Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt: I SA/Wa 541/16 uchylił postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [..] marca 2016 r., znak: [..] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Postanowieniem z dnia 9 marca 2016 r. Minister Skarbu Państwa stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez M.M., I.M., S.F., J.P., M.M. oraz pełnomocnika wyżej wymienionych D.B. odwołania od decyzji Wojewody [..] z dnia [..] grudnia 2015 r. Nr [..] potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.
W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że decyzja nie została odebrana przez pełnomocnika ww. stron postępowania – D.B. skutkiem czego wróciła do nadawcy - Wojewody [..]. Z adnotacji umieszczonej na kopercie wynika, że pierwsze awizo przesyłki z decyzją było dokonane w dniu 18 grudnia 2015 r., drugie zaś w dniu 28 grudnia 2015 r. Z odcisku pieczęci Poczty Polskiej umieszczonej na kopercie nadawczej wynika również, że zwrot przesyłki do nadawcy nastąpił w dniu 5 stycznia 2016 r.
Pismem z dnia 30 stycznia 2016 r. złożonym osobiście do [..] Urzędu Wojewódzkiego (data wpływu w dniu 2 lutego 2016 r.) D.B. w imieniu swoim oraz pozostałych stron złożyła odwołanie od decyzji Wojewody [..] z dnia [..] grudnia 2015 r. Nr [..] do Ministra Skarbu Państwa. Pismem z dnia 5 lutego 2016 r. Wojewoda [..] przekazał akta przedmiotowej sprawy do Ministra Skarbu Państwa. Z uwagi na brak w aktach sprawy koperty nadawczej, Minister Skarbu Państwa w dniu 14 lutego 2016 r. wystąpił do organu wojewódzkiego z zapytaniem o datę wniesienia odwołania. Wojewoda [..] w piśmie z dnia 1 marca 2016 r. (data wpływu) wskazał, że D.B. działając w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik pozostałych wnioskodawców, osobiście w dniu 2 lutego 2016 r. dostarczyła do sekretariatu Wydziału Gospodarki Nieruchomościami, odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia [..] grudnia 2015 r.
Organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Termin określony w art. 129 § 2 k.p.a. jest dla strony terminem prekluzyjnym, a zatem jego uchybienie wywołuje skutek w takiej postaci, iż czynność prawna podjęta przez stronę po jego upływie jest bezskuteczna. Mając powyższe na uwadze organ wskazał, że odwołanie stron od decyzji Wojewody [..] z dnia [..] grudnia 2015 r. należy uznać za złożone z uchybieniem terminu. Z ustaleń faktycznych sprawy wynika bowiem, że decyzja Wojewody [..] z dnia [..] grudnia 2015 r. została nadana w dniu 17 grudnia 2015 r. (odcisk pieczęci Poczty Polskiej na kopercie nadawczej nr [..]). Przesyłka ta nie została odebrana pomimo jej dwukrotnego awizowania w dniu 18 grudnia 2015 r. - pierwsze awizo oraz w dniu 28 grudnia 2015 r. - drugie awizo (koperta nadawcza).
Z uwagi na fakt, iż D.B. nie odebrała w/w przesyłki, 14-dniowy termin na złożenie środka zaskarżenia rozpoczął swój bieg po upływie 14 dni od dnia pierwszego awizowania przesyłki (art. 44 § 4 k.p.a.), czyli w dniu 4 stycznia 2016 r. Termin na złożenie odwołania od decyzji Wojewody [..] z dnia [..] grudnia 2015 r. upłynął zatem w dniu 18 stycznia 2016 r., a D.B. w imieniu swoim oraz pozostałych stron złożyła odwołanie od decyzji po upływie 14-dniowego terminu wskazanego w art. 129 § 2 k.p.a. Decyzja Wojewody [..] z dnia [..] grudnia 2015 r. stała się więc ostateczna w dniu 19 stycznia 2016 r., gdyż do dnia 18 stycznia 2016 r. nie złożono odwołania do Ministra Skarbu Państwa. Fakt, iż Wojewoda [..] wysłał na prośbę strony, po raz kolejny przedmiotową decyzję na adres strony oraz pełnomocnika pozostałych stron – D.B. w ocenie organu II instancji nie zmienił sytuacji prawnej skarżących. Przedmiotowa decyzja została D.B. skutecznie doręczona za pośrednictwem pierwszej przesyłki nadanej w dniu 17 grudnia 2015 r. Za chwilę doręczenia tej przesyłki uznaje się dzień 4 stycznia 2016 r. (art. 44 § 4 k.p.a.).
