Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1073/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę G. M. na uchwałę Zarządu Dzielnicy Praga-Południe m.st. Warszawy z dnia 27 marca 2013 r. nr 4196/2013 w przedmiocie zwrotu wniosku o zamianę zajmowanego lokalu na inny lokal w ramach mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że podmiot domagający się ochrony sądowoadministracyjnej może wnieść skargę na akty organów dzielnicy, przy czym muszą być spełnione warunki określone w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.), tzn. przedmiotem skargi musi być uchwała podjęta w sprawie z zakresu administracji publicznej.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżona przez G. M. uchwała nie została podjęta w sprawie z zakresu administracji publicznej. Uchwałą tą Zarząd Dzielnicy Praga – Południe uznał się za niewłaściwy miejscowo do rozpatrzenia wniosku o zamianę dotychczas zajmowanego lokalu mieszkalnego na inny lokal w ramach zasobu mieszkaniowego m.st. Warszawy. Oznacza to, że zaskarżona uchwała dotyczy materii unormowanej rozdziałem 4 uchwały Rady m.st. Warszawy nr LVIII/1751/2009 z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy zatytułowanym "Zamiana lokali". Kwestia zamiany lokali nie podlega, w ocenie Sądu I instancji, kognicji sądów administracyjnych. Zamiana lokali stanowi bowiem wykonywanie uprawnień właścicielskich przez jednostkę samorządu terytorialnego w stosunku do mienia stanowiącego mieszkaniowy zasób gminy i co za tym idzie, jest sprawą o charakterze cywilnoprawnym. Zatem stwierdzenie braku właściwości miejscowej do załatwienia wniosku o zamianę lokalu mieszkalnego również nie jest sprawą z zakresu administracji publicznej.
W tej zaś sytuacji, skarga na uchwałę Zarządu Dzielnicy Praga - Południe w przedmiocie braku właściwości miejscowej do załatwienia wniosku o zamianę zajmowanego lokalu mieszkalnego na inny lokal w ramach mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy nie jest skargą wniesioną ani na akt prawa miejscowego organu jednostki samorządu terytorialnego, ani na akt organu jednostki samorządu terytorialnego w sprawie z zakresu administracji publicznej. Tym samym przedmiot skargi wykracza poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego wyznaczonego unormowaniem art. 3 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a."
Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wniosła G. M., domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie "procedury sądowej" w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (art. 141 § 4) przez nieodniesienie się do wszystkich kwestii podniesionych w skardze i w konsekwencji nieuwzględnienie, że skarżona uchwała z dnia 27 marca 2013 r. narusza rażąco zasady wynikające z k.p.a., a mianowicie zasady z art. 6, 7, 8, 9 i 77 k.p.a. poprzez brak rozpoznania wniosku w zakresie w jakim został on złożony, a treść wyjaśniona dodatkowo pismem z dnia 18 lutego 2013 r., gdzie zakres wniosku wykracza poza kwestie dotyczące zamiany lokali, bowiem opiera się na wskazaniu, że jako spadkobierca właściciela nieruchomości, o zwrot których strona się ubiega, ma ona prawo pierwszeństwa w uzyskaniu najmu lokalu w jednym z tych budynków.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezydent m.st. Warszawy wniósł o jej oddalenie, podzielając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Powinna spełniać wymogi formalne przewidziane dla każdego pisma w postępowaniu sądowym - art. 49 § 1 P.p.s.a. - jak również spełniać wymogi materialne przewidziane dla tego pisma przewidziane w art. 176 tej ustawy. Wśród najważniejszych wymogów materialnych (konstrukcyjnych) skargi kasacyjnej wyróżnia się przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Braki w tym zakresie nie podlegają konwalidacji, czynią skargę kasacyjną nieskuteczną oraz uniemożliwiają dokonanie merytorycznej oceny tego środka zaskarżenia przez Naczelny Sąd Administracyjny. W myśl art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przez sąd administracyjny pierwszej instancji przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, lub na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przytoczenie właściwych podstaw kasacyjnych, wskazanie zarzutów oraz ich uzasadnienie jest najistotniejszym elementem skargi kasacyjnej, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów ani stawiania hipotez w zakresie przepisu stanowiącego podstawę skargi kasacyjnej. W myśl bowiem art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.
W rozpoznawanej sprawie wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła postanowieniu Sądu I instancji jedynie naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nieodniesienie się do wszystkich kwestii podniesionych w skardze.
Odnosząc się do tego zarzutu stwierdzić należy, że wadliwość uzasadnienia orzeczenia mogłaby stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego w sytuacji, gdy uzasadnienie byłoby sporządzone w taki sposób, że niemożliwa byłaby kontrola instancyjna zaskarżonego postanowienia. W takim bowiem przypadku wadliwość uzasadnienia może być uznana za naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2013 r. zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w art. 141 § 4 P.p.s.a. W uzasadnieniu przedstawiono stan faktyczny przyjęty za podstawę orzeczenia, wskazując z jakich przyczyn i na podstawie jakich przepisów podjęto rozstrzygnięcie, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń Sądu I instancji w tym zakresie.
Brak bezpośredniego odniesienia się do wszystkich zarzutów przedstawionych w skardze oraz w składanych w toku postępowania pismach nie stanowi o wadliwości, która czyniłaby niemożliwym ocenę i tym samym kontrolę instancyjną. Obowiązku "przedstawienia stanu sprawy", o którym mowa w art. 141 § 4 P.p.s.a. nie można natomiast rozumieć jako obowiązku szczegółowego i drobiazgowego przedstawiania wszystkich okoliczności sprawy bowiem zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednakże związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W takiej sytuacji podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. należało uznać za niezasadny.
Z powyższych względów, wobec braku innych zarzutów, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 P.p.s.a.