Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 718/15, po rozpoznaniu skargi B. M. na uchwałę Zarządu Dzielnicy T. Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu zamiennego stwierdził, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa.
Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Zarząd Dzielnicy T. m.st. Warszawy uchwałą Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 41, poz. 361 ze zm.) oraz § 50 ust. 1 w związku z § 6 ust. 1 pkt 2 Statutu Dzielnicy T. stanowiącego załącznik Nr 10 do uchwały Rady m.st. Warszawy Nr LXX/2182/2010 z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z dnia 13 lutego 2010 r. Nr 32 poz. 453 oraz poz. 454), art. 17 ust. 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, Nr 23, poz. 136 i Nr 192, poz. 1381 oraz z 2008 r. Nr 54, poz. 326), § 5 ust. 1 pkt 2 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz.
Woj. Maz. z 2009 r. Nr 132, poz. 3937 z późn. zm.), odmówił zakwalifikowania i umieszczenia B. M., zamieszkałej przy ul. [...] w Warszawie, na liście osób oczekujących na najem lokalu zamiennego z tytułu realizacji inwestycji miejskiej.
W uzasadnieniu organ podał, że B. M. jest współwłaścicielką budynku usytuowanego przy ul. [...] w Warszawie, w którym zamieszkuje z matką A. K. W związku z wydaniem przez Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej B. M. złożyła wniosek o najem lokalu zamiennego z zasobów m.st. Warszawy.
Organ wskazał, że zgodnie z art. 17 ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, gdy decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nadano rygor natychmiastowej wykonalności i gdy decyzja ta dotyczy nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym, właściwy zarządca drogi, w niniejszej sprawie przedstawiciel Miasta Stołecznego Warszawy, jest obowiązany w terminie faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie, do wskazania lokalu zamiennego. W przypadku jednak, gdy faktyczne objęcie nieruchomości w posiadanie następuje po upływie 120 dni od dnia, w którym decyzja stała się prawomocna, zarządca drogi nie ma obowiązku wskazania lokalu zamiennego.
Organ podał, że przedmiotowa nieruchomość, pomimo upływu 120 dni od dnia, w którym decyzja stała się prawomocna, nie została objęta przez zarządcę drogi, co oznacza, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 17 ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Miasto Stołeczne Warszawa nie jest obowiązane wskazać lokalu zamiennego osobom zamieszkującym w budynku przy ul. [...] w Warszawie, bowiem w przedmiotowej sprawie nie ma również zastosowania § 5 ust. 1 pkt 2 uchwały Nr [...] Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, gdyż powyższy przepis odnosi się do osób zamieszkujących za zgodą właściciela w budynkach przeznaczonych do rozbiórki ze względu na planowane inwestycje miejskie i nie dotyczy właścicieli lub współwłaścicieli tych domów.
Na powyższą uchwałę B. M. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. Zarzuciła naruszenie art. 17 ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych przez jego niewłaściwe zastosowanie do stanu faktycznego sprawy oraz § 5 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 7 ust. 1 pkt 2 uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
W piśmie z dnia 12 grudnia 2013 r. skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z pisma Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] listopada 2013 r. znak [...] dla ustalenia, że organy m.st. Warszawy przyjmują interpretację przepisów uchwały Nr [...] Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy dyskryminującą skarżących, a tryb wewnętrznego nadzoru nad działalnością organów dzielnic przez Prezydenta został wyczerpany.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie w dniu 19 czerwca 2015 r. uwzględnił wnioski dowodowe strony skarżącej, i po rozpoznaniu skargi, na podstawie art. 147 § 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") stwierdził, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa.
W ocenie Sądu Zarząd Dzielnicy T. m.st. Warszawy dokonał błędnej wykładni i w konsekwencji niezasadnie nie zastosował w sprawie przepisu § 5 ust. 1 pkt 2 uchwały Nr [...] Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, co doprowadziło do nieuprawnionej odmowy zakwalifikowania i umieszczenia B. M. na liście osób oczekujących na najem lokalu zamiennego z tytułu realizacji inwestycji miejskiej.
