Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 14 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt IV SA/Wa 969/17) oddalił skargę Przedsiębiorstwa Państwowego [...] z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z [...] lutego 2017 r. uchylającą decyzję organu pierwszej instancji z [...] sierpnia 2016 r. i przekazującą sprawę w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości do ponownego rozpatrzenia temu organowi.
Wyrok wydany został w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Decyzją Naczelnika Dzielnicy [...] z [...] września 1981 r. orzeczono o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości o pow. 1,4553 ha stanowiącej dawne dz. ew. nr [...] z przeznaczeniem pod rozbudowę lotniska zgodnie z decyzją lokalizacyjną z [...] września 1967 r. Z treści decyzji lokalizacyjnej wynika, że na przedmiotowej nieruchomości przewidziano strefę ochronną Lotniska [...]. Wywłaszczona nieruchomość stanowiła współwłasność E. W. oraz E. W., P. W. oraz E. W. Z wnioskiem o zwrot wywłaszczonej nieruchomości wystąpili spadkobiercy ww. byłych właścicieli tj. M. W., P. W.,, A. R., E. P. W toku postępowania organ ustalił, że dawnym działkom odpowiadają aktualnie działki ewidencyjne:
- - działce nr [...] – działka [...]
- - działce nr [...] – działka [...]
- - działce nr [...] – działka [...]
- - działce nr [...] – działka [...]
- - działce nr [...] – działka [...],
- - działce nr [...] – działki [...].
Mając na uwadze zróżnicowany stan prawny nieruchomości, organ rozpoznawał przedmiotowy wniosek w odrębnych decyzjach.
Decyzją z [...] marca 2015 r. Prezydent m. st. Warszawy orzekł o odmowie zwrotu nieruchomości położonej w [...]. Rozstrzygnięcie to uchylił jednak Wojewoda Mazowiecki decyzją z [...] stycznia 2016 r.
Ponownie rozpoznając sprawę, decyzją z [...] sierpnia 2016 r. Prezydent m. st. Warszawy na podstawie art. 4 pkt 9b1, art. 136 ust. 3 i 4, art. 137 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm. – zwanej dalej u.g.n.) oraz art. 104 K.p.a. orzekł o odmowie zwrotu nieruchomości położonej w [...] stanowiących część nieruchomości przejętej przez Skarb Państwa na podstawie decyzji z [...] września 1981 r.
Jak wynika z uzasadnienia tej decyzji organ ustalił, że ww. nieruchomość została wywłaszczona pod rozbudowę lotniska zgodnie z decyzją [...] września 1967 r. ustalającą strefę ochronną Lotniska [...]. Stosownie zaś do tej decyzji teren objęty jej działaniem należało zagospodarować jako teren zielony, z wprowadzeniem w miarę możliwości krzewów i zadrzewień. W obszarze strefy należało zlikwidować istniejącą zabudowę. Teren decyzji nr [...] został następnie objęty decyzją [...] września 1978 r. o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji budowlanej: strefy bezpośredniego zagrożenia hałasem od pracy Lotniska [...]. Decyzja nr [...] nie wyłączała ww. obszaru z działania pierwotnej decyzji [...], tylko – jak wskazują to jej wytyczne urbanistyczne – była powiązana m. in z decyzją lokalizacyjną [...]. Decyzja o ustalenia miejsca i warunków realizacji inwestycji budowlanej [...] określiła warunki zagospodarowania.
Zgodnie z tą decyzją teren objęty inwestycją przeznaczono wyłącznie pod użytkowanie lotnicze. Jak wynika z wytycznych urbanistycznych do zagospodarowania strefy bezpośredniego zagrożenia hałasem od pracy Lotniska [...] stanowiących załącznik do decyzji nr [...] na przedmiotowym terenie istniała zabudowa mieszkaniowa i gospodarcza skupiona. Dla realizacji celu wynikającego z przedmiotowej decyzji na obszarze objętym jej działaniem należało zlikwidować zabudowę mieszkaniową istniejącą pomiędzy terenem lotniska a [...] oraz w południowym odcinku pasa startowego nr 1, jak również pozostałą zabudowę mieszkaniową i inne obiekty kubaturowe nie związane z działalnością lotniska. Organ pierwszej instancji ustalił następnie na podstawie analizy zdjęć lotniczych, że przedmiotowy teren zarówno w 1987 r. jak i w 1990 r., tj. odpowiednio 6 i 9 lat po wywłaszczeniu, stanowił grunt pozbawiony jakichkolwiek zabudowań, co w jego ocenie stanowiło dowód realizacji celu wywłaszczenia w dacie wskazanej w art. 137 u.g.n.
