Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 9 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 2907/13

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 12 września 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 192/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, oddalił skargę M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy.

Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], Prezydent Olsztyna, powołując się na art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz na podstawie wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z dnia 11 kwietnia 2012 r., orzekł o zatrzymaniu M. D. prawa jazdy kat. B, A nr [...], z powodu przekroczenia 24 punktów za wielokrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego w ciągu roku od dnia 27 stycznia 2010 r. Wskazał, że decyzją z dnia 14 czerwca 2012 r., M. D. został także skierowany na egzamin sprawdzający kwalifikacje niezbędne do kierowania pojazdami.

W odwołaniu M. D. zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 61 § 1 oraz art. 81 w zw. z art. 44 K.p.a., art. 77 i 76 § 1 i 3 K.p.c. poprzez uniemożliwienie mu wzięcia udziału w postępowaniu i zaniechanie wyczerpującego zebrania materiału dowodowego.. Zarzucił naruszenie art. 62 K.p.a. przez prowadzenie jednego postępowania administracyjnego co do dwóch odrębnych spraw administracyjnych: sprawy w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oraz sprawy w przedmiocie skierowania na badania kontrolne. Podniósł, że nie dopuścił się trzech z czterech zarzucanych mu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji naruszeń przepisów ruchu drogowego. Stwierdził, że wniosek Komendanta został wadliwie sporządzony i nie powinien zostać uwzględniony.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Olsztyna. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 11 kwietnia 2012 r. do Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta Olsztyna wpłynął wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie, z którego wynika, że M. D. w ciągu roku, licząc od dnia 27 stycznia 2010 r., dopuścił się wielokrotnego naruszenia przepisów i zasad ruchu drogowego, za które otrzymał łącznie 25 punktów karnych, tj. w dniu 27 stycznia 2010 r. otrzymał 1 punkt za naruszenie przepisów określających warunki oraz zakazy zatrzymania lub postoju, w dniu 5 czerwca 2010 r. otrzymał 10 punktów za przekroczenie prędkości powyżej 50 km/h, w dniu 21 listopada 2010 r. otrzymał 4 punkty za przekroczenie prędkości od 21 do 30 km/h oraz w dniu 6 stycznia 2011r. wymierzono mu 10 punktów za niezastosowanie się do zakazu wyprzedzania i znaku "linia podwójna ciągła".

Zdaniem Kolegium, w opisanej sytuacji organ I instancji prawidłowo orzekł o zatrzymaniu M. D. prawa jazdy kat. B i A do czasu wykazania się posiadaniem kwalifikacji do kierowania pojazdami mechanicznymi. Kolegium wskazało, że odrębną decyzją z dnia 14 czerwca 2012 r. M. D. został skierowany na egzamin sprawdzający kwalifikacje do kierowania pojazdami. Odnosząc się do zarzutu wadliwości wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji, Kolegium stwierdziło, że nie jest władne do dokonywania oceny zasadności i prawidłowości nałożonych na stronę mandatów i przypisanych mu punktów karnych. Wyjaśniło, że organy są związane wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji, z którego jednoznacznie wynikało, że odwołujący otrzymał 25 punktów karnych za naruszenie bezpieczeństwa i zasad ruchu drogowego. Organ podał, że zgodnie z treścią art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi Policja.

Stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz. 1998), jest to komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych. W konsekwencji, do kompetencji Policji, nie zaś starosty jako organu administracji publicznej, należy przypisywanie punktów za konkretne naruszenia, dokonywanie wpisów do ewidencji i ich usuwanie.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania, Kolegium wskazało, iż w niniejszej sprawie, przy doręczaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania, jak również zawiadomienia o jego zakończeniu i o możliwości zapoznania się przez stronę z aktami sprawy, organ I instancji zastosował instytucję doręczenia zastępczego, o której mowa w art. 44 K.p.a. W ocenie organu, na kopertach znajdują się wszelkie informacje pozwalające uznać, że doręczenie było skuteczne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało nadto, że organ I instancji prowadził dwa odrębne postępowania, tj. w sprawie zatrzymania prawa jazdy oraz w sprawie skierowania na badania kontrolne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie M. D. podtrzymał zarzut wadliwego doręczenia mu przez organ I instancji zawiadomienia o zakończeniu postępowania i uniemożliwienia mu wzięcia czynnego udziału w postępowaniu, tj. naruszenia art. 44 § 2 i 3 K.p.a. w związku z art. art. 6, art. 7, art. 10 § 1 w związku z art. 140 K.p.a. Stwierdził, że wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji nie odpowiadał wymogom § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, gdyż nie zawierał "skróconego opisu czynu". W tej sytuacji, zdaniem skarżącego organ I instancji nie był związany takim wadliwym wnioskiem i powinien odmówić jego uwzględnienia. W rezultacie doszło do naruszenia art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym i art. 104 w związku z art. 6, art. 7, art. 10 § 1 w związku z art. 140 K.p.a. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Na rozprawie w dniu 14 maja 2013 r. skarżący poinformował Sąd, że przed wniesieniem skargi wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Olsztyna w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy.

Postanowieniem z dnia 29 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i zawiesił postępowanie sądowe na zasadzie art. 56 P.p.s.a., z uwagi na wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu stwierdzenia nieważności zaskarżanego aktu.

Pismem z dnia 13 lipca 2013 r. skarżący wniósł o podjęcie postępowania, wskazując, że SKO w Olsztynie odmówiło wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, a skarżący nie złożył wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2013r. Sąd podjął zawieszone postępowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wskazał, że kontrolowana przez Sąd decyzja została wydana na mocy z art. 138 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym stanowiącym, iż starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadkach określonych w art. 135 tej ustawy. Zgodnie z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy, w przypadku przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego następuje obligatoryjne zatrzymanie prawa jazdy do czasu wykazania się posiadaniem kwalifikacji do kierowania pojazdami mechanicznymi.

Jednocześnie w myśl art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b tej ustawy, osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 podlega kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Ten ostatni przepis upoważnia Policję do prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, przy czym określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 1 do 10 i wpisuje do tej ewidencji. Przytaczając treść art. 130 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym, Sąd uznał, że kwestię sposobu punktowania, warunków i sposobu prowadzenia ewidencji oraz usuwania zaewidencjonowanych punktów ustawodawca przekazał właściwemu ministrowi do uregulowania w drodze rozporządzenia.

Realizując delegację ustawową Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w powoływanym rozporządzeniu z dnia 20 grudnia 2002 r. ustalił w § 3 ust. 1, że ewidencję prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych. Stosownie do § 4 ust. 1 i 2 do ewidencji dokonuje się wpisów ostatecznych za naruszenia stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu, mandatem karnym albo orzeczeniem dyscyplinarnym. Do ewidencji dokonuje się również wpisów tymczasowych. Wpis tymczasowy wprowadza się niezwłocznie po ujawnieniu naruszenia i zawiera on informację o liczbie punktów, które zostaną ostatecznie przypisane w przypadku potwierdzenia naruszenia.

Zatem punktowaniu podlega każde stwierdzone przez Policję naruszenie przepisów ruchu drogowego, bez względu na ich potwierdzenie przez sąd lub inny uprawniony organ. Zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 2 komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania kierowcy wpisanego do ewidencji występuje do organu właściwego w sprawach wydania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy w razie przekroczenia przez niego 24 punktów otrzymanych za naruszenia. Wniosek ten sporządza się wyłącznie na podstawie wpisów ostatecznych, na formularzu, którego wzór jest określony w załączniku nr 6 do rozporządzenia (§ 7 ust.2). Z przepisów rozporządzenia wynika więc, że to Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, to organy Policji dokonują wpisów, a także władne są do usunięcia z ewidencji wpisów (§ 5 i 6 rozporządzenia).

