Uzasadnienie
Wyrokiem z 18 czerwca 2015 r., sygn. akt IV SAB/Po 50/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie ze skargi R. S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. w sprawie o nr [...] oddalił skargę.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Decyzją z [...] listopada 2014 r. nr [...] Prezydent Miasta L. przyznał R. S. od [...] września 2014 r. do [...] października 2017 r. zasiłek stały dla osoby samotnie gospodarującej w wysokości 423,96 zł miesięcznie oraz składkę na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości 9% przyznanego świadczenia. Jednocześnie organ wskazał, że wypłata zasiłku stałego nastąpi po otrzymaniu środków finansowych na realizację zadań zleconych.
Decyzją z [...] lutego 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję organu I instancji w zakresie drugiego zdania punktu 2, w brzmieniu "wypłata zasiłku stałego nastąpi po otrzymaniu środków finansowych na realizację zadań zleconych" i w tym zakresie umorzyło postępowanie organu I instancji oraz utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy w pozostałym zakresie.
Skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez SKO w przedmiocie rozpatrzenia odwołania złożył skarżący podnosząc, że jego zdaniem decyzji organu I instancji winien zostać nadany rygor natychmiastowej wykonalności zgodnie z art. 108 k.p.a., zaś sprawa nie jest skomplikowana i nie wymagała specjalnych wyjaśnień.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Pismem z dnia 13 sierpnia 2015 r. zatytułowanym "Skarga kasacyjna skarżącego" pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi – WSA w Poznaniu w innym składzie.
W zarzutach skargi wskazano na naruszenie art. 174 pkt 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez niewłaściwe zastosowanie oraz błędną wykładnię. W motywach skargi kasacyjnej, nie zgadzając się z wyrokiem Sądu I instancji, skarżący podkreślił, że w sprawie chodziło i w dalszym ciągu chodzi o przewlekłość prowadzonego postępowania przez organ II instancji a nie bezczynność organu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.
W wyniku wstępnego badania złożonej przez pełnomocnika R. S. skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny dostrzegł, że nie spełnia ona wszystkich wymagań z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. dalej: P.p.s.a.).
Art. 176 P.p.s.a. określa wymagania formalne, jakim powinna odpowiadać skarga kasacyjna, przy czym wymagania te są dwojakiego rodzaju – wymogi przewidziane dla każdego pisma w postępowaniu sądowym (art. 46, art. 47, art. 215 § 1 P.p.s.a.) oraz szczególne dla skargi kasacyjnej, wyraźnie określone w art. 176 P.p.s.a. (oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazanie zakresu zaskarżenia tego orzeczenia - w całości lub w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany). Należy podkreślić, że powyższe wymogi skargi kasacyjnej, za wyjątkiem przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, mogą ulec konwalidacji w trybie określonym w art. 49 § 1 w zw. z art. 176 P.p.s.a. poprzez wezwanie pełnomocnika do uzupełnienia skargi kasacyjnej w podanym zakresie.
Niewskazanie jednakże podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia, przez co należy rozumieć przytoczenie konkretnych, naruszonych zaskarżonym orzeczeniem przepisów ze wskazaniem sposobu ich naruszenia (art. 174 P.p.s.a.), powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej (por. np. postanowienie NSA z 8 marca 2004 r., FSK 41/04, ONSAiWSA 2004/1/9). Tak restrykcyjna wykładnia art. 176 P.p.s.a. ma ścisły związek z tzw. przymusem adwokackim, o którym mowa w art. 175 P.p.s.a., tj. wymogiem sporządzenia ww. środka odwoławczego przez profesjonalistę, mającego w założeniu prawodawcy zapewnić właściwą formę i poziom merytoryczny tegoż sformalizowanego pisma procesowego. Jest również ściśle związana z granicami orzekania Sądu odwoławczego, który rozstrzyga tylko w ramach wniosków i zarzutów strony skarżącej nie będąc uprawnionym do formułowania zarzutów pod adresem zaskarżonego orzeczenia niejako za stronę (art. 183 § 1 P.p.s.a.; por. postanowienie NSA z 25 lutego 2015 r., I FZ 45/15).
W niniejszym przypadku skarga kasacyjna wniesiona 17 sierpnia 2015 r. /data wpływu skargi do sądu/ nie zawierała przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Skarżący kasacyjnie nie przywołał żadnego przepisu naruszonego zaskarżonym orzeczeniem. Wskazany w skardze art. 174 P.p.s.a. nie może być samodzielną podstawą skargi kasacyjnej, ponieważ przepis ten w istocie nie zawiera samodzielnej treści normatywnej.
Należy podkreślić, że art. 176 P.p.s.a. nie został zakwestionowany przez Trybunał Konstytucyjny w odniesieniu do wymogu konstrukcyjnego przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (wyrok TK z dnia 8 kwietnia 2014 r. SK 22/11). Brak ten nie może ulec konwalidacji w trybie określonym w art. 49 § 1 w zw. z art. 176 P.p.s.a., poprzez wezwanie strony do uzupełnienia skargi kasacyjnej w podanym zakresie.
Z tych też względów należy uznać, że skarga kasacyjna wniesiona przez stronę skarżącą w przedmiotowej sprawie nie spełnia przesłanek z art. 174 i art. 176 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i stosownie do art. 178 w związku z art. 193 powołanej ustawy należało orzec jak w sentencji niniejszego postanowienia.