Podkreślił, że analiza ta ma szczególne znaczenie, gdyż brak jest dokumentacji, na podstawie której prowadzona była inwestycja. Uznał, odnosząc się tym samym do zaleceń organu odwoławczego zawartych w decyzji kasacyjnej, że zlecanie dodatkowych opracowań firmom geodezyjnym z uprawnieniami fotogrametrycznymi nie jest konieczne m.in. z uwagi na koszty postępowania. Nałożenie mapy ewidencyjnej na zdjęcia lotnicze utwierdziło organ w przekonaniu o prawidłowości zlokalizowania wywłaszczonej nieruchomości. Brak jest również, jak przyjął organ pierwszej instancji, podstaw do przeprowadzenia zalecanych przez organ odwoławczy oględzin nieruchomości.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyli M. W., P. W., A. R. i E. P. Decyzją z [...] lutego 2017 r. Wojewoda Mazowiecki na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. kolejny raz uchylił odmowną decyzję organu pierwszej instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy uznał, że wobec tego, iż zdjęcia lotnicze stanowią jedyny dowód zgromadzony przez organ pierwszej instancji wskazujący na sposób zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości w terminach określonych w art. 137 ust. 1 u.g.n. to muszą one zostać opisane przez osobę posiadającą specjalną wiedzę w tym zakresie tj. biegłego z zakresu fotogrametrii. Widoczność stanu zagospodarowania musi być bowiem dokładna. Podkreślił, że dowód ze zdjęć lotniczych nie popartych opinią biegłego uznać należy za zbyt ogólnikowy i pozbawiony znaczenia dla sprawy. Zdaniem organu odwoławczego, włączone do akt sprawy zdjęcia lotnicze są nieczytelne i na ich podstawie nie można potwierdzić lub wykluczyć wyburzenia budynków i urządzenia na tym terenie strefy ochronnej lotniska, a tym samym potwierdzić, czy nastąpiła realizacja celu wywłaszczenia.
Wprawdzie ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji dokonał opisu znajdujących się w aktach zdjęć, zaznaczając na nich granice nieruchomości, jednak w dalszym ciągu zdjęcia te nie mogą stanowić wiarygodnego dowodu realizacji celu wywłaszczenia. Z akt nie wynika bowiem kto dokonał takiego oznaczenia, brak jest także podpisu osoby, która go wykonała oraz informacji czy osoba ta posiadała odpowiednie uprawnienia geodezyjne lub fotogrametrycznie. Ponownie podkreślił, że dokonanie oznaczenia nieruchomości na archiwalnych zdjęciach, w szczególności czarnobiałych oraz odczytanie ich sposobu zagospodarowania wymaga wiadomości specjalnych, które to wiadomości posiada biegły. Z tych też przyczyn, jak stwierdził organ odwoławczy, organ pierwszej instancji naruszył art. 7 i art. 77 K.p.a. co doprowadziło do przedwczesnych ustaleń merytorycznych.
Skargę na powyższą decyzję wniosło Przedsiębiorstwo Państwowe [...]. Skarżący argumentował, że w rozpoznawanej sprawie nie ma potrzeby ustalania stanu zagospodarowania wywłaszczonej nieruchomości, w szczególności istnienia i likwidacji zabudowy albowiem celem wywłaszczenia nie była zmiana sposobu zagospodarowania, lecz ustanowienie strefy ochronnej, które to ustanowienie przejawiało się wyłącznie w nadaniu wskazanemu obszarowi określonego statusu prawnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
M. W., P. W., A. R. i E. P. także wnieśli o jej oddalenie.
Oddalając powyższą skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił ocenę organu odwoławczego, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana bez należytego ustalenia stanu faktycznego, co świadczy o naruszeniu art. 7 i art. 77 K.p.a., które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Wskazując na warunki zwrotu wywłaszczonej nieruchomości określone w art. 136 ust. 1 i 3 oraz art. 137 u.g.n., Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że kwestia ustalenia czy rzeczywiście wywłaszczona nieruchomość została wykorzystana na cel wywłaszczenia bywa niekiedy trudna. Wątpliwości powstają, gdy cel wywłaszczenia określono szerzej (tu strefa ochronna), a w ramach tego szeroko zakreślonego celu realizowano wiele przedsięwzięć o różnym charakterze. W rozpatrywanej sprawie, jak wynika z decyzji lokalizacyjnych, omawiany teren należało zagospodarować jako teren zielony, z wprowadzeniem w miarę możliwości krzewów i zadrzewień. W razie potrzeby konkretnych jednostek np. [...], teren miał być częściowo wykorzystany pod urządzenia parkingowe. Na obszarze strefy należało zlikwidować istniejącą zabudowę oraz zaprojektować ogrodzenie od strony [...] zamykające cały obiekt lotniska. Wskazany w decyzji z [...] października 1967 r. teren został objęty decyzją z [...] września 1978 r. o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji budowlanej: strefy bezpośredniego zagrożenia hałasem od pracy Lotniska [...].
