Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] lutego 2012 r. T. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na działanie Rady m.st. Warszawy. W skardze sformułowano następujące zarzuty, które skarżący nazwał pozwami: przeciwko radcy prawnemu m.st. Warszawy za liczne matactwa w sprawach skarżącego, przeciwko Prezydent m.st. Warszawy, która tuszując matactwa pracowników sama staje się współwinna, przeciwko Dyrektorowi Biura Nadzoru Właścicielskiego (BNW) Urzędu m.st. Warszawy za defraudację funduszy na tzw. nagrody dla prezesów spółek miejskich, przeciwko Stołecznemu Konserwatorowi Zabytków za zaniechanie wpisu do rejestrów zabytków 200-letnich koszar przy ul. [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że wniesiona skarga uruchamia jednoinstancyjne postępowanie administracyjne o charakterze uproszczonym, kończącym się czynnością faktyczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy. Sprawy skargowe rządzą się swoistymi regułami. W postępowaniu tym nie istnieją strony, nie ma instancji, nie zapadają decyzje ani postanowienia oraz inne akty, a ma ono na celu ustalenie prawidłowości i terminowości działania organów administracyjnych i ich pracowników oraz zbadanie potrzeby podjęcia określonych czynności.
W ocenie Sądu I instancji działania administracji publicznej będące przedmiotem tego typu skarg nie podlegają kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, iż nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu, których numerus clausus zawiera dyspozycja art. 3 §2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 12 lipca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 580/12, na podstawie art. 58 §1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł T. G. Działając na podstawie art. 173 i art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zaskarżył postanowienie w całości. Sądowi I instancji zarzucił naruszenie przepisów postępowaniam które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:
- - art. 52 §3 i 4 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez przyjęcie, że wskazane w skardze sprawy nie dotyczą spraw należących do właściwości sądu administracyjnego, w sytuacji gdy skarga skarżącego powinna być rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w trybie art. 52 §3 i 4 ww. ustawy;
- - art. 58 §1 pkt 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 247 tej ustawy poprzez przyjęcie, że skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna pomimo istnienia przesłanek i w konsekwencji przyznania prawa pomocy skarżącemu poprzez ustanowienie adwokata.
Wskazując na powyższe podstawy zaskarżenia wniesiono o:
- 1. uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie,
- 2. zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego pełnomocnika z urzędu, które to koszty nie zostały opłacone ani w całości ani w części, ewentualnie przekazanie akt sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w celu zasądzenia kosztów zastępstwa prawnego,
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wnosił o oddalenie jej w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) "Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy".
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucono naruszenie prawa działaniom Rady Miasta Stołecznego Warszawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 lipca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 580/12 odrzucił skargę na działanie Rady Miasta Stołecznego Warszawy. Przedmiotem rozpoznania Naczelnego Sądu Administracyjnego była skarga kasacyjna od ww. postanowienia.
W skardze kasacyjnej powołane zostały przepisy postępowania, które w ocenie strony skarżącej zostały poddane błędnej wykładni bądź zostały niewłaściwie zastosowane przez Sąd I instancji, co skutkowało dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, błędną wykładnią normy odniesienia - wyznaczającej zakres, kryteria i zasady kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny w sprawie.
Zgodnie z art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego "Przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw".
Sąd I instancji kwalifikując pismo strony skarżącej z dnia 9 lutego 2012 r. w pełni prawidłowo stwierdził, że zawiera ono cechy charakterystyczne dla skargi o której stanowi art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego. W piśmie tym wskazano organy oraz osoby pełniące określone funkcje w Urzędzie Miasta Stołecznego Warszawy oraz wywodzono o nieprawidłowościach, których ww. organy i osoby - w ocenie strony skarżącej - się dopuściły. Zasady i tryb postępowania w sprawach ze skarg oraz organy właściwe do rozpoznania skarg określone zostały w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego.
W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.