D.B. w imieniu własnym oraz pozostałych stron wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [..] marca 2016 r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [..] z dnia [..] grudnia 2015 r., w której wyjaśniła, że w związku ze sprawami rodzinnymi nie była obecna w miejscu zamieszkania w czasie awizowania przesyłki, lecz po przyjeździe kontaktowała się telefonicznie z pracownikami organu wyrażając chęć odbioru przesyłki, jednak uzyskiwała informacje, że korespondencji nie ma w organie. Nie mogąc odebrać korespondencji w [..] Urzędzie Wojewódzkim zwróciła się na piśmie z wyjaśnieniami i prośbą o wydanie korespondencji (pismo z dnia 18 stycznia 2016 r.). Pismem z dnia 21 stycznia 2016 r. [..] Urząd Wojewódzki poinformował, że z uwagi na brak na przesyłce danych dotyczących terminów awizowania i zwrotu, korespondencja została zwrócona pocztą techniczną do właściwej placówki pocztowej celem uzupełnienia tych informacji.
Kompletna przesyłka wróciła do organu dnia 20 stycznia 2016 r. Zdaniem skarżącej dopełniła one wszelkich czynności wynikających z należytej staranności i dbałości o swoje sprawy. Wskazywała, że czuje się pokrzywdzona działaniem organu II instancji, który stwierdził uchybienie terminu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając skargę zaznaczył, że rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Nie oznacza to jednak, że strona nie może skutecznie złożyć wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wyjaśniając regulację zawartą w art. 59 k.p.a. Sąd zaznaczył, że w przypadku braku przesłanek do przywrócenia terminu organ odwoławczy obowiązany jest do wydania dwóch postanowień: postanowienia o odmowie przywrócenia terminu, a następnie postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu wniesienia odwołania. Oceniajac zaistniałą w sprawie sytuację faktyczną Sąd zwrócił uwagę, że prośba o wydanie korespondencji została złożona jeszcze w terminie do wniesienia odwołania (18 stycznia 2016 r.), zatem gdyby organ nie zwlekając doręczył decyzję, tak jak o to prosiła D.B., mogłaby ona w terminie złożyć odwołanie. D.B. działając w zaufaniu do organu administracji złożyła odwołanie od ww. decyzji zgodnie z terminem wynikającym z drugiego doręczenia, dokonanego na skutek jej pisma z dnia 18 stycznia 2016 r. Powołując się na dominujący pogląd, że z przepisu art. 112 k.p.a. wynika, że strona korzystając z właściwych środków procesowych może uniknąć negatywnych skutków uchybienia terminu, jeżeli przyczyną tego uchybienia było błędne pouczenie organu oraz przywołując stanowisko NSA wyrażone w orzeczeniu z dnia 29 stycznia 2014 r. sygn.: akt II OSK 2287/13, Sąd przyjął, że błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia.
