Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. D. i S. D. na czynność (pismo) Burmistrza [...] z dnia [...] października 2015 r., nr [...], wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Po 250/16, stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności i zasądził od Burmistrza [...] na rzecz skarżących kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Wyrok ten wydany został w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. A. D. zwróciła się do Burmistrza Miasta [...] o zapewnienie dla jej niepełnosprawnego syna M. D., legitymującego się orzeczeniem o kształceniu specjalnym, od dnia [...] września 2015 r. bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do Szkoły Podstawowej nr [...] w [...]. Następnie, pismem z dnia [...] września 2015 r., A. D. wskazała na niewywiązywanie się przez Gminę z obowiązku wynikającego z art. 17 ust. 3a ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty i wniosła o wyjaśnienie tej kwestii.
Pismem z dnia [...] września 2015 r. skarżący wezwali Burmistrza Miasta [...] do usunięcia naruszenia prawa przez zapewnienie bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do szkoły dla ich niepełnosprawnego syna M. D., powołując się na art. 17 ust. 3a pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r., nr 256, poz. 2572 z późn. zm.) – zwanej dalej u.s.o.
W piśmie z dnia [...] października 2015 r., nr [...], Burmistrz Miasta [...] wyjaśnił, że art. 17 ust. 3a pkt 1 u.s.o. nakłada na gminę obowiązek zapewnienia transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły lub ewentualnie obowiązek zwrotu kosztów przejazdu ucznia i jego opiekuna. Z orzeczenia Miejskiej Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], wynika, że M. D. powinien realizować obowiązek szkolny przez kształcenie specjalne w oddziale integracyjnym. Na terenie gminy [...] funkcjonuje Szkoła Podstawowa im. [...] w [...], która od wielu lat prowadzi kształcenie osób niepełnosprawnych i zatrudnia wykwalifikowaną kadrę. Placówka ta posiada warunki umożliwiające kształcenie dzieci z konkretnym rodzajem niepełnosprawności, w tym także warunki pozwalające na edukację syna skarżących. Aktualnie M. D. uczęszcza do Szkoły Podstawowej z [...] nr [...] w [...].
Szkoła ta nie jest jednak szkołą najbliższą w rozumieniu art. 17 ust. 3a u.s.o. Dlatego z uwagi na czas pracy kierowców i możliwości organizacyjne gminy nie jest możliwe zorganizowanie przewozu syna skarżących w pełnym zakresie.
Pismem z dnia [...] lutego 2016 r. skarżący wezwali Burmistrza Miasta [...] do usunięcia naruszenia prawa przez zapewnienie bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do szkoły dla ich niepełnosprawnego syna, powołując się na art. 17 ust. 3a u.s.o. i wskazując, że obowiązek szkolny ich syna realizowany jest przez udział w zajęciach rewalidacyjno-wychowawczych. Zgodnie z orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego z dnia [...] sierpnia 2015 r. ich syn powinien uczęszczać do klasy integracyjnej z dostosowaniem wymagań edukacyjnych do jego potrzeb psychofizycznych wynikających z niepełnosprawności ruchowej i neurologicznej. Najbliższą szkołą spełniającą wszystkie wymogi opisane we wspomnianym orzeczeniu jest Szkoła Podstawowa z [...] nr [...] w [...]. Syn skarżących ma stwierdzone zaburzenia integracji sensorycznej (SI) i wymaga określonej terapii oraz opieki ze strony specjalisty SI.
W odpowiedzi na pismo skierowane do Dyrektora Szkoły Podstawowej w [...] skarżący uzyskali zaś informację, że placówka ta nie spełnia wszystkich wymogów, o jakich mowa w orzeczeniu z dnia [...] sierpnia 2015 r. Wymieniona szkoła nie dysponuje bowiem odpowiednio przystosowaną salą terapeutyczną i na chwilę obecną nie może zapewnić opieki ze strony specjalisty SI. Nie można zatem uznać, że placówka ta jest najbliższą szkołą.
