Wyrok NSA z 17 września 2020 r., I OSK 29/20

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 17 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.M.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 sierpnia 2019 r. sygn. akt II SAB/Po 42/19

Skład

Sędzia NSA Małgorzata Borowiec przewodniczący
Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek
Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski sprawozdawca

Sprawa

w sprawie ze skargi J.M. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżony wyrok, II. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego do rozpoznania wniosku J.M. z dnia [...] sierpnia 2018r., III. stwierdza, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego dopuścił się bezczynności, IV. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, V. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego na rzecz J.M. kwotę 1020 (tysiąc dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 1 sierpnia 2019 r. sygn. akt II SAB/Po 42/19 oddalił skargę J.M. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W uzasadnieniu Sąd przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Dnia [...] sierpnia 2018 r., w godzinach wieczornych, J.M. wysłał na adres e-mail organu prośbę o udzielenie informacji o działaniach podjętych na skutek wcześniejszego skierowania przez grupę mieszkańców ul. [...] w [...] pisma z dnia [...] kwietnia 2018 r. Pismo to miało dotyczyć złego stanu słupów telekomunikacyjnych. Wnioskodawca wystąpił także o przesłanie protokołów z kontroli i skanów ewentualnych decyzji wydanych w sprawie.

Dnia [...] sierpnia 2018 r. Kierownik Wydziału Orzecznictwa Administracyjnego Inspektoratu Powiatowego poinformował J.M., że nie może znaleźć w rejestrach pisma z dnia [...] kwietnia 2018 r. Zwrócił się jednocześnie do wnioskodawcy o podanie, czy pismo to zostało przekazane pocztą tradycyjną, elektroniczną czy osobiście i kto był jego nadawcą.

Tego samego dnia J.M. zostało wysłane do organu drogą przesyłką poleconą, nadawcą był on osobiście, a pismo zostało podpisane przez grupę mieszkańców ul. [...] (w [...]).

Dnia [...] kwietnia 2019 r. do siedziby Inspektoratu Powiatowego wpłynęła skarga J.M. na bezczynność Inspektora Powiatowego w zakresie załatwienia żądania udostępnienia informacji publicznej z dnia [...] sierpnia 2018 r. na temat podjętych działań w sprawie wydania decyzji nakazującej usunięcie nieużytkowanych słupów telekomunikacyjnych przy ul. [...] w [...], a także przesłanie skanu protokołu z kontroli oraz skanów ewentualnych decyzji. Skarżący wystąpił o zobowiązanie przez Sąd organu do udostępnienia informacji w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku, stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie kosztów postępowania. W motywach skargi wyjaśniono, że pismem z dnia [...] kwietnia 2018 r. mieszkańcy ul. [...] w [...] zwrócili się do Inspektora Powiatowego o wydanie decyzji nakazującej usunięcie nieużytkowanych słupów telekomunikacyjnych usytuowanych na ich ulicy na odcinku od skrzyżowania z ul. [...] w stronę ul. [...]. Zdaniem osób podpisujących pismo w stosunku do wskazanych obiektów budowlanych zachodzą przesłanki z art. 66 ust. 1 pkt 1, 3 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.; dalej "P.b."). Następnie, po przedstawieniu stanu faktycznego, J.M. podkreślił, że do dnia wniesienia skargi jego wniosek o udostępnienie informacji z dnia [...] sierpnia 2018 r. (uzupełniony na wezwanie organu) nie został załatwiony.

Według chronologicznego przebiegu zdarzeń następnego dnia po wniesieniu skargi Kierownik Wydziału Orzecznictwa Administracyjnego Inspektoratu Powiatowego odpowiedział na wniosek z dnia [...] sierpnia 2018 r. (wiadomość elektroniczna z dnia [...] kwietnia 2019 r., [...]). Wskazał, że organ nie dysponuje protokołem kontroli ani decyzjami dotyczącymi stanu technicznego słupów linii telekomunikacyjnej przy ul. [...] w [...]. Kontrolę zaplanowano na [...] maja 2019 r., o czym poinformowano wnioskodawców oraz właściciela pismami z dnia [...] kwietnia 2019 r.

Z kolei w sporządzonej [...] maja 2019 r. odpowiedzi na skargę Inspektor Powiatowy wniósł o jej oddalenie, względnie umorzenie postępowania w zakresie wniesionej skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny powołanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę.

