Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 września 2016r. sygn. akt II SAB/Kr 142/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny Krakowie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi R. P. na bezczynność Starosty T. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2016r. o udostępnienie informacji publicznej, stwierdził, że Starosta T. dopuścił się bezczynności, a bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; zobowiązał Starostę T. do załatwienia wniosku skarżącej z dnia [...] lipca 2016r. poprzez udostępnienie w terminie 14 dni kopii umów zawartych pomiędzy Starostą T. a Kancelarią Adwokacką J. M. oraz pozostałymi radcami prawnymi oraz zasądził od Starosty T. na rzecz skarżącej R. P. zwrot kosztów postępowania.
Wspomniany wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu [...] lipca 2016r. R. P. wystąpiła do Starosty T. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżąca domagała się przesłania na jej adres email umowy bądź umów cywilnych zawartych przez Powiat z adwokatem lub radcą prawnym albo z kancelarią adwokatów, radców prawnych albo kancelarią adwokatów i radców prawnych dotyczących stałej obsługi prawnej powiatu w okresie obowiązywania rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu albo przesłanie informacji, że umowy takie nie zostały zawarte. Wskazała, iż w przypadku posiadania ww. umowy bądź umów wnosi o przesłanie ww. umowy bądź umów w formie skanów.
W dniu [...] lipca 2016r. w odpowiedzi na ww. wniosek o udostępnienie informacji publicznej, organ wskazał, że w Starostwie Powiatowym w Z. stałą obsługę prawną zapewnia dwóch radców prawnych zatrudnionych na 1/2 i 4/5 etatu. Dodatkowo obsługę prawną zapewnia kancelaria adwokacka J. M., z którą zawarta została umowa zlecenia od dnia [...] września 2015r. do dnia [...] sierpnia 2016r., z miesięcznym wynagrodzeniem [...] zł + VAT.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność organu R. P. wniosła o zobowiązanie organu do rozpoznania jej wniosku w terminie przewidzianym ustawą, tj. 14 dni; stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności w przedmiotowej sprawie oraz zasądzenia od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Skarżąca wskazała, iż w terminie przewidzianym ustawą organ, pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie udostępnił wnioskowanej informacji ani też nie wydał decyzji o odmowie jej udzielenia, co skutkuje uznaniem, że znajduje się on w stanie bezczynności.
W odpowiedzi na skargę Starosta T. wniósł o jej oddalenie. Wskazał, iż w dniu [...] lipca 2016r. otrzymał drogą elektroniczną wniosek o udostępnienie informacji publicznej na temat stałej obsługi prawnej prowadzonej przez Powiat z adwokatem lub radcą prawnym albo kancelarią adwokatów, radców prawnych albo kancelarią adwokatów i radców prawnych w zakresie obowiązywania rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu albo przesłanie informacji, że umowy takie nie zostały zawarte. Organ wyjaśnił następnie, że działając na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2015r. poz. 2058 ze zm.), dalej przywoływanej jako: "u.d.i.p.", udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącej w ustawowym terminie, wysyłając zwrotną informację email w dniu [...] lipca 2016r. o godzinie [...] na adres [...].
Zdaniem organu z treści załączonej skargi wynika, że skarżąca w ogóle nie otrzymała od organu odpowiedzi na swój wniosek, co jest sprzeczne z dołączonym do odpowiedzi na skargę potwierdzeniem wysłania przez organ email w dniu [...] lipca 2016r.
W piśmie z dnia [...] września 2016r. skarżąca potwierdziła, iż otrzymała od organu odpowiedź, jednakże podkreśliła, iż organ nie przesłał jej żądanej umowy.
Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że Starosta T. dopuścił się bezczynności, a bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; zobowiązał Starostę T. do załatwienia wniosku skarżącej z dnia [...] lipca 2016r. poprzez udostępnienie w terminie 14 dni kopii umów zawartych pomiędzy Starostą T. a Kancelarią Adwokacką J. M. oraz pozostałymi radcami prawnymi oraz zasądził od Starosty T. na rzecz skarżącej R. P. koszty postępowania.
