Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 29 września 2017 r., sygn. akt I OSK 2991/15

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 2072/14, po rozpoznaniu sprawy ze skargi W.P. na decyzję Zastępcy Prokuratora Generalnego Naczelnego Prokuratora Wojskowego z dnia 18 września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku wyrównawczego w wysokości obliczonej w stosunku do wynagrodzenia zasadniczego w stawce ósmej, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji (pkt 1); stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości (pkt 2).

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Z akt sprawy wynika, że Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny dekretem z dnia 19 czerwca 2004 r. nr [...], na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (t.j.: Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 206 ze zm.), powołał [...] W.P. z dniem 1 lipca 2004 r. na stanowisko prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej.

Na mocy decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 kwietnia 2009 r. nr [...] został on zwolniony z zajmowanego stanowiska prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...] w Wydziale [...] i wyznaczony na stanowisko służbowe prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...] w Wydziale [...], zaszeregowanym do stopnia etatowego podpułkownika i grupy uposażenia U:15. Stanowisko to objął w dniu 5 maja 2009 r. Zgodnie z lp. 12 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 marca 2009 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów, asesorów i aplikantów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów, asesorów i aplikantów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. Nr 56, poz. 460) – uposażenie zasadnicze oraz dodatek wyrównawczy prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej w komórce organizacyjnej właściwej w sprawach przestępczości zorganizowanej było obliczone według takiej samej stawki wynagrodzenia, jaką otrzymuje prokurator na stanowisku w prokuraturze apelacyjnej.

W związku z powyższym, Wojskowy Prokurator Okręgowy w Warszawie decyzją z dnia 5 maja 2009 r. nr 101/2009, na podstawie art. 62 ust. 1, 1a, 1g i 1h ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (t.j.: Dz. U. z 2008 r. Nr 7, poz. 39 ze zm.), art. 9 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 56, poz. 459) w zw. z art. 91 § 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.), a także § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 czerwca 2008 r. w sprawie stawek podstawowych wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów i asesorów prokuratury oraz stawek dodatku funkcyjnego prokuratorów (Dz. U. Nr 112, poz. 714), przyznał [...] W.P. łączne uposażenie zasadnicze wraz z dodatkiem wyrównawczym odpowiadające stawce siódmej, tj. w wysokości odpowiadającej najniższej stawce wynagrodzenia prokuratora prokuratury apelacyjnej.

Wydział [...] Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...] został zniesiony z dniem 1 kwietnia 2013 r. na mocy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 27 lutego 2013 r. zmieniającego rozporządzenie – Regulamin wewnętrznego urzędowania wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. z 2013 r., poz. 34).

W związku z powyższym, Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia 10 kwietnia 2013 r. nr [...], zwolnił [...] W.P. z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem 26 kwietnia 2013 r. wyznaczył na równorzędne stanowisko służbowe prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...] w Wydziale [...], zaszeregowane do stopnia etatowego podpułkownika i grupy uposażenia U:15.

Następnie Minister Obrony Narodowej, po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia z dnia 20 listopada 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Doręczenie przedmiotowej decyzji stronie nastąpiło w dniu 10 grudnia 2013 r.

Wcześniej, gdyż już w dniu 2 grudnia 2013 r., [...] W.P. wypowiedział stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej z ustawowym terminem wypowiedzenia, który upływał w dniu 30 czerwca 2014 r.

Wobec powyższego, Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia 8 stycznia 2014 r. nr [...] zwolnił wyżej wymienionego oficera z zawodowej służby wojskowej z dniem upływu terminu wypowiedzenia. Prokurator Generalny dekretem z dnia 18 grudnia 2013 r. nr [...] odwołał [...] W.P. z zajmowanego stanowiska prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej z dniem 30 czerwca 2014 r.

W dniu 12 czerwca 2014 r. [...] W.P. złożył do Wojskowego Prokuratora Okręgowego w Warszawie wniosek o wydanie decyzji ustalającej dodatek wyrównawczy dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę w jednostkach organizacyjnych prokuratury w wysokości obliczonej w stosunku do wynagrodzenia zasadniczego w stawce ósmej, uzasadniając to faktem, że w dniu 5 maja 2014 r. upłynął okres kolejnych pięciu lat służby, licząc od daty objęcia stanowiska prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...] w Wydziale [...], na którym to stanowisku nieprzerwanie otrzymywał wynagrodzenie zasadnicze w stawce siódmej.

Wojskowy Prokurator Okręgowy w Warszawie decyzją z dnia 24 czerwca 2014 r. nr 20/2014, na podstawie art. 80 ust. 2 i art. 104 ust. 1 w zw. z art. 80 ust. 4 – a contrario ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), odmówił przyznania [...] W.P. dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach prokuratorów w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury w wysokości obliczonej w stosunku do wynagrodzenia zasadniczego w stawce ósmej.

Na skutek wniesienia przez stronę od powyższej decyzji odwołania, sprawę rozpoznawał Zastępca Prokuratora Generalnego Naczelnego Prokuratora Wojskowego, który decyzją z dnia 18 września 2014 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej w skrócie "K.p.a."), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji podał, że stan faktyczny sprawy nie nasuwa wątpliwości. [...] W.P. pełnił zawodową służbę wojskową na stanowisku prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...] w Wydziale [...] w okresie od dnia 5 maja 2009 r. do dnia 31 marca 2013 r. W tym czasie jego łączne uposażenie (uposażenie zasadnicze jako żołnierza zawodowego oraz dodatek wyrównawczy), zgodnie z Ip 12 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 lipca 2012 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów i asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. z 2012 r., poz. 825), a także uchylonego przez nie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 marca 2010 r. (Dz. U. Nr 49, poz. 288) oraz poprzedzającego go rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 marca 2009 r. (Dz. U. Nr 56, poz. 460), było obliczone według takiej samej stawki wynagrodzenia, jaką otrzymuje prokurator na stanowisku w prokuraturze apelacyjnej – w praktyce przyjęto, że była to stawka siódma.