Sąd wskazał, że organ trafnie uznał, iż brak jest podstaw wskazania lokalu zamiennego w nawiązaniu do postanowień ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, jednocześnie wskazując, że sytuacja, w jakiej wnioskodawcy znaleźli się wskutek wydania przez Prezydenta m.st. Warszawy decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie jest w istocie uregulowana w specustawie.
Sąd podkreślił, że wskutek decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. wywłaszczona została tylko część nieruchomości, której współwłaścicielką była skarżąca, i na której posadowiony był budynek z trzema lokalami mieszkalnymi. Wskutek wywłaszczenia pod drogę części nieruchomości, tj. działki ewidencyjnej nr 89/9 (0,0263 ha), na której posadowiona była tylko część budynku mieszkalnego, organ zezwolił na rozbiórkę budynku mieszkalnego na posesji przy ul. [...] w Warszawie. W związku z tym, że nieruchomość wraz z częścią budynku mieszkalnego nie została objęta w faktyczne posiadanie w terminie 120 dni od dnia, w którym decyzja z dnia 12 grudnia 2012 r. stała się ostateczna, wywłaszczone z nieruchomości osoby wraz z rodzinami nadal zamieszkiwały w tym budynku. Z chwilą objęcia nieruchomości, w tym tej części budynku, która znajdowała się na wywłaszczonej nieruchomości (działka ew. nr 89/9), w posiadanie przez zarządcę drogi, osoby te nie miały możliwości dalszego zamieszkiwania w zajmowanych lokalach mieszkalnych. Zgodnie z decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. dokonano bowiem rozbiórki całego budynku mieszkalnego na posesji przy ul. [...] w Warszawie.
W ocenie Sądu, z treści powołanego wyżej przepisu § 5 ust. 1 pkt 2 uchwały Nr [...] Rady m.st. Warszawy w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy nie wynika, aby nie mógł on znajdować zastosowania do właścicieli czy współwłaścicieli budynku, który wskutek decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przeznaczony został w całości do rozbiórki pomimo, że wywłaszczona została tylko część nieruchomości, na której ten budynek był posadowiony. Wskutek działania miasta stołecznego Warszawa, jako właściciela działki ewidencyjnej nr 89/9 od dnia, gdy decyzja stała się ostateczna, zarówno współwłaściciele lokali mieszkalnych w budynku przy ul. [...] w Warszawie, jak i pozostałe zamieszkałe z nimi osoby (członkowie rodziny, w tym dzieci) utracili wskutek rozbiórki budynku, miejsca zamieszkania. Sytuacja, w jakiej znalazły się te osoby jest wynikiem zarówno decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, jak i ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...], który przewiduje, iż jest to teren tras komunikacji samochodowej i nie jest na nim dopuszczalna zabudowa mieszkaniowa.
Biorąc pod uwagę, że zgodnie ze specustawą drogową dotychczasowym właścicielom odszkodowanie przysługuje za wywłaszczoną nieruchomość (tj. za działkę ewidencyjną nr 89/9), a miasto stołeczne Warszawa dotychczas nie nabyło na wniosek współwłaścicieli dawnej nieruchomości oznaczonej jako dz. ew. nr 89/3 pozostałej części tej nieruchomości, tj. obecnie działki ew. nr 89/8, która nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, w ocenie Sądu, przepis § 5 ust. 1 pkt 2 uchwały Nr [...] Rady m.st. Warszawy w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy znajdował w niniejszej sprawie zastosowanie.