W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Burmistrz Miasta [...] w piśmie z dnia [...] marca 2016 r. odmówił zapewnienia bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu M. D. do Szkoły Podstawowej z [...] nr [...] w [...], w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i podkreślając, że wymieniona placówka w [...] nie jest najbliższą szkołą w rozumieniu art. 17 ust. 3a u.s.o. a Szkoła Podstawowa im. [...] w [...] pozwala na kształcenie osób niepełnosprawnych. Placówka ta jest odpowiednio doposażona, a zatrudniona w niej kadra ma niezbędne kwalifikacje pedagogiczne, zaś dyrektor wspomnianej szkoły zapewnił, że w razie potrzeby istnieje możliwość zatrudnienia specjalisty SI oraz przystosowania sali do terapii SI.
Pismem z dnia [...] marca 2016 r. skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na czynność Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] października 2015 r., polegającą na nieuwzględnieniu ich wniosku o zapewnienie dla ich niepełnosprawnego syna bezpłatnego transportu i opieki w trakcie dowozu do Szkoły Podstawowej nr [...] w [...] w roku szkolnym 2015/2016. Skarżący podtrzymali swoje stanowisko w sprawie i podnieśli, że Szkoła Podstawowa im. [...] w [...] nie dysponuje salą przystosowaną do terapii SI i nie zatrudnia specjalisty z zakresu SI. Tym samym wspomniana placówka nie może być uznana za najbliższą szkołę w rozumieniu art. 17 ust. 3a u.s.o., skoro nie pozwala ona na realizację wszystkich zaleceń zawartych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego ich syna.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta [...] wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 3 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Po 250/16, stwierdził bezskuteczność czynności (pisma) Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] października 2015 r., o czym orzekł na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a.
Uzasadniając wydany wyrok, Sąd wskazał, że zgodnie z art. 17 ust. 3a u.s.o., obowiązkiem gminy jest (1) zapewnienie uczniom niepełnosprawnym, których kształcenie i wychowanie odbywa się na podstawie art. 71b u.s.o., bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły podstawowej i gimnazjum, a uczniom z niepełnosprawnością ruchową, upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym lub znacznym – także do najbliższej szkoły ponadgimnazjalnej, nie dłużej jednak niż do ukończenia 21 roku życia; (2) zapewnienie dzieciom i młodzieży, o których mowa w art. 16 ust. 7 u.s.o., a także dzieciom z upośledzeniem umysłowym i niepełnosprawnościami sprzężonymi, bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do ośrodka umożliwiającego tym dzieciom i młodzieży realizację obowiązku szkolnego i obowiązku nauki, nie dłużej jednak niż do ukończenia 25 roku życia; (3) zwrot kosztów przejazdu ucznia, o których mowa w art. 17 ust. 3a pkt 1 i 2 u.s.o., oraz jego opiekuna do szkoły lub ośrodka, wymienionych w art. 17 ust. 3a pkt 1 i 2 u.s.o., na zasadach określonych w umowie zawartej między wójtem, burmistrzem albo prezydentem miasta a rodzicami, jeżeli dowożenie i opiekę zapewniają rodzice.
Sąd wskazał, że opisany wyżej obowiązek wynika z przepisów prawa a jego niewykonanie przez gminę może stanowić przedmiot skargi na mocy art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Sąd uznał także, że skarżący przed wniesieniem skargi, zgodnie z wymogiem art. 52 § 1 p.p.s.a., wyczerpali środki zaskarżenia, jakie służyły im w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W dniu [...] lutego 2016 r. skarżący wezwali Burmistrza Miasta [...] do usunięcia naruszenia prawa, a następnie – po uzyskaniu negatywnego stanowiska organu zawartego w piśmie z dnia [...] marca 2016 r. – wnieśli w dniu [...] marca 2016 r. skargę do Sądu.
