Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 października 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 429/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D.K. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 3 stycznia 2012 r. nr [..] w przedmiocie odmowy nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia 31 grudnia 2010 r., działając na podstawie art. 9b ust. 6 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (t. j. Dz. U. z 2006 r. nr 97, poz. 674 ze zm.) w związku z art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), odmówił nadania D.K. stopnia nauczyciela dyplomowanego.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Komisja Kwalifikacyjna Nr [..] w dniu 27 listopada 2010 r. zapoznała się ze zgromadzoną przez nauczyciela dokumentacją oraz przeprowadziła rozmowę. Średnia arytmetyczna przyznanych punktów (po odrzuceniu jednej najwyższej i jednej najniższej punktacji) wyniosła 6 punktów i jest niższa niż wymagana do akceptacji średnia arytmetyczna równa 7.
Na podstawie analizy dokumentacji oraz przeprowadzonej z nauczycielem rozmowy Komisja uznała za niewystarczający do uzyskania akceptacji stopień realizacji wymagań kwalifikacyjnych określonych w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz. U. nr 260, poz. 2593 ze zm.) i stwierdziła, że nie może wydać zaświadczenia o akceptacji.
Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego orzekł, iż wobec braku spełnienia jednego z warunków nadania kolejnego stopnia awansu zawodowego, określonych w art. 9b ust. 1 ustawy Karta Nauczyciela, czyli braku akceptacji Komisji Kwalifikacyjnej, należało postanowić jak w sentencji.
Od powyższej decyzji D.K. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia 31 marca 2011 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz w związku z art. 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 31 grudnia 2010 r.
W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, iż nie stwierdził uchybień formalno-prawnych w postępowaniu Komisji Kwalifikacyjnej z dnia 27 listopada 2010 r., a zatem nie ma podstaw do unieważnienia czynności Komisji i uchylenia decyzji z dnia 31 grudnia 2010 r.
W wyniku skargi D.K. na powyższą decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 rudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1542/11, uchylił decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 31 marca 2011 r., jako wydaną z upoważnienia Ministra przez tę samą osobę, która brała udział w wydaniu wcześniejszej decyzji, co stanowiło istotne naruszenie przepisu art. 24, art. 25 i art. 27 k.p.a., dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.
Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia 3 stycznia 2012 r. nr [..], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 127 § 3 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku z dnia 10 marca 2011 r. D.K. o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej odmowy nadania stopnia awansu zawodowego, utrzymał w mocy decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 31 grudnia 2010 r. nr [..] o odmowie nadania wymienionej stopnia nauczyciela dyplomowanego.
W uzasadnieniu podano, iż ponownie dokonano oceny zgodności z prawem czynności podjętych w postępowaniu kwalifikacyjnym o nadanie stopnia nauczyciela dyplomowanego. Po zapoznaniu się z uwagami zawartymi we wniosku oraz szczegółowym przeanalizowaniu dokumentacji pracy Komisji nie stwierdzono jednak uchybień formalno-prawnych w postępowaniu Komisji Kwalifikacyjnej Nr [..] z dnia 27 listopada 2010 r. Nie ma zatem podstaw do unieważnienia czynności Komisji i uchylenia decyzji wydanej przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego składu Komisji Kwalifikacyjnej nr [..] organ wskazał, że skarżąca błędnie przytacza treść § 10 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli. Przepis ten stanowi, iż organ powołujący komisję kwalifikacyjną lub komisję egzaminacyjną dla nauczyciela ubiegającego się o stopień awansu zawodowego, ustalając skład komisji, zapewnia w niej udział ekspertów posiadających kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela w szkole tego samego typu i rodzaju co szkoła, w której nauczyciel jest zatrudniony, z których co najmniej jeden jest zatrudniony w szkole tego samego typu i rodzaju oraz co najmniej jeden naucza tego samego przedmiotu lub prowadzi ten sam rodzaj zajęć, co nauczyciel. Komisja Kwalifikacyjna oceniająca dorobek zawodowy D.K. pracowała w następującym składzie:
- 1. E.K.S. - wizytator CEA, przewodnicząca,
- 2. M.M. - dyrektor Państwowej Szkoły Muzycznej I i II stopnia w [..],
- 3. T.B. - ekspert w zakresie gry na skrzypcach, nauczyciel akademicki,
- 4. I.W. - ekspert w zakresie gry na skrzypcach, nauczyciel akademicki,
- 5. M.S.D. - ekspert w zakresie gry na gitarze, nauczyciel OSM I i II stopnia w [..],
- 6. M.K. - przedstawiciel ZNP - oddział w [..].