Ponadto komendant wojewódzki Policji, w przypadku stwierdzenia przekroczenia w ewidencji 24 punktów karnych, ma obowiązek wystąpienia do starosty (prezydenta miasta na prawach powiatu) z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy. W rozpoznawanej sprawie z wniosku Wojewódzkiego Komendanta Policji w Olsztynie wynika, że w dacie orzekania przez organy obu instancji skarżący posiadał 25 aktywnych punktów karnych za wykroczenia drogowe. Zdaniem Sądu, wbrew przekonaniu skarżącego, wniosek ten odpowiada wzorcowi określonemu w załączniku nr 6 do rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2002 r., gdyż zawiera wszystkie dane wymagane tym załącznikiem. W szczególności zawiera skrócony opis czynu, z którego wynika kiedy skarżący i jakiego naruszenia się dopuścił, podane jest oznaczenie kodowe i liczba przypisanych punktów. Wskazane przepisy nie nakładają na komendanta wojewódzkiego Policji obowiązku załączania do wniosku żadnych dodatkowych dokumentów, np. mandatów, orzeczeń sądowych.

Na podstawie takiego sformalizowanego wniosku organ administracji właściwy do zatrzymania prawa jazdy ustala jedynie zewidencjonowaną liczbę punktów karnych przypisanych danemu kierowcy. Tym samym zgodzić należy się z organem II instancji, że co do zasady wniosek komendanta wojewódzkiego Policji wiąże organ orzekający w sprawie zatrzymania prawa jazdy, w tym sensie, że nie jest on uprawniony do weryfikowania naruszeń, za które przypisano punkty karne. Starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) nie może weryfikować prawidłowości przypisania punktów karnych. Kierowca może bowiem wystąpić do właściwego miejscowo komendanta wojewódzkiego Policji prowadzącego ewidencję (§ 3 ust. 1 i § 6 ust. 1 rozporządzenia) o usunięcie bądź skorygowanie wpisu punktów karnych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Odpowiedź komendanta wojewódzkiego Policji w tym przedmiocie stanowi akt administracyjny w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., podlegający odrębnemu zaskarżeniu.

Z przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, jak też z regulacji wynikającej z przepisów wskazanego rozporządzenia można bowiem wywieść, że kierowca może ubiegać się o wykreślenie punktów karnych z ewidencji i w tym celu zwrócić się do organu prowadzącego tę ewidencję. Jest to postępowanie odrębne od tego, które prowadzi starosta na podstawie art.138 ust.1 Prawa o ruchu drogowym. Kwestia zmian w ewidencji co do ilości przypisania punktów, ich zasadności lub bezzasadności nie może być rozpatrywana, wyjaśniana w postępowaniu, którego przedmiotem jest zatrzymanie prawa jazdy, prowadzonym przez starostę z wniosku organów policji. Organ wydający decyzję jest więc związany liczbą punktów przypisanych kierowcy, ujawnioną w ewidencji prowadzonej przez Policję.

Sąd skonstatował, że w orzecznictwie sądowym utrwalone jest już stanowisko, że organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie jest uprawniony do kwestionowania prawidłowości wynikających z ewidencji wpisów

Sąd przypomniał, że skarżący podważa legalność przypisania mu 15 punktów ze wskazanych 25. Jednakże kwestia ta, z uwagi na stanowisko przedstawione powyżej, nie może być rozpatrywana w niniejszym postępowaniu, gdyż bezspornie ustalono, iż zapisana w ewidencji liczba punktów przekroczyła 24 punkty. W tym kontekście, jak dalej wywodził Sąd, skarżący niezasadnie stara się wykazać, że uniemożliwiono mu zgłoszenie wniosków dowodowych na okoliczność niepopełnienia trzech z przypisanych mu wykroczeń.