Zgodnie z tą decyzją objęty nią obszar przeznaczony był wyłącznie pod użytkowanie rolne, a zabudowa mieszkaniowa istniejąca między terenem lotniska i [...] oraz zabudowa mieszkaniowa w rejonie południowego odcinka pasa startowego nr 1 miała zostać zlikwidowana w jak najkrótszym czasie, podobnie jak pozostała zabudowa mieszkaniowa i inne obiekty kubaturowe niezwiązane z działalnością lotniska, a położone na terenie objętym lokalizacją.
Zdaniem Sądu, w ramach oceny czy doszło do zrealizowania celu wywłaszczenia konieczne było ustalenie na podstawie dowodów (a nie domniemań) czy i jakie budynki zostały wyburzone, czy teren został zagospodarowany zgodnie z treścią decyzji wywłaszczeniowej. Dla ustalenia spełnienia przesłanki "realizacji celu" z art. 137 ust. 1 pkt 2 u.g.n. i samego "celu", istotne jest to, czy cel publiczny wskazany w decyzji wywłaszczeniowej został spełniony, tzn. czy została zrealizowana w określonym czasie, przez uprawniony podmiot planowana inwestycja. Przy ocenie tej przesłanki organ musi mieć również na uwadze treść art. 137 u.g.n., a więc kiedy cel wywłaszczenia nie zostaje osiągnięty, jak również całe przedsięwzięcie, które miało być zrealizowane na wywłaszczonym gruncie.
W ocenie Sądu, uzasadnione jest twierdzenie Wojewody Mazowieckiego, że organ pierwszej instancji nie powołał przekonujących dowodów na okoliczność, że nieruchomość ta została wykorzystana na cel wywłaszczenia. Twierdzenia, iż teren objęty wnioskiem zarówno w roku 1987 jak i 1990 (tj. odpowiednio 6 i 9 lat po wywłaszczeniu) stanowił grunt pozbawiony jakichkolwiek zabudowań nie można uznać za prawidłowe. Organ I instancji ponownie rozpatrując sprawę, dokonał opisu zamieszczonych w aktach zdjęć lotniczych, zaznaczając na nich granice wywłaszczonej nieruchomości, jednak wkreślone w ten sposób granice nieruchomości nie mogą stanowić wiarygodnego dowodu w sprawie w rozumieniu art. 75 K.p.a. Z akt nie wynikało, kto dokonał takiego oznaczenia, brak jest podpisu osoby, która go wykonała oraz informacji czy posiadała odpowiednie uprawnienia geodezyjne lub fotogrametryczne. Zdaniem natomiast Sądu dokonanie oznaczenia nieruchomości na archiwalnych zdjęciach, w szczególności czarno – białych oraz odczytanie sposobu jej zagospodarowania wymaga wiadomości specjalnych, posiadanych przez biegłego.
Dlatego też organ, zgodnie z zaleceniami decyzji z [...] stycznia 2016 r., powinien stosownie do art. 84 § 1 K.p.a. zwrócić się do biegłego o wydanie opinii. Stwierdzenie realizacji celu wywłaszczenia wymaga dowodu a nie uprawdopodobnienia. Także, w sytuacji w której nie doszło do ogrodzenia całości nieruchomości wywłaszczonej może to oznaczać, że była zbędna na ten cel.