W uzasadnieniu wyroku, powołując się na art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 u.d.i.p., Sąd I instancji podkreślił, że informację publiczną stanowią dane publiczne zawarte w dokumentach urzędowych w zakresie jakiegokolwiek dysponowania majątkiem jednostki samorządu terytorialnego lub dokumentach urzędowych, których treść ma wpływ na majątek jednostki samorządu terytorialnego. Stosownie zaś do art. 6 ust. 2 u.d.i.p., dokumentem urzędowym jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy.
W ocenie Sądu I instancji niewątpliwie starosta jest funkcjonariuszem publicznym, a umowy o obsługę prawną podpisane przez starostę stanowią informację publiczną. Następnie, przywołując regulacje art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 14 ust. 1 i 2 u.d.i.p., Sąd stwierdził, że od dnia otrzymania wniosku tj. od dnia [...] lipca 2016r. organ pozostawał w bezczynności. Skoro bowiem umowy zawarte przez Starostwo T. z zewnętrzną kancelarią prawną na obsługę prawną tego Starostwa stanowią informację publiczną, to niewątpliwie stanowi naruszenie prawa brak realizacji wniosku skarżącej, czyli brak udostępnienia tych umów.
Podsumowując Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie w dacie orzekania organ pozostawał w stanie bezczynności i w związku z powyższym zobowiązał Starostę T. do załatwienia wniosku skarżącej z dnia [...] lipca 2016r. poprzez udostępnienie w terminie 14 dni kopii umów zawartych pomiędzy Starostą T. a Kancelarią Adwokacką J. M. oraz pozostałymi radcami prawnymi
W ocenie Sądu bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, gdyż wynikała ona z błędnego przeświadczenia, że poinformowanie o tym ilu radców prawnych i na jaką część etatu jest zatrudnionych oraz który adwokat zapewnia obsługę prawną i z jakim wynagrodzeniem, jest wystarczającą formą udostępnienia żądanej informacji.
Jednocześnie Sąd wyjaśnił, że o kosztach orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718, obecnie Dz.U. z 2017r. poz. 1369), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.".
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Krakowie wywiódł Starosta T.. Zaskarżając wyrok w całości, podniósł następujące zarzuty:
- 1. naruszenia prawa materialnego, o jakim mowa w art. 174 pkt 1 P.p.s.a., polegające na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu art. 6 u.d.i.p.;
- 2. naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, o jakim mowa w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., tj. art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez orzeczenie w wyroku ponad żądanie skarżącej strony.
Z powyższych względów skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Starosta T. wyjaśnił, że skarżąca w swoim wniosku wniosła o przesłanie umów w formie skanów na podany adres elektroniczny. Tymczasem organ nie ma możliwości przesłania skanów na podany adres elektroniczny, gdyż stanowiska urzędnicze nie są wyposażone w skanery. Jedyną formą udostępnienia informacji było przesłanie informacji co do essentiala negotii umowy zawartej z kancelarią (wynagrodzenie, okres trwania umowy, podmiot, z którym jest zawarta umowa) na adres podany drogą elektroniczną. Starosta jednocześnie wyjaśnił, że skarżąca nie prosiła o przesłane ksero kopii umowy, ani nie zdeklarowała się pokryć kosztów sporządzenia kopii. Organ nie odmówił udzielenia informacji tylko udzielił jej w formie jaką miał do dyspozycji. Jeśli skarżąca uważała informację za niepełną bądź nieprecyzyjną, to powinna była wystąpić o jej uzupełnienie lub doprecyzowanie, jednakże tego nie uczyniła, chociaż przedmiotową odpowiedź organu otrzymała przed zakreślonym terminem do jej udzielenia.
