Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 października 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2593/15, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] września 2015 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie ustalenia kosztów związanych z usunięciem pojazdu.
Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Zawiadomieniem z dnia 15 września 2014 r. Zarząd Dróg Miejskich w Warszawie wszczął z urzędu wobec B. P. postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów powstałych w związku z wydaniem w dniu 20 marca 2013 r. dyspozycji usunięcia pojazdu marki Audi nr rej. [...], od którego odstąpiono w trybie art. 130a ust. 2a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 – dalej "p.r.d.").
Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich w Warszawie – działający z upoważnienia Prezydenta m. st. Warszawy – decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], ustalił B. P. wysokość kosztów powstałych w związku wydaniem w dniu 20 marca 2013 r. dyspozycji usunięcia przedmiotowego pojazdu zaparkowanego w miejscu niedozwolonym przy ul. [...] w Warszawie na kwotę 478 zł, stosownie do załącznika nr 2 do uchwały nr [...] Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...]grudnia 2012 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2013.
Od powyższej decyzji B. P. wniósł odwołanie zarzucając, że wydanie decyzji o ustaleniu kosztów powstałych w związku z dyspozycją usunięcia pojazdu powstało na skutek niewłaściwego działania Strażnika Miejskiego, nieudowodnienie w wystarczający sposób powstania kosztów usunięcia pojazdu oraz ustalenie wysokości tych kosztów w maksymalnej wysokości.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ wskazał, że skarżący w dniu 20 marca 2013 r. zaparkował samochód przy ul. [...] w Warszawie w strefie obowiązywania znaku drogowego B-36 "zakaz zatrzymywania się" z tabliczką T-24 wskazującą, że pojazd pozostawiony w miejscu, w którym obowiązuje zakaz wyrażony tym znakiem zostanie usunięty na koszt właściciela pojazdu. W takiej sytuacji policjant, czy strażnik miejski, ma ustawowy obowiązek wydania dyspozycji usunięcia pojazdu i nie zależy to od jego swobodnego uznania. Tym samym fakultatywność działania jest wykluczona. Mając jednak na uwadze art. 130a ust. 2 p.r.d. organ stwierdził, że skoro w trakcie trwania czynności związanych z usuwaniem pojazdu zgłosił się jego właściciel, to uzasadnione było odstąpienie od jego odholowania. Kolegium podkreśliło, że choć do faktycznego odholowania pojazdu na parking strzeżony nie doszło, to jednak wezwanie holownika i podjęcie czynności usunięcia wygenerowało koszty usunięcia, które zgodnie z uchwałą, dla pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej do 3500 kg wynoszą 478 zł. Organ zwrócił uwagę, że art. 130a ust. 2 w związku z ust. 6 ustawy nie określa i nie wyszczególnia poszczególnych składników tych kosztów. Ustawodawca tych kosztów w żaden sposób nie precyzuje, ani nie uzależnia od tego, czy np. pojazd był w całości załadowany na lawetę czy tylko częściowo.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył B. P. zarzucając naruszenie: 1) art. 7, 8 i 9 k.p.a. poprzez: (a) brak zbadania przez organ z urzędu, czy powstały jakiekolwiek koszty związane z wydaniem dyspozycji odholowania pojazdu w związku ze zgłoszeniem się skarżącego do funkcjonariusza Straży Miejskiej przed przyjazdem holownika; (b) brak ustalenia przez organ w ramach kontroli nadzorczej czy w ogóle powiadomiono holownik o konieczności przyjazdu, nie przedstawiono odpisu umowy z firmą zajmującą się odholowywaniem pojazdów, jak również nie przedłożono kopii faktury obciążającej Prezydenta m. st. Warszawy kosztami rozpoczęcia procedury lub przejazdu holownika wezwanego przez Strażnika Miejskiego; (c) brak wskazania czy zgodne z zasadą [...];
- 2) art. 10 k.p.a. mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez nierozważenie zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a. przez organ I instancji brak powiadomienia strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, które to naruszenie uniemożliwiło złożenie wniosku o złożenie do akt sprawy dowodów z dokumentów w postaci odpisów uchwały nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r.;
- 3) zrównanie opłat za odholowanie pojazdu z opłatami za odstąpienie od holowania pojazdu;
- 4) art. 94 Konstytucji poprzez wydanie uchwały w zakresie wykraczającym poza zakres delegacji ustawowej, nakazującej na podstawie art. 130a ust. 6 w związku z art. 130a ust. 2a ustawy Prawo o ruchu drogowym ustalenie kosztów i opłat związanych z realizacją zadań zleconych w zakresie w jakim uchwała nie odróżnia wysokości opłat w zależności od etapu zdarzenia będącego podstawą powstania opłat.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 21 października 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2593/15 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