Przechodząc do merytorycznej analizy skargi, Sąd wskazał, że zgodnie z art. 71b ust. 1 u.s.o., kształceniem specjalnym obejmuje się dzieci i młodzież niepełnosprawne, niedostosowane społecznie i zagrożone niedostosowaniem społecznym, wymagające stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy. Jak wynika przy tym z art. 71b ust. 1b u.s.o., uczniowi objętemu kształceniem specjalnym dostosowuje się odpowiednio program wychowania przedszkolnego i program nauczania do indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz możliwości psychofizycznych ucznia. Dostosowanie następuje na podstawie opracowanego dla ucznia indywidualnego programu edukacyjno-terapeutycznego uwzględniającego zalecenia zawarte w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego. Z art. 71b ust. 3 u.s.o. wynika natomiast, że opinie o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka oraz orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego albo indywidualnego obowiązkowego rocznego przygotowania przedszkolnego i indywidualnego nauczania, a także o potrzebie zajęć rewalidacyjno-wychowawczych organizowanych zgodnie z przepisami odrębnymi, wydają zespoły orzekające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych, w tym w poradniach specjalistycznych. Orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego określa zalecane formy kształcenia specjalnego, z uwzględnieniem rodzaju niepełnosprawności, w tym upośledzenia umysłowego.
Sąd wyjaśnił, że M. D. dysponuje orzeczeniem Miejskiej Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], znak [...], i dlatego też przyjąć należy, że gmina [...] jest na mocy art. 17 ust. 3a pkt 1 u.s.o. zobowiązana do zapewnienia bezpłatnego transportu i opieki w trakcie przewozu syna skarżących do najbliższej szkoły.
Sąd ocenił przy tym, że obecnie Szkoła Podstawowa im. [...] w [...] nie stanowi najbliższej szkoły w rozumieniu art. 17 ust. 3a pkt 1 u.s.o. dla M. D. Uzasadniając zajęte stanowisko, Sąd wyjaśnił, że ustawodawca nie definiuje na potrzeby art. 17 ust. 3a pkt 1 u.s.o. pojęcia "najbliższa szkoła". Nie ulega jednak wątpliwości, że zwrot ten nie odwołuje się wyłącznie do prostego kryterium geograficznego, tj. do odległości placówki od miejsca zamieszkania ucznia. Bliskość geograficzna szkoły stanowi bowiem tylko jeden z czynników, które powinny determinować pod względem terytorialnym zakres rozważanego obowiązku gminy. Jak wynika bowiem z art. 71b ust. 1b u.s.o., szkoła ma obowiązek zapewniać niepełnosprawnemu uczniowi odpowiednie warunki edukacji, pozwalające w szczególności na realizację zaleceń sformułowanych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego.
W konsekwencji przez pojęcie "najbliższa szkoła" należy rozumieć szkołę, która dysponuje infrastrukturą niezbędną do prawidłowej realizacji procesu nauczania, a nadto znajduje się w pobliżu miejsca zamieszkania ucznia. Jeżeli natomiast dana placówka jest wprawdzie położona w niewielkiej odległości od miejsca zamieszkania osoby niepełnosprawnej, ale nie dysponuje kadrą, warunkami lokalowymi lub sprzętem koniecznym do optymalnego przebiegu edukacji, to placówka ta nie ma statusu najbliższej szkoły w rozumieniu art. 17 ust. 3a pkt 1 u.s.o.
Sąd wyjaśnił, że z orzeczenia z dnia [...] sierpnia 2015 r. o potrzebie kształcenia specjalnego M. D. wynika, że powinien on skorzystać z kształcenia specjalnego w oddziale integracyjnym. Ponadto, w orzeczeniu tym sformułowano szereg zaleceń szczegółowych dotyczących realizacji procesu nauczania, w tym m.in. zalecenie prowadzenia zajęć rewalidacyjnych z zakresu integracji sensorycznej (SI). Okoliczność ta, jak wskazał Sąd, jest istotna, gdyż w piśmie z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], Dyrektor Szkoły Podstawowej im. [...] w [...] oświadczyła, że prowadzona przez nią placówka spełnia jedynie większość wymogów opisanych w orzeczeniu z dnia [...] sierpnia 2015 r. Dyrektor tej szkoły wskazała zarazem, że obecnie specjalista SI nie jest zatrudniony i brakuje sali przystosowanej do terapii SI. Zaznaczono przy tym, że w niedługim czasie potrzeby te zostaną zabezpieczone.
