Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2012 r., II SA/Rz 1190/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: "WSA") w Rzeszowie oddalił skargę na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie (dalej: "PWINGiK") z dnia [...] września 2011 r., nr Nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Wyrok ten wydano w następującym stanie sprawy:
Wnioskiem z dnia 6 grudnia 2005 r. I. G. zwróciła się do Starosty Rzeszowskiego o uregulowanie stanu władania położoną w L. drogą, oznaczoną w ewidencji gruntów nr [...], a błędnie ujawnioną na rzecz jej nieżyjących już rodziców S. i S. B., którzy nigdy nie byli nią uwłaszczeni, a która – co ustalono w toku postępowania – służy mieszkańcom wsi jako jedyny dojazd do posesji i gruntów rolnych, co wskazuje na publiczny charakter jej użytkowania.
Starosta Rzeszowski decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...] orzekł o wprowadzeniu w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu L. gm. L. zmian polegających na wykreśleniu w jednostce rejestrowej nr [...] utworzonej na rzecz S. i S. B. działki ewidencyjnej nr [...] o pow. 0,11 ha i wpisaniu jej w utworzonej na rzecz władającego Urzędu Gminy w L. jednostce rejestrowej nr 1364 (drogi). Decyzja ta stała się ostateczna z dniem [...] lutego 2006 r.
Pismem z dnia 6 marca 2006 r. H. B. wniosła o usunięcie błędu w operacie ewidencji gruntów poprzez ujawnienie na jej rzecz części działki nr [...], której własność posiada na podstawie aktu własności ziemi nr [...] z dnia [...] grudnia 1975 r. Kolejnym pismem z dnia 7 marca 2006 r. wniosła o wznowienie postępowania w przedmiocie wykazania w ewidencji gruntów działki nr [...] na rzecz Urzędu Gminy w L. z uwagi na fakt, że nie brała udziału w tym postępowaniu.
Starosta Rzeszowski postanowieniem z dnia [...] marca 2006 r. Nr [...] wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją z dnia [...] lutego 2006 r., po czym rozstrzygnięciem z dnia [...] kwietnia 2006 r. Nr [...] odmówił uchylenia tej decyzji.
PWINGiK po rozpatrzeniu odwołania H. B. decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. Nr [...] uchylił powyższą decyzję w całości, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Starosta Rzeszowski decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Nr [...] ponownie odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia [...] lutego 2006 r. Decyzja ta, w wyniku rozpatrzenia wniesionego przez H. B. odwołania, została utrzymana w mocy decyzją PWINGiK z dnia [...] października 2006 r. Nr R. [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2007 r. sygn. akt II SA/Rz 1122/06 oddalił skargę wniesiona przez H. B.. Następnie, po złożeniu skargi kasacyjnej przez H. B. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 lipca 2009 r. I OSK 1075/08 uchylił wyrok Sądu I instancji przekazując mu sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 22 grudnia 2009 r. II SA/Rz 793/09 uchylił decyzję PWINGiK z dnia [...] października 2006 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Rzeszowskiego z dnia [...] sierpnia 2006 r.
W wyniku ponownego rozpatrzenia wniosku H. B. z dnia [...] marca 2006 r., Starosta decyzją z dnia 15 października 2010 r. Nr [...] uchylił własną decyzję z dnia 1 lutego 2006 r., orzekając o wprowadzeniu w operacie ewidencji gruntów i budynków wsi L. zmian odnośnie działki [...], polegających na: wykreśleniu działki nr [...] o pow. 0,11 ha w jednostce rejestrowej nr [...] utworzonej na rzecz A. B., A.B. i I. G. po 1/3 części (pkt 1), wpisaniu w jednostce rejestrowej nr 64 utworzonej na rzecz H. B. działki nr [...] /1 o pow. 0,01 ha (pkt 2), wpisaniu w jednostce rejestrowej nr 1[...] utworzonej na rzecz Gminy L. działki nr [...] /2 o pow. 0,10 ha (pkt 3). Odwołania od tej decyzji wnieśli Z. G., A. T., S. T. oraz H. B. W wyniku ich rozpatrzenia PWINGiK decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. Nr [...] uchylił decyzję Starosty z dnia [...] października 2010 r., przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Kolejną decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] Starosta Rzeszowski uchylił decyzję własną z dnia [...] lutego 2006 r., oraz orzekł o wprowadzeniu w operacie ewidencji gruntów i budynków wsi L. zmian w zakresie działki nr [...] polegających na: wykreśleniu działki nr [...] o pow. 0,11 ha w jednostce rejestrowej nr [...] utworzonej na rzecz A. B., A. B. i I. G. po 1/3 części oraz wpisaniu w niej działki nr [...] /4 o pow. 0,04 ha, wpisaniu w jednostce rejestrowej nr [...] utworzonej na rzecz H. B. działki nr [...] /1 o pow. 0,01 ha, wpisaniu w jednostce rejestrowej nr [...] utworzonej na rzecz Gminy L. działki nr [...] /3 o pow. 0,05 ha, wpisaniu w jednostce rejestrowej utworzonej na rzecz Z. G. i H. G. działki nr [...] /2 o pow. 0,0044 ha oraz o wykazaniu przedmiotowych zmian na mapie ewidencyjnej. Od decyzji tej ponownie odwołanie wniosła H. B., co skutkowało jej uchyleniem przez PWINGiK decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Nr [...].
Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...] Starosta Rzeszowski stwierdził, że jego decyzja z dnia [...] lutego 2006 r. Nr [...] dot. wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu L. została wydana z naruszeniem prawa. Jak podniósł w jej uzasadnieniu, z przeprowadzonego przed wydaniem obecnej decyzji postępowania dowodowego wynika, iż część działki [...] stanowi własność H. B. na podstawie aktu własności ziemi nr [...], do której to nikt inny nie rościł sobie żadnych praw. Pozostała zaś część gruntu miała publiczny charakter użytkowania przez lokalną społeczność, jednak nie była zaliczona do kategorii dróg gminnych w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, gdyż nie spełniała wynikających z niej kryteriów formalnych.
Jednocześnie podkreślił, że stosownie do art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie ostatecznej decyzji we wznowionym postępowaniu ze względu na fakt, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło 5 lat. Zgodnie z zalegającymi w aktach sprawy zwrotnymi potwierdzeniami odbioru, decyzja Starosty z dnia [...] lutego 2006 r. kończąca postępowanie będące przedmiotem wznowienia. doręczono A. B., A. B., Gminie L. oraz I. G. Minął więc już okres dopuszczający możliwość jej uchylenia.
Wobec tego Starosta Rzeszowski stwierdził, że jego decyzja z dnia [...] lutego 2006 r. Nr [...] została wydana z naruszeniem prawa, gdyż nie wszystkie osoby posiadające przymiot strony były uczestnikami prowadzonego wówczas postępowania – co stanowiło podstawę do jego wznowienia. Ponadto Starosta orzekając tą decyzją o ujawnieniu w ewidencji gruntów władania działką nr [...] przez Urząd Gminy L. oparł się na art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872), oświadczeniu mieszkańców wsi L. o publicznym charakterze przedmiotowej drogi oraz piśmie Urzędu Gminy L., że działka ta w dniu 31 grudnia 1998 r. była w jego władaniu.
Również Sąd Rejonowy w Rzeszowie w prawomocnym wyroku z dnia [...] czerwca 2007 r. sygn. akt XIII W [...] przesądził, że działka ta nie posiada charakteru drogi publicznej; obowiązek uwzględnienia tego wyroku wynikał z zaleceń co do dalszego postępowania w sprawie, wynikających z wyroku WSA w Rzeszowie z dnia [...] grudnia 2009 r., którymi organ był związany przy wydawaniu niniejszej decyzji.
W tej sytuacji pomimo tego, że zaistniały podstawy do wznowienia postępowania, upływ okresu przedawnienia, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. uniemożliwia wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia, tj. uchylenia bądź odmowy uchylenia tej decyzji.
Odwołanie od decyzji Starosty Rzeszowskiego z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...] wniosła H. B. zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7, art. 12 § 1, art. 77, art. 107, art. 146 § 1 i art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez niezastosowanie się organu I instancji do zaleceń NSA. Na tej podstawie wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy przez organ II instancji, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
Rozpatrujący odwołanie PWINGiK oznaczoną na wstępie decyzją z dnia [...] września 2011 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty Rzeszowskiego z dnia [...] czerwca 2011 r. Nawiązując do ustaleń faktycznych w sprawie dokonanych przez organ I instancji organ odwoławczy stwierdził, że skoro działka nr [...] wykazana w operacie ewidencyjnym na podstawie decyzji z dnia 1 lutego 2006 r. nie spełniała funkcji drogi publicznej, to decyzja ta orzekająca o jej wykazaniu jako drogi pozostającej we władaniu "Urzędu Gminy w L." została podjęta z naruszeniem przepisów prawa materialnego.
Zaznaczył też, że zgodnie z art. 145 1 pkt 4 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. H. B. nie była stroną postępowania, w którym [...] lutego 2006 r. została wydana decyzja [...] i to było przyczyną jego wznowienia. Treść art. 146 § 1 k.p.a. wskazuje jednak jednoznacznie, że upływ określonych w nim terminów, jako negatywnej przesłanki do uchylenia decyzji w trybie wznowieniowym jest bezwarunkowy, tj. niezależny od okoliczności, które to spowodowały. Zgodnie z nim uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Dlatego organ I instancji prawidłowo na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. podjął w dniu 29 czerwca 2011 r. decyzję w której stwierdził, że decyzja z dnia 1 lutego 2006 r. została wydana z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 73 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, zgodnie z którym nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego.
Po upływie okresu przedawnienia w sprawie rozpoznawanej w trybie wznowienia postępowania organ administracji publicznej traci kompetencje nie tylko do uchylenia ale i odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej wydanej w postępowaniu zwyczajnym z powodu stwierdzenia przez organ administracji braku podstaw do jej uchylenia, gdyż jest to rozstrzygnięcie co do istoty sprawy.
