Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 5 czerwca 2014 r., oddalił skargę K. K. na decyzję Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej [...] z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie przyjęcia na I rok studiów stacjonarnych drugiego stopnia, odmowy przyjęcia na I rok studiów stacjonarnych drugiego stopnia po wznowieniu postępowania.
Skarżący złożył od powyższego wyroku skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania ww. decyzji organów obu instancji.
Zasadność powyższego wniosku wywodził z faktu, że na podstawie decyzji ostatecznej z dnia [...] marca 2014 r. mogą zostać podjęte, względem skarżącego, dalsze kroki związane ze wzruszeniem decyzji w przedmiocie nadania mu tytułu magistra.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek strony nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia strony, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.
Mając powyższe na uwadze, należy uznać, że skarżący kasacyjnie nie wykazał w dostateczny sposób, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje możliwość wyrządzenia mu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Za takie nie można bowiem uznać jedynie hipotetycznej możliwości podjęcia względem skarżącego kasacyjnie kroków związanych ze wzruszeniem decyzji o nadaniu tytułu magistra, tym bardziej, iż czynności te nie mają charakteru nieodwracalnego.
W związku z tym należy stwierdzić, iż podane przez wnioskodawcę okoliczności nie mogły stanowić dostatecznej podstawy do uzyskania ochrony tymczasowej.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.