Nadto zdaniem Sądu pierwszej instancji słusznie uznał Wojewoda, że organ I instancji nie wykonał jego poprzednich zaleceń, w szczególności nie dysponując niezbędnymi dokumentami, nie dokonał żadnych dodatkowych ustaleń dotyczących realizacji celu wywłaszczenia. Prawidłowym zatem rozstrzygnięciem było wydanie decyzji w oparciu o art. 138 § 2 K.p.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyło Przedsiębiorstwo Państwowe [...], zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie prawa materialnego:
- 1. art. 136 ust. 3 w zw. art. 137 ust. 1 u.g.n. poprzez błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, iż dla oceny zasadności zwrotu nieruchomości wywłaszczonej na podstawie decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z [...] września 1981 r. należy ustalić, czy na terenie wywłaszczonych nieruchomości zrealizowane zostały warunki zagospodarowania określone w decyzji z [...] września 1978 r. o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji budowlanej: strefy bezpośredniego zagrożenia hałasem od pracy Lotniska [...], pomimo iż celem wywłaszczenia na podstawie powyższej decyzji wywłaszczeniowej była realizacja strefy ochronnej utworzonej w związku z rozbudową Lotniska [...], a nie realizacja warunków zagospodarowania określonych dla terenów przejmowanych pod tą strefę,
- 2. art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości poprzez błędne przyjęcie, iż zagospodarowanie strefy ochronnej utworzonej na podstawie decyzji z [...] września 1978 r. o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji budowlanej: strefy bezpośredniego zagrożenia hałasem od pracy Lotniska [...], stanowiło cel wywłaszczenia dokonanego na podstawie decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z [...] września 1981 r., pomimo iż działania w zakresie zagospodarowania ww. strefy nie realizowały żadnego z celów który, zgodnie z powyższymi przepisami mógłby stanowić podstawę dla wywłaszczenia nieruchomości.
Wskazując na powyższe zarzuty, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie decyzji Wojewody Mazowieckiego z [...] lutego 2017 r. lub przekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że w zaskarżonym wyroku w sposób nieprawidłowy ustalono cel wywłaszczenia przedmiotowych nieruchomości na podstawie decyzji z [...] września 1981 r., co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 136 ust. 3 w zw. art. 137 ust. 1 u.g.n. poprzez uznanie, że dla oceny zasadności zwrotu tych nieruchomości należy ustalić, czy na terenie wywłaszczonych nieruchomości zrealizowane zostały warunki zagospodarowania określone w decyzji z [...] września 1978 r. Celem wywłaszczenia na podstawie powyższej decyzji była bowiem realizacja strefy ochronnej utworzonej w związku z rozbudową Lotniska, a nie realizacja warunków zagospodarowania określonych dla terenów przejmowanych pod tą strefę. Warunki zagospodarowania strefy ochronnej określone w decyzji lokalizacyjnej dotyczące usunięcia zabudowy czy też przeznaczenia na cele rolne nie stanowiły i nie mogły stanowić celu publicznego uzasadniającego wywłaszczenie nieruchomości.
Ponadto powstanie strefy ochronnej nie było uzależnione od jej zagospodarowania, ponieważ została ona ustalona już na mocy decyzji lokalizacyjnej, która była dopiero realizowana w trybie wywłaszczenia.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnicy postępowania – M. W., P. W. i E. P. wnieśli o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Wyjaśnić na wstępie należy, że stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny następuje w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że o ile w sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego (art. 183 § 2 P.p.s.a.) czy okoliczności przemawiające za koniecznością odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego (art. 189 P.p.s.a.) to zaskarżony wyrok podlega kontroli tylko z punktu widzenia naruszeń wskazanych w skardze kasacyjnej. Jest to o tyle istotne w rozpoznawanej sprawie, że jak wynika z uzasadnienia zarzutu pierwszego skargi kasacyjnej naruszenia art. 136 ust. 3 w zw. z art. 137 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami skarżący upatruje w błędnym ustaleniu przez organy obu instancji i Sąd pierwszej instancji celu wywłaszczenia i przekonuje, że celem tym była "realizacja strefy ochronnej utworzonej w związku z rozbudową Lotniska [...], a nie realizacja warunków zagospodarowania określonych dla terenów przejmowanych pod tą strefę".
Ustalenia te, co istotne, poczynione zostały przez organy w oparciu o dokumentację znajdującą się w aktach sprawy tj. treść decyzji lokalizacyjnych wraz z ich załącznikami (wytycznymi urbanistycznymi). Kwestionując zatem ustalenia dotyczące celu wywłaszczenia i co nim w istocie było należało powołać jako naruszone te przepisy prawa w oparciu o które organy analizowały treść decyzji lokalizacyjnych i wyciągały na ich podstawie określone wnioski czyli przepisy art. 7 i 77 § 1 oraz 80 K.p.a. w powiązaniu z właściwymi przepisami procedury sądowoadministracyjnej, a nie przepisy prawa materialnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że ustaleń faktycznych organów nie można zwalczać zarzutem naruszenia prawa materialnego (por. wyroki NSA: z 15 lipca 2011 r. I FSK 1128/10 i z 10 stycznia 2012 r., I FSK 319/11 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na https://cbois.nsa.gov.pl), a taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie.