Sąd wskazał, że ze sprawy wynika, że na skutek wywłaszczenia części dawnej działki ew. nr 89/3 (tj. dz. ew. nr 89/9) i braku niezwłocznego nabycia przez m.st. Warszawa pozostałej części tej nieruchomości (tj. dz. ew. nr 89/8), dawni współwłaściciele nie dysponowali środkami finansowymi, które pozwoliłyby im na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. Tym samym, nie było przeszkód do zakwalifikowania i umieszczenia B. M. na liście osób oczekujących na najem lokalu zamiennego z tytułu realizacji inwestycji miejskiej.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł Zarząd Dzielnicy T. m. st. Warszawy, zaskarżając wyrok w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, które to uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy poprzez:
- 1) przyjęcie przez Sąd I instancji, że w stanie faktycznym sprawy § 5 ust. 1 pkt 2 uchwały z dnia [...] lipca 2009 r. Nr [...] Rady m.st. Warszawy w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937 z pón. zm.), ma zastosowanie do właścicieli i współwłaścicieli budynku – skarżącej – który na podstawie decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nadano rygor natychmiastowej wykonalności, przeznaczony został do rozbiórki w trybie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 687) z pełnymi tego konsekwencjami wynikającymi z przepisu art. 17 ust. 4a tejże ustawy;
- 2) nieuprawnione zastosowanie rozszerzającej wykładni przepisu § 5 ust. 1 pkt 2 wskazanej wyżej uchwały abstrahując w istocie od faktycznej podstawy prawnej przedmiotu sprawy, jakim były przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, ingerując tym samym w racjonalność wykorzystania mieszkaniowego zasobu w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych członków wspólnoty samorządowej Miasta, w szczególności poprzez wynajmowanie lokali, w tym lokali socjalnych i lokali zamiennych - § 2 powołanej uchwały, prowadzi do podwojenia beneficjów z tytułu równoległego zastosowania wskazanej ustawy i przepisów uchwały rady m. st. Warszawy;
- 3) nieuzasadnioną wykładnię i ocenę treści powołanego § 5 ust. 1 pkt 2 uchwały wskutek przyjęcia, że z treści tego przepisu nie wynika, aby nie mógł on mieć zastosowania do właścicieli, czy współwłaścicieli budynku, abstrahującej od faktycznego stanu sprawy, tudzież rzeczywistej treści tego paragrafu wskazującego jednoznacznie osoby – najemców – zamieszkujących takie budynki (za zgodą właściciela) oraz podstawy prawnej, która w stanie faktycznym sprawy ma zastosowanie do skarżącej, tj. ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych i na podstawie której zabezpieczona została stosownym odszkodowaniem i możliwością dalszego zamieszkiwania w budynku przy ul. [...] do czasu zaspokojenia swoich potrzeb mieszkaniowych, które zostały zrealizowane.
W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m. in., że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie można wywnioskować, jakim przepisem ustawowym kierował się Sąd I instancji przyjmując pogląd w istocie nadający status najemcy właścicielom i współwłaścicielom budynku przeznaczonego do rozbiórki ze względu na planowane inwestycje miejskie i stosując rozszerzającą wykładnię przepisu § 5 ust. 1 pkt 2 wskazanej uchwały Rady m. st. Warszawy. Pogląd wyrażony przez Sąd jest zdaniem skarżącego organu całkowicie sprzeczny m. in. z art. 4 ust. 1 w zw. z art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i § 2 uchwały Rady m. st. Warszawy z dnia [...] lipca 2009 r.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną B. M., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o odrzucenie skargi kasacyjnej z uwagi na to, że skarga ta została wniesiona przez Urząd Dzielnicy T. – podmiot niebędący stroną postępowania w sprawie II SA/Wa 718/15 w myśl art. 32 p.p.s.a, w związku z czym jest to skarga kasacyjna niedopuszczalna; ewentualnie o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania w postępowaniu kasacyjnym, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu wskazano m. in., że wykluczenie z zakresu podmiotowego adresatów § 5 uchwały właścicieli i współwłaścicieli budynku należy uznać za nieuzasadnione. Wykładnia wyrażenia "osób zamieszkujących za zgodą właściciela" jako eliminującego z tego kręgu samych właścicieli stanowi w ocenie strony niezasadną i niezgodną przepisami ustawy próbę dyskryminującego zróżnicowania sytuacji prawnej osób znajdujących się w podobnych warunkach materialnych i mieszkaniowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy jej rozpoznaniu, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
W pierwszym rzędzie należy uznać za nietrafne stanowisko strony skarżącej, która domagała się odrzucenia skargi kasacyjnej z powodu określenia jako podmiotu wnoszącego skargę kasacyjną Urzędu Dzielnicy T., nie mającego podmiotowości umożliwiającej działanie w charakterze strony. Urząd dzielnicy istotnie stanowi jedynie strukturę służącą efektywnemu wykonywaniu zadań przez organ wykonawczy tej jednostki, lecz zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę, skarga kasacyjna została faktycznie wniesiona przez organ, którym jest Zarządu Dzielnicy T. Jego to bowiem uchwała była przedmiotem zaskarżenia do sądu I instancji. Ten też organ wniósł także odpowiedź na skargę do WSA w Warszawie. Dzielnica jest jednostką pomocniczą gminy. W skardze kasacyjnej jej autor powołał się na dotychczasowe (złożone przy odpowiedzi na skargę) pełnomocnictwo udzielone mu przez Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy do reprezentacji przed sądami administracyjnymi.
