Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 października 2005 r. sygn. akt IV SA/GL 284/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...] odmawiającą przyznania A. K. zasiłku stałego. Wojewódzki Sąd wyjaśnił, że zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz. 593 ze zm.), zasiłek stały przysługuje 1) osobie pełnoletniej samotnie gospodarującej, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub niepełnosprawności, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, 2) osobie pełnoletniej pozostającej w rodzinie, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub niepełnosprawności, jeżeli jej dochód, jak również dochód na osobę w rodzinie są niższe od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, a dochód w myśl art. 8 ust. 1 tej ustawy wynosi 461 zł dla osoby samotnie gospodarującej i 316 zł na osobę w rodzinie, przy czym za rodzinę uważa się osoby spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie zamieszkujące i gospodarujące, jak stanowi art. 6 pkt 14 ustawy.
Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że A. K. prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z bratem niepełnosprawnym, a dochód rodziny wyniósł, w miesiącu poprzedzającym wniosek, 1415,31 zł, tj. 707,65 zł na osobę, a wobec tego w sprawie nie została spełniona przesłanka w zakresie kryterium dochodowego, zatem decyzje są zgodne z prawem – stwierdził Wojewódzki Sąd.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł A. K., reprezentowany przez adwokata z urzędu, domagając się uchylenia wyroku i przekazania sprawy organowi administracji celem wydania decyzji przyznającej skarżącemu świadczenie przedemerytalne i zarzucając naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej przez jego błędne zastosowanie, bowiem skarżący spełnia warunki uzyskania świadczenia, nie osiąga bowiem dochodu, a fakt zamieszkiwania z bratem nie może stanowić przesłanki stwierdzenia, że dochód uzyskiwany przez brata stanowi wspólne dobro osób z nim zamieszkujących.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Istotne w sprawie jest to czy skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo z bratem Mieczysławem, jak przyjęły to organy administracji i Wojewódzki Sąd Administracyjny, czy też nie ma to miejsca, jak twierdzi się w skardze kasacyjnej.
Zgodnie z art. 6 pkt 14 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) przez rodzinę należy rozumieć osoby spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie zamieszkujące lub gospodarujące. Z akt sprawy wynika, iż skarżący A. K. zamieszkuje z bratem Mieczysławem, całkowicie ubezwłasnowolnionym, którego jest opiekunem prawnym, odbiera jego świadczenia rentowe oraz przy przeprowadzaniu wywiadu środowiskowego oświadczył, iż prowadzi wspólne gospodarstwo domowe. Nie było zatem żadnego powodu aby organy uznały, że prowadzą oni z bratem odrębne gospodarstwa domowe. W takiej sytuacji podstawę prawną do ustalenia kryterium dochodowego, od którego m.in. zależy przyznanie zasiłku stałego, należało ustalić na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Art. 37 ust. 1 pozwala na przyznanie zasiłku w sytuacji gdy dochód osoby i dochód w rodzinie są niższe od kryterium dochodowego. Dochód w rodzinie A. K. jest wyższy aniżeli kryterium dochodowe i wobec tego nie została spełniona jedna z przesłanek przewidzianych art. 37 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej.
Wobec tego skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona i Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).