Powyższy skład Komisji jest całkowicie zgodny z wymaganiami przywołanego rozporządzenia, gdyż wszyscy eksperci posiadają kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela w szkole muzycznej I i II stopnia, ponadto T.B. oraz I.W. nauczają gry na skrzypcach, czyli takiego samego przedmiotu jakiego naucza D.K., z tą tylko różnicą, że na poziomie akademickim, a M.S.D. jest zatrudniona w szkole muzycznej I i II stopnia, czyli w szkole tego samego typu i rodzaju, co szkoła, w której jest zatrudniona D.K..
W dalszej części uzasadnienia organ odniósł się do oceny dorobku zawodowego D.K., zaznaczając, iż podstawą oceny dorobku zawodowego nauczyciela mianowanego ubiegającego się o kolejny stopień awansu zawodowego jest zarówno materiał przedstawiony w formie opisów i analiz zrealizowanych zadań, jak również odpowiedzi nauczyciela na pytania członków Komisji w trakcie rozmowy. W przypadku zapisów budzących wątpliwości członków Komisji, często zadają oni pytania prowadzące do wyjaśnienia tych wątpliwości.
W opinii organu, zdanie widniejące na karcie indywidualnej oceny punktowej przewodniczącej Komisji, że rozmowa nie rozwiała wątpliwości Komisji, odnosi się do braku wyjaśnienia pewnych istotnych dla Komisji wątków przedłożonej dokumentacji, a nie do domniemanych wątpliwości wobec osoby D.K. i nie stanowi potwierdzenia braku obiektywizmu w ocenie jej dorobku zawodowego. Minister podkreślił również, że z zapisów w protokole wynika jednoznacznie, że zadawane przez członków Komisji pytania odnosiły się do konkretnych zapisów w przedłożonej dokumentacji. Zarzut braku znajomości dokumentacji jest zatem bezpodstawny, podobnie jak zarzut braku informacji o udzielonych odpowiedziach.
Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wyjaśnił, że najwięcej wątpliwości członków Komisji wzbudziły opisy i analizy działań przedstawionych jako potwierdzenie spełnienia wymagań określonych w § 8 ust. 2 pkt 4 lit. a, lit. c oraz w § 8 ust. 2 pkt 3 przywołanego wyżej rozporządzenia. Minister wskazał, że zadanie określone w § 8 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia dotyczy opracowania i wdrożenia programu działań edukacyjnych, wychowawczych, opiekuńczych lub innych (...). Wnioskodawczyni opisała w tym punkcie realizację zadania podjętego w pięcioosobowej grupie, co jest dopuszczalne, jednakże pod warunkiem szczegółowego określenia i przeanalizowania własnego wkładu w taką pracę zbiorową, a czego w tym opisie brakuje. Przepisy dotyczące awansu zawodowego nauczycieli mają bowiem w założeniu prowadzić do oceny indywidualnego dorobku każdego nauczyciela na podstawie jego pracy dydaktycznej w szkole, wyników uzyskiwanych przez jego uczniów i innych działań realizowanych zarówno w ramach obowiązków nauczyciela, jak i wykraczających poza te obowiązki.
W przepisach tych umieszczono tylko jedno wymaganie (określone w § 8 ust. 2 pkt 4 lit. e), które dopuszcza realizację zadań we współpracy z innymi osobami lub instytucjami. Pozostałe wymagania określone w § 8 ust. 2 nauczyciel powinien wykonać samodzielnie, a następnie je opisać i przeanalizować, w szczególności ze wskazaniem uzyskanych efektów.
Organ podniósł również, że w przypadku zadania określonego w § 8 ust. 2 pkt 4 lit. c rozporządzenia, tj. poszerzenia zakresu działań szkoły, w szczególności dotyczących zadań dydaktycznych, wychowawczych lub opiekuńczych, D.K. wymieniła jedynie trzy elementy. Zdaniem organu takie lakoniczne ujęcie podjętych działań mogło istotnie wzbudzić niedosyt członków Komisji, tym bardziej, że zabrakło tu jakiejkolwiek analizy dokonanych działań, a opis uzyskanych efektów był ogólnikowy.