Decyzję PWINGiK z dnia [...] września 2011 r. H. B. w całości zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, zarzucając jej:
1/ naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy związanego z korzystaniem działki nr [...] przez wszystkich mieszkańców wsi L. i jej pozostawania we władaniu Gminy L., 2/ naruszenie art. 12 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie związane z brakiem wnikliwości w postępowaniu organów I i II instancji, 3/ naruszenie art. 77 k.p.a. poprzez brak zebrania i uwzględnienia całości materiału dowodowego w sprawie, 4/ naruszenie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niezastosowanie się organów I i II instancji do zaleceń WSA i NSA w zakresie przeprowadzenia postępowania dowodowego, 5/ naruszenie art. 136 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ II instancji przeprowadzenia własnego postępowania dowodowego i oparcie się tylko na dowodach przeprowadzonych przez organ I instancji, 6/ naruszenie art. 146 § 1 Kpa poprzez niewykazanie przez organ I instancji, kiedy decyzja została doręczona stronom, przyjęcie że ostateczną decyzją w postępowaniu wznowionym jest decyzja z dnia 1 lutego 2006 r. oraz brak ustosunkowania się organu II instancji do wszystkich zarzutów podnoszonych w odwołaniu, 7/ naruszenie art. 107 Kpa poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji organu
I i II instancji, kiedy skarżąca otrzymała tą decyzję i czy w ogóle ją otrzymała, 8/ naruszenie art. 151 § 1 pkt 1 i § 2 w związku z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez brak szczegółowego odniesienia się przez organ II instancji do zarzutów składanych przez skarżącą.
Przywołanym na wstępie wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2012 r., II SA/Rz 1190/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w Rzeszowie oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku wskazano, iż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie w przypadku, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Przesłanka ta w niniejszej sprawie jest spełniona, gdyż jak prawidłowo ustaliły i przyjęły orzekające organy administracji, w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty Rzeszowskiego z dnia 1 lutego 2006 r. nie brała udziału skarżąca H. B., mimo przysługującego jej na podstawie aktu własności ziemi z dnia [...] grudnia 1975r. prawa własności parceli gruntowej nr [...], stanowiącej obecnie część działki nr [...]. Jak wykazało przy tym przeprowadzone w sprawie postępowanie, decyzja ta została podjęta naruszeniem przepisów prawa materialnego, gdyż Starosta orzekając o ujawnieniu w ewidencji gruntów władania działką nr [...] przez Urząd Gminy L. błędnie oparł się na zastosowaniu do niej działki art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, uznając, że pełni ona funkcję drogi publicznej.
Powyższa decyzja, w stosunku do której postanowieniem tego organu z dnia [...] marca 2006 r. zostało wznowione postępowanie administracyjne, została doręczona A. B., A. B. oraz Urzędowi Gminy w L. [...] lutego 2006 r., zaś I. G. [...] lutego 2006 r.
Stosownie do art. 146 § 1 k.p.a., uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Przepis ten nie ogranicza wprawdzie dopuszczalności wznowienia, ale ogranicza możliwość organu rozstrzygnięcia we wznowionym postępowaniu co do istoty sprawy. Wynika z tego, że po upływie okresu przedawnienia w sprawie rozpoznawanej w trybie wznowienia postępowania, organ administracji publicznej bezwarunkowo traci kompetencję do merytorycznego orzekania w sprawie.
Na dzień 29 czerwca 2011 r., tj. wydania przez Starostę Rzeszowskiego decyzji poprzedzającej podjęcie przez PWINGiK utrzymującej ją w mocy decyzji z dnia 19 września 2011 r., upłynął więc już pięcioletni okres przedawnienia (liczony od 8 lutego 2006 r.), a zatem nie było możliwe jej uchylenie zaskarżoną decyzją, czego domagała się H. B..
W przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji – art. 151 § 2 k.p.a.; warunki te zostały przez organy administracji w niniejszej sprawie spełnione. W tej sytuacji pomimo uznania, że zaistniały podstawy do wznowienia postępowania, to jednak upływ okresu przedawnienia o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. uniemożliwia wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia, tj. uchylenia bądź odmowy uchylenia tej decyzji. Ponadto, co podkreślono, wszczęcie postępowania wznowieniowego nie powoduje wstrzymania lub przerwania biegu terminu określonego w art. 146 § 1 k.p.a
Sąd nie dopatrzył się, podnoszonych przez stronę, uchybień dotyczących naruszenia zaskarżoną decyzją przez PWINGiK w Rzeszowie przepisów postępowania administracyjnego, w tym w zakresie przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego. W tym zakresie należy przytoczyć wyrok NSA z dnia 28 września 2010 r. I OSK 1604/09, wg którego "z przepisu art. 149 § 2 Kpa wynika, że postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę przeprowadzenia postępowania co do istoty sprawy, lecz nie nakłada na organ obowiązku badania tej istoty w każdej sytuacji. Zakres rozpoznania sprawy określają bowiem przepisy o wznowieniu postępowania. W sytuacji, gdy zachodzi przeszkoda do uchylenia decyzji z § 1 art. 146 k.p.a., organy nie mają podstawy do prowadzenia postępowania co do istoty sprawy. Podstawą rozstrzygnięcia jest bowiem stwierdzony fakt naruszenia prawa przy wydaniu skarżonej decyzji oraz wskazana przyczyna uniemożliwiająca uchylenie tej decyzji".