Sąd podkreślił, że podstawą prawidłowego zastosowania art. 130a ust. 2a ustawy Prawo o ruchu drogowym jest ustalenie bez żadnych wątpliwości, iż obciążenie kosztami, o których mowa w tym przepisie możliwe jest wówczas, gdy organ ustali bez żadnych wątpliwości, iż zdarzenie powodujące konieczność usunięcia pojazdu faktycznie zaistniało, jakie były okoliczności zastosowania tego przepisu, oraz, w razie powstania sytuacji, w której ustaną przyczyny usunięcia pojazdu, że powstały koszty, do których uiszczenia obowiązany jest właściciel pojazdu, przy czym koniecznym jest ustalenie i wyjaśnienie wysokości tych kosztów. W niniejszej sprawie okoliczności te, zdaniem Sądu, nie zostały w sposób właściwy wyjaśnione, co oznacza, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zostały wydane z naruszeniem art. 130a ust. 2a p.r.d. oraz art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu nie wykazano, że koszty istotnie powstały i konkretnie w związku z jakimi okolicznościami sprawy, przy czym Sąd podkreślił, że nie jest wystarczające powołanie się tylko na wydaną dyspozycję usunięcia pojazdu oraz uchwałę Rady m. st.
Warszawy w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienie od usunięcia pojazdu. Zdaniem Sądu przepisu art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym nie należy stosować automatycznie.
Sąd I instancji wskazał, że rozpatrując sprawę ponownie, organ przeprowadzi prawidłowo, z zachowaniem zasad wynikających z art. 7, 77, 80 i 107 k.p.a. postępowanie dowodowe. Ustali, czy w związku z zaistniałą sytuacją powstały koszty, do których uiszczenia obowiązany jest skarżący i w jakiej wysokości.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, reprezentowane przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok w całości. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniesiono także o zasądzenie kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz zrzeczono się przeprowadzenia rozprawy.
Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:
- 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w wyniku przyjęcia, iż obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie nałożenia na właściciela pojazdu obowiązku zapłaty kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, od której następnie odstąpiono, powinien dokonać ustalenia w jakich okolicznościach doszło do wezwania firmy holowniczej do usunięcia pojazdu skarżącego, a także, czy i w jakim zakresie wezwanie to zostało wykonane oraz, czy i w jakich okolicznościach przyjazd holownika został odwołany oraz nakazanie przez uzupełnić w tym celu materiał dowodowy i raz jeszcze dokonać jego oceny,
- 2) art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez dokonanie dowolnych ustaleń dowodowych wbrew materiałowi zgromadzonemu w aktach postępowania i przyjęcie, iż okoliczność powstania kosztów w związku z wydaną dyspozycją usunięcia pojazdu od którego następnie odstąpiono, wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i nie jest ustalona w niniejszej sprawie, podczas gdy w aktach sprawy znajduje się faktura wystawiona przez firmę holującą, w której widnieją koszty usługi holowania przedmiotowego pojazdu,
- 3) art. 130a ust. 2a p.r.d., poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że obciążenie kosztami powstałymi w wyniku wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, od którego to usunięcia odstąpiono, jest możliwe po uprzednim ustaleniu okoliczności w jakich doszło do wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, odstąpienia od tej dyspozycji oraz, czy wydanie dyspozycji spowodowało powstanie rzeczywistych kosztów, którymi należy obciążyć podmiot zobowiązany, podczas gdy przepis nie uzależnia obciążenia kosztami od ustalenia okoliczności dotyczących wydania dyspozycji usunięcia pojazdu oraz od niej odstąpienia, a także od rzeczywistych kosztów związanych z przebytym przez holownik odcinkiem drogi od momentu wydania dyspozycji do momentu jej odwołania, a także przyjęcie, iż wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu i wyjazdu z bazy pojazdu do holowania w celu usunięcia danego pojazdu nie zawsze generuje koszty, podczas gdy w świetle powyższej regulacji do obciążenia kosztami wystarczającym jest wydanie dyspozycji wyjazdu pojazdu do holowania z bazy w celu usunięcia pojazdu, który spowodował powstanie kosztów z tym związanych,
- 4) art. 130a ust. 6 i 6a p.r.d w związku z załącznikiem nr 2 do uchwały nr XLVI 11/1309/2012 Rady m. st. Warszawy z dnia 14 grudnia 2012 r. w sprawie ustalenia wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2013 (Dz. Urzędowy Woj. Mazowieckiego z 2012 r., poz. 10224), określającym wysokość kosztów odstąpienia od usunięcia pojazdu, którego dopuszczalna masa całkowita nie przekracza 3,5 t. na 478 zł, poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, iż do obciążenia kosztami wydania dyspozycji pojazdu konieczne jest ustalenie rzeczywistych kosztów, którymi należy obciążyć podmiot zobowiązany.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że z art. 130a ust. 2a p.r.d. wynika, iż do obciążenia właściciela pojazdu kosztami powstałymi wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu konieczne jest zaistnienie, łącznych następujących przesłanek:
- 1) wydania dyspozycji usunięcia pojazdu,
- 2) odstąpienia od czynności usunięcia pojazdu,
- 3) powstanie kosztów związanych z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu.