W sprawie nie może też mieć znaczenia ewentualna wadliwość doręczenia skarżącemu zawiadomienia o wszczęciu i zakończeniu postępowania przed organem I instancji oraz decyzji wydanej w I instancji, skoro skarżący skutecznie wniósł odwołanie i przed organem II instancji umożliwiony miał udział w postępowaniu, a organ odwoławczy rozpatrywał sprawę w jej całokształcie, uwzględniając stanowisko skarżącego. W postępowaniu administracyjnym nie doszło zatem do naruszenia przepisów procesowych w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Reasumując Sąd stwierdził, że kierowca, który za naruszenie przepisów ruchu drogowego uzyskał więcej niż 24 punkty, zarejestrowane w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, ma bezwzględny obowiązek poddania się sprawdzeniu kwalifikacji i z tego powodu prawo jazdy podlega zatrzymaniu.

Skargę kasacyjną złożył M. D. Zaskarżył wyrok w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi – w ramach podstawy, o której mowa w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. – zarzucił:

1. 1. (Zarzut nr 1) – naruszenie art. 3 § 1 i 2 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 15, art. 76 § 3, art. 77 § 1, art. 81 w związku z art. 44 § 2 i 3 oraz art. 136 oraz art. 140 K.p.a. oraz art. 151 P.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi mimo, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z [...] grudnia 2012 r. naruszyła art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 15, art. 76 § 3, art. 77 § 1, art. 81 w związku z art. 44 § 2 i 3 oraz art. 136 oraz art. 140 K.p.a. i poprzez przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że w sprawienie nie może mieć znaczenia wadliwość doręczenia skarżącemu zawiadomienia o wszczęciu i zakończeniu postępowania przed organem pierwszej instancji, skoro skarżący skutecznie wniósł odwołanie i przed organem drugiej instancji umożliwiony miał udział w postępowaniu, a organ odwoławczy rozpatrywał sprawę w jej całokształcie, uwzględniając stanowisko skarżącego;
2. 2. (Zarzut nr 2) – naruszenie art. 133 § 1 P.p.s.a. oraz art. 106 § 5 P.p.s.a. w związku z art. 106 § 3 P.p.s.a. przez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego na podstawie akt sprawy, z których jednoznacznie wynika, że znajdują się w nich istnieją dowody co do których należy się wypowiedzieć, to jest poprzez brak własnych, kategorycznych ustaleń faktycznych WSA co do wadliwego doręczenia zastępczego zawiadomienia skarżącego o zakończeniu postępowania przed organem pierwszej instancji i możliwości wypowiedzenia się co zgromadzonego materiału dowodowego mimo, że zgodnie z art. 81 K.p.a. w związku z art. 136 oraz art. 140 K.p.a. brak zapewnienia stronie możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów wyłączał możliwość uznania, że istotne w sprawie okoliczności faktyczne zostały udowodnione, co miało oczywiste znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy;
3. 3. (Zarzut nr 3) – naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz art. 151 P.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przez organy administracyjne art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegającego na tym, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie rozpoznało zarzutu, że wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z 5 kwietnia 2012 r. nie spełniał wymogu formy prawem przewidzianej;

4.(Zarzut nr 4) – naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz art. 151 P.p.s.a. przez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy administracyjne art. 81, art. 10 § 1 w związku z art. 44 § 2 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegającym na bezpodstawnym ustaleniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że skarżącego zawiadomiono o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia na temat zebranych w sprawie dowodów i materiałów, podczas gdy ze znajdującego się w aktach sprawy urzędowego dokumentu potwierdzenia odbioru przesyłki z 18 maja 2012 r. wynika, że doręczenie zastępcze nie było skuteczne wskutek naruszenia art. 44 § 2 K.p.a.

Każde z przywołanych naruszeń mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

1. III. W ramach podstawy skargi kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzucił naruszenie prawa materialnego polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 138 ust. 1 i art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie tego przepisu i zastosowanie go do stanu faktycznego sprawy.
2. IV. Opierając się na podniesionych zarzutach, wniósł o:
3. 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania;
4. 2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.

