Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 2969/12 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną A. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 288/12 w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie stypendium szkolnego.
Pismem z dnia 30 kwietnia 2013 r. działająca za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika A. B. wniosła o uzupełnienie powyższego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie orzeczenia o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej, zgodnie z wnioskiem z 4 kwietnia 2013 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu (a gdy wyroku nie doręcza się z urzędu – od dnia jego ogłoszenia) zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w nim dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Instytucja uzupełnienia wyroku służy zatem temu, aby w szczególnej sytuacji pominięcia przez Sąd jakiejś kwestii, która winna być przedmiotem zapadłego rozstrzygnięcia, wydane orzeczenie uczynić kompletnym. W rozpoznawanej sprawie stwierdzić należy, że nie zachodzi podstawa do uzupełnienia wyroku z dnia 17 kwietnia 2013 r. w zakresie przyznania pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy. O tym, że wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny pouczył w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 kwietnia 2013 r. W tym stanie rzeczy wniosek o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2013 r. należy uznać za nieuzasadniony.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 § 1 i § 2 w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.