Następnie skarżący kasacyjnie, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2014r. sygn. akt I OSK 2499/13 podkreślił, że można mieć wątpliwości, czy należy udostępniać kopie umów zlecenia dotyczące stałej obsługi prawnej, gdyż istnieją wątpliwości, czy nie są to tylko czynności o charakterze wyłącznie usługowym, a nie decyzyjnym i że osoby świadczące te usługi nie są osobami pełniącymi funkcje publiczne, czyli tym samym ich dane nie powinny być upubliczniane w trybie u.d.i.p.
Ponadto – według skarżącego kasacyjnie – w zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie naruszył przepisy postępowania orzekając ponad żądania skargi. Starosta wyjaśnił, że Sąd nakazał udostępnienie w terminie 14 dni kopi umów zawartych pomiędzy Starostą T. a Kancelarią Adwokacką J. M. oraz pozostałymi radcami prawnymi. Z treści odpowiedzi Starosty T. wynika, że stałą obsługę prawną zapewnia dwóch radców prawnych zatrudnionych ma 1/2 i 4/5 etatu. Z tego zapisu jednoznacznie zaś wynika, że jest mowa o zatrudnieniu radców prawnych, a w tym zakresie informacja publiczna nie może być udostępniona.
Dodatkowo Starosta T. podniósł, że skarżąca R. P. złożyła wnioski o udostepnienie informacji publicznej o tej samej treści do licznych urzędów na terenie Polski. Z tej okoliczności zaś można domniemywać, że stronie nie chodzi o informację publiczną, tylko o źródło dochodów z tytułu zasądzonych kosztów postępowania. Niezależnie bowiem od odpowiedzi organu składane były przez stronę skargi na bezczynność. Zdaniem skarżącego kasacyjnie postępowanie skarżącej mija się z zapisami u.d.i.p. i mamy do czynienia nadużyciem prawa do informacji publicznej, tym bardziej, że przy braku innych cech identyfikacji skarżącej jak numer pesel i adres zamieszkania można mieć uzasadnione wątpliwości co do istnienia danej osoby.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik R. P. wniósł o odrzucenie skargi kasacyjnej w całości jako niezawierającej zarzutów dopuszczalnych w przedmiotowym postępowaniu, względnie oddalenie jej w całości oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w wysokości [...] zł i przeprowadzenie rozprawy. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę kasacyjną podniesiono, że przedmiotowa skarga nie zawiera w petitum zarzutów natury materiolnoprawnej i z tego względu winna zostać odrzucona jako, że zawiera niedający się na tym etapie usunąć brak. W wypadku niepodzielenia tej argumentacji skarżąca wskazała, że organ nie kwestionował dostępności informacji publicznej bowiem wskazał, że posiada umowę, której wniosek dotyczył. Natomiast wszystko co dotyczy mienia publicznego, wszelkie umowy oraz podmioty zawierające umowy, których przedmiotem jest mienie publiczne, podlegają ujawnieniu.
W zakresie podniesionej w skardze kasacyjnej kwestii, że skarżąca nie istnieje albowiem email może założyć każdy oraz, że występowała ona już w tego typu sprawach przed innymi sądami pełnomocnik zauważył, że w myśl art. 2 ust. 2 u.d.i.p. organ nie ma prawa bez przekroczenia swoich uprawnień badać, kim jest skarżąca ani też zbierać jej dane osobowe. Fakt, że składa ona wnioski do innych organów nie powinno być przedmiotem jakiegokolwiek zainteresowania organu. Skarżąca była zmuszona do złożenia wniosku tylko dlatego, że przedmiotowa informacja nie była opublikowana na zasadach ogólnych, tj. w BIP i nie mogła jej przejrzeć w internecie. Wskazano, że skarżąca gromadzi określone dane albowiem okoliczności te po ich skompletowaniu, podzieleniu według określonych kryteriów będą przedmiotem badań naukowych i opracowań. Opracowania mają być udokumentowaniem stawianych tez prac z uwagi na dobre praktyki badań naukowych opracowane przez Zespół Etyki w Nauce przy Ministrze Nauki i Informatyzacji.