Zdaniem Sądu Minister Skarbu Państwa wydając postanowienie z dnia [..] marca 2016 r. nie wziął pod uwagę treści przepisów art. 112 k.p.a., art. 6 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 9 k.p.a., a naruszenie to przełożyło się na błędne rozstrzygniecie zawarte w postanowieniu z dnia [..] marca 2016 r., gdzie organ przyjął uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Niedopuszczalne bowiem jest przerzucanie na stronę negatywnych konsekwencji zastosowania się do pouczenia zawartego w decyzji odnośnie terminu do złożenia środka zaskarżenia. Osoba, która działa w zaufaniu do organu administracji uznaje, że zamieszczone w decyzji pouczenie jest prawidłowe, zatem stosując się do niego w przypadku jego wadliwości (błędnego pouczenia), nie może być obciążana dodatkowymi czynnościami, np. złożeniem wniosku o przywrócenie uchybionego terminu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Minister Skarbu Państwa zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie uchylenie wyroku w całości i oddalenie skargi, zasądzenie kosztów postępowania, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez bezzasadne zarzucenie naruszenia przez organ art. 112 k.p.a. przez wydanie postanowienia o niedopuszczalności odwołania w sytuacji, gdy strona złożyła odwołanie w terminie liczonym od ponownego doręczenia, co zdaniem Sądu miało jednocześnie wpływ także na naruszenie art. 6, art. 7, art. 9 k.p.a., podczas gdy w ocenie Ministra Skarbu Państwa takie naruszenie nie miało miejsca,
- 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 44 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieoddalenie skargi w sytuacji, gdy były podstawy do oddalenia skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.
Sformułowanie podstaw kasacyjnych w prawidłowy sposób jest o tyle istotne, że – jak wyżej wskazano - stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zakreślonych w zarzutach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki wymienione zostały w § 2 tego przepisu. Określona w art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) - w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia.
Dla poprawności zarzutu sformułowanego w ramach drugiej podstawy kasacyjnej konieczne jest wskazanie przepisów procedury sądowoadministracyjnej naruszonych przez sąd w powiązaniu z właściwymi przepisami regulującymi postępowanie przed organami. Ocena skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania uzależniona jest zatem od wyszczególnienia przez wnoszącego skargę kasacyjną naruszonych - jego zdaniem - przepisów postępowania sądowego, które mogły być i były stosowane przez Sąd I instancji w procesie orzekania.
Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta wyłącznie na zarzutach naruszenia przepisów postępowania. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że w realiach niniejszej sprawy nie mogła ona odnieść zamierzonego skutku.
Kwestionując rozstrzygnięcie Sądu I instancji w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w wyniku przyjęcia przez Sąd, że organ dopuścił się naruszenia art. 112 k.p.a. w związku z art. 6, art. 7 i art. 9 k.p.a. oraz w wyniku niezastosowania art. 44 k.p.a. Uzasadnienie skargi kasacyjnej skupia się na wykazaniu prawidłowości dokonanego przez organ doręczenia w trybie art. 44 k.p.a., jako doręczenia skutecznego w niniejszej sprawie i z tej przyczyny uznania postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania za prawidłowe.
W odniesieniu do tak skonstruowanych zarzutów skargi kasacyjnej należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że postępowanie sądowoadministracyjne regulowane jest przepisami p.p.s.a., a przepisy k.p.a. znajdują bezpośrednie zastosowanie przed organami administracji. Z tego względu prawidłowo skonstruowany zarzut nie mógł dotyczyć "niezastosowania" przez Sąd art. 44 k.p.a. Po drugie, dla poprawności zarzutu sformułowanego w ramach drugiej podstawy kasacyjnej konieczne jest wskazanie przepisów procedury sądowoadministracyjnej naruszonych przez sąd w powiązaniu z właściwymi przepisami regulującymi postępowanie przed organami. Ocena skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania uzależniona jest zatem od wyszczególnienia przez wnoszącego skargę kasacyjną naruszonych - jego zdaniem - przepisów postępowania sądowego, które mogły być i były stosowane przez Sąd I instancji w procesie orzekania.
Naczelny Sąd Administracyjny oceniając zarzut naruszenia 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 44 k.p.a. miał jednak na uwadze, że w praktyce orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego nie dochodzi do automatycznego dyskwalifikowania skarg kasacyjnych, w sytuacji gdy zarzuty kasacyjne nie w pełni spełniają wymogi konstrukcyjne określone w art. 176 p.p.s.a., czego potwierdzeniem jest uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09 podjęta w pełnym składzie. Naczelny Sąd Administracyjny nie może zasadniczo we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2015 r., II GSK 2140/13, LEX nr 1682677), chyba że umożliwia to powołana choćby niedoskonale podstawa prawna, a wadliwość zarzutu jest możliwa do usunięcia poprzez analizę argumentacji uzasadnienia środka odwoławczego (por. wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2012 r., I FSK 1679/11, LEX nr 1218340).
