z postanowieniem § 3 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26 marca 1968 r. Powyższe oznacza, że między dokonaniem lustracji gospodarstwa rolnego T. B. a przejęciem nieruchomości na własność Państwa upłynął okres około 2 lat. Dowody powstałe prawie 2 lata wcześniej i dotyczące stanu gospodarstwa w tamtym okresie nie mogły uzasadniać pozbawienia właściciela prawa własności gospodarstwa rolnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazał, że stosownie do treści art. 1 ust. 1 ustawy o przymusowym wykupie nieruchomości wchodzących w skład gospodarstw rolnych, nieruchomości wchodzące w skład gospodarstw rolnych mogą być przymusowo wykupione, jeżeli gospodarstwa te wykazują niski poziom produkcji wskutek zaniedbania, a w szczególności niekorzystania ze środków wpływających na wzrost produkcji rolniczej. Przymusowy wykup nieruchomości przeprowadza się w drodze licytacji. Licytacją tą obejmuje się wszystkie nieruchomości wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, z wyjątkiem zagrody (siedliska) i działki przyzagrodowej o obszarze 0,2 ha. (art. 2 ust. 1 ww. ustawy).
Sąd podał, że kontrolowana w postępowaniu nadzorczym decyzja była poprzedzona decyzją Naczelnika Gminy w M. z dnia [...] stycznia 1977 r. o wszczęciu postępowania w sprawie przymusowego wykupu w drodze licytacji nieruchomości rolnej stanowiącej własność T. B., gdzie wskazano, że gospodarstwo tego rolnika zostało zaliczone do gospodarstw wykazujących niski poziom produkcji. Określenie "wykazujące niski poziom produkcji rolnej" było natomiast sprecyzowane w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa z dnia 26 marca 1968 r. w sprawie zaliczenia gospodarstw rolnych do kategorii wykazujących niski poziom produkcji wskutek zaniedbań i w sprawie ustalania wysokości nakładów niezbędnych do przywrócenia żyzności gruntów. Rozporządzenie to przewidywało jednocześnie lustrację gospodarstwa rolnego dokonywaną przez zespół w składzie 3 specjalistów (§ 2 ust.
2) i sporządzenie z niej protokołu, w którym, na podstawie kryteriów określonych w rozporządzeniu, zespół wyrażał opinię, czy gospodarstwo kwalifikuje się do zaliczenia go do kategorii wykazującej niski poziom produkcji wskutek zaniedbania (§ 2 ust. 5 rozporządzenia).
Sąd wskazał, że w toku postępowania poprzedzającego wydanie przez Naczelnika Miasta i Gminy w M. decyzji z dnia [...] stycznia 1977 r. o wszczęciu postępowania, dokonano lustracji przedmiotowego gospodarstwa pod kątem zasadności zakwalifikowania go do kategorii gospodarstw wykazujących niski poziom produkcji wskutek zaniedbania. Odbyła się ona w dniu 3 maja 1975 r. i przeprowadził ją powołany w tym celu zespół specjalistów. W uzasadnieniu decyzji Naczelnika Gminy w M. z dnia [...] stycznia 1977 r. podano, że gospodarstwo tego rolnika zostało zaliczone do gospodarstw wykazujących niski poziom produkcji. W przedmiotowym gospodarstwie grunty od co najmniej trzech lat nie były uprawiane, ani poddawane właściwym zabiegom agrotechnicznym, właściciel nie prowadził chowu inwentarza żywego, nie stosował nawożenia mineralnego i w ogóle nie był zainteresowany prowadzeniem jakiejkolwiek działalności rolniczej.