To Prezydent jest wyłącznie uprawniony do reprezentowania na zewnątrz Gminy, w skład której wchodzi jednostka pomocnicza, której organ wydał zaskarżoną do sądu administracyjnego uchwałę. Zatem uznać należało, że nieścisłe określenie strony wnoszącej skargę kasacyjną jako Urzędu Dzielnicy T. nie ma wpływu na dopuszczalność tej skargi w sprawie, w której to zarząd dzielnicy był stroną postępowania, a skargę kasacyjną wniósł należycie umocowany pełnomocnik.
Skarga kasacyjna opierała się na zarzutach błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przepisu §5 ust. 1 pkt 2 uchwały Nr [...] Rady m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937 ze zm.), zwanej dalej uchwałą. Przepis ten stanowi zaś, że postanowień § 4 (określającego wymogi bezdomności lub trudnych warunków mieszkaniowych oraz niskiego dochodu, którym powinny odpowiadać osoby ubiegające się o wynajem lokalu z mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy) nie stosuje się do osób zamieszkujących za zgodą właściciela w budynkach przeznaczonych do rozbiórki ze względu na planowane inwestycje miejskie.
Organ podnosił w toku postępowania, że regulacja art. 17 ust. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 687 ze zm.) zwanej dalej specustawą drogową, wyczerpuje całość obowiązków gminy związanych z rozbiórką zamieszkanego budynku w związku z realizacją inwestycji miejskiej. Przepis ten stanowi, że w przypadku, gdy decyzja, o której mowa w ust. 1 (decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej) dotyczy nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym albo budynkiem, w którym został wyodrębniony lokal mieszkalny, właściwy zarządca drogi jest obowiązany, w terminie faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie, do wskazania lokalu zamiennego, z zastrzeżeniem ust. 4a (w przypadku gdy faktyczne objęcie nieruchomości w posiadanie następuje po upływie 120 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna właściwy zarządca drogi nie ma obowiązku do wskazania lokalu zamiennego).
Powyższy przepis nakłada zatem na zarządcę drogi obowiązek zapewnienia lokalu zamiennego na ściśle określony okres, w przypadku przyśpieszonego tempa przejmowania nieruchomości pod budowę drogi, wykluczającego samodzielne zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych przez osobę, która traci możliwość zamieszkiwania w dotychczas zajmowanym lokalu. Przepis ten dotyczy nie tylko gminy, ale i innych podmiotów będących zarządcami dróg.
Realizacji opisanego w powyższym przepisie obowiązku przez Gminę Miasta Stołecznego Warszawy służy jednak wprost § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały, zgodnie z którym postanowień § 4 nie stosuje się do osób którym miasto na mocy ustawy zobowiązane jest zapewnić lokale zamienne.
W sytuacji, która wystąpiła w niniejszej sprawie art. 17 ust. 4 specustawy drogowej bezspornie nie znajdował zastosowania, gdyż objęcie nieruchomości w posiadanie przez zarządcę drogi nastąpiło po upływie określonego wyżej terminu.
