Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 31 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 3379/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę L.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego.
Powyższy wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. Prezydent [...] przyznał L.L. zasiłek pielęgnacyjny w wysokości [...] zł miesięcznie, bezterminowo od dnia [...] marca 2014r.
L.L. wniosła odwołanie od tej decyzji wskazując, że nie wiedziała, że zasiłek pielęgnacyjny przysługuje z tytułu ukończenia 75 roku życia, który to wiek ukończyła w roku 2000. Wniosła zatem o wypłatę zasiłku również za poprzednie lata.
Decyzją z dnia [...] października 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu, powołując się na treść art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych wskazano, że prawo do zasiłku ustala się począwszy od miesiąca, kiedy został złożony wniosek wraz z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. W związku z tym nie jest możliwe przyznanie zasiłku za okres poprzedzający złożenie wniosku.
Na powyższą decyzję L.L. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Stwierdziła, że zasiłek należał się jej od 2000 roku, kiedy to ukończyła 75 rok życia. Wskazała również, że organ administracyjny nie informował jej o przysługującym prawie.
W odpowiedzi na skargę, SKO w W. podtrzymało argumentację przedstawioną w decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w swoim wyroku z 31 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 3379/14 podzielił stanowisko organów obu instancji. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że decyzja o przyznaniu zasiłku pielęgnacyjnego wywiera skutek od miesiąca, w którym wpłynął wniosek. Brak jest podstaw, do wstecznego naliczania kwot świadczenia pielęgnacyjnego i bez znaczenia jest w tym wypadku niewiedza skarżącej o przysługującym uprawnieniu.
W oparciu o powyższe argumenty, WSA w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Powyższy wyrok L.L., działając przez pełnomocnika z urzędu, zaskarżyła w całości ów wyrok skargą kasacyjną. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisu postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 141 ust. 4 p.p.s.a., polegające na niezawarciu w treści uzasadnienia orzeczenia stanowiska co do stanu faktycznego, przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Podnosząc ten zarzut skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że uzasadnienie wyroku Sądu I instancji nie zawiera wszystkich elementów, o których mowa w art. 141 ust. 4 p.p.s.a., sąd bowiem w swoim uzasadnieniu powinien odnieść się do wszystkich zarzutów skargi. Ponadto skarżąca przytoczyła orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego odnoszące się do elementów uzasadnienia wyroku.
Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej.
Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd pierwszej instancji.
W niniejszej skardze kasacyjnej zarzucono jedynie naruszenie przepisów postępowania.
Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie można zarzucić, że nie realizuje ono niezbędnych elementów uzasadnienia określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a., a których zamieszczenie pozwala odtworzyć sposób rozumowania Sądu. Sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie tej normy prawnej może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. Pamiętać bowiem należy, że usprawiedliwiony będzie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a tylko wówczas, gdy pomiędzy tym uchybieniem a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego będzie istniał potencjalny związek przyczynowy. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2009 r. I OSK 487/08).
Co więcej Sąd ma obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, co obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem. Jedynie w sytuacji, gdy lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku uchylającego decyzję administracyjną, pozbawiałoby stronę informacji o przesłankach rozstrzygnięcia, a organ administracji także wskazówek co do kierunku dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego, naruszałoby prawo. Tymczasem te wszystkie elementu znajdują się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a uzasadnienie części prawnej wyroku jest wystarczające dla uzyskania informacji o przesłankach rozstrzygnięcia. Fakt, że strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z argumentacją Sądu I instancji zaprezentowaną w uzasadnieniu, nie została nią przekonana, a wręcz uważa ją za błędną nie oznacza eo ipso naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Stan faktyczny został ustalony przez organy administracyjne i zweryfikowany przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie prawidłowo. Uzasadnienie jest spójne z rozstrzygnięciem oraz zawiera wskazania co do podstaw prawnych i przesłanek, którymi kierował się Sad I instancji.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.
Wniosek o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi z tytułu pomocy udzielanej z urzędu zostanie rozpoznany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postępowaniu uregulowanym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a.