Sąd zauważył, że upływ pięcioletniego terminu o jakim mowa w art. 146 § 1 k.p.a., biegnie od dnia ostatniego doręczenia, jakie miało miejsce w sprawie podlegającej wznowieniu. Nie chodzi tutaj o doręczenie decyzji stronie pominiętej w postępowaniu administracyjnym (w przedmiotowym przypadku niej samej), lecz o datę doręczenia decyzji stronom biorącym udział w postępowaniu, które podlega wznowieniu. Z tej przyczyny pozbawiony podstaw jest zarzut wskazany w pkt 7 skargi co do naruszenia art. 107 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji organu I i II instancji, czy i kiedy skarżąca otrzymała tę decyzję.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosła H. B., reprezentowany przez pełnomocnika, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
Naruszenie prawa materialnego na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - przez błędne zastosowanie art. 73 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1998r.-Przepisy prowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133, poz. 872 z późn. zm.) w wyniku przyjęcia, że przepis ten dotyczy sytuacji, w której znalazła się skarżąca.
Naruszenie przepisów postępowania - art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędną interpretację, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy 1/art. 6 k.p.a. poprzez zastosowanie prawa do celu innego niż to, dla którego zostało ono ustanowione.
Naruszenia zasady praworządności określonej w art. 6 k.p.a. skarżąca upatruje w tym, ze PWINGiK w Rzeszowie podjął decyzję obarczoną wadą rażącego naruszenia prawa. W przedmiotowej sprawie zaistniały wszystkie przesłanki generujące obowiązek wznowienia postępowania w przedmiocie usunięcia błędu w operacie ewidencji gruntów poprzez ujawnienie na rzecz skarżącej, części działki nr [...], której jest właścicielem na podstawie aktu własności ziemi nr [...] z dnia 16 grudnia 1975r., stąd sprzeczne z prawem było pozostawienie jej w obrocie prawnym 2/ art. 7 w zw. z art. 136 k.p.a., poprzez niewłaściwe jego zastosowanie co jest konsekwencją braku pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez nieprzeprowadzenie powtórnego postępowania dowodowego przez Podkarpacki Wojewódzki inspektorat Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie, zwany dalej " PWINGiK"(tj. organ II instancji w przedmiotowej sprawie), związanego z korzystaniem z działki nr [...] przez wszystkich mieszkańców wsi L. i jej pozostawania we władaniu Gminy L. Organ II instancji oparł się tylko i wyłącznie na materiale dowodowym zgromadzonym przez organ I instancji i zaniechał przeprowadzenia własnego postępowania dowodowego te błędy powielił Wojewódzki Sąd Administracyjny,
W myśl art. 7 k.p.a. organy administracji publicznej z urzędu podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W przedmiotowej sprawie organ II instancji nie wyjaśnił w pełni stanu taktycznego co doprowadziło do naruszenia istotnych interesów materialnych strony skarżącej. regułą obowiązującą w procedurze administracyjnej, jest to, że ciężar udowodnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia w sprawie spoczywa na organie administracyjnym.
Natomiast na stronie spoczywa ciężar wskazania konkretnych faktów i zdarzeń, z których wywodzi ona dla siebie określone skutki prawne. Jeśli twierdzenia strony są w tym zakresie ogólnikowe lub lakoniczne obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest wezwanie strony do uzupełnienia i sprecyzowania jej twierdzeń. Dopiero gdy strona nie wskaże takich konkretnych okoliczności, można z tego wywieść negatywne dla niej wnioski.
3/ art. 12 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie a to poprzez brak wnikliwości w przeprowadzonym postępowaniu przez organ I i II instancji oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny, 4/ art. 77 § 1 k.p.a., poprzez brak zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego przez organ I i II instancji oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny,
W myśl zasady wynikającej z art. 7 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, a zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a., mają także obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej jaśnienia i załatwienia w myśl art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie oznaczało to obowiązek podejmowania działań celowych, zmierzających do uwzględnienia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie.
5/ art. 80 k.p.a., poprzez arbitralne, niepoparte żadnymi dowodami przyjęcie, że przesłanki uzasadniające wydanie zaskarżonego postanowienia zostały udowodnione.
Postępowanie odwoławcze ma charakter merytoryczny, zatem obowiązki organu stopnia wyższego w zakresie postępowania dowodowego nie są mniejsze niż organu pierwszej instancji. Stosownie do art. 80 k.p.a. jest on zobligowany do wydania decyzji na podstawie całokształtu materiału dowodowego i jego prawidłowej oceny. Treść zaskarżonej decyzji PWINGiK z dnia [...] września 2011r. NR [...] wskazuje, że decyzja Organu I instancji z 1 lutego 2011r. została wydana z naruszeniem prawa, zatem powinna zostać wycofana z obrotu prawnego.
