Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 409/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, oddalił skargę.
W uzasadnieniu powyższego wyroku zawarto następujące ustalenia faktyczne:
Starosta [...], działając na podstawie art. 12 ust. 4a, 4f, 5 oraz art. 18 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (obecnie: Dz.U. z 2018 r., poz. 1474), zwanej dalej specustawą, decyzją z dnia [...] września 2016 r., orzekł o:
- 1. ustaleniu odszkodowania za nieruchomość gruntową oznaczoną nr [...] o pow. [...] ha, położoną w obrębie [...] miasta [...], w wysokości [...] zł, która przeszła na własność Gminy [...], na podstawie decyzji Starosty [...] Nr [...], z dnia [...] września 2014 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn.: "Budowa drogi zbiorczej z odwodnieniem między ulicą [...] w [...], a ulicą [...] w [...] (...)" oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r.
- 2. przyznaniu na rzecz skarżącego odszkodowania określonego w pkt 1;
- 3. odmowie przyznania odszkodowania z tego samego tytułu na rzecz J. B.;
- 4. zobowiązaniu Gminy [...] do wypłaty ww. odszkodowania.
W uzasadnieniu organ I instancji wskazał m.in., że według stanu w operacie ewidencji gruntów na dzień [...] kwietnia 2015 r. przedmiotowa nieruchomość stanowiła własność P. i J. małż. B. Wartość nieruchomości organ ustalił na podstawie operatu szacunkowego, w którym biegły wycenił nieruchomość wg stanu na dzień wywłaszczenia i obecnej wartości zarówno ziemi, jak i naniesień.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Gmina [...] zarzucając naruszenie art. 18 ust. 1 specustawy poprzez zawyżenie wysokości odszkodowania.
Rozpoznając to odwołanie, Wojewoda [...], zaskarżoną do Sądu pierwszej instancji decyzją uchylił decyzję organu I instancji w zakresie punktu 1, 2, 3 i orzekł o:
- 1. ustaleniu odszkodowania za ww. nieruchomość w wysokości [...] zł;
- 2. przyznaniu odszkodowania w kwocie [...] zł, odpowiadającej wartości udziału wynoszącego 1/2 części we współwłasności przedmiotowej nieruchomości na rzecz skarżącego;
- 3. przyznaniu odszkodowania w kwocie [...] zł, odpowiadającej wartości udziału wynoszącego 1/2 części we współwłasności przedmiotowej nieruchomości na rzecz J. B. Organ odwoławczy ustalił, iż Sąd Rejonowy w [...] w sprawie o sygn. akt [...], postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r., prawomocnym od dnia [...] kwietnia 2016 r., orzekł o podziale majątku wspólnego P. i J. B. Zgodnie z powyższym postanowieniem, cała nieruchomość oznaczona nr [...] o pow. [...] ha przyznana została na wyłączną własność P. B. z obowiązkiem spłaty na rzecz J.B.
Wojewoda wyjaśnił, że na podstawie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej działka oznaczona nr [...] uległa podziałowi na działki nr [...] o pow. [...] ha oraz [...] o pow. [...] ha. Dla działki nr [...] prowadzona jest przez Sąd Rejonowy w [...] księga wieczysta nr [...]. W księdze tej, do chwili obecnej, nie ujawniono podziału działki nr [...] a jako wyłączny właściciel figuruje skarżący, na mocy postanowienia w sprawie podziału majątku wspólnego.
Zdaniem Wojewody stan nieruchomości winien być uwzględniony na dzień [...] września 2014 r., tj. na dzień wydania przez Starostę [...] decyzji nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, przy czym decyzja ta stała się ostateczna z dniem [...] marca 2015 r. tj. z dniem wydania przez Wojewodę [...] decyzji nr [...]. Zatem z dniem [...] marca 2015 r. działka nr [...] stała się własnością Gminy [...]. Organ podkreślił, że zarówno na dzień [...] września 2014 r., jak i na dzień [...] marca 2015 r., współwłaścicielami ww. nieruchomości byli skarżący oraz J. B., na zasadach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej.