W przypadku wymagania określonego w § 8 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, dotyczącego umiejętności dzielenia się wiedzą i doświadczeniem z innymi nauczycielami, D.K. opisała prowadzenie trzech lekcji otwartych dla nauczycieli gry na fortepianie i przedmiotów teoretycznych w szkole w [..], która jest filią Państwowej Szkoły Muzycznej I i II st. w [..]. Organ podniósł, że w szkole w [..] są zatrudnieni inni nauczyciele skrzypkowie i altowioliści, dla których także można było takie lekcje przeprowadzić. Organ wyjaśnił, że występują wprawdzie sytuacje, iż nauczyciele prowadzą lekcje otwarte dla nauczycieli innych specjalności, jednakże istotna jest później analiza, jakie korzyści dla realizacji swoich przedmiotów wynieśli ci nauczyciele, jak tematyka poruszana na lekcji otwartej, prowadzonej np. przez nauczyciela gry na skrzypcach, przekłada się na treści nauczania i problemy występujące np. w nauczaniu gry na fortepianie.
W takich przypadkach tematem tych lekcji powinny być raczej dydaktyczne lub pedagogiczne problemy natury ogólnej. Tematyka lekcji otwartych D.K. była tymczasem ściśle związana z nauczeniem gry na skrzypcach. Ponadto brak jest jakiejkolwiek analizy przeprowadzonych lekcji, występujących w ich trakcie problemów, sposobów ich rozwiązywania, a także informacji o omówieniu przeprowadzonych lekcji, czy następującej po nich dyskusji.
Ogólnikowo, zdaniem organu, zostały potraktowane opisy i analizy pozostałych działań podjętych w ramach realizacji wymagania określonego w § 8 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. W przypadku D.K. dzielenie się własnymi materiałami sprowadzało się do przygotowania dla uczniów płyty z nagraniem najpopularniejszych kolęd. Nie może w tym przypadku być mowy o dzieleniu się wiedzą i doświadczeniem z innymi nauczycielami. W opisie pełnienia funkcji opiekuna stażu brakuje natomiast, w ocenie organu, istotnych z punktu widzenia dzielenia się wiedzą informacji, np. jaka była tematyka obserwowanych lekcji nauczyciela kontraktowego, co sprawiało mu największe problemy, jak próbowano wspólnie te problemy rozwiązać, na co zwrócił uwagę opiekun stażu podczas trzech lat wspólnej pracy z nauczycielem kontraktowym.
W końcowej części uzasadnienia decyzji organ podkreślił, że członkowie komisji wyjątkowo jednomyślnie ocenili dorobek zawodowy D.K. na 6 punktów (z wyjątkiem przedstawiciela związków zawodowych, który przyznał 9 punktów), co oznacza, że zdecydowana większość członków Komisji uznała, iż jej dorobek zawodowy nie jest wystarczający do uzyskania stopnia nauczyciela dyplomowanego.
Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego zaznaczył też, że jako organ właściwy do rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie może kwestionować rozstrzygnięć komisji kwalifikacyjnych, ponieważ jedynie one mają kompetencje do merytorycznej oceny dorobku zawodowego nauczycieli na podstawie przedłożonej dokumentacji i przeprowadzonej rozmowy. Minister może jedynie dokonać oceny strony formalno-prawnej postępowania kwalifikacyjnego lub egzaminacyjnego i wskazać uchybienia wobec obowiązujących przepisów.
Na powyższą decyzję D.K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając decyzji rażące naruszenie przepisów art. 9 b ust. 1 Karty Nauczyciela w związku z § 13 i 14 rozporządzenia Ministra Edukacji i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli polegające na:
- – uznaniu, że skarżąca nie spełnia wymogów niezbędnych do uzyskania stopnia awansu zawodowego,
- – braku wskazania zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i w decyzji ją poprzedzającej szczegółowych ustaleń komisji kwalifikacyjnej, ze wskazaniem poszczególnych ocen punktowych i przesłanek takiej oceny,
- – braku należytego umotywowania stwierdzenia Komisji Kwalifikacyjnej o niespełnieniu przez skarżącą wymagań niezbędnych do uzyskania stopnia awansu zawodowego,
- – nieprawidłowym dokumentowaniu przebiegu pracy Komisji Kwalifikacyjnej, polegającym na pominięciu w protokole sporządzonym na podstawie § 14 cytowanego rozporządzenia treści odpowiedzi udzielanych przez nauczyciela ubiegającego się o stopień awansu zawodowego.