Powodowało to wypłatę wyższego uposażenia za wykonywanie obowiązków służbowych w tym wydziale, w porównaniu z innymi wydziałami w wojskowej prokuraturze okręgowej. Z uwagi na to, że dniem 1 kwietnia 2013 r. nastąpiło zniesienie wszystkich wydziałów [...], w wojskowych prokuraturach okręgowych zaszła konieczność dokonania określonych ruchów kadrowych. W przypadku [...] W.P. Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia 10 kwietnia 2013 r. nr 835 (pkt 8), zwolnił go z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem 26 kwietnia 2013 r. wyznaczył na równorzędne stanowisko służbowe prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...] w Wydziale [...], zaszeregowane do stopnia etatowego podpułkownika i grupy uposażenia U:15. Z uwagi na fakt, że wyżej wymieniony oficer zaskarżył przedmiotową decyzję, skorzystał on z regulacji zawartej w art. 89 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i w oparciu o ten przepis do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej otrzymywał uposażenie łączne uwzględniające dodatek wyrównawczy w wysokości obliczonej w stosunku do prokuratorskiego wynagrodzenia zasadniczego w stawce siódmej.

Organ odwoławczy odnosząc się do kwestii nabywania przez prokuratora prawa do kolejnych stawek wynagrodzenia zasadniczego wskazał, że w tym zakresie istotne znaczenie ma art. 62 ust. 1eb ustawy o prokuraturze. Przepis ten stanowi, że wynagrodzenie zasadnicze prokuratora określa się w stawce bezpośrednio wyższej po upływie kolejnych pięciu lat pracy na danym stanowisku prokuratorskim. W ocenie Zastępcy Prokuratora Generalnego Naczelnego Prokuratora, aby można było rozważać kwestię ewentualnego przyrównania dodatku wyrównawczego należnego [...] W.P. do wynagrodzenia zasadniczego w stawce ósmej, warunkiem koniecznym byłoby wykonywanie przez niego pracy na stanowisku w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w [...] w Wydziale [...], przez wspomniane kolejne pięć lat. Zniesienie wspomnianych wydziałów z dniem 1 kwietnia 2013 r. spowodowało, że po tej dacie żaden prokurator wojskowy nie wykonywał w nim pracy, a tym samym nie zwiększał się staż wymagany w tym względzie.

Wyjaśnił, że niektórzy prokuratorzy przez pewien czas pobierali jeszcze łączne uposażenie uwzględniające dodatek wyrównawczy w wysokości obliczonej w stosunku do prokuratorskiego wynagrodzenia zasadniczego w stawce siódmej, lecz było to wynikiem wyłącznie stosowania do nich przepisu art. 89 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (do czasu objęcia nowego stanowiska lub z uwagi na fakt oczekiwania na upływ okresu wypowiedzenia). Ponadto organ odwoławczy zauważył, iż praca w wydziałach [...] wiązała się ze szczególną, wyjątkową regulacją prawną dotyczącą wysokości uposażenia (wynagrodzenia) i jak każda tego rodzaju norma szczególna, musi być interpretowana ściśle. Wyższa należność finansowa wiązała się z wykonywaniem pracy wyłącznie w tym wydziale, a zatem możliwość ewentualnego uzyskania przyrównania do jeszcze wyższej stawki musiała być powiązana z pięcioletnią pracą w tym szczególnym wydziale.

Zniesienie tych komórek organizacyjnych uniemożliwiło zwiększenie stażu pracy niezbędnego do uzyskania dodatkowo zwiększonych uprawnień finansowych, związanych z przyrównaniem otrzymywanych przez prokuratorów wojskowych należności, do kolejnej stawki wynagrodzenia zasadniczego przysługującego prokuratorom prokuratury apelacyjnej.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi W.P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 62 ust. 1eb ustawy o prokuraturze i art. 89 ust. 2 w zw. z art. 45 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 89 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, polegające na przyjęciu, że praca na danym stanowisku prokuratorskim w rozumieniu art. 62 ust. 1eb ustawy o prokuraturze, a w jego sytuacji na stanowisku prokuratora Wydziału [...] Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...], oznacza wykonywanie obowiązków służbowych na tym stanowisku, podczas gdy prawidłowo pod pojęciem pracy na danym stanowisku należy rozumieć okres zajmowania tego stanowiska, nawet bez wykonywania obowiązków służbowych do niego przypisanych, co w konsekwencji spowodowało, że do czasu pracy na powyższym stanowisku nie zaliczono mu okresu od dnia 1 kwietnia 2013 r., tj. po likwidacji wspomnianego Wydziału, pomimo że nadal – do dnia 30 czerwca 2014 r. – zajmował wskazane wyżej stanowisko, uznając tym samym, że w dniu 5 maja 2014 r. nie upłynęło kolejne pięć lat jego pracy na danym stanowisku prokuratorskim i wskutek tego odmówiono przyznania dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury w wysokości obliczonej w stosunku do wynagrodzenia zasadniczego w stawce ósmej, chociaż jako żołnierz zawodowy podlegający zwolnieniu ze stanowiska służbowego wskutek jego likwidacji, powinien w okresie wypowiedzenia otrzymywać uposażenie zasadnicze należne na ostatnio zajmowanym stanowisku wraz z dodatkami o charakterze stałym z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na prawo do uposażenia lub jego wysokość.