Jak przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie sądowym, organ odwoławczy dysponując uprawnieniami reformatoryjnymi orzeka na podstawie stanu faktycznego i prawnego sprawy istniejącego w dniu wydania decyzji. W związku z tym organ jest on obowiązany uwzględnić zmiany w stanie faktycznym i prawnym sprawy, jakie zaszły po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji. Jeżeli zatem organ II instancji stwierdzi zmiany stanu faktycznego i prawnego powinien decyzję tą usunąć z obrotu prawnego.
6/ art. 107 k.p.a., poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji organu I i II instancji, kiedy skarżąca otrzymała tą decyzję i czy w ogóle ją otrzymała oraz nie odniesienie się do tego zagadnienia przez Sąd.
Organ I i II instancji naruszył artykuł 107 k.p.a., gdyż nie wskazał w uzasadnieniu decyzji, kiedy skarżąca otrzymała decyzję z dnia 1 lutego 2006r i czy w ogóle ją otrzymała. Nie można zgodzić się z wyrokiem WSA w Rzeszowie z dnia 17 kwietnia 2012r. sygn. akt II SA/RZ1190/11, aprobującym rozważania organu I i II instancji, iż upływ pięcioletniego terminu, o jakim mowa w art. i § 1 k.p.a., biegnie od dnia ostatniego doręczenia, jakie miało miejsce w sprawie podlegającej wznowieniu. Przedmiotowe postępowanie zostało wznowione dnia 21 marca 2006 r., a zakończone dnia 29 czerwca 2011 r. i to od tej daty należy liczyć termin określony w art. 146 § 1 k.p.a. W wyniku wznowionego postępowania decyzja Starosty Rzeszowskiego z dnia [...] lutego 2006 r. została uchylona dnia [...] lutego 2011 r. dlatego nie można przyjąć, iż decyzja z dnia [...] lutego 2006 r. ma charakter ostateczny w postępowaniu wznowieniowym.
7/ art. 136 k.p.a., poprzez zaniechanie przez organ II instancji przeprowadzenia własnego postępowania dowodowego i oparcie się tylko na dowodach przeprowadzonych przez organ I instancji i powielenie tych błędów przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, 8/ art. 146 § 1 k.p.a., poprzez nie wykazanie przez organ I i II instancji, kiedy decyzja została doręczona stronom oraz przyjęcie, że ostateczną w postępowaniu wznowionym jest decyzja z dnia [...] lutego 2006 r.,
Sąd I instancji naruszył art. 146 § 1 k.p.a. stwierdzając, że wynikający z niego pięcioletni termin biegnie od [...] lutego 2006 r. podczas gdy przedmiotem postępowania odwoławczego była decyzja z dnia [...] czerwca 2011 r., i to jej powinno dotyczyć rozstrzygnięcie, a nie decyzji z 2006 r. 9/ art. 151 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.a., w związku z art.7 i 77 k.p.a., poprzez brak szczegółowego odniesienia się przez organ II instancji do zarzutów składanych przez skarżącą 10/ art. 107 k.p.a., poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji organu I i II instancji, kiedy skarżąca otrzymała tą decyzję i czy w ogóle ją otrzymała oraz nie odniesienie się do tego zagadnienia przez Sąd, 11/ art. 136 k.p.a., poprzez zaniechanie przez organ II instancji przeprowadzenia własnego postępowania dowodowego i oparcie się tylko na dowodach przeprowadzonych przez organ I instancji i powielenie tych błędów przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, 12/ art. 146 § 1 k.p.a., poprzez nie wykazanie przez organ I i II instancji, kiedy decyzja została doręczona stronom oraz przyjęcie, że ostateczną decyzją w postępowaniu wznowionym jest decyzja z dnia 1 lutego 2006 r., 13/ art. 151 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.a., w związku z art.7 i 77 k.p.a., poprzez brak szczegółowego odniesienia się przez organ II instancji do zarzutów składanych przez skarżącą 14/ art. 153 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", poprzez niezastosowanie się organu I i II instancji do zaleceń WSA i NSA w zakresie przeprowadzenia postępowania dowodowego.
Naruszenie art. 146 § 1 k.p.a. wskazane w pkt. 8 pociąga naruszenie art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Niezastosowanie się przez sąd do oceny prawną jest naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrywał już skargę kasacyjną złożoną przez H. B. od wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 28 sierpnia 2007 r., sygn. akt II SARz 1122/06, dotyczącego przedmiotowego stanu faktycznego. Wówczas NSA wyrokiem z dnia 29 lipca 2009 r. I OSK 1075/08 uchylił wyrok Sądu I instancji przekazując mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. WSA w Rzeszowie wyrokiem z 22 grudnia 2009 r. II SA/RZ 793/09 uchylił decyzję z dnia [...] października 2006 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Rzeszowskiego z dnia 24 sierpnia 2006 r. Obie decyzje dotyczyły odmowy uchylenia decyzji z [...] lutego 2006r. i ten element faktycznego wziął przede wszystkim pod uwagę NSA. Ponadto NSA wziął pod uwagę kwestię braku podstaw do przejęcia przez Skarb Państwa własności przedmiotowej nieruchomości.