Podnosząc powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Sąd I instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności Sąd I instancji podniósł, iż z art. 9b ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela wynika, że jednym z zasadniczych warunków nadania nauczycielowi ze stopniem nauczyciela mianowanego kolejnego stopnia awansu zawodowego - nauczyciela dyplomowanego - jest uzyskanie akceptacji komisji kwalifikacyjnej. Organ podejmujący decyzję w sprawie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego jest związany stanowiskiem komisji kwalifikacyjnej w sprawie udzielenia nauczycielowi akceptacji. Jeżeli nauczyciel nie uzyskał takiej akceptacji, to w myśl art. 9b ust. 6 Karty Nauczyciela odmawia mu się nadania stopnia awansu zawodowego. Organy orzekające w sprawie awansu zawodowego nauczyciela nie mają kompetencji do merytorycznego weryfikowania odmowy udzielenia akceptacji przez komisję kwalifikacyjną. Ustawa z dnia 26 stycznia 1982 r. przewiduje poddanie czynności podejmowanych przez komisję kwalifikacyjną w postępowaniu o nadanie stopnia nauczyciela dyplomowanego nadzorowi ze strony właściwego ministra (art. 9h ust. 1 pkt 2 i ust. 2).
Minister, sprawując nadzór według kryterium legalności, stwierdza nieważność czynności, jeżeli naruszają one prawo. To postępowanie nadzorcze jest postępowaniem odrębnym od postępowania w sprawie nadania stopnia awansu zawodowego.
Zgodnie z § 12 ust. 3 rozporządzenia z dnia 1 grudnia 2004 r., komisja kwalifikacyjna analizuje dorobek zawodowy nauczyciela mianowanego ubiegającego się o awans na stopień nauczyciela dyplomowanego na podstawie przedłożonej przez nauczyciela dokumentacji oraz przeprowadzonej rozmowy, podczas której nauczyciel odpowiada na pytania członków komisji dotyczących wpływu działań i zadań realizowanych przez nauczyciela w okresie stażu na podniesienie jakości pracy szkoły, w której nauczyciel odbywał staż.
Zdaniem Sądu I instancji, Komisja powyższe zadanie wypełniła. Zarzuty podnoszone przez skarżącą polemizują z merytorycznym stanowiskiem Komisji, które nie mogło podlegać ocenie ani w postępowaniu administracyjnym w sprawie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego, ani w ramach oceny, dokonywanej przez sąd administracyjny, tj. oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Jak już wyżej podniesiono, organ podejmujący decyzję w przedmiocie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela jest uprawniony jedynie do zbadania trybu działania komisji kwalifikacyjnej pod względem zgodności z przepisami. W razie stwierdzenia braku naruszeń rozstrzygnięcie komisji kwalifikacyjnej jest wiążące. Brak jest podstaw do wysnucia wniosku, by w decyzji odmawiającej nadania stopnia awansu zawodowego organ decyzyjny zobowiązany był powtórnie dokonać oceny dorobku zawodowego nauczyciela i to w zakresie objętym postępowaniem przed komisją kwalifikacyjną (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1056/06, Lex nr 344635).
W aktach postępowania administracyjnego znajduje się protokół z przebiegu prac Komisji Kwalifikacyjnej i w ocenie Sądu spełnia on przesłanki § 13 i 14 rozporządzenia z dnia 1 grudnia 2004 r.
Z przepisu § 13 ust. 2 wynika, że każdy z członków komisji ocenia spełnienie przez nauczyciela wymagań niezbędnych do uzyskania stopnia awansu zawodowego w punktach, według skali od 0 do 10. Średnia arytmetyczna przyznanych punktów wyniosła 6 punktów i jest niższa od wymaganych 7.
W protokole odnotowano 9 pytań zadanych D.K. w trakcie rozmowy, w tym w przypadku 7 pytań odnotowano odpowiedzi udzielone przez nauczyciela, a odnośnie 2 pytań zapisano: "Pani wyraziła swoje zdanie" oraz "Odpowiedź bardzo ogólnikowa – komisja nie usłyszała konkretnej odpowiedzi". Zatem zarzut pominięcia w protokole, sporządzonym na podstawie § 14 rozporządzenia, udzielonych przez nauczyciela odpowiedzi nie jest uzasadniony. Zauważyć przy tym należy, iż stosownie do § 14 ust. 1 pkt 4, protokół powinien zawierać pytania zadane nauczycielowi w czasie rozmowy kwalifikacyjnej oraz informację o udzielonych przez nauczyciela odpowiedziach, a nie treści udzielonych odpowiedzi.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła D.K., zaskarżając go w całości zarzuciła mu naruszenie prawa procesowego tj.
