Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 4 października 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 894/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] czerwca 2018 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji przyznającej świadczenie wychowawcze.
W skardze kasacyjnej od powołanego wyroku pełnomocnik skarżącej zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które to uchybiena miały wpływ na oddalenie skargi, tj.:
- - art. 156 § 1 pkt 2 kpa, przez nieuwzględnienie zarzutu rażącego naruszenia prawa w decyzji Burmistrza [...] z [...] września 2016 r.,
- - art 157 § 2 kpa, przez przyjęcie, że nie zachodzą przesłanki do rozpoznania skargi z urzędu.
W skardze kasacyjnej zarzucono również naruszenie prawa materialnego w decyzji Burmistrza [...] z [...] września 2016 r., tj. art. 2 pkt 16 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. z 2016 r. poz. 214), przez błędną jego interpretację.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację mającą przemawiać za uchyleniem zaskarżonego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, ze zm., – dalej ppsa), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne.
W sprawie nie jest kwestionowane, że skarżąca nie ma interesu prawnego w rozumieniu art. 28 kpa, w postępowaniu zakończonym decyzją Burmistrza [...] z [...] września 2016 r., nr [...], przyznającej [...] świadczenie wychowawcze na syna [...]. Skarżąca nie wskazała bowiem ani na swoje prawa ani na swój obowiązek, które miałyby być kształtowane powołaną decyzją z [...] września 2016 r. Nawet bowiem w skardze kasacyjnej przyznano, że jeżeli skarżąca nie może być uznana za stronę w sprawie stwierdzenia nieważności powołanej decyzji z [...] września 2016 r., to sprawa stwierdzenia nieważności powinna być objęta postępowaniem z urzędu.
W związku z powyższym zarzut kasacyjny naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 kpa nie mógł być uwzględniony, skoro nie doszło do merytorycznego rozpatrzenia sprawy stwierdzenia nieważności powołanej wyżej decyzji z [...] września 2016 r. Z tych samych względów nie jest zasadny zarzut kasacyjny naruszenia art. 2 pkt 16 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci.
Natomiast zarzut kasacyjny naruszenia art. 157 § 2 kpa nie mógł być uwzględniony, ponieważ zaskarżony w niniejszej sprawie wyrok Sądu I instancji dotyczy wyłącznie oceny zgodności z prawem postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. wydanego w sprawie z wniosku skarżącej. Dopuszczalność wszczęcia postępowania nieważnościowego z urzędu wobec decyzji Burmistrza [...] z [...] września 2016 r., nr [...], stanowi odrębną sprawę, niepodlegającą ocenie w niniejszym postępowaniu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 193 zdanie drugie ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.