Organ odwoławczy stwierdził, że skoro decydującą kwestią jest stan nieruchomości na dzień wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, to osobami, którym przysługuje odszkodowanie za działkę nr [...] są zarówno P. B. jak i J. B., bowiem na dzień wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej byli jej współwłaścicielami. Postanowienie o podziale majątku wspólnego zostało wydane już po uzyskaniu waloru ostateczności przez decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, a zatem w momencie orzekania przez Sąd Rejonowy w [...] właścicielem działki nr [...] była już Gmina [...].
Zatem Sąd mógł dokonać podziału majątku wspólnego jedynie odnośnie działki nr [...], znajdującej się poza liniami rozgraniczającymi teren inwestycji. Zdaniem Wojewody w przypadku wystąpienia ewentualnych roszczeń co do wzajemnych rozliczeń, byli współwłaściciele winni ich dokonywać we własnym zakresie, poza postępowaniem administracyjnym.
W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności nie wzięcia pod uwagę faktu, iż przedmiotowa nieruchomość była przedmiotem podziału majątku wspólnego i przy jego podziale Sąd Rejonowy w [...] uwzględnił jego wielkość i wartość sprzed daty nabycia własności części nieruchomości przez Gminę [...], co powoduje, iż zaskarżona decyzja jest niesłuszna, a w konsekwencji załatwienie sprawy z pominięciem słusznego interesu skarżącego, a nadto naruszenie zasady prawdy obiektywnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej p.p.s.a., wskazał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Sąd pierwszej instancji jako niebudzącą wątpliwości uznał kwestię wysokości ustalonego odszkodowania.
Odnośnie natomiast ustalenia osób uprawnionych do odszkodowania, Sąd odwołał się do treści art. 12 ust. 4 i 4f specustawy. Wskazał, że przez dotychczasowych właścicieli należy rozumieć osoby, będące właścicielami w momencie prawomocnego wywłaszczenia, a nie, jak uważa skarżący w dacie ustalania odszkodowania. Skoro wg specustawy przejście własności nieruchomości następuje w dniu uostatecznienia się decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, to przez dotychczasowych właścicieli należy rozumieć te osoby, które były właścicielami w tym dniu.
Tym samym o przyznaniu odszkodowania nie decyduje stan prawny nieruchomości na dzień wydania decyzji odszkodowawczej, a stan prawny istniejący w dniu, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Do przejścia własności nieruchomości dochodzi z mocy prawa, zatem skutek ten następuje niezależnie od dalszych działań dotychczasowych właścicieli. W ocenie Sądu bez znaczenia pozostaje również okoliczność, iż nowy stan prawny nie został ujawniony w księdze wieczystej, albowiem decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej ma charakter deklaratoryjny.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. naruszenie:
- l. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 12 ust. 1 pkt 4f specustawy poprzez nietrafne przyjęcie, iż odszkodowanie za nieruchomość przysługuje dotychczasowym właścicielom nieruchomości z dnia wydania decyzji wywłaszczeniowej, w sytuacji gdy przepis ust. 4b wyraźnie stanowi, iż decyzję ustalająca wysokość odszkodowania wydaje się w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. W sytuacji, gdy odszkodowanie przysługuje dotychczasowym właścicielom nieruchomości, użytkownikom wieczystym nieruchomości oraz osobom, którym przysługuje do nieruchomości ograniczone prawo rzeczowe, a na skutek wyroku Sądu Rejonowego w [...] o sygn. akt: [...] z dnia [..] listopada 2015 r., który to wyrok uprawomocnił się dnia [...] kwietnia 2016 r., J. B. nie była już właścicielką wywłaszczonej nieruchomości, przy czym wskazać należy, iż skarżący o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania został powiadomiony dopiero w dniu [...] maja 2016 r. Ponadto w uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazuje na uznaniowość stosowania wyżej wymienionego przepisu, a w konsekwencji wskazuje na prymat interesu społecznego nad interesem strony, w tym przypadku nad słusznym interesem strony skarżącej, co w ocenie skarżącego nie znajduje podstaw w oparciu o stan faktyczny, oraz o wskazania na jakich Sąd pierwszej instancji oparł swój pogląd, a w konsekwencji w ocenie skarżącego Sąd ten nie sprostał właściwemu wyważeniu obu tych przesłanek;