Niezależnie od powyższego skarżący kasacyjnie, podważając prawidłowość ustalenia organów w zakresie celu wywłaszczenia w swojej argumentacji zawartej w uzasadnieniu popada w pewną sprzeczność. Skoro bowiem - jak twierdzi - celem wywłaszczenia było samo powstanie strefy bezpośredniego zagrożenia hałasem Lotniska [...] bez potrzeby jakiejkolwiek zmiany sposobu zagospodarowania wywłaszczanej nieruchomości, a strefa ta ustanowiona została już na podstawie decyzji z [...] września 1967 r. i nie wymagała konieczności podejmowania jakichkolwiek działań inwestycyjnych w niej opisanych to z czego w ogóle wynikała potrzeba wywłaszczenia nieruchomości przeznaczonej pod tą strefę. Rację ma skarżący, że prawidłowe ustalenie celu wywłaszczenia w okolicznościach niniejszej sprawy wymaga odwołania się do przepisu art. 24 ust. 3 Prawa budowlanego z 1974 r. z tym tylko, że przepis ten wcale nie potwierdza racji skarżącego Przedsiębiorstwa, a wręcz przeciwnie.
Przepis ten stanowił bowiem: "Jeżeli na obszarze strefy ochronnej wyznaczono tereny, na które jest zakazany wstęp osobom postronnym, albo zachodzi potrzeba zmiany sposobu użytkowania tych terenów, inwestor lub użytkownik terenu, dla którego strefa została ustanowiona, może być zobowiązany do wejścia w prawne posiadanie tych terenów". A zatem to "wejście w prawne posiadanie terenów" na których ustanowiono strefę i które miało zapewnić wywłaszczenie, warunkowane było koniecznością "zmiany sposobu użytkowania" terenu, gdyż w przeciwnym wypadku wywłaszczenie nie byłoby ani celowe, ani konieczne. Stąd przy ustalaniu celu wywłaszczenia nie sposób pominąć opisanych w decyzjach organów i uzasadnieniu zaskarżonego wyroku treści decyzji lokalizacyjnych stanowiących podstawę wywłaszczenia i określonych w nich warunków realizacji inwestycji.
W konsekwencji nie jest uprawniony również zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 i ust. 2 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Przepis ten określał na jaki cel można było dokonać wywłaszczenia nieruchomości. Skarżący wywodzi, że celem tym stosownie do powołanego przepisu mogła być jedynie rozbudowa lotniska komunikacyjnego i ustanowienie strefy bezpośredniego zagrożenia hałasem a nie roboty polegające na zagospodarowaniu strefy takie jak likwidacja istniejącej zabudowy, czy wykonanie ogrodzenia. Zarzut ten jest niezrozumiały. Zarówno organy, jak i Sąd pierwszej instancji, ustaliły, że celem wywłaszczenia była stosownie do treści decyzji wywłaszczeniowej rozbudowa lotniska z tym tylko, że stosownie do decyzji lokalizacyjnych rozbudowa ta polegać miała m. in. na ustanowieniu strefy bezpośredniego zagrożenia hałasem, a ta - stosownie do powoływanego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej art. 24 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. - powodowała konieczność zmiany sposobu użytkowania terenu.
Aby zatem stwierdzić czy cel wywłaszczenia polegający na rozbudowie lotniska i realizacji strefy został rzeczywiście zrealizowany należy ustalić czy i kiedy podjęto i wykonano roboty wchodzące w zakres rozbudowy lotniska. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji w tym przedmiocie nie dokonał prawidłowych ustaleń czym naruszył przepisy art. 7 i 77 § 1 K.p.a., to organ odwoławczy, korzystając z dyspozycji art. 138 § 2 K.p.a., wydał rozstrzygnięcie kasacyjne z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia. Z kolei ocena prawidłowości zastosowania przez organ odwoławczy powyższych regulacji dokonana przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku nie była kwestionowana w skardze kasacyjnej, a zatem – stosownie do powołanego na wstępie art. 183 § 1 P.p.s.a. – nie mogła podlegać ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, także z przyczyn branych pod uwagę z urzędu (art. 183 § 2 P.p.s.a. i art. 189 P.p.s.a.) orzeczono o jej oddaleniu stosownie do art. 184 P.p.s.a.