W zakresie kosztów postępowania w odpowiedzi na skargę kasacyjną podkreślono wkład pracy adwokata przyczyniający się do wyjaśnienia fundamentalnych – ustrojowych (konstytucyjnych) kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Nakład ten spowodowany jest tylko i wyłącznie postawą organu, który wprost stwierdził, że przedmiotowy wniosek nie obejmuje danych będących przedmiotem informacji publicznej i jej udostępnienia. W końcowej części odpowiedzi na skargę kasacyjną wskazano, że z uwagi na poziom skargi kasacyjnej i zawarte w niej argumenty skarżąca wnosi o zobowiązanie pełnomocnika organu do wykazania przy pełnomocnictwie stosownymi dokumentami okoliczności polegających na posiadaniu uprawnień radcy prawnego.
Pismem z dnia [...] grudnia 2017r. skarżąca R. P. oświadczyła, iż cofa wniosek o wyznaczenie rozprawy oraz wnosi o zasądzenie kosztów postępowania wedle norm prawem przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Zakres sądowej kontroli instancyjnej jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku sądu I instancji. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki, powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono takich przesłanek.
Przedmiotową skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych, przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., zarzucając Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 6 u.d.i.p. oraz naruszenie przepisów postępowania tj. art. 134 § 1 P.p.s.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sytuacji podniesienia obu podstaw kasacyjnych, zasadą jest w pierwszej kolejności rozpoznanie zarzutów procesowych, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd I instancji przepis prawa materialnego (vide: wyrok NSA z dnia 9 marca 2005r. sygn. akt FSK 618/04, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przechodząc zatem do oceny zarzutu naruszenia przepisów postępowania wypada wskazać, iż art. 134 § 1 P.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ten ma prawo, a jednocześnie i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy w skardze dany zarzut nie został podniesiony. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami (vide: wyrok NSA z dnia 27 lipca 2004r. sygn. akt OSK 628/04, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Natomiast sąd zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wykraczać poza sprawę, która była albo powinna być przedmiotem postępowania przed organem. Przy tym pojęcie "sprawa" występuje tu w znaczeniu materialnym, a nie procesowym. Granice sprawy administracyjnej wyznaczają bowiem zakres sądowej kontroli wykonywania administracji publicznej, o której stanowi art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017r. poz. 2188 ze zm.). (vide: J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2011, uwaga 4 do art. 134). Powyższe oznacza, że nie ma jednej, jednolitej sprawy administracyjnej, której rozstrzygnięcie w formie określonego aktu lub czynności może stanowić przedmiot skargi do sądu administracyjnego (vide: wyrok NSA z dnia 25 listopada 2010r. sygn. akt I OSK 854/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Stąd określając granice niniejszej sprawy administracyjnej należy przede wszystkim mieć na uwadze, iż jej przedmiotem jest bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej, a zatem kluczowe znaczenie dla wyznaczenia jej zakresu ma treść wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wniosek ten wyznacza zakres żądanej informacji, zaś sposób reakcji podmiotu, do którego wniosek ów został skierowany stanowi o ewentualnej bezczynności w jej udostępnieniu. Tym samym sąd administracyjny konstatując bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej i zobowiązując go do załatwienia określonej sprawy administracyjnej ograniczony jest treścią wniosku inicjującego postępowanie o dostęp do informacji publicznej. Jeżeli zatem wnioskiem z dnia [...] lipca 2016r. skarżąca domagała się udostępnienia wyłącznie umowy bądź umów cywilnych dotyczących stałej obsługi prawnej, a z udostępnionej dotychczas przez organ informacji wynika, iż tego rodzaju obsługę prawną na rzecz Starostwa T. świadczy dwóch radców prawnych – zatrudnionych na określonych częściach etatów, oraz adwokat J. M. – na podstawie umowy zlecenia, to zasadnie wskazuje skarżący kasacyjnie, iż w zakresie udostępnienia kopii umów zawartych pomiędzy Starostą T., a zatrudnionymi radcami prawnymi organ nie pozostaje w bezczynności.