Wskazując na powyższy zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podał m.in., że powoływanie się przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na treść art. 89 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w oparciu o który to przepis otrzymywał wynagrodzenie w stawce siódmej po likwidacji wspomnianego Wydziału, jest pozbawione podstaw, albowiem Wojskowy Prokurator Okręgowy w Warszawie w decyzji ustalających dodatek wyrównawczy, tego przepisu wśród podstaw prawnych nie umieścił. Zdaniem skarżącego, skoro organy obu instancji uważają, że ten przepis był podstawą wypłacania mu dodatku wyrównawczego w wysokości wynikającej z przyrównania do siódmej stawki wynagrodzenia zasadniczego prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury, to powinny przy tym uwzględnić związane z nim przepisy art. 45 ust. 1 pkt 2 i art. 89 ust. 1 ustawy służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Prawidłowa wykładnia trzech przepisów, tj. art. 89 ust. 2 w zw. z art. 45 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 89 ust. 1 tej ustawy, prowadzi do wniosku, że żołnierz zawodowy podlegający zwolnieniu ze stanowiska służbowego wskutek jego likwidacji otrzymuje w okresie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej uposażenie zasadnicze należne na ostatnio zajmowanym stanowisku wraz z dodatkami o charakterze stałym z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na prawo do uposażenia lub jego wysokość. W tym przypadku taką zmianą był upływ kolejnych pięciu lat pracy na stanowisku prokuratora Wydziału [...] Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...].

Zastępca Prokuratora Generalnego Naczelny Prokurator Wojskowy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, iż zgodnie z art. 116 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (t.j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 270, poz. 1599 ze zm.), do prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, będących oficerami, stosuje się w sprawach nieuregulowanych niniejszą ustawą przepisy dotyczące żołnierzy zawodowych lub służby okresowej, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5. Zgodnie z ust. 5 tego przepisu, uposażenie, o którym mowa w ust. 4 oraz wynagrodzenie prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, niebędących oficerami, jest równe wynagrodzeniu prokuratorów oraz asesorów w równorzędnych powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury.

W świetle ust. 4 tego przepisu, uposażenie prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, będących oficerami, określają przepisy o uposażeniu żołnierzy. Z ust. 2 pkt 2 tego przepisu wynika, że stanowiskami równorzędnymi prokuratorów w powszechnych i wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury są odpowiednio stanowiska w prokuraturze okręgowej i wojskowej prokuraturze okręgowej.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, pełnienie przez [...] W.P. od dnia 5 maja 2009 r. zawodowej służby wojskowej na stanowisku prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...] w Wydziale [...], było równorzędne z pełnieniem tego stanowiska w powszechnej prokuraturze okręgowej.

Stosownie do treści art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 56, poz. 459), z dniem 1 stycznia 2009 r. wynagrodzenie zasadnicze m.in. prokuratorów prokuratur okręgowych określa się w stawkach od czwartej do siódmej, a przepis m.in. art. 10 ust. 5 stosuje się odpowiednio. Według tego ostatniego przepisu, określenie wynagrodzenia zasadniczego m.in. sędziego sądu okręgowego w stawce ósmej, może nastąpić nie wcześniej niż przez dniem 1 stycznia 2014 r. W tym miejscu uzupełnienia wymaga wskazanie § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 kwietnia 2010 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługującym prokuratorom (Dz. U. Nr 56, poz. 339), którym ustala się wynagrodzenie zasadnicze prokuratora prokuratury okręgowej w stawkach od czwartej do ósmej.

Skarżący, od dnia 5 maja 2009 r. otrzymywał wynagrodzenie według stawki siódmej. Po zniesieniu z dniem 1 kwietnia 2013 r. Wydziału [...] w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w [...], Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia 20 listopada 2013 r. nr [...], z dniem 26 kwietnia 2013 r. wyznaczył [...] W.P. na równorzędne stanowisko służbowe prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...] w Wydziale [...]. W tym przypadku nastąpiła zatem zmiana jedynie wydziału w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w [...], gdyż od dnia 5 maja 2009 r. skarżący nadal niezmiennie zajmował stanowisko prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej.

Zgodnie z art. 62 ust.1eb ustawy o prokuraturze, wynagrodzenie zasadnicze prokuratora określa się w stawce bezpośrednio wyższej po upływie kolejnych pięciu lat pracy na danym stanowisku prokuratorskim. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, określenie "na danym stanowisku prokuratorskim" oznacza – na co wskazują cytowane wyżej przepisy ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 kwietnia 2010 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługującym prokuratorom – pełnienie obowiązków prokuratora w danej prokuraturze (danego rzędu), a nie – jak wywodzi organ – na określonym stanowisku (w określonym wydziale) danej prokuratury. Skoro [...] W.P. w dniu 5 maja 2014 r. pełnił nadal służbę w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w [...] i minął już dzień 1 stycznia 2014 r. określony cytowanym już wyżej przepisem art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw, to upłynął kolejny pięcioletni okres uprawniający do zwiększenia mu wynagrodzenia w stawce ósmej.

W konsekwencji Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organ naruszył przepisy prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy.