Skoro jednak § 5 ust. 1 uchwały zawiera obok punktu 1 (zwalniającego od spełnienia wymogów z § 4 w sytuacji w której gmina ma ustawowy obowiązek zapewnienia lokalu) także i punkt 2 odnoszący się wprost do osób, które straciły możliwość zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wskutek rozbiórki spowodowanej inwestycją miejską, to uznać należy, że jest to regulacja odrębna, wynikająca z obciążającego gminę ustawowego obowiązku tworzenia warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej, niezwiązana z obowiązkiem z art.17 ust. 4 specustawy drogowej.
Sąd I instancji zobowiązany był zatem rozważyć trafność wykładni § 5 ust. 1 pkt 2 uchwały w takim zakresie, w jakim miała ona znaczenie dla rozstrzygnięcia dokonanego zaskarżoną uchwałą Zarządu Dzielnicy T. Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...]. Podstawą odmowy uwzględnienia wniosku skarżących było, zgodnie z uzasadnieniem tej uchwały, stwierdzenie, że § 5 ust. 1 pkt 2 uchwały nie dotyczy właścicieli (współwłaścicieli) budynku. Tej interpretacji słusznie nie zaakceptował sąd I instancji, choć jego argumentacja wymaga uzupełnienia.
Należy zwrócić bowiem uwagę na to, że kategoria osób zamieszkujących w lokalu na podstawie innego tytułu prawnego niż własność, a zatem krąg podmiotów, którego według interpretacji organu dotyczyć miałaby regulacja § 5 ust. 1 pkt 2 uchwały definiowana jest na jej użytek jako "lokatorzy". Wynika to z odesłania zawartego w §1 pkt 19 uchwały, określającego znaczenie pojęcia "lokatora" - do ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j. Dz. U. z 2005r. nr 31 poz. 266 ze zm.), która w art. 2 ust. 1 definiuje "lokatora" jako "najemcę lokalu lub osobę używająca lokal na podstawie innego tytułu prawnego niż prawo własności". Zgodnie zatem z podstawową regułą wykładni tekstów prawnych, zgodnie z którą pojęcia definiowane w danym akcie prawnym używane są zgodnie z zawartą w nim definicją, należy stwierdzić, że w sytuacji, w której prawodawca w analizowanej uchwale zamierzałby określić krąg osób używających lokale legalnie, z wyłączeniem jednak właścicieli, używałby określenia "lokator".
Skoro w przepisie § 5 ust. 1 pkt 2 uchwały, który był podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazano, że dotyczy on "osób zamieszkujących za zgodą właściciela", nie stosując pojęcia "lokatora", to zasadnie sąd I instancji przyjął, że chodzi tu o szerszy krąg osób uprawnionych. Odnosząc się do realiów niniejszej sprawy, nie sposób wykluczyć z tego kręgu współwłaścicieli nieruchomości, którzy zamieszkują w lokalach nie stanowiących odrębnej własności, korzystając z nich na zasadzie podziału do użytkowania, warunkowanego zgodą pozostałych współwłaścicieli. Taka regulacja znajduje racjonalne, aksjologiczne uzasadnienie, gdyż wskutek rozbiórki budynku z powodu inwestycji komunalnej, może dojść do pozbawienia możliwości zamieszkania osoby, która jest współwłaścicielem jedynie w niewielkiej części i ewentualnie uzyskane odszkodowanie w żaden sposób nie umożliwiłoby jej zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych. Potrzeby te miałaby natomiast nadal zaspokojone w dotychczas zajmowanym budynku, gdyby nie działania gminy (gminne zamierzenie inwestycyjne), prowadzące do jego rozbiórki.
W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.
O zwrocie na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego związanych z wniesioną przez ich pełnomocnika odpowiedzią na skargę kasacyjną, orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2015 r. poz. 1804) i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 490 ze zm.), zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. akt II FPS 4/12 (publ. ONSAiWSA 2013/3/38).