Z powyższego wynika, jak wskazał Sąd, że placówka ta nie zapewnia realizacji wszystkich zaleceń wskazanych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego z dnia [...] sierpnia 2015 r., a w szczególności nie pozwala aktualnie na skuteczne prowadzenie terapii w zakresie integracji sensorycznej. Sąd podkreślił przy tym, że celem powołanego przepisu jest ograniczenie lub nawet likwidacja trudności, na jakie może napotykać niepełnosprawny uczeń w trakcie kształcenia. Konsekwentnie zatem istotna na tle art. 17 ust. 3a pkt 1 u.s.o. jest kadra i infrastruktura, jaką dana szkoła już dysponuje, a nie jaką zamierza dopiero dysponować. Bez znaczenia pozostają zatem zapewnienia Dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w [...], że specjalista z zakresu terapii SI zostanie w niedługim czasie zatrudniony, a odpowiednia sala do tej terapii – przygotowana. Niemniej, jeżeli takie działania zakończą się powodzeniem, wymieniona szkoła może stać się najbliższą szkołą w rozumieniu art. 17 ust. 3a pkt 1 u.s.o. Aktualnie nie posiada ona natomiast tego statusu.
Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że Burmistrz Miasta [...] wadliwie odmówił realizacji obowiązku, do którego gmina [...] jest zobowiązana na mocy ustawy. W konsekwencji czynność Burmistrza dokonana w piśmie z dnia [...] października 2015 r. narusza prawo i jako taka jest bezskuteczna.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Burmistrz [...] wniósł skargę kasacyjną, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Burmistrz zarzucił, że wyrok ten wydany został z naruszeniem prawa materialnego tj. art. 17 ust. 3a pkt 1 u.s.o. poprzez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że przez pojęcie "najbliższa szkoła" należy rozumieć tylko taką szkołę znajdującą się geograficznie najbliżej, która jednocześnie już w chwili podejmowania decyzji przez organ dysponuje wszystkimi elementami infrastruktury niezbędnej do prawidłowego procesu nauczania konkretnego ucznia, a nie także taką, która jest w stanie tą infrastrukturę zapewnić.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. i S. D. wnieśli o jej oddalenie, w pełni akceptując rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi wskazanymi podstawami.
Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.
W skardze kasacyjnej został zawarty wyłącznie zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego. Nie zarzucono natomiast naruszenia przepisów postępowania przez Sąd I instancji. Skarżący nie zakwestionował więc w skardze kasacyjnej ustalonego i zaakceptowanego przez Sąd I instancji stanu faktycznego.
W związku z tym wskazać należy, że ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11, LEX nr 1340138; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Nie można natomiast skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2013 r., I OSK 1171/12, LEX nr 1298298). Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd I instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137).
Zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego nie może natomiast doprowadzić do zakwestionowania wyroku w zakresie stanu faktycznego sprawy. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie stanowi bowiem właściwej drogi do kwestionowania, niejako za jego pośrednictwem, ustaleń faktycznych. Podważenie ustaleń faktycznych możliwe jest wyłącznie w oparciu o zarzut naruszenia przepisów postępowania na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. Wobec podniesienia w skardze kasacyjnej wyłącznie zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do zajmowania stanowiska w kwestii poprawności ustalenia i oceny stanu faktycznego sprawy. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny orzekał na podstawie stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji.
Wbrew natomiast zarzutowi skargi kasacyjnej Sąd I instancji, wydając zaskarżony wyrok, nie naruszył prawa materialnego. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela bowiem wykładnię art. 17 ust. 3a pkt 1 u.s.o. dokonaną przez Sąd I instancji w zaskarżonym w niniejszej sprawie wyroku.
Przepis art. 17 ust. 3a pkt 1 u.s.o., w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, stanowił, że obowiązkiem gminy jest zapewnienie uczniom niepełnosprawnym, których kształcenie i wychowanie odbywa się na podstawie art. 71b u.s.o., bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły podstawowej i gimnazjum, a uczniom z niepełnosprawnością ruchową, upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym lub znacznym – także do najbliższej szkoły ponadgimnazjalnej, nie dłużej jednak niż do ukończenia 21 roku życia.