Il. przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi:
- a) art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 10 § 1 k.p.a., wobec nie dostrzeżenia przez Sąd pierwszej instancji, iż zaskarżona decyzja narusza słuszny interes skarżącego, a ponadto nie rozważa interesu strony skarżącej w kategoriach obiektywnych, co więcej pomija rozstrzygnięcia innego organu, w tym przypadku wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 2015 roku w przedmiocie podziału majątku wspólnego, zgodnie z którym to postanowieniem przedmiotowa nieruchomość przeszła na własność skarżącego, który zobowiązany był do spłaty z części przedmiotowej nieruchomości na rzecz J. B.;
- b) art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego, mogły przechylić szalę na korzyść skarżącego. Sąd przyjął uzasadnienie organu oparte głównie o materiał dowodowy świadczący na niekorzyść skarżącego, a pominął tak kluczowe okoliczności, jak chociażby to, że skarżący o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania został powiadomiony dopiero w dniu [...] maja 2016 r., zatem skarżący skutecznie powołuje się na orzeczenie Sądu Rejonowego w [...] z kwietnia 2016 r., bo nic nie wiedział o toczącym się postępowaniu, a decyzja nie miała waloru decyzji ostatecznej. Przede wszystkim naruszono przepisy k.p.a. poprzez niedoręczenie zawiadomienia o wszczęciu postępowania, a także decyzji wywłaszczeniowej, czym pozbawiono skarżącego czynnego udziału w postępowaniu, co zapewnia mu art. 10 k.p.a. ale także pozbawiono go możliwości złożenia odwołania, gwarantowanego w art. 11g ust. 1 specustawy,
Wskazując na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor przedstawił argumenty na poparcie swoich zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Granice te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wobec niestwierdzenia przesłanek nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał oceny podstaw i zarzutów kasacyjnych.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem kwestionowany nią wyrok odpowiada prawu.
Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą zarówno naruszenia przepisów prawa materialnego jak i procesowego. O ile w pierwszym przypadku wprost wskazano, że chodzi o art. 12 ust. 1 pkt 4f specustawy, o tyle trudności nastręcza odkodowanie zarzutu naruszenia prawa procesowego, gdzie obok art. 3 § 1 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej prawdopodobnie miał zamiar powołać jeszcze jeden przepis tej ustawy, jednakże tego nie uczynił. Nie jest rzeczą Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonywanie dociekań na temat rzeczywistych intencji autora, niewątpliwie niestarannie w tym zakresie sporządzonej, skargi kasacyjnej. Stąd też zarzuty naruszenia prawa procesowego, tj. art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 10 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. wyznaczyły granice kontroli instancyjnej w tym zakresie.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego nie można go uznać za trafny. Powołany przez stronę przepis art. 12 ust. 1 pkt 4f specustawy nie budzi wątpliwości w zakresie, w jakim wyznacza krąg podmiotów uprawnionych do otrzymania odszkodowania. Ustawodawca, posługując się w nim sformułowaniem "dotychczasowym właścicielom", powiązał funkcjonalnie uprawnienie do otrzymania odszkodowania ze zdarzeniem kreującym obowiązek odszkodowawczy – a mianowicie z decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (art. 12 ust. 1 specustawy) i jej skutkiem (przejściem wydzielonych nieruchomości na własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego – art. 12 ust. 4 specustawy). Skoro więc w art. 12 ust. 4f specustawy jest mowa o dotychczasowych właścicielach, to bez wątpienia ustawodawca miał na myśli osoby dysponujące prawem własności w dacie, w której nastąpił podział i przejęcie nieruchomości - najpóźniej do dnia, w którym decyzja w tym przedmiocie stała się ostateczna.