Podkreślono, że w zakresie ostatniego z wymienionych warunków, wystarczającym jest powstanie jakichkolwiek kosztów związanych z dyspozycją albowiem ich wysokość obciążająca właściciela pojazdu nie jest uzależniona od rzeczywistych kosztów wygenerowanych przez holownik do zrealizowania usługi usunięcia pojazdu związanej z wydaną dyspozycją jego usunięcia.
W ocenie skarżącego kasacyjnie organu, biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, nie ulega wątpliwości, że doszło do powstania kosztów w związku z wydaną dyspozycją usunięcia pojazdu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej.
Wniesiona skarga kasacyjna została oparta na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., a pełnomocnik – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy. Strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o przeprowadzenie rozprawy, wobec czego rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.
Wskazać należy, że zgodnie z art. 130a ust. 1 pkt 1 p.r.d., pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. Natomiast art. 130a ust. 2a p.r.d. stanowi, iż od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania pojazdu ustaną przyczyny jego usunięcia. Jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadkach, o których mowa w ust. 1-2, spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel pojazdu. Przepis ust. 10i stosuje się odpowiednio.
Z kolei w myśl art. 130a ust. 6 p.r.d., rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a. Przepis art. 130a ust. 6a lit. c) p.r.d. podaje, że maksymalna wysokość stawek kwotowych opłat za usunięcie pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t wynosi 440 złotych. Ustawodawca przewidział jednocześnie mechanizm waloryzujący tę kwotę. Zgodnie z art. 130a ust. 6b p.r.d., maksymalne stawki opłat określone w ust. 6a, obowiązujące w danym roku kalendarzowym ulegają corocznie zmianie na następny rok kalendarzowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego.
Jak stanowi art. 130a ust. 6c p.r.d., na każdy rok kalendarzowy minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" maksymalne stawki opłat, o których mowa w ust. 6a, z uwzględnieniem zasady określonej w ust. 6b, zaokrąglając je w górę do pełnych złotych. Wskaźnik cen, o którym mowa w ust. 6b, ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", w terminie 20 dni od dnia jego ogłoszenia (art. 130a ust. 6d).
Wobec powyższego stwierdzić należy, że właściciel nieprawidłowo zaparkowanego pojazdu, wobec którego wydano dyspozycję jego usunięcia z drogi, ponosi koszty nawet w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu w trakcie jego usuwania. Rada powiatu (w niniejszej sprawie Rada m.st. Warszawy) zobowiązana została przez ustawodawcę do corocznego ustalania w drodze uchwały wysokości wyżej wymienionych kosztów. Wysokość kosztów powstałych poprzez wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu mimo odstąpienia od tej czynności nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu. Rada powiatu określając w/w opłaty jest związana maksymalną wysokością stawek kwotowych opłat, która wynosi 440 zł za usunięcie pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t, przy czym ustawodawca przewidział mechanizm waloryzujący maksymalną wysokość stawek kwotowych opłat, pozwalający na ich urealnienie bez konieczności zmiany ustawy. Kompetencję w tym zakresie uzyskał minister właściwy do spraw finansów publicznych, który corocznie ogłasza odpowiednie obwieszczenie.
Przenosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego niniejszej sprawy uznać należy, że ustawodawca ustanowił mechanizm ustalania opłat za usunięcie pojazdów nieuzależniony od faktycznej wysokości tych opłat w konkretnym przypadku. Rada powiatu związana jest stawkami maksymalnymi określonymi w ustawie, ale waloryzowanymi w drodze obwieszczeń ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Została ona zobowiązana do określenia w drodze uchwały konkretnych stawek nieprzekraczających kwot ustalonych w wyniku waloryzacji ministra dokonywanej w obwieszczeniu, która dodatkowo corocznie powinna być zmieniana biorąc pod uwagę zarówno konieczności sprawnej realizacji zadań związanych z usuwaniem pojazdów oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. W niniejszej sprawie obowiązująca w czasie usuwania przedmiotowego pojazdu skarżącego uchwała nr XLVIII/1309/2012 Rady m.st.