Ponadto dodał, że gdyby nawet przyjąć argumentację organu za prawidłową, to w zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono, dlaczego skarżący [...] W.P. decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2014 r. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, ze stanowiska prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...] – i co należy zaakcentować – pełniącego służbę w Wydziale [...]. Brak tego wyjaśnienia narusza przepisy postępowania (art. 107 § 3 K.p.a.), w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Organ rozpoznając sprawę na nowo jest zobowiązany kierować się powyższymi wskazaniami Sądu, prawidłowo ustalając stan faktyczny, a następnie dokonać subsumpcji do przytoczonych przepisów prawa.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 152 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), orzekł, jak w sentencji wyroku.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Zastępca Prokuratora Generalnego Naczelnego Prokuratora Wojskowego, reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzucił naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.:

1. 1) art. 116 ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz. U. z 2011 r. Nr 270, poz. 1599 ze zm.) w związku z Ip. 12 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 lipca 2012 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów i asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. z 2012 r. poz. 825) – poprzez nieuwzględnienie w toku orzekania powołanych regulacji, które stanowią wyłączną podstawę do wypłaty zwiększonego dodatku wyrównawczego dla skarżącego, w porównaniu z zapisami wynikającymi wprost z ustawy o prokuraturze;
2. 2) art. 80 ust. 2 i 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1414 ze zm.) w związku z § 2 pkt 2 i § 4 ust. 1 oraz § 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. Nr 196, poz. 1298 ze zm.) – poprzez nieuwzględnienie w toku orzekania powołanych regulacji, które określają m.in. sposób ustalania wysokości wspomnianego dodatku wyrównawczego i terminy jego wypłacania;
3. 3) art. 10 ust. 5 i art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o zmianie ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 56, poz. 459) – poprzez przyjęcie, że [...] W.P. przysługiwało prawo do stawki siódmej wynagrodzenia zasadniczego prokuratora;
4. 4) art. 62 ust. 1 ustawy o prokuraturze – poprzez przyjęcie, że pomimo niespełniania przez skarżącego warunków określonych w przepisie szczególnym ma on prawo do otrzymywania podwyższonego uposażenia łącznego;
5. 5) art. 62 ust. 1eb ustawy o prokuraturze – poprzez przyjęcie, że staż wymagany do uzyskania wyższej stawki wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów zwiększa się pomimo zniesienia w wojskowych prokuraturach okręgowych komórek [...].

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przytoczył argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów oraz przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaniechał ustalenia, w oparciu o jakie przepisy W.P. przysługiwało prawo do przyrównania należnego mu uposażenia łącznego do siódmej stawki wynagrodzenia prokuratorskiego.

Powołując treść art. 62 ust. 1ba oraz ust. 1eb ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze podał, że przepisy te określają kwestie dotyczące nabywania przez prokuratora prawa do poszczególnych stawek wynagrodzenia. Prokuratorowi przysługuje wynagrodzenie zasadnicze w stawce siódmej w dwóch przypadkach, tzn. albo poprzez wyznaczenie na stanowisko w prokuraturze apelacyjnej, co następuje po przeprowadzonym konkursie (gdzie stawka siódma jest stawką najniższą), albo po upływie kolejnego pięcioletniego okresu pracy w prokuraturze okręgowej, jeżeli prokurator osiągnął wcześniej stawkę szóstą. Spełnienie przez prokuratora powyższych przesłanek ustawowych powoduje, że określona stawka jego wynagrodzenia zasadniczego przysługuje mu z mocy prawa.

Ponadto zauważył, iż ustawodawca w art. 116 ust. 6 ustawy o prokuraturze upoważnił Radę Ministrów do określenia, w drodze rozporządzenia, szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów i asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury, mając na względzie zakres wykonywanych przez prokuratorów i asesorów czynności służbowych. Dążeniem autorów rozporządzenia było m.in. zrównanie wynagrodzeń prokuratorów wojskowych wykonujących swoje obowiązki w wydziałach [...] w wojskowych prokuraturach okręgowych z wynagrodzeniem prokuratorów powszechnych działających w tym samym zakresie na szczeblu prokuratur apelacyjnych.

Na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 lipca 2012 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów i asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. poz. 825), a także uchylonego przez nie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 marca 2010 r. (Dz. U. Nr 49, poz. 288) oraz poprzedzającego go rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 marca 2009 r. (Dz. U. Nr 56, poz. 460), prokuratorzy wojskowej prokuratury okręgowej w komórce organizacyjnej właściwej w sprawach przestępczości zorganizowanej zostali zrównani pod względem wynagrodzenia i uposażenia z prokuratorami prokuratury apelacyjnej. Rada Ministrów w Ip. 12 załącznika do powołanego rozporządzenia jednoznacznie określiła, że tylko i wyłącznie wynagrodzenie prokuratora zajmującego stanowisko służbowe w wojskowej prokuraturze okręgowej w komórce organizacyjnej właściwej w sprawach przestępczości zorganizowanej zostało zrównane z wynagrodzeniem prokuratora prokuratury apelacyjnej.

Było to rozwiązanie specyficzne, stanowiące wyjątek od reguły określonej w art. 62 ust. 1 ustawy o prokuraturze. Z tego powodu zapis ten musiał być stosowany ściśle i zgodnie z jego językową wykładnią, czyli w odniesieniu do podmiotów jednoznacznie w nim określonych. W przypadku, gdy prokurator z jakiegokolwiek powodu przestał wykonywać czynności służbowe w wojskowej prokuraturze okręgowej w komórce organizacyjnej właściwej w sprawach przestępczości zorganizowanej, odpadła przesłanka do zrównania jego wynagrodzenia z wynagrodzeniem prokuratora prokuratury apelacyjnej. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja zaistniała, gdyż zniesienie w wojskowych prokuraturach okręgowych wydziałów [...] oznaczało, że prokuratorzy wykonujący w nich dotychczas swoje obowiązki – w tym wyżej wymieniony oficer – przestali spełniać przesłankę dającą im prawo do podwyższonego wynagrodzenia.