Inna wykładnia omawianego przepisu przeczyłaby nie tylko jego leksykalnemu rozumieniu, lecz także pozostawałaby w opozycji do wykładni logicznej, której zastosowanie w tym przypadku prowadzi do wniosku, że trudno mówić o jakimkolwiek innym beneficjencie odszkodowania poza dotychczasowym właścicielem, któremu status ów przysługiwał w dacie przejęcia nieruchomości. Mechanizm powstania obowiązku odszkodowawczego jest w tym przypadku czytelny i w realiach niniejszej sprawy nie wymaga jakichkolwiek dodatkowych zabiegów interpretacyjnych, których celem byłoby ustalenie rzeczywistych intencji ustawodawcy.
Argumentacja zawarta w skardze kasacyjnej zasadza się natomiast na założeniu, że wypłata odszkodowania za wspomnianą nieruchomość nie przysługiwała małżonce wnioskodawcy. Skarżący kwestionuje bowiem fakt przyznania odszkodowania tej osobie wskazując, że pomiędzy datą przejęcia nieruchomości przez Skarb Państwa a datą wydania decyzji o odszkodowaniu doszło do sądowego podziału majątku, wskutek którego skarżący zobligowany został do spłaty udziału małżonki w nieruchomości przejętej już wcześniej pod drogę publiczną. Z tego faktu strona wywodzi zarzut nieuwzględnienia przez Sąd pierwszej instancji prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego, co w efekcie miało doprowadzi do błędnej oceny zaskarżonej decyzji.
Stanowisko takie jest nieuzasadnione. Wskazana wyżej wykładnia art. 12 ust. 1 pkt 4f specustawy nie daje żadnych podstaw do jakiejkolwiek modyfikacji obowiązku odszkodowawczego w przypadku zmian po stronie byłych właścicieli nieruchomości, z jednym wyjątkiem – a mianowicie w przypadku śmierci jednego z nich. Czynności dokonane inter vivos już po wydaniu decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej, niezależnie od tego, czy maja charakter konsensualny, czy też pewne prawa i obowiązki kształtowane są treścią orzeczenia sądu, pozostają bez wpływu na ów obowiązek.
Co więcej, w realiach niniejszej sprawy dostrzec trzeba, że prawomocne orzeczenie sądu powszechnego z dnia [...] listopada 2015 r. w istocie rozstrzygało o składniku majątku - prawach do nieruchomości, która już w tej dacie stanowiła własność Gminy [...] (decyzja Starosty [...] z dnia [...] września 2014 r. stała się ostateczna z dniem [...] marca 2015 r.). Sam fakt, że ani sąd powszechny, ani żaden z uczestników postępowania toczącego się przed nim nie dostrzegł tej okoliczności, nie może stanowić dostatecznej podstawy do uznania, że wypłata odszkodowania nastąpiła do rąk osoby nieuprawnionej, zaś Sąd pierwszej instancji, aprobując stanowisko organu odwoławczego, dopuścił się naruszenia prawa.
Odnosząc się w tym miejscu do podnoszonej w skardze kasacyjnej kwestii braku stosownego wpisu w księdze wieczystej, wskazać przyjdzie, że okoliczność ta pozostawała bez wpływu na treść decyzji przyznającej odszkodowanie i leży poza zakresem przedmiotowym niniejszego postępowania.
Rozpatrując z kolei zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazać przyjdzie, że i one nie zasługiwały na uwzględnienie.
Przede wszystkim trudno uznać za uzasadniony zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 10 § 1 i art. 107 § 1 k.p.a. polegający na niezastosowaniu środka określonego w ustawie oraz pominięciu interesu skarżącego, jak również niewzięciu pod uwagę orzeczenia sądu powszechnego o podziale majątku.
W pierwszej kolejności kilku uwag wymaga kwestia ewentualnego naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. Przepis ów zawiera enumeratywne wyliczenie aktów podejmowanych przez organy publiczne, podlegających kontroli sądów administracyjnych, a także typów spraw, w których, o ile zaistnieje bezczynność lub przewlekłość, może być ona przedmiotem oceny sądu. Z treści skargi kasacyjnej nie wynika wprost, w jaki sposób przepis ów miałby być przez Sąd pierwszej instancji naruszony, skoro zarazem strona skarżąca nie kwestionuje przedmiotu kontroli dokonanej przez Sąd pierwszej instancji.