W pierwszej kolejności rozważenia wymagają zarzuty procesowe. Nie jest zasadny pierwszy zarzut proceduralnej podstawy kasacji. Sąd pierwszej instancji uznał, ze ewentualna wadliwość doręczenia skarżącemu zawiadomienia o wszczęciu i zakończeniu postępowania przed organem pierwszej instancji została sanowana poprzez wniesienie odwołania w terminie oraz umożliwienie skarżącemu udziału w postępowaniu przed organem odwoławczym. Obok jednak tego, eksponowanego w skardze kasacyjnej jako wadliwe stwierdzenia, Sąd ocenił, że uchybienia procesowe w zakresie doręczenia skarżącemu zawiadomień o wszczęciu postępowania i zakończenia postępowania, nie miały wpływu na wynik sprawy. Bez wykazania w skardze tego wpływu nie ma podstawy do uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 K.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (patrz: wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05, ONSA i wsa 2006/6/157).

Skarżący nie wykazał, aby dokonanie doręczeń wspomnianych zawiadomień w trybie art. 44 K.p.a. uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Bezzasadność omawianego zarzutu wynika także z innych względów. Po pierwsze, pismo organu z dnia 12 kwietnia 2012 r. -zawiadomienie o wszczęciu postępowania - zostało doręczone w sposób nie nasuwający żadnych wątpliwości co do zgodności z wymogami określonymi w art. 44 § 2 K.p.a. Zawiadomienie o złożeniu pisma w Urzędzie Pocztowym Olsztyn 11 zostało umieszczone w skrzynce oddawczej adresata.

Po drugie, pismo organu z dnia 14 maja 2012 r. - o zakończeniu postępowania oraz możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranego materiału - zostało doręczone bez wykazania na dokumencie dowodu doręczenia, że zaistniały podstawy do pozostawienia awiza na drzwiach biura adresata (zamiast w skrzynce pocztowej). Nie miało to jednak żadnego wpływu na zachowanie praw procesowych przez stronę. Materiał, który został zebrany w postępowaniu składał się z jednego dokumentu – wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 5 kwietnia 2012 r. o sprawdzenie kwalifikacji kierującego pojazdem. Dokument ten został złożony do akt jeszcze przed wysłaniem do skarżącego zawiadomienia o wszczęciu postępowania. Do tego dowodu skarżący mógł się ustosunkować w postępowaniu przed organem pierwszej instancji już od daty doręczenia mu zawiadomienia o wszczęciu postępowania.

W konsekwencji bezpodstawne są również drugi i czwarty zarzut proceduralny skargi kasacyjnej.

Bezzasadny jest trzeci zarzut procesowy. Przede wszystkim, w odwołaniu skarżący nie zarzucił wnioskowi Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 5 kwietnia 2012 r. niespełnienie wymogu formy prawem przewidzianej. Odwołujący się zakwestionował wpisy do ewidencji, oprócz wpisu wynikającego z wyroku Sądu Rejonowego. W pozostałym zakresie podważał ostateczność wpisów i brak możliwości zidentyfikowania naruszeń. Nadto, zaprzeczył jakoby się ich dopuścił oraz stwierdził, że nawet jeśli wpisy zostały wprowadzone, to nie są one ostateczne. W rzeczywistości odwołujący się podniósł w postępowaniu o skierowanie na sprawdzenie kwalifikacji okoliczności, które może kwestionować w postępowaniu przed organami Policji w związku z prowadzoną ewidencją. Wbrew zatem zarzutowi kasacji, odniesienia się organu odwoławczego, w związku z zarzutem odwołania, wymagało więc nie tyle spełnianie przez wniosek wymogów formalnych, ile ustalenie, czy liczba punktów we wniosku odpowiada liczbie punktów w ewidencji.

W tym zakresie skarżący wniosku Komendanta nie podważył. Organ odwoławczy odniósł się obszernie do możliwości podważania zapisów w ewidencji, a kontrola sądowa została przeprowadzona także w tym aspekcie. W podstawie kasacji skarżący nie wskazał przepisu, którego naruszenie spowodowało, według niego, wadliwość wniosku Komendanta. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w odniesieniu do tego zarzutu, wskazał przepis § 7 ust. 2 oraz Załącznik Nr 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz. 1996). W myśl § 7 ust. 2, wniosek, o którym mowa w ust. 1, sporządza się wyłącznie na podstawie wpisów ostatecznych, na formularzu, którego wzór stanowi załącznik nr 6 do rozporządzenia. Odczytanie wymogów tego przepisu i załącznika nie może abstrahować od materialnej podstawy zatrzymania prawa jazdy (art. 138 ust.