Z powyższą regulacją prawną były i są skorelowane zapisy dotyczące sposobu ustalania wysokości dodatku wyrównawczego i terminów jego wypłacania określone w art. 80 ust. 2 ustawy r. o służbie wojskowej żołnierzy oraz w § 2 pkt 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. Nr 196, poz. 1298 ze zm.). Z § 4 ust. 1 tego rozporządzenia wynika, że przy ustalaniu uprawnień do omawianego dodatku uwzględnia się miesięczną kwotę uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne żołnierzowi zawodowemu na stanowisku wojskowym oraz kwotę wynagrodzenia miesięcznego, jaka przysługiwałaby na równorzędnym stanowisku cywilnym.

W przypadku [...] W.P., od momentu gdy został on wyznaczony na stanowisko w Wydziale [...] Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...], jego uposażenie było przyrównywane do wynagrodzenia prokuratora prokuratury apelacyjnej (stawka siódma). Z chwilą zniesienia tego Wydziału jego uposażenie powinno być przyrównywane do wynagrodzenia prokuratora prokuratury okręgowej powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury, gdyż utracił on uprzywilejowany status wynikający z pełnienia obowiązków w wymienionym Wydziale. Autor skargi kasacyjnej przyznał, że w tym przypadku Wojskowy Prokurator Okręgowy w Warszawie nie dokonał stosownej weryfikacji łącznego uposażenia [...] W.P., to jednak nie można uznać za słuszne, aby bazując na tym błędzie, uzyskał on prawo do przyrównania jego uposażenia do kolejnej (ósmej) stawki wynagrodzenia prokuratorskiego.

Ponadto Zastępca Prokuratora Generalnego Naczelnego Prokuratora Wojskowego, argumentując zarzut naruszenia art. 10 ust. 5 i art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw podał, że Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, że wyżej wymienionemu oficerowi przysługiwało prawo do stawki siódmej wynagrodzenia zasadniczego prokuratora i należało stosować przepisy ustawowe normujące zasady podwyższania stawki wynagrodzenia. Decyzje finansowe Wojskowego Prokuratora Okręgowego w Warszawie formalnie nie były decyzjami o przyznaniu wyżej wymienionemu oficerowi wynagrodzenia zasadniczego w stawce siódmej, tj. w wysokości odpowiadającej najniższej stawce wynagrodzenia prokuratora prokuratury apelacyjnej, wraz z dodatkiem za długoletnią pracę, lecz decyzjami o ustaleniu uposażenia wojskowego, wydanymi na podstawie art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Była to realizacja normy prawnej zawartej w art. 116 ust. 4 ustawy o prokuraturze, która stanowi, że uposażenie prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, będących oficerami, określają przepisy o uposażeniu żołnierzy. Uposażenie wojskowe składa się z innych składników aniżeli wynagrodzenie prokuratora prokuratury powszechnej. Równość kwoty uposażenia wojskowego z wynagrodzeniem cywilnym prokuratora reguluje wyłącznie dodatek wyrównawczy.

W związku z powyższym nie można przyjąć, że [...] W.P. nabył prawo do stawki wynagrodzenia zasadniczego prokuratorskiego. W okresie pełnienia zawodowej służby wojskowej posiada on jako oficer wyłącznie prawo do uposażenia wojskowego. Wysokość tego uposażenia jest zmienna, a wpływ na to ma również dodatek wyrównawczy. Wysokość tego dodatku jest zależna w każdym czasie od porównywanego wynagrodzenia równorzędnego prokuratora prokuratury powszechnej. Przepisy ustawy o prokuraturze, dotyczące zasad wynagradzania prokuratorów powszechnych, mają zastosowanie wobec prokuratorów wojskowych, będących oficerami, tylko w sposób pośredni, w sytuacji ustalania porównywanego wynagrodzenia i uposażenia wojskowego. Przepisy ustawy o prokuraturze nie mogą stanowić dla prokuratorów wojskowych będących oficerami samodzielnej podstawy roszczeń w zakresie uposażenia wojskowego, gdyż w stosunku do nich stosuje się przepisy dotyczące uposażenia określone w ustawie z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

W tym kontekście skarżący kasacyjnie wskazał na naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 62 ust. 1 ustawy o prokuraturze, poprzez przyznanie [...] W.P. prawa do wyższego uposażenia łącznego w porównaniu z innymi prokuratorami wojskowej prokuratury okręgowej nie tylko z uwagi na staż pracy i pełnione funkcje, ale dodatkowo z uwagi na wykonywanie obowiązków w Wydziale [...] w sytuacji, gdy Wydział ten został zniesiony z dniem 1 kwietnia 2013 r. i po tym dniu nie wykonywał on już czynności dających mu uprawnienie do zwiększonych z tego tytułu należności finansowych. Nieprawidłowe było również stwierdzenie, iż w niniejszej sprawie miał wobec wyżej wymienionego oficera zastosowanie art. 62 ust. 1eb cyt. ustawy o prokuraturze, gdyż niewykonywanie pracy w Wydziale [...] skutkowało tym, że nie zwiększał się staż wymagany do uzyskania kolejnej stawki wynagrodzenia.

Autor skargi kasacyjnej odnosząc się do wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dotyczących określenia statusu [...] W.P. w decyzji Ministra Obrony Narodowej o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej wyjaśnił, że początkowo zamierzano wyznaczyć go na stanowisko w Wydziale [...] Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...]. W związku z zaskarżeniem przez wyżej wymienionego oficera decyzji w tym przedmiocie – wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został rozpatrzony w listopadzie 2013 r., a decyzja została mu doręczona dopiero w dniu 10 grudnia 2013 r. i stała się ostateczna. Z uwagi na fakt, iż [...] W.P. w dniu 2 grudnia 2013 r. wypowiedział stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej oraz to, że w okresie wypowiedzenia byłby on zwolniony z wykonywania obowiązków służbowych, uznano za bezcelowe jedynie formalne wyznaczenie go na stanowisko w Wydziale [...] Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...].