W ocenie Sądu I instancji przyjąć należy, że Inspektor Powiatowy nie pozostał bezczynny, gdyż na wystąpienie skarżącego niezwłocznie odpowiedział. Z odpowiedzi tej można z kolei wywnioskować, że nie podjęto żadnych czynności na skutek pisma "grupy mieszkańców ul. [...] w [...] dotyczącego złego stanu słupów telekomunikacyjnych", skoro nie zostało ono nawet w rejestrach organu zarejestrowane.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J.M., zaskarżając wyrok w całości i – na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej "P.p.s.a.") - zarzucił mu naruszenie:

1. prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, tj. przepisu art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429; dalej "u.d.i.p.") poprzez uznanie, że poinformowanie Skarżącego przez Przeciwnika skargi, że "nie może znaleźć w rejestrach pisma z dnia [...] kwietnia 2018 r." oraz prosi "o podanie czy pismo to zostało przekazane pocztą tradycyjną, elektroniczną (na jaki adres) czy osobiście, kto był jego nadawcą (imię i nazwisko) oraz - o ile to możliwe - kiedy wpłynęło do Inspektoratu" stanowi udostępnienie żądanej informacji publicznej, podczas gdy Skarżący został jedynie poinformowany, że Przeciwnik skargi nie może znaleźć pisma i wciąż go szuka;
2. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 149 § 1 i § 1a P.p.s.a. przez niestwierdzenie bezczynności Przeciwnika skargi i niestwierdzenie, że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa podczas gdy de facto Przeciwnik skargi nie udostępnił żądanej przez Skarżącego informacji publicznej, przez okres blisko 9 miesięcy, czym znacząco przekroczył 14 dniowy termin udostępnienia informacji publicznej wskazany w przepisie art. 15 u.d.i.p.;
2. art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez niezbadanie w pełnym zakresie przesłanek zaistnienia bezczynności po stronie Przeciwnika skargi i uznanie, że "w istocie spór pomiędzy J.M. a Inspektorem Powiatowym sprowadza się do tego, czy jego wniosek z dnia [...] sierpnia 2018 r. (...) należało traktować jako skutecznie złożony wniosek o udzielenie informacji publicznej", podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego, co też potwierdza sąd I instancji, wynika jednoznacznie zarówno to, że wniosek z dnia [...] sierpnia 2018 r. dotyczył informacji publicznej, jak i to, że został skutecznie złożony.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez stwierdzenie zaistnienia bezczynności organu w przedmiocie udostępnienia żądanej przez Skarżącego informacji publicznej oraz stwierdzenie, że bezczynność ta nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, ewentualnie w przypadku uznania, że istota sprawy nie jest dostatecznie wyjaśniona na podstawie przepisu art. 185 § 1 P.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnego w Poznaniu; zasądzenie na rzecz Skarżącego kasacyjnie od organu kosztów postępowania przed WSA w Poznaniu oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz opłaty kancelaryjnej za sporządzenie odpisu zaskarżonego orzeczenia WSA w Poznaniu wraz z uzasadnieniem oraz oświadczył, że zrzeka się rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 P.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego.

W niniejszej sprawie strona skarżąca oparła skargę kasacyjną na obu podstawach: naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a.). Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że są one częściowo uzasadnione i z tego powodu skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie uznać należy za nieuzasadniony zarzut naruszenia art.134 § 1 P.p.s.a. Przepis art. 134 § 1 P.p.s.a., którego naruszenia dopatruje się strona skarżąca kasacyjnie stanowi, że "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a". Przepis ten określa zatem granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny pierwszej instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania lub bezczynności organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo – mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku – nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Sąd I instancji rozpoznając skargę niewątpliwie orzekał w granicach sprawy, oceniając postępowanie w zakresie bezczynności organu w przedmiocie skargi J.M. z dnia [...] sierpnia 2018 r. Jak zasadnie zauważa skarżący kasacyjnie Sąd I instancji nie miał wątpliwości, że wniosek z dnia [...] sierpnia 2018 r. dotyczył informacji publicznej, jak i to, że został skutecznie złożony. Zatem Sąd I instancji nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga. Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że Sąd ten analizował i oceniał prawidłowość rozpoznania wniosku J.M. z dnia [...] sierpnia 2018 r. w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dalej istotne jest to, że "strona nie może ograniczyć się do wytyku wyłącznie naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a., gdyż wówczas przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej. W takiej sytuacji strona zobowiązana jest powiązać art. 134 § 1 P.p.s.a. z takimi przepisami, których złamania przez organ administracji miał nie dopatrzyć się Sąd pierwszej instancji" (zob. wyrok NSA z dnia 22 maja 2014 r., I OSK 782/13). Przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. jest tak skonstruowany, że powoływanie się w skardze kasacyjnej na jego naruszenie musi być zawsze powiązane z przywołaniem przepisu, którego naruszenia przez organy nie zauważył Sąd I instancji (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2007 r., II OSK 610/06, Lex nr 337811; wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2013 r., I OSK 1353/12; wyrok NSA z dnia 15 marca 2013 r., I OSK 1033/12). Tymczasem w rozpoznawanej skardze kasacyjnej zarzut ograniczono wyłącznie do naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. bez powiązania go z jakimkolwiek innym przepisem. Takiej wady konstrukcyjnej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie może samodzielnie konwalidować, gdyż nie jest uprawniony do uzupełniania za stronę zarzutów kasacyjnych. Dodatkowo należy wskazać, że w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować dokonanej przez Sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ (por. m. in. wyrok NSA z 25 marca 2011 r., I FSK 1862/09; wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2007 r., II OSK 610/06; postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2012 r., I OSK 2438/11; wyrok NSA z dnia 15 października 2015 r., I GSK 241/14). Nie można także, w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a., skutecznie podważać prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów (por. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2015 r., I OSK 450/15), ani prawidłowości oceny materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2010 r., I GSK 264/09, LEX nr 744745).