1) i treści upoważnienia ustawowego (art. 130 ust. 4 pkt 2). Chodzi zatem o wskazanie we wniosku liczby punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1, a więc punktów wpisanych do ewidencji. Nadto, należy sprecyzować naruszenia za które przypisano odpowiednią do tego naruszenia liczbę punktów. Konkretyzacja naruszenia przepisów ruchu drogowego i liczby przypisanych do naruszenia punktów odbywa się poprzez podanie we wniosku daty popełnienia czynu, skróconego opisu czynu, rodzaju pojazdu, oznaczenie kodowego i liczby punktów. Jeśli z wniosku wynikają naruszenia i przypisane im punkty wpisane do ewidencji, a więc ustalenia istotne dla zastosowania art. 138 ust. 1 w związku z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g oraz w związku z art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, to ewentualne uchybienia dotyczące trybu wystąpienia z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, nie powinny mieć wpływu na wynik sprawy. Wyraźnie jednak podkreślić należy, że w niniejszej sprawie nie doszło w tym zakresie do naruszenia § 7 ust. 2 oraz załącznika nr 6 powołanego rozporządzenia. Skrócony opis czynu, który to opis przewiduje pkt 1 uzasadnienia wniosku – według wzoru stanowiącego załącznik nr 6 – nie może być odczytywany w oderwaniu od pojęć Załącznika Nr 1: "Wykaz naruszeń przepisów ruchu drogowego i liczba punktów odpowiadająca tym naruszeniom". Kolumna 2 zatytułowana jest "Rodzaj czynu". W tej kolumnie, w odniesieniu do kwestionowanego przez skarżącego zapisu H04, rodzaj czynu, stanowiącego naruszenie określony został zapisem: "Naruszenie przepisów określających warunki oraz zakazy zatrzymywania lub postoju". Opis czynu jest zatem całkowicie zgodny z wymaganiami rozporządzenia. Wraz z pozostałymi elementami uzasadnienia wniosku (data popełnienia czynu, rodzaj pojazdu) precyzyjnie określa naruszenie (jako mieszczące się w grupie naruszeń wymienionych w pozycji oznaczonej Kodem H04 Wykazu) oraz pozwala na ustalenie liczby punktów odpowiadającej temu naruszeniu. Rodzajowi czynu odpowiada także naruszenie z grupy naruszeń wymienionych w pozycji oznaczonej Kodem F09 Wykazu.

Niezależnie od tego stwierdzić należy, że podnoszone przez wnoszącego kasację uchybienia procesowe nie dotykają istoty sprawy. W odwołaniu, skardze i skardze kasacyjnej skarżący nie zakwestionował okoliczności istotnej z punktu widzenia prawa materialnego. W myśl art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadkach określonych w art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. d i g, wydaje starosta. Zgodnie zaś z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g, zatrzymanie prawa jazdy następuje w razie przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Okolicznością istotną jest przekroczenie 24 punktów. W tym zakresie starosta prowadzący postępowanie w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy jest związany liczbą punktów ujawnionych w ewidencji prowadzonej przez Policję (por. wyroki NSA: z dnia 13 lipca 2006 r., sygn. akt I OSK 1087/05; z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1459/09; z dnia 10 maja 2013 r., sygn. akt I OSK 2380/11; z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 413/11; z dnia 19 sierpnia 2014 r., sygn. akt I OSK 134/13; z dnia 18 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 1187/10).

Skoro zaś skarżący nie podważył ustalonego stanu faktycznego, mającego znaczenie w sprawie zatrzymania prawa jazdy, to nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 138 ust. 1 i art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g Prawa o ruchu drogowym.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.