Tym samym z naruszeniem art. 134 § 1 P.p.s.a. nastąpiło nałożenie na organ obowiązku udostępnienia umów zawartych z zatrudnionymi w Starostwie radcami prawnymi. Z uwagi na powyższe uchylono pkt II zaskarżonego wyroku, a uznając jednocześnie, iż istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona określono treść zobowiązania organu z uwzględnieniem granic sprawy administracyjnej (art. 188 w związku z art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).
Przechodząc natomiast do oceny drugiego z zarzutów kasacyjnych wypada wskazać, iż w zakresie zarzutu naruszenia prawa materialnego skarżący kasacyjnie przywołał jedynie przepis art. 6 u.d.i.p. bez wskazania konkretnej jednostki redakcyjnej, która uznaje za naruszoną. Tak sformułowana skarga kasacyjna generalnie uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu kontrolę zaskarżonego wyroku w powyższym zakresie. Sąd drugiej instancji, ze względu na ograniczenia wynikające chociażby z art. 183 § 1 P.p.s.a., nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy podanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno przedstawiać argumenty mające na celu wskazanie słuszności podstaw kasacyjnych.
Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone zaskarżonym wyrokiem, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (vide: uchwała NSA z dnia 26 października 2009r., I OPS 10/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jest to możliwe jednak tylko wtedy gdy wnoszący skargę kasacyjną poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało. (vide: wyrok NSA z dnia 2 września 2016r. sygn. akt I OSK 735/15 http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Tego rodzaju argumentacji, która miałaby odniesienie do specyficznych okoliczności niniejszej sprawy analizowana skarga kasacyjna jest pozbawiona, w szczególności abstrahuje ona zupełnie od faktu, iż wobec udzielenia już przez organ wnioskowanej informacji publicznej w zasadniczej części, przedmiotem skargi do sądu jest wyłącznie bezczynność organu w zakresie udostępnienia skanu wnioskowanej umowy lub umów. Nie jest zatem zrozumiałe dlaczego w powyższym kontekście jako naruszony przywołano przepis art. 6 u.d.i.p. Nie ulega wszak wątpliwości, iż pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. O ile przepis art. 1 u.d.i.p. zawiera bardzo ogólne ujęcie materii dostępu do informacji publicznej, o tyle art. 6 u.d.i.p., nie tworząc zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji publicznej, konkretyzuje przedmiot owej informacji. Skoro organ w zasadniczej części załatwił już wniosek skarżącej o dostęp do informacji publicznej, a w tym zakresie, w którym go nie załatwił powołuje się na brak skanera pozwalającego zdygitalizować żądany dokument, tak aby możliwe było jego udostępnienie w sposób wskazany we wniosku, to brak jest w motywach skargi kasacyjnej argumentów, które można byłoby powiązać z zarzutem naruszenia ogólnie wskazanego art. 6 u.d.i.p.
Natomiast wskazane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej okoliczności odwołujące się do niedostatków technologicznych organu możliwe były do podniesienia w trybie art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Jednak zarówno okoliczności sprawy nie wskazują na to aby możliwość ta była wykorzystywana przez organ przy załatwianiu wniosku skarżącej, jak również zarzut naruszenia powyższego przepisu nie został podniesiony w skardze kasacyjnej. Tym samym zarzut naruszenia art. 6 u.d.i.p. uznać wypada za bezzasadny i w tym zakresie skargę kasacyjna oddalono (art. 184 P.p.s.a.).
Skargę kasacyjną rozpoznano na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a., gdyż strona skarżąca zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna nie zażądała jej przeprowadzenia.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 206 P.p.s.a. odstępując od ich zasądzenia z uwagi na fakt, iż skarga kasacyjna została uwzględniona jedynie w nieznacznej części.