NSA uznał stanowisko Skarżącej, iż jest właścicielką spornej działki, gdyż obejmował ją Akt Własności Ziemi z grudnia 1975 r., a działka na której znajduje się droga, wydzielona została z jej nieruchomości i tym samym stanowi jej własność. W sytuacji NSA stwierdził, że bezpodstawne jest odsyłanie skarżącej na drogę cywilnoprawną.. WSA w Rzeszowie powinien w uzasadnieniu ówczesnego jak i obecnego wyroku odnieść się do zarzutu skarżącej i wypowiedzieć się, czy organy administracji należycie wyjaśniły podnoszone przez nią zarzuty, to jest czy wskazywany przez skarżącą Akt Własności Ziemi obejmował również przedmiotową działkę.
Do wyjaśnienia tej kwestii uprawnione są organy właściwe do prowadzenia ewidencji gruntów. Wymaga to bowiem porównania mapy, na której naniesione są granice aktualnie istniejących działek z mapą na której znajdują się granice działek z okresu wydania wskazywanego przez skarżącą Aktu Własności Ziemi. Przy wydaniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] września 2011 r. WSA w Rzeszowie nie uznał braku wyjaśnienia tych kwestii za naruszenie art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a., mimo zarzutów podnoszonych przez skarżącą. Takie same wady zawierała decyzja z dnia [...] lutego 2006 r., zatem utrzymywanie jej w mocy zaskarżonym wyrokiem pozostaje w sprzeczności dyspozycją wynikającą z wyroku NSA z dnia 29 lipca 2009 r. I OSK 1075/08. Tym samym doszło do rażącego naruszenia art. 153 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem - zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. - nie rozpoznaje sprawy w jej całokształcie, lecz w granicach skargi kasacyjnej, czyli ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w środku prawnym, w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Sąd ten nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów, czy stawiania hipotez w tym obszarze, sanując zaistniałe braki. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że Sąd ten nie może się domyślać argumentacji, czy intencji strony skarżącej. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać więc m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, czyli wskazanie, które konkretnie przepisy zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji oraz wyjaśnienie, na czym to naruszenie polegało. Uwzględniając więc treść przepisu art. 176 w zw. z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. stwierdzić należy, że zarzut "błędnej wykładni" lub "niewłaściwego zastosowania" prawa materialnego albo zarzut naruszenia przepisów postępowania wymaga wykazania i wyjaśnienia, na czym polega błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego, naruszenie którego zarzuca skarżący, przy jednoczesnym wykazaniu, jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, bądź jak powinien być on stosowany ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu, dlaczego powinien być zastosowany, zaś w zakresie odnoszącym się do naruszenia przepisów postępowania wykazanie i wyjaśnienie potencjalnego wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie mógł zostać uwzględniony, a to z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych.
W rozpoznawanej skardze kasacyjnej powołano podstawy kasacji przewidziane w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzucając Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania. Zasadą w takiej sytuacji jest w pierwszej kolejności rozpoznanie zarzutów procesowych, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd I instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 r., FSK 618.04; ONSAiWSA z 2005 r. Nr 6, poz. 120.).
W ramach podstawy określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie powołuje się na naruszenie:
1/art. 6 k.p.a. poprzez zastosowanie prawa do celu innego niż to, dla którego zostało ono ustanowione;
2/ art. 7 w zw. z art. 136 k.p.a., poprzez niewłaściwe jego zastosowanie co jest konsekwencją braku pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przez organ odwoławczy;
3/ art. 12 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie a to poprzez brak wnikliwości w przeprowadzonym postępowaniu przez organ I i II instancji oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny, 4/ art. 77 § 1 k.p.a., poprzez brak zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego przez organ I i II instancji oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny;
5/ art. 80 k.p.a., poprzez arbitralne, niepoparte żadnymi dowodami przyjęcie, że przesłanki uzasadniające wydanie zaskarżonego postanowienia zostały udowodnione;
6/ art. 107 k.p.a., poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji organu I i II instancji, kiedy skarżąca otrzymała tą decyzję i czy w ogóle ją otrzymała oraz nie odniesienie się do tego zagadnienia przez Sąd;
7/ art. 136 k.p.a., poprzez zaniechanie przez organ II instancji przeprowadzenia własnego postępowania dowodowego i oparcie się tylko na dowodach przeprowadzonych przez organ I instancji i powielenie tych błędów przez Wojewódzki Sąd Administracyjny;
8/ art. 146 § 1 k.p.a., poprzez nie wykazanie przez organ I i II instancji, kiedy decyzja została doręczona stronom oraz przyjęcie, że ostateczną decyzją w postępowaniu wznowionym jest decyzja z dnia [...] lutego 2006 r.;
9/ art. 151 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.a., w związku z art.7 i 77 k.p.a., poprzez brak szczegółowego odniesienia się przez organ II instancji do zarzutów składanych przez skarżącą;
10/ art. 107 k.p.a., poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji organu I i II instancji, kiedy skarżąca otrzymała tą decyzję i czy w ogóle ją otrzymała oraz nie odniesienie się do tego zagadnienia przez Sąd;
11/ art. 136 k.p.a., poprzez zaniechanie przez organ II instancji przeprowadzenia własnego postępowania dowodowego i oparcie się tylko na dowodach przeprowadzonych przez organ I instancji i powielenie tych błędów przez Wojewódzki Sąd Administracyjny;
12/ art. 146 § 1 k.p.a., poprzez nie wykazanie przez organ I i II instancji, kiedy decyzja została doręczona stronom oraz przyjęcie, że ostateczną decyzją w postępowaniu wznowionym jest decyzja z dnia [...] lutego 2006 r.;
13/ art. 151 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.a., w związku z art.7 i 77 k.p.a., poprzez brak szczegółowego odniesienia się przez organ II instancji do zarzutów składanych przez skarżącą 14/ art. 153 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", poprzez niezastosowanie się organu I i II instancji do zaleceń WSA i NSA w zakresie przeprowadzenia postępowania dowodowego.