Warszawy z dnia 14 grudnia 2012 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2013 przewidywała wysokość opłat w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu do 3,5 t masy całkowitej w kwocie 478 zł. Taką też opłatę nałożono na właściciela pojazdu w niniejszej sprawie. Dla porównania warto wskazać, że kolejna uchwała podjęta przez Radę m.st. Warszawy przewidywała inną wysokość opłaty w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu do 3,5 t masy całkowitej. Uchwała nr III/28/2014 z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2015 (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z dnia 30 grudnia 2014 r., poz. 11983) ustalała powyższą opłatę w kwocie 239 zł. To pokazuje, że Rada m. st.
Warszawy dokonywała corocznych zmian wysokości opłat. Zaznaczyć jednak raz jeszcze należy, że ustawodawca przesądził o maksymalnej wysokości opłat, natomiast do uregulowania w drodze uchwały rad powiatów pozostawił określenie konkretnej wysokości tych opłat, w granicach opłat maksymalnych.
W niniejszej sprawie bezsporne jest, że w dniu 20 marca 2013 r. B. P. zaparkował samochód przy ul. Wroniej w Warszawie w strefie obowiązywania znaku drogowego B-36 "zakaz zatrzymywania się" z tabliczką T-24 wskazującą, że pojazd pozostawiony w miejscu, w którym obowiązuje zakaz wyrażony tym znakiem zostanie usunięty na koszt właściciela pojazdu. Uznać należy, że prawidłowo organy ustaliły, iż powyższy czyn, stanowiący wykroczenie z art. 92 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń, odpowiada art. 130a ust. 1 pkt 5 p.r.d., który stanowi o obligatoryjnym usunięciu pojazdu. Organ nie mógł się zatem kierować swobodnym uznaniem. Analiza akt administracyjnych wskazuje, że w dniu 20 marca 2013 r. została wydana dyspozycja usunięcia pojazdu nr [...] r., co w świetle powyższego oznacza, że strażnik miejski wykonywał jedynie swój ustawowy obowiązek. Z adnotacji poczynionej na w/w dyspozycji wynika zaś, że pojazd holujący dotarł na miejsce (ul. [...]) o godz.11.34, natomiast od usunięcia pojazdu odstąpiono o godz. 11.40, kiedy to – w trakcie procedury usuwania pojazdu – na miejsce przybył właściciel pojazdu (k-1 akt adm.).
Zatem, wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu wygenerowało koszty tego usunięcia, gdyż podjęto czynności zmierzające bezpośrednio do usunięcia pojazdu. Uznać zatem należy, że opłata nałożona na skarżącego została zgodnie z przepisami obowiązującego prawa, przy czym organy nie miały obowiązku uszczegółowienia poniesionych kosztów.
Zasadne jest zatem stanowisko skarżącego kasacyjnie organu, że błędnie Sąd I instancji uznał, iż stan faktyczny niniejszej sprawy wymagał dokonania dodatkowych ustaleń, czy też wyjaśnień, co do okoliczności w jakich doszło do wezwania firmy holowniczej. Wynika to bowiem bezsprzecznie z przedmiotowej dyspozycji usunięcia pojazdu. Również powołane wyżej przepisy nie wymagają takiego uszczegółowienia składników poniesionych kosztów. Z przepisów tych wynika za to jasno, że w przypadku wystąpienia przesłanek w nich wskazanych, to właściciel pojazdu ponosi koszty związane z usunięciem pojazdu. Z adnotacji poczynionych na dyspozycji usunięcia pojazdu wynika zaś, że wydanie tej dyspozycji spowodowało faktyczne powstanie kosztów, zatem do ich pokrycia zobowiązano właściciela. Za skarżącym kasacyjnie zauważyć ponadto należy, że – niezależnie od powyższego – w aktach sprawy znajduje się również faktura wystawiona przez firmę holowniczą.
Wobec powyższego stwierdzić należy, że organy administracyjne orzekające w niniejszej sprawie nie naruszyły przepisów obowiązującego prawa uznając, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy właściciel pojazdu obowiązany jest do uiszczenia kosztów na postawie art. 130a ust. 2a p.r.d. Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku błędnie zatem uchylił decyzje organów obu instancji, czym naruszył wskazane w skardze kasacyjnej zarówno przepisy postępowania, jak i przepisy prawa materialnego i dlatego wyrok ten podlega uchyleniu, a skarga zostaje oddalona.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.