Natomiast jako uzasadnione należy uznać pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej. Otóż zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust.

2. Nie są kwestionowane ustalenia Sądu I instancji, że w dniu [...] sierpnia 2018 r. J.M. wysłał na adres e-mail organu prośbę o udzielenie informacji o działaniach podjętych na skutek wcześniejszego skierowania przez grupę mieszkańców ul. [...] w [...] pisma z dnia [...] kwietnia 2018 r. oraz o przesłanie protokołów z kontroli i skanów ewentualnych decyzji wydanych w sprawie. Następnie w dniu [...] sierpnia 2018r. Kierownik Wydziału Orzecznictwa Administracyjnego poinformował J.M., że nie może znaleźć w rejestrach pisma z dnia [...] kwietnia 2018 r. Zwrócił się jednocześnie do wnioskodawcy o podanie, czy pismo to zostało przekazane pocztą tradycyjną, elektroniczną czy osobiście i kto był jego nadawcą. Tego samego dnia J.M., również drogą mailową, odpowiedział, że wspomniane przez niego pismo datowane na [...] kwietnia 2018 r. zostało wysłane do organu drogą przesyłką poleconą, nadawcą był on osobiście, a pismo zostało podpisane przez grupę mieszkańców ul. [...] (w [...]). Dalszej korespondencji ze strony organu, zwłaszcza zawierającej jakąkolwiek odpowiedź na pytania zawarte we wniosku z [...] sierpnia 2018 r. nie było. Dopiero wskutek wniesienia skargi z [...] kwietnia 2019 r. (data wpływu do organu: [...] kwietnia 2019 r.) organ udzielił skarżącemu stosownych informacji pismem z [...] kwietnia 2019r. Także w odpowiedzi na skargę z [...] maja 2019 r. organ wskazał, że pomimo przesłanych przez wnioskodawcę dodatkowych danych dotyczących przesyłki z dnia [...] kwietnia 2018 r. nie udało się znaleźć, Skoro zaś wskazane przez wnioskodawcę pismo nie wpłynęło do organu, to nie powziąwszy konkretnej wiedzy o ewentualnych nieprawidłowościach i ich rodzaju nie mógł zasadnie podjąć czynności zgodnie ze swoimi kompetencjami." W konsekwencji skutkowało to "niepodjęciem jakichkolwiek czynności w następstwie pisma, które nie zostało w rejestrach odnalezione." Zasadnie podnosi skarżący kasacyjnie, że z treści przesłanego mu maila z dnia [...] sierpnia 2018 r. nie wynika odpowiedź na pytania zawarte we wniosku z [...] sierpnia 2018 r. ani też, że organ nie posiada żądanej informacji. W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy istotne zresztą byłoby nie tylko wskazanie, że organ nie posiada żądanej informacji, ale także wyjaśnienie przyczyn takiego stanu rzeczy (np. fakt, iż organ nie otrzymał pisma z [...] kwietnia 2018r.). Nie sposób przy tym podzielić stanowiska Sądu I instancji, że z maila przesłanego wnioskodawcy w dniu [...] sierpnia wynika lub też, że da się logicznie wyinterpretować informację, iż organ nie podjął żadnych czynności, gdyż pisma z [...] kwietnia 2018r. nie otrzymał, skoro nie zostało ono nawet odnotowane w rejestrach organu. Ze wspomnianego maila wynika jedynie, że do chwili jego wysłania nie udało się znaleźć w rejestrach organu pisma z dnia [...] kwietnia 2018r. i dlatego pracownik zwraca się z prośbą o przesłanie dodatkowych informacji, które być może to umożliwią. Użyte przez pracownika sformułowanie "nie mogę znaleźć w rejestrach" w połączniu z prośbą o przekazanie dodatkowych informacji w jaki sposób zostało pismo przekazane do organu, na jaki adres, czy osobiście, kto był nadawcą itd., wskazywało i mogło utwierdzać wnioskodawcę w przekonaniu, że będą podejmowane dalsze poszukiwania tego pisma, co w konsekwencji doprowadzi do identyfikacji sprawy i umożliwi udzielenie odpowiedzi. O ile zatem organ nadal, po uzyskaniu dodatkowych informacji, nie znalazł pisma z [...] kwietnia 2018r., to powinien był niezwłocznie o tym fakcie poinformować wnioskodawcę. Jak wskazano powyżej nastąpiło to dopiero pismem z dnia [...] kwietnia 2019r. co potwierdza sam skarżący kasacyjnie. Tym samym odpowiedź na wniosek J.M. z dnia [...] sierpnia 2018r. została udzielona dopiero pismem z [...] kwietnia 2019r., a więc po upływie 14 dni od dnia złożenia wniosku naruszając art. 13 ust. 1 u.d.i.p., zwłaszcza, że nie zaistniały wskazane w tym przepisie wyjątki. W konsekwencji brak było podstaw do oddalenia skargi przez Sąd I instancji na podstawie na podstawie art.151 P.p.s.a.