Przyjdzie zauważyć, iż adresatem zarzutu naruszenia prawa, zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania, może być tylko sąd pierwszej instancji. Wymienienie przepisów naruszonych przez organ administracyjny nie jest wykonaniem obowiązku przytoczenia podstaw kasacyjnych. Przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym jest bowiem orzeczenie sądu, a nie decyzja administracyjna ani inny akt administracyjny (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2004 r., FSK 80/04, ONSA WSA 2004, nr 1, poz. 12; także wyrok NSA z dnia 31 maja 2004 r., FSK 103/04, POP 2005, z. 3, poz. 57). Jeżeli sąd pierwszej instancji nie dostrzegł naruszenia przez organ przepisów kodeksu postępowania administracyjnego albo ordynacji podatkowej, to sam naruszył przepisy zobowiązujące go do kontroli legalności działalności administracji publicznej. Przepisy te należy wskazać jako podstawę kasacyjną, w powiązaniu z przepisami postępowania administracyjnego, których naruszenia nie dostrzegł sąd.
Skarżąca w sposób wyraźny wskazała jedynie w ostatnim punkcie (14) na przepisy p.p.s.a. naruszone przez Sąd I instancji (art. 153), natomiast w pozostałych przywołała przepisy k.p.a., które zostały naruszone przez organy administracji prowadzące w sprawie postępowanie. W uzasadnieniu skargi wyraźnie jednak stwierdza, iż chodzi jej o wskazanie naruszeń prawa procesowego niedostrzeżonych przez WSA w Rzeszowie, które to uchybienia mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji tego naruszenie art. 145 § 1 pkt. c) p.p.s.a.
Większość tych zarzutów dotyczy, w istocie rzeczy niepełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co było przyczyną wadliwego rozstrzygnięcia organu I i II instancji, a które to uchybienie nie zostało dostrzeżone przez Sąd I instancji (chodzi o zarzuty wskazane w pkt. 1,2,3,4,5,6,7,8,9,10,11,12 i 13).
Sprawa rozpatrywana przez WSA w Rzeszowie dotyczyła kwestii wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty Rzeszowskiego z dnia [...] lutego 2006 r. Nr [...] o wprowadzeniu w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu L. gm. L. zmian polegających na wykreśleniu w jednostce rejestrowej nr 122 utworzonej na rzecz S. i S. B. działki ewidencyjnej nr [...] o pow. 0,11 ha i wpisaniu jej w utworzonej na rzecz władającego Urzędu Gminy w L. jednostce rejestrowej nr 1364 (drogi).
Przedmiot postępowania wznowieniowego wyznaczają normy art. 145, 145 a, 145b, 146 i 148 k.p.a. Najkrócej rzecz ujmując, wznowienie postępowania oraz wydanie w jego wyniku jednego z orzeczeń wskazanych w art.151 k.p.a. uwarunkowane jest istnieniem decyzji ostatecznej, wystąpieniem przesłanki pozytywnej określonej w art. 145 §1, 145a § 1 i 145b § 1 k.p.a., brakiem przesłanek negatywnych wskazanych w art. 146 § 1 i § 2 k.p.a. oraz zachowaniem terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania (art. 146 oraz 145a § 2 i 145b § 2 k.p.a.).
W trakcie postępowania prowadzonego przez organy administracji wszystkie te okoliczności (fakty prawotwórcze) zostały dostatecznie wyjaśnione.