1) art.77 kpa w zw. z art. 80 kpa polegający na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności braku oceny prawidłowości skarżonej decyzji w kontekście: braku wskazania zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i w decyzji ją poprzedzającej szczegółowych ustaleń komisji kwalifikacyjnej, ze wskazaniem poszczególnych ocen punktowych i przesłanek takiej oceny braku należytego umotywowania stwierdzenia komisji kwalifikacyjnej o niespełnieniu przez skarżącą wymagań niezbędnych do uzyskania stopnia awansu zawodowego oraz nieprawidłowym dokumentowaniu przebiegu pracy komisji kwalifikacyjnej, polegającym na pominięciu w protokole sporządzonym na podstawie § 14 cytowanego rozporządzenia treści odpowiedzi udzielanych przez nauczyciela ubiegającego się o stopień awansu zawodowego.
Ponadto zarzucono Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego tj.
1) 9b ust. 1 Karty Nauczyciela w związku z § 13 i § 14 Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli polegające na uznaniu, iż skarżąca nie spełnia wymogów niezbędnych do uzyskania stopnia awansu zawodowego.
W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że analizując protokół z pracy komisji oczywistym jest, iż nie zawiera on pełnej treści udzielanych przez skarżącą odpowiedzi. Już z porównania pytania pierwszego i odpowiedzi na to pytanie wynika, iż brakuje w niej całego szeregu faktów, a jeżeli to była tylko taka odpowiedź, to zapis jej treści powinien zawierać informację, iż nauczycielka nie chce, bądź nie umie odpowiedzieć na pytania. Biorąc pod uwagę treść pytania (ilość dyplomantów, w jakich klasach nauczycielka ma uczniów) oczywistym jest, iż odpowiedź na takie pytanie musiała być udzielona, ale nie znalazło to odbicia w protokole.
Co więcej, w niektórych przypadkach informacja o treści odpowiedzi w ogóle nie jest umieszczona w protokole, vide pytanie o ocenę materiałów dydaktycznych i metodę Suzuki: dwu-krotnie zapisano: "pani wyraziła swoje zdanie". Analogiczny zarzut można podnieść również w przypadku pytania o opracowanie wymagań programowych jako pracy zbiorowej i wkład własny skarżącej. W tym przypadku protokół nie zawiera w ogóle treści odpowiedzi, ale jedynie jej ocenę: " bardzo ogólnikowa- komisja nie usłyszała konkretnej odpowiedzi". W zasadzie zastrzeżenia do jakości sporządzenia protokołu jako faktycznie odzwierciedlającego udzielane przez nauczycielkę odpowiedzi odnoszą się mniej lub bardziej do każdego pytania. Powyższe uchybienie ma szczególnie istotne znaczenie dla oceny prawidłowości skarżonej decyzji. Protokół z prac komisji jest jedynym dokumentem pozwalającym na kontrolę słuszności stanowiska komisji.
Niezasadna jest zaprezentowana w skarżonej decyzji teza, iż organ administracji nie ma uprawnień do kontroli zasadności oceny komisji kwalifikacyjnej. Teza taka oznaczałaby, iż możliwości kwestionowania przez nauczyciela ubiegającego się o nadanie wyższego stopnia awansu zawodowego byłaby czysto fikcyjna.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżony nią wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odpowiada prawu.
W myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.
W postępowaniu kasacyjnym zakres badania legalności orzeczenia Sądu I instancji, poza braną z urzędu pod rozwagę nieważnością postępowania, wyznacza, wynikająca z art. 183 § 1 Ppsa., zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej.
Związanie granicami skargi kasacyjnej na podstawie art. 183 § 1 Ppsa nie pozwala Sądowi na poprawianie skargi kasacyjnej. Nie jest bowiem dopuszczalne ani konkretyzowanie, uściślanie, korygowanie skargi kasacyjnej, ani wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków (por. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2006 r. sygn. akt II FSK 1401/05, Lex nr 262797). Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone.
Sąd nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2013r. II GSK 2321/11 LEX nr 1296047). Przypomnienie zasad dotyczących redakcji skargi kasacyjnej jest o tyle istotne, że skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie nie do końca odpowiada wymogom formalnym.
Zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej obejmowały obydwie podstawy wskazane w art. 174 Ppsa., w pierwszej więc kolejności należało ustosunkować się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2).