Z tego powodu stwierdzono wygaśnięcie decyzji Ministra Obrony Narodowej wyznaczającej wyżej wymienionego oficera na nowe stanowisko służbowe. Wobec tego przyjęto, że ostatnim stanowiskiem, na które [...] W.P. był wyznaczony jako żołnierz zawodowy, było stanowisko w Wydziale [...] w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w [...] i z tego stanowiska został zwolniony z zawodowej służby wojskowej. W takim przypadku przepis art. 89 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych gwarantował wyżej wymienionemu oficerowi otrzymywanie uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na prawo do uposażenia lub jego wysokość. Spełniał on bowiem przesłanki określone w tym przepisie, gdyż podlegał zwolnieniu ze stanowiska, z uwagi na likwidację zajmowanego przez niego stanowiska służbowego (art. 45 ust. 1 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych), co nastąpiło w wyniku zniesienia Wydziału [...] w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w [...], w którym pełnił on służbę wojskową.

W.P. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Odnosząc się do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów stwierdził, że są one niezasadne, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Istota podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 116 ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze w związku z Ip. 12 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 lipca 2012 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów i asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury, art. 80 ust. 2 i 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w związku z § 2 pkt 2 i § 4 ust. 1 i § 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, art. 10 ust. 5 i art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o zmianie ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw, art.62 ust. 1 i art. 62 ust. 1eb ustawy o prokuraturze – sprowadza się do zakwestionowania stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który stwierdził naruszenie przez organy przepisów prawa materialnego oraz przepisu postępowania (art. 107 § 3 K.p.a.) i uznał, że [...] W.P. uzyskał staż wymagany do określenia wyższej stawki wynagrodzenia zasadniczego prokuratora, pomimo niewykonywania od dnia 1 kwietnia 2013 r. pracy w Wydziale [...] w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w [...] z powodu zniesienia tego Wydziału.

Stan faktyczny sprawy jest niesporny. Jednocześnie wskazać należy, iż w skardze kasacyjnej Zastępca Prokuratora Generalnego Naczelnego Prokuratora Wojskowego wyjaśnił, dlaczego w decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2014 r. nr [...], zwalniającej [...] W.P. z zawodowej służby wojskowej i przenoszącej do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza, którego termin wypowiedzenia upływał z dniem 30 czerwca 2014 r. podano, że ostatnim stanowiskiem na które był on wyznaczony jako żołnierz zawodowy było stanowisko w Wydziale [...] w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w [...].

Ponadto bezsporna jest również okoliczność, że wyżej wymieniony oficer na podstawie art. 89 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych do dnia zwolnienia z zawodowej służby otrzymywał uposażenie łączne uwzględniające dodatek wyrównawczy w wysokości obliczonej w stosunku do prokuratorskiego wynagrodzenia zasadniczego w stawce siódmej.

Spór prawny między stronami wymagał rozważenia, czy [...] W.P., zajmujący w okresie od dnia 5 maja 2009 r. do dnia 31 marca 2013 r. stanowisko prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...] w Wydziale [...], zaszeregowane do stopnia etatowego podpułkownika i grupy uposażenia U:15, który decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 kwietnia 2013 r. nr [...] został z tego stanowiska służbowego zwolniony i wyznaczony z dniem 26 kwietnia 2013 r. na równorzędne stanowisko służbowe prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...] w Wydziale [...] z zachowaniem w/w parametrów, utrzymaną w mocy decyzją z dnia 20 listopada 2013 r. nr [...], która formalnie nie została wykonana, gdyż w związku z dokonanym przez niego wypowiedzeniem stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca 2014 r. był on zwolniony z pełnienia obowiązków służbowych – stosownie do treści art. 62 ust. 1eb ustawy o prokuraturze nabył z dniem 5 maja 2014 r. prawo do dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury w wysokości obliczonej w stosunku do wynagrodzenia zasadniczego w stawce ósmej.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut naruszenia art. 11 ust. 1 i art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o zmianie ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw poprzez przyjęcie, że [...] W.P. przysługiwało prawo do stawki siódmej wynagrodzenia zasadniczego prokuratora jest trafny. Skutkowało to uznaniem, że w tym przypadku ma zastosowanie art. 62 ust. 1eb ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze normujący zasadę podwyższenia stawki wynagrodzenia zasadniczego prokuratora. Powyższe stwierdzenie nie uwzględniało bowiem faktu, że z jednej strony wyżej wymieniony oficer, jako prokurator zajmował stanowisko prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej, na które został powołany przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego dekretem z dnia 19 czerwca 2004 r., z drugiej strony jako żołnierz zawodowy od dnia 5 maja 2009 r. zajmował stanowisko prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...] w Wydziale [...], o odpowiedniej grupie uposażenia wojskowego i stopniu etatowym na które został wyznaczony decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 kwietnia 2009 r. nr [...], a następnie decyzją tegoż Ministra z dnia 10 kwietnia 2013 r. nr [...] został z tego stanowiska służbowego z dniem 26 kwietnia 2013 r. zwolniony i wyznaczony na stanowisko służbowe prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...] w Wydziale [...] z zachowaniem grupy uposażenia wojskowego i stopnia etatowego.