Także ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu lustracji gospodarstwa z dnia 3 maja 1975 r. przeprowadzonej w obecności T. B. wynika, że lustrowane gospodarstwo w okresie ostatnich trzech lat nie było wykorzystane rolniczo, a właściciel oświadczył, że jest osobą samotną i nie będzie zajmował się uprawą gruntów. Lustracji gospodarstwa dokonał, zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami § 2 ww. wymienionego rozporządzenia z dnia 26 marca 1968 r., powołany zespół trzech specjalistów służby rolnej w celu dokonania oceny stanu zagospodarowania gruntów i wydania opinii, czy gospodarstwo T. B. kwalifikuje się do zastosowania przymusowego wykupu. Z treści tego protokołu wynika, iż od trzech lat, tj. od 1973 r., nieruchomość o powierzchni 1,10 ha nie jest uprawiana, grunty orne przez cały czas pozostają w odłogu, właściciel nie posiada żadnego inwentarza żywego, a ponadto nie odnawia nasion zbóż i sadzeniaków, nie stosuje nawożenia mineralnego ani środków ochrony roślin.
Na tej podstawie zespół specjalistów rolnych protokółem z dnia 5 grudnia 1975 r. zakwalifikował nieruchomość rolną o powierzchni 1,00 ha do kategorii wykazujących niski poziom produkcji wskutek zaniedbania i przeznaczył ją do przejęcia na własność Państwa w drodze przymusowego wykupu, bądź w przypadku złożenia przez T. B. stosownego wniosku, za spłaty pieniężne.
W oparciu o powyższe Sąd stwierdził, że brak było podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego, w trybie określonym w art. 156 § 1 K.p.a., decyzji Naczelnika Gminy w M. z dnia [...] marca 1977 r., co oznacza, że w tym zakresie zarówno zaskarżona decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, jak również utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody [...] nie naruszają prawa.
Sąd nie podzielił zarzutów skargi, że rażącym naruszeniem prawa było zaniechanie przeprowadzenia dowodu z lustracji gospodarstwa rolnego w roku gospodarczym, w którym wydano decyzję o przejęciu gospodarstwa na własność Państwa, lecz wystarczające jest poprzestanie na lustracji dokonanej dwa lata wcześniej, skoro obowiązujące wówczas przepisy nie przewidywały takiego obowiązku, a więc konieczności powtórzenia czynności lustracyjnych w roku wydawania decyzji, a protokoły sporządzone w dniu 2 marca i 16 listopada 1976 r. i poprzedzające wydanie decyzji potwierdzały niski poziom produkcji wskutek zaniedbania gospodarstwa opisany podczas wcześniejszej lustracji.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła D. B. wnosząc o jego uchylenie w całości i uwzględnienie skargi przez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, ewentualnie - o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:
- 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1968 r. w zw. z § 1 ust. 1, § 2 ust. 1-5 oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa z dnia 26 marca 1968 r. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż nie stanowi rażącego naruszenia prawa, ani w ogóle naruszenia prawa, wszczęcie postępowania w przedmiocie przymusowego wykupu gospodarstwa po upływie 20 miesięcy od przeprowadzenia lustracji gospodarstwa rolnego,
- 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 P.p.s.a. przez lakoniczne ustosunkowanie się w uzasadnieniu wyroku do argumentacji podniesionej w skardze i w konsekwencji nienależyte rozpoznanie zarzutów skargi.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor w większości powielił argumenty zawarte w skardze do WSA w Warszawie. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania wskazał, że Sąd nie ustosunkował się do zawartego w skardze stanowiska, iż występujące w § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 marca 1968 r. pojęcie "ostatnich trzech lat" odnosi się do trzech lat poprzedzających wydanie decyzji w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie przymusowego wykupu gospodarstwa oraz, że protokół z lustracji stanowi kwalifikowany środek dowodowy, bez którego organ nie może ustalić, że gospodarstwo wykazuje niski poziom produkcji rolnej, a zatem posłużenie się środkiem dowodowym opisującym stan gospodarstwa dwa lata przed wydaniem decyzji nie może służyć ustaleniu, iż na dzień wydania decyzji gospodarstwo to wykazuje niski poziom produkcji rolnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc, postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Kontroli Sądu pierwszej instancji poddana została decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2012 r., którą organ utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Wojewody [...] odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy w M. z dnia [...] marca 1977 r. o przejęciu na własność Skarbu Państwa nieruchomości rolnej stanowiącej własność T. B. Skarżący kasacyjnie powołuje się na obie podstawy kasacyjne, wskazując zarówno na naruszenie prawa materialnego, jak też na naruszenie przepisów postępowania. Przedmiot obu rodzajów zarzutów, jak i kierunek ich argumentacji pozostają w ścisłym związku, koncentrując się wokół kwestii zaistnienia przesłanek warunkujących uruchomienie procedury przymusowego wykupu nieruchomości, w tym kwestii produktywności gospodarstwa rolnego.