W szczególności należy zauważyć, iż decyzja z [...] lutego 2006 r., wobec której Starosta Rzeszowski rozstrzygnięciem z dnia 29 czerwca 2011 r. stwierdził wydanie jej z naruszeniem prawa, zachowała charakter ostateczny. Postępowanie wznowieniowe, wszczęte postanowieniem Starosty Rzeszowskiego z dnia [...] marca 2006 r., nie doprowadziło do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Co prawda, w wyniku wznowienia postępowania decyzją z [...] lutego 2006 r. została ona uchylona przez Starostę Rzeszowskiego orzeczeniem z dnia [...] października 2010 r., jednakowoż PWINGiK w Rzeszowie decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] zakwestionował go na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę Starosta Rzeszowski rozstrzygnięciem z dnia [...] lutego 2011 r. po raz kolejny uchylił swoją decyzję z dnia [...] lutego 2006 r. W wyniku odwołania wniesionego przez skarżącą PWINGiK decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., analogicznie jak uczynił to wcześniej, uchylił kwestionowany akt i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Zatem nie budzi wątpliwości, iż zamykająca to postępowanie wznowieniowe (trwające od 2006 r.), decyzja Starosty Rzeszowskiego z dnia [...] czerwca 2011 r., stwierdzająca wydanie decyzji z naruszeniem prawa, utrzymana w mocy rozstrzygnięciem PWINGiK w Rzeszowie z dnia [...] września 2011 r., została podjęta wobec pozostającej w obrocie prawnym ostatecznej decyzji Starosty Rzeszowskiego z dnia [...] lutego 2006r.
Ponadto, zaistniała w sprawie przesłanka wznowienia postępowania z art. 145 145 §1 pkt. 4 k.p.a., bowiem H. B. bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Jednocześnie została spełniona przesłanka negatywna w postaci upływu pięcioletniego terminu od dnia doręczenia decyzji (art. 146 §1 k.p.a.). Wniosek o wznowienie postępowania został przez skarżącą złożony w terminie miesięcznym od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). W takiej sytuacji Starosta Rzeszowski był zobowiązany (decyzja związana) stwierdzić wydanie zaskarżonej decyzji z [...] lutego 2006 r. z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji zgodnie z art. 151§ 2 k.p.a.
Wobec tego nie znajdują uzasadnienia wskazane wyżej zarzuty naruszenia prawa procesowego
Nie można podzielić także zarzutu naruszenia art. 153 "p.p.s.a.", poprzez niezastosowanie się organu I i II instancji do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyrokach NSA z dnia 29 lipca 2009 r. I OSK 1075/08 oraz WSA w Rzeszowie wyrokiem z ans 22 grudnia 2009 r. II SA/RZ 793/09.
Wspomnianym wyżej wyrokiem NSA uchylił wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 28 sierpnia 2007 r. syg. akt II SA/Rz 1122/06 oddalający skargę na decyzję PWINGiK z dnia 12 października 2006 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty Rzeszowskiego z dnia 24 sierpnia 2006 r. w sprawie odmowy uchylenia decyzji z [...] lutego 2006 r. w wyniku wznowionego postępowania. W uzasadnieniu nie sformułował oceny prawnej, ale jedynie wskazania co do dalszego postępowania. Dotyczyły one konieczności odniesienia się WSA w Rzeszowie do zarzutu skarżącej odnoszącego się do jej twierdzenia, iż przedłożony przez nią Akt Własności Ziemi z dnia [...] grudnia 1975 r. obejmował również działkę nr [...], ujawnioną w ewidencji na rzecz Gminy L. Jednocześnie podkreślił, iż do wyjaśnienia tej kwestii uprawnione są organy właściwe do prowadzenia ewidencji gruntów, a nie sąd powszechny. Kwestia ta została w dalszym postępowaniu wyjaśniona, zgodnie ze stanowiskiem skarżącej.
Wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 22 grudnia 2009 r., będący konsekwencją wyroku NSA z dnia 29 lipca 2009 r., formułował podobne wskazania co do dalszego postępowania, przy czym bardziej szczegółowe i uwzględniające specyfikę postępowania administracyjnego. Wskazywał na konieczność uzupełnienia postępowania wyjaśniającego oraz podjęcia, w zależności od poczynionych ustaleń, decyzji uwzględniającej dyspozycję art. 151 k.p.a.
Tak WSA w Rzeszowie, jak i organy administracji orzekające w sprawie, wskazania te zrealizowały. Starosta Rzeszowski uzupełnił postępowanie wyjaśniające i w jego efekcie w decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r. przyznał, iż wcześniejsza decyzja tego organu z dnia [...] lutego 2006 r. została wydana z naruszeniem prawa. Ze względu na upływ terminu określonego w art. 146 § 2 k.p.a. nie był uprawniony do uchylenia tego rozstrzygnięcia.
Nie znajduje uzasadnienia wskazany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie w przedmiotowej sprawie art. 73 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1998r.-Przepisy prowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Przepis ten został błędnie zastosowany w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] lutego 2006 r., natomiast nie w sprawie dotyczącej wznowienia postępowania. Na marginesie przyjdzie zauważyć, iż tak organ I jak i organ II instancji stwierdzając wydanie tej decyzji z naruszeniem prawa ze względów formalnych (upływ czasu) wyraźnie wskazały w uzasadnieniach swoich rozstrzygnięć na naruszenie prawa materialnego polegające na bezpodstawnym zastosowaniu przywołanego wyżej art. 73 pkt 1. Natomiast WSA w Rzeszowie, podejmując kwestionowany wyrok, nie mógł stwierdzić naruszenia prawa materialnego skoro kwestia ta pozostawała poza zakresem zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Skoro zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej okazały się nieusprawiedliwione należało ją oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a.