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał powyższy zarzut skargi kasacyjnej również w nawiązaniu do treści pierwszego zarzutu skargi kasacyjnej, przyjmując, że istotą obydwu podniesionych zarzutów jest twierdzenie o prawidłowości wydania na podstawie art. 134 k.p.a. postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania w związku ze zastosowaniem trybu z art. 44 k.p.a. i skutecznym doręczeniem decyzji organu I instancji na podstawie art. 44 § 4 k.p.a., a więc uzyskaniem w wyniku tego doręczenia przez decyzję Wojewody [..] przymiotu ostateczności, co w konsekwencji nie mogło doprowadzić do naruszenia przez organ art. 112 k.p.a. w związku z art. 6, art. 7 i art. 9 k.p.a., a zatem stanowisko Sądu I instancji o uchyleniu zaskarżonego postanowienia w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jest nieprawidłowe.
Niewątpliwie prawidłowy jest pogląd wyrażony w skardze kasacyjnej, zgodnie z którym ponowne doręczenie decyzji, po uprzednim skutecznym doręczeniu w trybie art. 44 k.p.a., nie powoduje ponownego rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania. W istocie każde późniejsze doręczenie rozstrzygnięcia nie będzie zatem miało znaczenia prawnego w zakresie terminu do wniesienia odwołania, o ile uprzednio dokonano skutecznego doręczenia zastępczego. Trafne jest również stanowisko, że treść art. 112 k.p.a. nie ma charakteru absolutnego. Błędne pouczenie, o jakim mowa w tym przepisie, nie może uzasadniać naruszenia zasady legalności, może natomiast i powinno stanowić podstawę do takich zachowań organu i stron postępowania wprowadzonych w błąd, które w granicach obowiązującego prawa, pozwolą na odwrócenie negatywnych skutków dla tych stron wynikłych z błędnych pouczeń organu.
W realiach niniejszej sprawy organ naruszył jednak zasady ogólne postępowania administracyjnego, w tym wyrażone w art. 6, art. 8 i art. 9 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy i w tym zakresie stanowisko Sądu I instancji jest prawidłowe i skutkuje stwierdzeniem, że wyrok odpowiada prawu.
Jak wynika z akt sprawy, na co słusznie zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, D.B., w związku z czasową nieobecnością w miejscu zamieszkania, usiłowała odebrać skierowaną do niej korespondencję bezpośrednio w siedzibie organu, w czasie, gdy nie minął jeszcze termin do wniesienia odwołania. Skierowała także do organu pisemne wyjaśnienia i złożyła prośbę o wydanie korespondencji – także jeszcze w czasie, gdy mogłaby skutecznie wnieść odwołanie w pierwotnym terminie wynikającym z doręczenia decyzji w trybie wynikającym z art. 44 § 4 k.p.a. To zaniechania organu w spełnieniu żądania strony w otwartym terminie do wniesienia odwołania spowodowały, że przy przyjęciu przez organ II instancji efektywnego doręczenia z dniem 4 stycznia 2016 r., strona nie mogła złożyć skutecznie odwołania mimo podejmowania działań zmierzających do zapoznania się z treścią decyzji. Z wyjaśnień D.B. zawartych zarówno w pismach procesowych, jak i składanych do organu wynika, że z uwagi na niepodjęcie przesyłki w terminie, przesyłka ta została zwrócona w dniu 2 stycznia 2016 r. przez Urząd Pocztowy oraz że skarżąca usiłowała uzyskać korespondencję w dniach 12 oraz 18 stycznia 2018 r. w [..] Urzędzie Wojewódzkim.