Autor skargi kasacyjnej w ramach tej podstawy kasacyjnej zarzucił naruszenie przez Sąd I instancji art. 77 Kpa i art. 80 Kpa. W uzasadnieniu stwierdził, że naruszenie w/wym. przepisów upatruje w braku oceny zaskarżonej decyzji w kontekście wskazanych nieprawidłowości w postępowaniu przed komisją kwalifikacyjną.
Na wstępie należy przypomnieć, że art. 77 i art. 80 Kpa dotyczą postępowania dowodowego przed organami administracji publicznej. Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami innej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd I instancji dokonując nieprawidłowej oceny zaskarżonej decyzji mógłby naruszyć art. 77 i art. 80 Kpa wyłącznie w powiązaniu z właściwymi przepisami regulującymi procedurę sądowoadministracyjną np. art. 134 Ppsa, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt.1 lit. c Ppsa. Nie mógł natomiast naruszyć tylko art. 77 i art. 80 Kpa, które w swoim postępowaniu stosuje jedynie posiłkowo. Także uzasadnienie skargi kasacyjnej dotyczy wad postępowania administracyjnego, podczas gdy ten środek zaskarżenia służy podważeniu wyroku Sądu.
Brak elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej uniemożliwia rozpoznanie sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2013r.I FSK 137/13 LEX nr 1296444).
Oparcie skargi kasacyjnej w ramach jej podstawy określonej w art. 174 pkt. 2 Ppsa na zarzutach naruszenia art. 77 i art. 80 Kpa, nie pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na zweryfikowanie zaskarżonego wyroku w zakresie, którego dotyczą nieprawidłowo postawione zarzuty procesowe.
Brak skutecznego podważenia w skardze kasacyjnej ustaleń faktycznych sprawy, na których został oparty zaskarżony wyrok powoduje, że również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 9b ust.1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982r. Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2003r. Nr. 118, poz. 1112 ze zm.) w zw. z § 13 i § 14 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz. U. Nr. 260, poz. 2593 ze zm.), jest niezasadny.
Zgodnie z art. 9b ust. 1 pkt. 3 Karty Nauczyciela 9b ust. 1 pkt. 3 warunkiem nadania nauczycielowi kolejnego stopnia awansu zawodowego jest spełnienie wymagań kwalifikacyjnych, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 i 3, odbycie stażu, z zastrzeżeniem art. 9e ust. 1-3, zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego nauczyciela, o której mowa w art. 9c ust. 6 oraz w przypadku nauczyciela mianowanego - uzyskanie akceptacji komisji kwalifikacyjnej po dokonaniu analizy dorobku zawodowego nauczyciela i przeprowadzonej rozmowie.
W niniejszej sprawie nie zostało zakwestionowane, że skarżąca nie uzyskała akceptacji komisji kwalifikacyjnej. Oznacza to, że nie spełniła warunku koniecznego do uzyskania kolejnego stopnia awansu zawodowego. W wyroku z dnia 4 lipca 2013r. I FSK 1092/12 LEX nr 1372071 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, zgodnie z którym nie ma możliwości skutecznego powoływania się na zarzut wadliwego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy nie zakwestionowano równocześnie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie. Jest to konsekwencją faktu, że błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości.
Niezależnie od powyższego celowe wydaje się wyjaśnienie, że sąd administracyjny nie jest władny oceniać merytorycznej pracy komisji kwalifikacyjnej powołanej do przeprowadzenia rozmowy kwalifikującej nauczyciela na dany stopień awansu zawodowego. Sąd nie ma takiego upoważnienia, aby w ramach oceny zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem wypowiadać się w tej kwestii, nie posiada też w tym zakresie niezbędnej wiedzy merytorycznej. Kontrola Sądu może więc sprowadzać się jedynie do oceny prac komisji pod względem zgodności z przepisami, które regulują przebieg pracy tejże komisji - w sprawie niniejszej są to przepisy powołanego rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli.
Powołane w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące § 13 i § 14 rozporządzenia z dnia 1 grudnia 2004r. są także bezzasadne. Skarga kasacyjna nie zawiera żadnego uzasadnienia odnośnie zarzutu naruszenia zaskarżonym wyrokiem § 13 rozporządzenia. Natomiast wobec nieskutecznej próby podważenia stanu faktycznego sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany jest ustaleniami przyjętymi przez Sąd I instancji odnośnie protokołu z posiedzenia komisji kwalifikacyjnej. Wynika z nich, że protokół został sporządzony zgodnie z powołanym § 14 rozporządzenia.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Ppsa orzekł jak w sentencji.