Ocenę tak postawionych zarzutów poprzedzić należy wyjaśnieniem, że postępowanie w sprawie przymusowego wykupu nieruchomości przebiegało dwuetapowo. W pierwszej kolejności organ badał, czy określone gospodarstwo rolne można było zaliczyć do wskazanej w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1968 r. o przymusowym wykupie nieruchomości wchodzących w skład gospodarstw rolnych (Dz. U. Nr 3, poz. 14 ze zm.), kategorii wykazujących niski poziom produkcji wskutek zaniedbania. Etap ten kończył się wydaniem decyzji o wszczęciu postępowania przymusowego wykupu nieruchomości. W tym zakresie organy orzekały na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa z dnia 26 marca 1968 r. w sprawie zaliczania gospodarstw rolnych do kategorii wykazujących niski poziom produkcji wskutek zaniedbania i w sprawie ustalania wysokości nakładów niezbędnych do przywrócenia żyzności gruntów (Dz. U. Nr 11, poz. 58), które precyzowały, jakie gospodarstwo uznać należało za wykazujące niski poziom produkcji rolnej, jak również wskazywały procedurę jaką należało zastosować przy zaliczeniu poszczególnych gospodarstw rolnych do ww. kategorii.
Stosownie do § 1 ust. 1 tego rozporządzenia gospodarstwo o niskim poziomie produkcji to takie, które w ciągu ostatnich trzech lat nie wszystkie grunty wykorzystywało rolniczo lub plony czterech zbóż i ziemniaków były niższe co najmniej o 1/3 od przeciętnych plonów osiąganych w danej wsi na podobnych glebach, a obsada bydła, trzody chlewnej i owiec wynosiła łącznie na 1 ha użytków rolnych mniej niż 0,4 szt. przeliczeniowej. Decyzja o wszczęciu postępowania przymusowego wykupu nieruchomości musiała być poprzedzona protokołem lustracji i sporządzonej opinii o zaliczeniu gospodarstwa do kategorii wskazującej niski poziom produkcji z powodu zaniedbania (§ 3 ust. 4 w zw. z ust. 1 i § 2 ust. 5 rozporządzenia). Dopiero po uznaniu przez prezydium powiatowej rady narodowej, że gospodarstwo rolne podlegało zaliczeniu do kategorii gospodarstw wykazujących niski poziom produkcji, wydać należało decyzję o wszczęciu postępowania przymusowego wykupu nieruchomości (§ 3 ust. 4 rozporządzenia).
W dalszej kolejności przymusowy wykup nieruchomości realizowany był co do zasady w drodze licytacji, przy uwzględnieniu prawa pierwokupu przynależnego Państwu, wykonywanego przez prezydia powiatowych rad narodowych. W ramach tego postępowania wydawano kolejno decyzje administracyjne: o zatwierdzeniu licytacji (§ 6 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa z dnia 26 marca 1968 r. w sprawie zasad i trybu przeprowadzenia licytacji nieruchomości wchodzących w skład gospodarstw rolnych - Dz. U. Nr 11, poz. 57 ze zm.), o przejściu własności na rzecz nabywcy (§ 7 ust. 1 ww. rozporządzenia), względnie o przymusowym wykupie (§ 10 powołanego rozporządzenia) - w sytuacjach, o których mowa w art. 3 ust. 3 ustawy. Kwestionowana w postępowaniu nadzorczym decyzja z dnia [...] marca 1977 r. dotyczyła właśnie tego dalszego etapu postępowania w sprawie przymusowego wykupu nieruchomości. Została wydana na podstawie art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 24 stycznia 1968 r. oraz § 10 rozporządzenia Ministra Rolnictwa z dnia 26 marca 1968 r. w sprawie zasad i trybu przeprowadzenia licytacji (...), w których to przepisach uregulowano tryb wykonania przynależnego Skarbowi Państwa, z mocy art. 3 ust. 3, prawa pierwszeństwa w nabyciu nieruchomości rolnych poddanych licytacji w trybie tej ustawy.
Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty koncentrują się wokół kwestii rozstrzygniętej ostatecznie decyzją Naczelnika Gminy w M. z dnia [...] stycznia 1977 r. o wszczęciu postępowania przymusowego wykupu w drodze licytacji przedmiotowej nieruchomości, do której Sąd I instancji prawidłowo odwołał się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. To na tym etapie postępowania organ określił, że w analizowanym przypadku spełniona została przesłanka niskiej produktywności gospodarstwa, o której mowa w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1968 r. i to do tego etapu postępowania odnosiły się wymogi określone w przepisach rozporządzenia Ministra Rolnictwa z dnia 26 marca 1968 r. w sprawie zaliczania gospodarstw rolnych do kategorii (...). Prawidłowość decyzji z dnia [...] stycznia 1977r. nie została zakwestionowana. Z akt nie wynika ponadto, by w dacie tej decyzji jak i w dniu wydania decyzji o przejęciu nieruchomości stan faktyczny był odmienny od wskazywanego w protokołach lustracji z dnia 3 maja 1975r. oraz z dnia 5 grudnia 1975r. Na zaistnienie zmian w zakresie zagospodarowania gospodarstwa nie wskazywano także w skardze kasacyjnej.
Kwalifikowanej wadliwości decyzji z dnia [...] marca 1977 r. nie można więc upatrywać w nieprawidłowym - zdaniem skarżącego kasacyjnie - zastosowaniu procedury określonej w § 1 ust. 1, § 2 ust. 1-5 oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa z dnia 26 marca 1968 r. w sprawie zaliczania gospodarstw rolnych do kategorii (...) w sytuacji gdy nie podważono legalności decyzji z dnia [...] stycznia 1977r. Wydanie decyzji z dnia [...] marca 1977r. uwarunkowane było przede wszystkim spełnieniem wymogów określonych w § 9 i 10 rozporządzenia z 26 marca 1968 r. w sprawie zasad i trybu przeprowadzenia licytacji (...). Uchybień w tym zakresie w skardze kasacyjnej nie podniesiono, koncentrując się w istocie na kwestiach rozstrzygniętych w ostatecznej decyzji Naczelnika Gminy w M. z dnia [...] stycznia 1977r., która nadto nie była przedmiotem postępowania nieważnościowego, zakończonego zaskarżoną do kontrolowanego sądu decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi.
Podniesiony w tej kwestii zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1968 r. w zw. z § 1 ust. 1, § 2 ust. 1-5 oraz § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Rolnictwa z dnia 26 marca 1968 r. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. nie mógł więc zostać uwzględniony.
Nie ma także podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia kryteria przewidziane w tym przepisie. Sąd I instancji przedstawił stan faktyczny sprawy, zarzuty podniesione w skardze oraz wskazał i wyjaśnił podstawę prawną swego orzeczenia. WSA w Warszawie wprawdzie nie odniósł się szczegółowo do wszystkich twierdzeń skarżącego, jednakże nie umożliwiło to kontroli kasacyjnej sądowi II instancji.
Konkludując wskazać należy, że żaden z podniesionych przez stronę zarzutów nie mógł skutkować wyeliminowaniem zaskarżonego wyroku z obrotu prawnego. Dlatego, na podstawie art. 184 P.p.s.a., przedmiotowa skarga kasacyjna jako niezasadna, podlegała oddaleniu. Na podstawie art. 156 § 1 P.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny sprostował w rubrum wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, oczywistą omyłkę dotyczącą daty decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi.