Uzasadnienie
I OSK 2875/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 września 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 568/17 oddalił skargę S. N. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej. W uzasadnieniu wskazano na następujący stan faktyczny i prawny sprawy:
Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. Komendant Miejski Policji w [...] działając na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1782), po dokonaniu analizy i oceny całokształtu okoliczności i materiału dowodowego w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym przeciwko Kom. S. N. – specjaliście Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego Komendy Miejskiej Policji w [...] p.o. specjalisty Referatu ds. Wykroczeń Wydziału Prewencji Komendy Miejskiej Policji w [...] obwinionemu o to, że w dniu [...] listopada 2016 r. pomijając drogę służbową i składając pisemny "Meldunek" zaadresowany do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o tym, że nakazuje mu się prowadzenie czynności wyjaśniających [...] niezgodnie z wytycznymi, poleceniem tego Komendanta i wolą autora pisma stanowiącego podstawę wskazanych czynności, działał niezgodnie z § 4 ust. 6 pkt 1 i 2 Zarządzenia Nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji (Dz.Urz.KGP poz. 99 ze zm.), naruszając w ten sposób dyscyplinę służbową i dopuszczając się tym samym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, uznał ww. funkcjonariusza winnym popełnienia zarzucanego mu czynu i wymierzył karę dyscyplinarną nagany.
Uzasadniając wydane orzeczenie organ pierwszej instancji wskazał, że podstawę faktyczną wszczęcia przeciwko ww. funkcjonariuszowi postępowania dyscyplinarnego stanowiły materiały z przeprowadzonych czynności w związku ze zdarzeniem, które miało miejsce dnia [...].11.2016 r., ok. godz. 10.30., kiedy do pomieszczenia służbowego zajmowanego przez Kierownika mł. asp. A. S. wszedł pełniący służbę w podległym mu Referacie ds. Wykroczeń kom. S. N., który oznajmił, że wypisał się służbowo do KWP [...]. Zapytany, czy o wyjeździe poinformował wyższych przełożonych, policjant oświadczył, że nikogo nie powiadamiał, gdyż pomija drogę służbową w sprawie, w której się udaje. O powyższym mł. asp. A. S. powiadomił swojego przełożonego podkom. Z. K. W toku podjętych czynności procesowych ustalono, że S. N. w dniu [...].11.2016 r. o godz.10.20 odnotował w "Ewidencji wyjść w godzinach służbowych" prowadzonej w Wydziale Prewencji KMP w [...] fakt swego udania się do KWP w [...]. Swój powrót odnotował o godz. 14.50. Ustosunkowując się w piśmie z dnia [...].11.2016 r. skierowanym do Naczelnika Wydziału Prewencji KMP w [...] oświadczył, że ""na tą chwilę" nie może wyjaśnić powodu pobytu w KWP w [...]. Zostało to określone w "Meldunku" złożonym do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] i w tym zakresie do adresata należy zwrócić się o informację". Na potwierdzenie faktu swojego pobytu w KWP policjant załączył kserokopię złożonego meldunku (zakrywając jego treść), którego odbiór został potwierdzony w sekretariacie KWP w [...]. Fakt wizyty funkcjonariusza i złożenie meldunku zostały potwierdzone przez Naczelnika Wydziału Komunikacji Społecznej KWP w [...]. Zachowanie kom. S. N. ocenione zostało jako nieprawidłowe wyczerpujące znamiona przewinienia dyscyplinarnego, bowiem składając "Meldunek" bezpośrednio do KWP w [...] z pominięciem KMP w [...] funkcjonariusz naruszył dyscyplinę służbową pomijając drogę służbową. Pomijając w drodze służbowej KMP w [...] funkcjonariusz działał nie tylko świadomie wbrew przepisom zarządzenia nr 30 KGP z dnia 16 grudnia 2013 r., ale również w sposób zawiniony. Kwestię odpowiedzialności dyscyplinarnej policjanta za naruszenie dyscypliny służbowej reguluje rozdział 10 ustawy o Policji. Policjant w ramach wykonywanych czynności służbowych jest zobowiązany do zachowania drogi służbowej. Złożenie wyższemu przełożonemu "Meldunku" o nieprawidłowym zdaniem obwinionego rozpatrzeniu w KMP w [...] pisma M. S., z pominięciem KMP w [...] w drodze służbowej stanowi, iż czynność służbowa wykonana została przez kom. S. N. w sposób nieprawidłowy. Kolejnym wyższym przełożonym nad Zastępcą Komendanta Miejskiego Policji w [...] jest Komendant Miejski Policji w [...], do którego z "Meldunkiem" swym winien zwrócić się kom. S. N. W reasumpcji organ uznał, że kara nagany będzie karą współmierną do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego. Organ miał przy tym na uwadze dotychczasową nienaganną służbę funkcjonariusza, jego niekaralność oraz pozytywną opinię służbową.
W następstwie odwołania wniesionego przez S. N. Komendant Wojewódzki Policji w [...] orzeczeniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. utrzymał w mocy zakwestionowane orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji.
W uzasadnieniu wydanego orzeczenia organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne dokonane w toku postępowania prowadzonego przed organem pierwszej instancji. Dokonując z kolei oceny zachowania S. N. organ odwoławczy wskazał, że składając "Meldunek" bezpośrednio do KWP w [...] z pominięciem KMP w [...] naruszył dyscyplinę służbową, gdyż policjant pominąć drogę służbową może jedynie w wyjątkowych sytuacjach, a niniejsza do takich nie należy. W trakcie prowadzonego postępowania dyscyplinarnego przesłuchano świadków, obwinionego, zapoznano go z aktami postępowania, wydano postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych. Obwinionemu doręczono orzeczenie.
Organ odwoławczy nie uznał argumentacji obwinionego podniesionej w odwołaniu. Obwiniony wskazywał bowiem, że nie można przypisać mu winy, gdyż jego działanie było nakierowane wyłącznie działaniem prawnym mającym na uwadze dobre imię Policji. Podniósł, iż nie musiałby sporządzać przedmiotowego meldunku, gdyby w KMP w [...] nie dochodziło do skandalicznych przykładów łamania prawa. W reasumpcji organ odwoławczy uwzględniwszy dyrektywy wymiaru kary podzielił stanowisko organu pierwszej instancji co do zawinionego charakteru naruszenia dyscypliny służbowej przez ww., jak i co do wymiaru kary orzeczonej za przypisany obwinionemu czyn.
W skardze na ww. orzeczenie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S. N. wniósł o uchylenie orzeczeń obu instancji podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, 77, 78, 80 i 107 k.p.a. W uzasadnieniu skargi opisał szczegółowo stan faktyczny i bardzo szczegółowo uzasadnił wskazane zarzuty.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego wcześniejszego stanowiska.
Na rozprawie w dniu [...] września 2017 r. skarżący uzupełnił skargę o dodatkowe argumenty przemawiające w jego ocenie za zasadnością wywiedzenia skargi i podtrzymał wniosek o uchylenie orzeczeń oraz wniósł o zasądzenie kosztów w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał skargę za nieuzasadnioną.
Sąd I instancji przypomniał, że zgodnie z art. 135g ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz.U z 2016r. 1782, zwanej dalej ustawą) przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego (ust. 2). Przewinienie dyscyplinarne może polegać zarówno na naruszeniu dyscypliny służbowej, jak i na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Popełnienie przewinienia dyscyplinarnego można zarzucić jedynie funkcjonariuszowi pozostającemu na służbie. W przedmiotowej sprawie skarżący został obwiniony o to, że w dniu [...].11.2016 r. pominął drogę służbową i złożył pisemny "meldunek" zaadresowany do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], o tym że nakazuje mu się prowadzenie czynności wyjaśniających niezgodnie z wytycznymi Komendanta Wojewódzkiego. Zgodnie natomiast z art. 132 ust. 1 ustawy, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (ust. 2). Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności m.in. zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy, niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa (art. 132 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy).
Zgodnie zaś z zarządzeniem nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji (Dz.Urz.KGP.2013.99) droga służbowa to sposób załatwiania spraw służbowych, polegający na przekazywaniu informacji i dokumentów albo rzeczy przez podwładnych za pośrednictwem wszystkich kolejnych przełożonych aż do tego, który jest uprawniony do rozstrzygnięcia sprawy, jak również przekazywanie rozkazów, poleceń lub wytycznych od przełożonego uprawnionego do ich wydania, przez kolejnych niższych przełożonych do podwładnego (§ 1 pkt 5). W myśl § 4 ust. 1 zarządzenia policjanci i pracownicy Policji są obowiązani do zachowania drogi służbowej. Uzyskane przez pełniącego służbę policjanta lub świadczącego pracę pracownika Policji informacje, mogące w jego ocenie świadczyć o popełnieniu przez innego policjanta lub pracownika Policji przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego lub przestępstwa skarbowego, niezwłocznie przekazuje się bezpośredniemu przełożonemu. Policjant lub pracownik, który uzyska takie informacje może – pomijając drogę służbową – przekazać je wyższemu przełożonemu lub kierownikowi jednostki organizacyjnej będącemu organem Policji, albo innemu nadrzędnemu organowi Policji lub komórce organizacyjnej Biura Spraw Wewnętrznych komendy Głównej Policji, zwanego dalej "BSW KGP" (§ 4 ust. 2 zarządzenia).
Drogę służbową można pominąć – 1. Przekazując odpowiednio kolejnemu wyższemu przełożonemu informacje o: a) naruszeniu przez bezpośrednio przełożonego dyscypliny służbowej, dyscypliny finansów publicznych albo o nieprzestrzeganiu przez niego zasad etyki zawodowej; b) innych spraw, niż wymienione w lit. a, w wypadkach niecierpiących zwłoki, o czym jednak, należy niezwłocznie poinformować pominiętego przełożonego;
- Przekazując BSW KGP inne spostrzeżenia, niż informacje określone w ust. 2, dotyczące spraw z zakresu właściwości rzeczowej tego biura. Żadnego z zacytowanych przepisów nie można odnieść do przypadku dotyczącego skarżącego.
Tak więc WSA w Poznaniu uznał, że w świetle ww. przepisów jako zgodne z prawem należy ocenić stanowisko organu odwoławczego, ustalające, iż czyn skarżącego stanowił zawinione niedopełnienie obowiązków wynikających z przepisów prawa, albowiem staż w służbie uzasadnia oczekiwanie profesjonalnej realizacji nałożonych na niego obowiązków zaś brak ich prawidłowej realizacji stanowi o możliwości popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i godzenia się na to. Nadto jak słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, Policja posiada hierarchiczną strukturę funkcjonowania, co oznacza wewnętrzny stan zorganizowania w systemie podporządkowania. Wyrazem dyscyplinowania jest świadome wykonywanie poleceń i rozkazów, przestrzeganie przepisów i zasad służbowych.
Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że skarżący pominął drogę służbową w złożeniu meldunku organowi wyższego stopnia, zamiast Komendantowi Miejskiemu Policji w [...] przekazał meldunek Komendantowi Wojewódzkiemu w [...]. Zresztą sam skarżący nie zaprzecza, że pominął drogę służbową w złożeniu meldunku, wręcz wskazał, że zrobił to świadomie godząc się tym samym ze skutkami takiego przewinienia. Skarżący uważał za słuszne poinformowanie Komendanta Wojewódzkiego o nieprawidłowościach jakie mają miejsce w Komendzie Miejskiej Policji w [...].
Prawidłowo organy nie zastosowały przepisów art. 134h ust. 3 pkt 1, 2 i 4 ustawy o Policji, w sytuacji wymierzenia najniższej kary określonej w zawartym w tym przepisie katalogu kar dyscyplinarnych, poprzez odniesienie się do dotychczasowej nienagannej służby funkcjonariusza.
Nadto z uzasadnień organów, szczegółowo odnoszących się do stanu faktycznego, właściwie ocenionego pod względem prawnym, wynika z jakich przyczyn organy nie zastosowały art. 135j ust. 5 ustawy, co w świetle przepisów mających w sprawie zastosowanie, nie budzi zastrzeżeń Sądu.