W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dostrzegł, że decyzja Wojskowego Prokuratora Okręgowego w Warszawie z dnia 5 maja 2009 r. nr [...] o przyznaniu [...] W.P. – prokuratorowi Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...] w Wydziale [...] łącznego uposażenia, w tym uposażenia zasadniczego, dodatku za długoletnią służbę wojskową oraz z dodatku wyrównawczego w wysokości obliczonej w stosunku do wynagrodzenia zasadniczego prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury, w tym przypadku – prokuratora prokuratury apelacyjnej w stawce siódmej, formalnie nie była decyzją o przyznaniu mu wynagrodzenia zasadniczego w stawce siódmej – lecz decyzją o ustaleniu uposażenia (wojskowego), wydaną na podstawie art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W okresie pełnienia zawodowej służby wojskowej, jako oficer posiadał on bowiem wyłącznie prawo do uposażenia wojskowego. Na łączną wysokość tego uposażenia ma wpływ m.in. dodatek wyrównawczy, uzależniony od porównywanego wynagrodzenia prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury.

Ocenę zasadności pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej należy poprzedzić niedokonanym przez Sąd pierwszej instancji wyjaśnieniem przepisów, w oparciu o które [...] W.P. przysługiwało prawo do przyrównania należnego mu uposażenia łącznego do siódmej stawki wynagrodzenia zasadniczego prokuratora w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury.

Z art. 116 ust. 2 pkt 2 i ust. 4 obowiązującej wówczas ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze wynikało, że stanowiskami równorzędnymi prokuratorów w powszechnych i wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury są odpowiednio stanowiska w prokuraturze okręgowej i wojskowej prokuraturze okręgowej. Uposażenie prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, będących oficerami, określają przepisy o uposażeniu żołnierzy. Jednocześnie art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w obowiązującym wówczas brzmieniu stanowił, że przypadku, gdy miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia przysługującego na równorzędnym stanowisku prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury, żołnierzowi przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku.

Przy czym m.in. sposób ustalania wysokości tego do dodatku i termin jego wypłacania określały przepisy § 2 pkt 2 i § 4 ust. 1 oraz § 5 obowiązującego wówczas wydanego na podstawie art. 80 ust. 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury.

W świetle art. 116 ust. 6 cyt. ustawy o prokuraturze Rada Ministrów została upoważniona do określenia, w drodze rozporządzenia, szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów, asesorów i aplikantów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów, asesorów i aplikantów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury, mając na względzie zakres wykonywanych przez prokuratorów, asesorów i aplikantów czynności służbowych.

Zgodnie z lp. 12 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 marca 2009 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów, asesorów i aplikantów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów, asesorów i aplikantów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. Nr 56, poz. 460), stanowisko w wojskowej jednostce organizacyjnej prokuratury – prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej – w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury było stanowiskiem równorzędnym pod tym względem ze stanowiskiem prokuratora prokuratury okręgowej. Odmienna sytuacja zachodziła w przypadku, gdy prokurator wojskowej prokuratury okręgowej zajmował stanowisko w komórce właściwej w sprawach przestępczości zorganizowanej. Wówczas jego stanowisko było równorzędne ze stanowiskiem prokuratora prokuratury apelacyjnej (lp. 11 w/w załącznika).

Tożsama regulacja prawna została zawarta także w kolejnych rozporządzeniach Rady Ministrów z dnia 23 marca 2010 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów i asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. Nr 49, poz. 288) oraz z dnia 3 lipca 2012 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów, asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. z 2012 r., poz. 825).

Unormowania zawarte w powołanych rozporządzeniach skutkowały jedynie tym, że prokurator wojskowej prokuratury okręgowej, który wykonywał obowiązki służbowe w komórce właściwej w sprawach przestępczości zorganizowanej, otrzymywał uposażenie równe wynagrodzeniu pobieranemu przez prokuratora prokuratury apelacyjnej. Przy czym to zrównanie przysługiwało jedynie za okres, w którym prokurator wojskowej prokuratury okręgowej wykonywał czynności służbowe, które odpowiadały czynnościom służbowym prokuratorów prokuratury apelacyjnej, wykonującym pracę w takiej jednostce organizacyjnej prokuratury powszechnej. Trafność tego stwierdzenia potwierdza treść podanej wyżej delegacji ustawowej, nakazująca uwzględnienie przy określaniu stanowisk równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia zakresu czynności wykonywanych przez prokuratorów.

Zauważyć należy, iż Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 15 października 2015 r. sygn. akt II PK 260/14 na tle regulacji zawartej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 3 lipca 2012 r. (zawierającym analogiczne unormowania, jak rozporządzenie z dnia 23 marca 2010 r. oraz poprzedzające je rozporządzenie z dnia 26 marca 2009 r.) wyraził pogląd, że unormowanie w nim przewidziane było konsekwencją usytuowania wydziałów [...] w powszechnym pionie prokuratury na szczeblu prokuratury apelacyjnej oraz braku odpowiednika szczebla prokuratury apelacyjnej w pionie prokuratury wojskowej. Przy jednakowym zakresie obowiązków prokuratorów prokuratury powszechnej i wojskowej w wydziałach [...] prawodawca postanowił skorzystać z upoważnienia przewidzianego w art. 116 ust. 6 ustawy o prokuraturze i zgodnie z art. 62 ust. 1 ustawy o prokuraturze zróżnicował wysokość wynagrodzenia prokuratorów wojskowej prokuratury okręgowej.

Podstawę dla tego zróżnicowania stanowił odmienny zakres obowiązków służbowych, wynikających z wyznaczenia poszczególnym prokuratorom wojskowej prokuratury okręgowej stanowisk służbowych w różnych jednostkach organizacyjnych tej prokuratury.