W tym stanie rzeczy stwierdzając, że skarga kasacyjna jest uzasadniona, Naczelny Sąd Administracyjny miał podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku oraz do rozpoznania skargi w oparciu o art. 188 p.p.s.a. uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona.

Mając na uwadze wyżej powołane okoliczności wskazujące na fakt udzielenia w końcu informacji wnioskodawcy, postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego do rozpoznania wniosku J.M. z dnia [...] sierpnia 2018 r. jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało umorzyć Nie zwalniało to jednak Sądu od orzeczenia co do wystąpienia bezczynności w rozpoznaniu wniosku i jej charakteru.

W sprawie nie budziło wątpliwości stron postępowania oraz Sądu I instancji, że żądane przez wnioskodawcę informacje są informacjami publicznymi a Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego był zobowiązany do ich udostępnienia. Należy zatem stwierdzić, że skoro wniosek o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego w dniu [...] sierpnia 2018 r., a stosowna informacja odnośnie tego wniosku, jak wskazuje sam wnioskodawca, została przekazana przez organ dopiero pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. Znalazło to odzwierciedlenie także w odpowiedzi na skargę. Zatem przekroczony został termin z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., a tym samym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego pozostawał w wyżej wskazanym okresie w bezczynności w rozpoznaniu tego wniosku. Jednocześnie biorąc pod uwagę okoliczności faktyczne niniejszej sprawy (brak wyraźnego wskazania przez wnoszącego, że wniosek składa w trybie dostępu do informacji publicznej, brak wpływu do organu pisma z [...] kwietnia 2018 r. – co nastąpiło dopiero wraz z wniesieniem skargi na bezczynność, a w konsekwencji de facto brak posiadania przez organ informacji żądanej przez wnioskodawcę) sprawiają, że bezczynności tej, usuniętej zresztą niezwłocznie po wniesieniu skargi na bezczynność, nie można kwalifikować jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a P.p.s.a. Pamiętać bowiem należy, że samo przekroczenie przez organ terminów do załatwienia sprawy, a więc jego ustawowych obowiązków to za mało, by uznać, że doszło do rażącego naruszenia prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest taka wadliwość, którą cechuje szczególnie duży ciężar gatunkowy. Ma ona więc miejsce, gdy brak jest oczywistego podejmowania czynności lub gdy dochodzi do oczywistego lekceważenia wniosków strony. Taka sytuacja występuje też, gdy organ jawnie wykazuje brak chęci załatwienia sprawy lub gdy ewidentnie nie stosuje się do przepisów. Rażące naruszenie prawa występuje, gdy ma miejsce niewątpliwa oczywistość stwierdzonego uchybienia przepisom. Taki pogląd przedstawił NSA w wyroku z dnia 24 maja 2018 r. w sprawie II OSK 381/18 (LEX nr 2517463). Zatem o tym, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa nie decyduje sam tylko czas trwania bezczynności, ale także przedmiot sprawy i wszystkie okoliczności z tym związane.

O kosztach postępowania za dwie instancje od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego na rzecz skarżącego, orzeczono na podstawie art. 200, art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a.