Sąd I instancji nie dopatrzył się też naruszenia przepisów postępowania, co mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy i w tym zakresie zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów art. 7, 77, 78, 80, 107 § 3 k.p.a. należało również uznać za bezzasadny. Tym bardziej, że postępowanie dowodowe w stosunku do funkcjonariusza policji zostało uregulowane i jest prowadzone w myśl przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji.
W dniu 30 października 2017 r. skargę kasacyjną na powyższy wyrok wniósł S. N. wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił on Sądowi I instancji:
• naruszenie prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie:
- § 4 ust. 2 Zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16.12.2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji, polegające na braku zastosowania naruszonego przepisu w sprawie skarżącego, mimo istnienia ku temu normatywnych podstaw;
- § 4 ust. 6 pkt 1lit. a ww. Zarządzenia, polegające na braku zastosowania naruszonego przepisu w sprawie skarżącego, mimo istnienia ku temu podstaw normatywnych;
• naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a mianowicie:
- art.135e ustawy o Policji w zw. z: jej art.135f pkt 7 i art.135 l, polegające na braku przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez skarżącego, niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, bezpodstawnie oddalonych w postępowaniu dyscyplinarnym;
- art. 135g ustawy o Policji, polegające na braku uwzględnienia okoliczności przemawiających na korzyść obwinionego;
- art. 135j ustawy o Policji, polegające na ukaraniu skarżącego karą dyscyplinarną, mimo braku ku temu podstaw prawnych i faktycznych;
a nadto - w razie nieuwzględnienia powyższych zarzutów:
- art. 135J ust. 5 ustawy o Policji, polegające na braku rozważenia możliwości odstąpienia od ukarania skarżącego z uwagi na ziszczenie się przesłanek opisanych w naruszonym przepisie.
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.
Naczelny Sąd Administracyjny zaważył co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną, związany jest jej granicami. Z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zachodzi, stąd NSA rozpoznał skargę kasacyjną w jej granicach.
Skarga jest niezasadna.
Na wstępie podnieść należy, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U z 2017 r., poz. 2067 ze zm., dalej: u.p.), Policja jest formacją o charakterze zmilitaryzowanym, a zatem zbudowaną na zasadzie hierarchiczności w taki sposób, aby mogła ona sprawnie wykonywać powierzone jej w art. 1 ust. 2 u.p. zadania.
Zmilitaryzowanie i zhierarchizowanie policji powoduje, że stosunek służbowy funkcjonariusza Policji charakteryzuje się szczególnego charakteru podległością. Osoba wstępująca do służby przyjmuje na siebie szereg obowiązków związanych z wykonywaniem zadań słuzbowych. W zamian otrzymuje gwarancję stabilności zatrudnienia i liczne uprawnienia związane ze służbą. Trybunał Konstytucyjny, w wyroku z dnia 10 kwietnia 2002 r., sygn. akt K 26/00, zauważył, że "nie można również zapominać o tym, że przez działania funkcjonariuszy publicznych kształtuje się obraz państwa i autorytet jego organów. Wdrażanie mechanizmów demokratycznych (brak jakichkolwiek ograniczeń w prawie zrzeszania się), z drugiej strony skutkuje utratą zaufania społecznego do funkcjonariuszy publicznych, znajdujących się w niejednoznacznej sytuacji. Negatywnym ocenom sprzyja kryzys moralny sfery publicznej, co znajduje odzwierciedlenie w wynikach licznych badań opinii społecznej". Ograniczenia i zakazy wynikające z treści stosunku służbowego są ważne dla jakości funkcjonowania Policji, a co za tym idzie - postrzegania państwa przez obywateli. Dlatego też przepisy pragmatyki służbowej, dotyczące ograniczeń w zakresie działalności funkcjonariuszy, powinny być ściśle przestrzegane zarówno przez samych funkcjonariuszy, jak i organy administracji publicznej".
Przypomnieć także należy, że każda osoba wstępująca do służby w Policji, składając ślubowanie wedle roty ustalonej w art. 27 ustawy o Policji, zobowiązuje się m.in. do tego, by "przestrzegać dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych". Policjant zobowiązuje się zatem do:
• przestrzegania szczególnej dyscypliny służbowej
• wykonywania rozkazów i poleceń przełożonych.
Zobowiązanie to nie jest tylko deklaracją, ale oznacza, że "policjant zobowiązany jest dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania" (wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 664/06). Funkcjonariusz Policji ma zatem obowiązek dochowania wierności deklaracjom, które złożył składając ślubowanie. Dotyczy to szczególnie wykonywania poleceń przełożonych. Podnieść również należy, że tylko w sytuacji określonej w art. 58 ust. 2 u.o.p., a więc, gdy wykonanie rozkazu lub polecenia wiązałoby się z popełnieniem przestępstwa, policjant ma obowiązek odmówić ich wykonania, a o odmowie drogą służbową powinni być powiadomienie przełożeni. Stąd też w zarządzeniu nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. (Dz.Urz. KGP z 2013 r., poz. 99, dalej: zarządzenie) określono w § 4 zasadę zachowania przez funkcjonariuszy, jak i pracowników cywilnych policji drogi służbowej. Od zasady tej przewidziano dokładnie określone wyjątki zawarte w § 4 ust. 2 zarządzenia (informacje o popełnieniu przez funkcjonariusza lub pracownika cywilnego przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego lub przestępstwa skarbowego) oraz § 4 ust. 6 zarządzenia (naruszenie przez bezpośredniego przełożonego dyscypliny służbowej, dyscypliny finansów publicznych albo zasad etyki zawodowej, w innych sprawach jeżeli mają charakter pilny, oraz sprawa znajdujących się w kompetencji Biura Sprawa Wewnętrznych KGP). Wyjątki od zasady zachowania drogi służbowej powinny być interpretowane w sposób ścisły, ponieważ rozszerzająca wykładnia § 4 ust. 2 i 6 zarządzenia w istocie doprowadziłaby do rozchwiania hierarchicznej struktury policji, co w oczywisty sposób utrudniłoby, a nawet udaremniło wykonywanie zadań przez tę służbę mundurową.
Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy zarzuty dotyczące błędnej wykładni § 4 ust. 2 i 6 pkt 1 lit. a zarządzenia przez WSA w Poznaniu należy uznać za całkowicie niezasadne. Wskazać bowiem należy, że w świetle treści znajdującego się na karcie 17 akt postępowania dyscyplinarnego meldunku skarżącego z dnia [...]listopada 2016 r., który skarżący z pominięciem drogi służbowej złożył Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w [...] wynika, że dotyczy on spraw związanych z wykonywaniem poleceń służbowych przez funkcjonariuszy jednostki, w której S. N. pełni służbę. Nie mieści się ona zatem w dyspozycji § 4 ust. 2 i 6 pkt 1 lit. a zarządzenia wskazującego na okoliczności usprawiedliwiające pominięcie drogi służbowej.
Nieusprawiedliwione są również zarzuty dotyczące w istocie naruszenia przepisów postępowania, poprzez nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść obwinionego. W tym zakresie organy policji wskazały w obu orzeczeniach dyscyplinarnych na dowody określające stan i okoliczności sprawy. Wskazano również na okoliczności wskazujące na wymiar kary. Natomiast wbrew zarzutom skargi kasacyjnej przełożony dyscyplinarny w sytuacji, w której nie stosuje wobec policjanta dobrodziejstwa art. 135j u.p. poprzez odstąpienie od ukarania, nie musi tych okoliczności wykazywać w orzeczeniu, ponieważ fakt ukarania wskazuje, że brak było przesłanek pozwalających na odstąpienie od ukarania. Wskazanie w orzeczeniu dyscyplinarnym przesłanek uzasadniających wymiar kary oznacza, że przełożony dyscyplinarny nie uznał, że okoliczności sprawy pozwalają na zastosowanie art. 135j ust. 5 u.p., a ewentualne okoliczności przemawiające na korzyść obwinionego wpłynęły na wymiar kary.
Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.