Skład orzekający w niniejszej sprawie pogląd wyrażony w powołanym wyroku w pełni podziela.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, powyższe rozważania upoważniają do stwierdzenia, że w przypadku [...] W.P. jedynym i wyłącznym powodem uzyskania przez niego jako prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...] uposażenia łącznego na innej (korzystniejszej) niż reguła ustawowa zasadzie był fakt pełnienia przez niego obowiązków w Wydziale [...] tej Prokuratury. Jak wyżej wskazano regulacja zawarta w przepisach wymienionych rozporządzeń Rady Ministrów warunkowała możliwość jej zastosowania od pełnienia przez prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej obowiązków służbowych w komórce organizacyjnej właściwej w sprawach przestępczości zorganizowanej. Oznacza to, że z datą zniesienia w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w [...] Wydziału [...] utracił on uprawnienie do porównywania jego uposażenia z wynagrodzeniem prokuratora prokuratury apelacyjnej w stawce siódmej. Przestał on bowiem spełniać przesłankę określoną w lp. 12 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 lipca 2012 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów, asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury.

Powinno być ono porównywane z wynagrodzeniem prokuratora prokuratury okręgowej w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż okoliczność nieuwzględnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w niniejszej sprawie omówionych wyżej przepisów skutkowała przyjęciem, iż zarzuty podane w pkt 1, pkt 2 i pkt 4 skargi kasacyjnej są zasadne.

W konsekwencji trafny okazał się również zarzut naruszenia art. 62 ust. 1 eb obowiązującej wówczas ustawy o prokuraturze. Odnosząc się do tego zarzutu należało rozważyć, czy powołany przepis mógł znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. W sprawie niesporny jest fakt, że Minister Obrony Narodowej w decyzji zwalniającej [...] W.P. z zajmowanego stanowiska prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...] w Wydziale [...] i wyznaczeniu na stanowisko prokuratora w tej Prokuraturze w Wydziale [...] nie dokonał stosownej weryfikacji jego łącznego uposażenia, poprzez przyrównanie do stawki wynikającej z ustawy, to jest bez uwzględnienia szczególnej regulacji zawartej w powołanym rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 3 lipca 2012 r. Ponadto faktycznie wyżej wymieniony oficer w okresie od dnia 26 kwietnia 2013 r. do dnia 30 czerwca 2014 r. w oparciu o art. 89 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych otrzymywał uposażenie łączne uwzględniające dodatek wyrównawczy w wysokości obliczonej w stosunku do prokuratorskiego wynagrodzenia zasadniczego w stawce siódmej.

Przepis art. 62 ust. 1 eb obowiązującej wówczas ustawy o prokuraturze stanowił, że wynagrodzenie zasadnicze prokuratora określa się w stawce bezpośrednio wyższej po upływie kolejnych pięciu lat na danym stanowisku prokuratorskim. Z kolei z art. 89 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wynika, że żołnierz zawodowy, któremu zlikwidowano zajmowane przez niego stanowisko służbowe do czasu objęcia obowiązków na nowym stanowisku służbowym, przeniesienia do rezerwy kadrowej lub dyspozycji albo zwolnienia z zawodowej służby wojskowej otrzymuje uposażenie zasadnicze wraz dodatkami o charakterze stałym, należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na prawo do uposażenia lub jego wysokość.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skoro w sprawie wykazano, iż na skutek likwidacji z dniem 1 kwietnia 2013 r. w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w [...] Wydziału [...] – w świetle omówionych przepisów [...] W.P. nie przysługiwało już prawo do uposażenia łącznego uwzględniającego dodatek wyrównawczy w wysokości obliczonej w stosunku do prokuratorskiego wynagrodzenia zasadniczego (prokuratora prokuratury apelacyjnej) w stawce siódmej, to fakt otrzymywania przez niego tego uposażenia w niezmienionej wysokości do dnia zwolnienia, nie miał znaczenia przy ocenie jego uprawnienia do dodatku wyrównawczego w wysokości obliczonej w stosunku do wynagrodzenia zasadniczego prokuratora w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury w stawce ósmej. Zdarzeniem, które wywołało skutki prawne w postaci utraty przez [...] W.P. uprawnienia do porównywania jego uposażenia z wynagrodzeniem prokuratora prokuratury apelacyjnej w stawce siódmej był bowiem wyłącznie fakt zniesienia w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w [...] Wydziału [...], a nie ustalenia wynikające z decyzji z dnia 8 stycznia 2014 r. nr [...] w zakresie określenia ostatniego stanowiska, na które wyżej wymieniony był wyznaczony jako żołnierz zawodowy i z którego to stanowiska został zwolniony z zawodowej służby wojskowej.

Upływ z dniem 5 maja 2014 r., w okresie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, kolejnych pięciu lat pełnienia przez wyżej wymienionego oficera służby na stanowisku prokuratorskim nie stanowił zatem podstawy do przyznania mu przedmiotowego dodatku w żądanej wysokości. Ubocznie wskazać należy, iż w tym przypadku organ, stosując art. 89 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, nie miał także obowiązku uwzględnienia tej okoliczności z urzędu. Przedmiotowa zmiana nie miała bowiem wpływu na wysokość otrzymywanego przez [...] W.P. łącznego uposażenia.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 P.p.s.a. uwzględnił skargę kasacyjną i uchylił zaskarżony wyrok. Jednocześnie uznał, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona i rozstrzygnął sprawę, poprzez oddalenie skargi w oparciu o art. 151 P.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 203 pkt 1 i art. 209 P.p.s.a. oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j.: Dz. U. z 2013, poz. 490 ze zm.).