Mając na względzie istotę i funkcję art. 3 p.p.s.a, a więc normatywne określenie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych, i zestawiając je z treścią wywodów skargi kasacyjnej, nie da się uzyskać jednoznacznej odpowiedzi, jaki konkretny zarzut względem tego przepisu autor skargi kasacyjnej miał na myśli, co czyni go tym samym bezzasadnym.
Z kolei zarzuty naruszenia art. 7, art. 10 i art. 107 § 3 k.p.a. również nie mogły spełnić oczekiwań skarżącego. Wypada bowiem zauważyć, że art. 7 k.p.a. (tzw. zasada prawdy obiektywnej) jak i art. 10 k.p.a. (zasada czynnego udziału strony w postępowaniu), mają zastosowanie do postępowania administracyjnego, a kontrola sądu ogranicza się do zbadania, czy reguły te nie zostały w jego trakcie naruszone. W realiach rozpoznawanej sprawy skarżący zwraca uwagę, że nie wiedział o toczącym się postępowaniu administracyjnym, którego wynikiem była decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości i przenosząca własność jej części na podmiot publiczny. W skardze kasacyjnej zaakcentowano również fakt, iż Sąd pierwszej instancji dostrzegł naruszenie art. 12 specustawy, które miało polegać na braku stosownego wpisu w księdze wieczystej. Ustosunkowując się do tego argumentu wskazać przyjdzie, że przedmiotem skargi inicjującej postępowanie sądowoadministracyjne była decyzja orzekająca o odszkodowaniu za nieruchomość przejętą pod drogę publiczną.
Jest to sprawa odrębna względem postępowania zmierzającego do wydzielenia gruntu pod drogę publiczną, jakkolwiek funkcjonalnie z nim powiązana. To z kolei oznacza, że organ w postępowaniu odszkodowawczym nie ma podstaw do brania pod uwagę ewentualnych uchybień wcześniej popełnionych przy załatwianiu innej sprawy. Z tej perspektywy, nawet fakt dostrzeżenia przez Sąd pierwszej instancji braku stosownego wpisu w księdze wieczystej w żaden sposób nie wpływał na ocenę decyzji orzekającej o przyznaniu odszkodowania, która musiała uwzględniać brzmienie art. 12 ust. 4f specustawy. W tej sytuacji orzeczenie sądu powszechnego o podziale majątku pomiędzy byłymi współwłaścicielami przejętej nieruchomości, nawet jeżeli zapadło bez uwzględnienia istnienia zmian w tym majątku, pozostaje bez wpływu na treść decyzji o odszkodowaniu.
Odnosząc się do ostatniego z zarzutów, a mianowicie do braku udziału strony w postępowaniu, wskazać przyjdzie, że art. 10 k.p.a. nakłada na organy administracji publicznej obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu i umożliwienie im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Niewątpliwie uchybienie temu obowiązkowi może stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji zapadłej w takim postępowaniu. Trzeba jednak pamiętać, że uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. daje podstawę do uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykazane zostanie, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy strona musi uprawdopodobnić, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny (por. m.in. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2019 r., sygn. akt I OSK 1691/18 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W realiach niniejszej sprawy strona skarżąca nie wykazała jaki wpływ na wynik sprawy miało pozbawienie jej możliwości wypowiedzenia się odnośnie zgromadzonego materiału dowodowego.
Wypada zwrócić uwagę, że zarzut ów pojawił się dopiero na etapie skargi kasacyjnej, a wcześniej, zwłaszcza na etapie postępowania administracyjnego, ustaleń biegłego w zakresie wyceny nieruchomości nie kwestionowano. Ani bowiem w postępowaniu odwoławczym, ani też na etapie składania skargi do Sądu pierwszej instancji, czy też skargi kasacyjnej strona nie powołała żadnej okoliczności, która wskazywałaby na to, że brak powiadomienia jej o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do niego miałby wpływ na treść wydanej decyzji. Samo wystąpienie tego rodzaju uchybienia nie stanowi samoistnej podstawy do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.