Organ nie wyjaśnił, co stało na przeszkodzie umożliwieniu stronie zapoznania się z decyzją, bądź udostępnieniu stronie kopii decyzji, w sposób, który gwarantowałby stronie możliwość wniesienia odwołania w terminie do dnia 18 stycznia 2018 r.
Z koperty, w której skierowano decyzję Wojewody [..] wynika, że przesyłka została awizowana w dniu 18 grudnia 2015 r. oraz w dniu 28 grudnia 2015 r., a zwrócona w dniu 5 stycznia 2016 r. (wprawdzie inna data powtórnej awizacji wynika ze znajdującego się w aktach sprawy wydruku strony Poczty Polskiej umożliwiającej śledzenie przesyłek (k. 539), jednak zgodnie z informacją Poczty Polskiej "informacje mają jedynie charakter poglądowy"). Zwrócić uwagę należy, że inną datę zwrotu przesyłki podaje strona, a sam organ przyznaje, że "z uwagi na brak na przesyłce danych dotyczących terminów awizowania i zwrotu, co jest niezmiernie istotne w ustaleniu daty skutecznego doręczenia, korespondencja została zwrócona pocztą techniczną do właściwej placówki pocztowej w celu uzupełnienia istotnych informacji" (pismo organu z dnia 21 stycznia 2016 r. - k. 541 akt). W aktach sprawy brak jakiejkolwiek innej informacji dotyczącej dokonanego zwrotu do placówki pocztowej, wnioskować można jedynie z pieczęci na kopercie (prezentat [..] Urzędu Wojewódzkiego w [..]) z dnia 7 stycznia 2016 r. oraz z dnia 20 stycznia 2016 r., że w jakimś momencie, po dacie 7 stycznia 2016 r. przesyłka skierowana do D.B. pozostawała poza Urzędem, gdzie ostatecznie powróciła w dniu 20 stycznia 2016 r. W tym czasie, a więc do dnia 20 stycznia 2016 r. organ nie miał jakiejkolwiek wiedzy pewnej o prawidłowym doręczeniu przesyłki w sposób wskazany w art. 44 § 4 k.p.a. Wskazać trzeba, że sam upływ terminu określonego w art. 44 § 4 k.p.a. nie powoduje zaistnienia domniemania skutecznego doręczenia, o ile nie zaistniały określone w art. 44 § 2 i 3 k.p.a. warunki (por. R. Hauser, M. Wierzbowski.
Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2015, str. 306 i powołane tam orzecznictwo). W niniejszej sprawie organ nie miał zaś pewności skutecznego doręczenia, przeciwnie mógł mieć uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości doręczenia. Nie zachodziły więc jakiekolwiek przyczyny, aby w wyniku zgłoszonego już w dniu 12 stycznia 2016 r. żądania strony wydania decyzji, organ nie skorzystał z możliwości zapoznania strony z treścią decyzji, gwarantując efektywność postępowania i zapewniając realizację zasad generalnych wynikających z przepisów art. 7, art. 8 oraz art. 6 k.p.a.
Stanowisko Sądu I instancji o braku zrealizowania przez organ w realiach niniejszej sprawy powyższych zasad jest zatem prawidłowe, chociaż niesłusznie łączone z naruszeniem art. 112 k.p.a. bowiem pouczenie co do prawa wniesienia odwołania zawarte w decyzji organu było prawidłowe i nie mogło stać się nieprawidłowe ze względu na udostępnienie stronie egzemplarza tej decyzji przy piśmie organu z dnia 21 stycznia 2016 r. Naruszenie przez organ wskazanych wyżej zasad sprawiło, że stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania było rozstrzygnięciem przedwczesnym. Obowiązkiem organu w realiach niniejszej sprawy było pouczenie strony o możliwości skorzystania z instytucji wniosku o przywrócenie terminu, a niezależnie od tego pouczenia rozpoznanie pisma z dnia 23 lutego 2016 r., z którego treści wniosek taki wynika z uwzględnieniem wszystkich wskazanych wyżej okoliczności.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. stwierdzając, że zaskarżone orzeczenie mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.