"Szkołą najbliższą", o jakiej mowa w powołanym przepisie, jak słusznie stwierdził Sąd I instancji, jest szkoła, która dysponuje infrastrukturą niezbędną do prawidłowej realizacji procesu nauczania a ponadto znajduje się w pobliżu miejsca zamieszkania. Użytego w tym przepisie pojęcia "najbliższej szkoły" nie powinno się bowiem utożsamiać w prosty sposób z geograficzną bliskością szkoły w stosunku do miejsca zamieszkania dziecka. Należy natomiast mieć na uwadze szczególne okoliczności danego przypadku a ściślej, jeżeli "najbliższa" szkoła nie może zapewnić dziecku odpowiednich metod pracy i nauki, dostosowanych do stopnia jego niepełnosprawności to uczeń oraz jego rodzice (opiekunowie prawni) mogą mieć interes nie tylko faktyczny, ale i prawny w tym, aby dziecko uczęszczało do innej szkoły (zob. M. Pilich, Ustawa o systemie oświaty. Komentarz, wydanie VI, Lex 2015). Na bliskość zatem, o której mowa w tym przepisie, składają się zarówno element położenia geograficznego (odległość szkoły od miejsca zamieszkania), jak i element posiadania przez daną placówkę oświatową warunków umożliwiających prawidłowe kształcenie dzieci z konkretnym rodzajem niepełnosprawności.
Ten drugi element powinien być oceniany indywidualnie w świetle orzeczenia o niepełnosprawności danego dziecka (zob. wyrok NSA z dnia 5 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 2173/15, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Szkołą najbliższą, o której mowa, jest w tej sytuacji tylko szkoła pozwalająca realizować zalecenia zawarte w orzeczeniu o niepełnosprawności dziecka, a zatem dostosowana do zdolności psychofizycznych ucznia. Szkoła bliższa geograficznie, lecz w mniejszym stopniu pozwalająca urzeczywistniać wspomniane zalecenia, nie będzie szkołą najbliższą w rozumieniu powyższego przepisu (por. M. Pilich, Komentarz do ustawy – Prawo oświatowe [w:] Prawo oświatowe oraz przepisy wprowadzające. Komentarz, WKP 2018). Na bliskość, o której mowa w art. 17 ust. 3a pkt 1, składają się więc zarówno element położenia geograficznego (odległość szkoły od miejsca zamieszkania) jak też element posiadania przez daną placówkę oświatową warunków umożliwiających prawidłowe kształcenie dzieci z konkretnym rodzajem niepełnosprawności.
Przy czym ten drugi element powinien być oceniany indywidualnie w świetle orzeczenia o niepełnosprawności danego dziecka (zob. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2014 r, sygn. akt I OSK 1961/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).). Ponadto, jak słusznie wskazał Sąd I instancji, dana placówka oświatowa powinna już w momencie zapisywania do niej dziecka posiadać infrastrukturę niezbędną do prawidłowej realizacji procesu nauczania dziecka. Tylko bowiem wtedy możliwe jest stwierdzenie czy faktycznie placówka ta posiada warunki umożliwiające prawidłowe kształcenie dzieci z konkretnym rodzajem niepełnosprawności. Zapewnienia zaś o możliwości dostosowania szkoły do potrzeb danego dziecka nie spełniają warunku do uznania szkoły za szkołę najbliższą w rozumieniu art. 17 ust. 3a pkt 1 u.s.o. Za szkołą najbliższą nie można bowiem uznać szkoły, która dopiero deklaruje chęć zapewnienia, w bliżej nieokreślonej przyszłości, infrastruktury niezbędnjej do prawidłowego procesu nauczania konkretnego dziecka a jedynie szkołę, która warunki te faktycznie zapewnia.
W świetle powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, który uznał, że Szkoła Podstawowa im. [...] w [...] nie jest dla M. D. szkołą, o jakiej mowa w art. 17 ust. 3a pkt 1 u.s.o. M. D. posiada orzeczenie Miejskiej Poradni Psychologiczno – Pedagogicznej w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., z którego wynika, że powinien on realizować obowiązek szkolny przez kształcenie specjalne w oddziale integracyjnym a w procesie nauczania należy zapewnić mu uczestniczenie w zajęciach rewalidacyjnych z zakresu integracji sensorycznej (SI). Z akt sprawy wynika zaś, i jest to okoliczność bezsporna, że Szkoła Podstawowa im. [...] w [...] nie posiada specjalisty SI i sali przystosowanej do terapii SI.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.