Uzasadnienie
Jak wskazał Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, J. B. pismem z dnia 26 września 2006 r. - działając przez pełnomocnika radcę prawnego D. P. - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji.
Sąd zważył, iż z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy wynika, że zaskarżona decyzja Ministra Budownictwa doręczona została pełnomocnikowi skarżącego w dniu 28 sierpnia 2006 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi określony w art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a tym samym termin do uiszczenia wpisu od powyższej skargi upływał w dniu 27 września 2006 r. Wpis od skargi uiszczony zaś został na rachunek bankowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dopiero w dniu 29 września 2006 r., a zatem z przekroczeniem trzydziestodniowego terminu przewidzianego do wniesienia skargi. Stosownie więc do treści art. 221 w/w ustawy, zgodnie z którym pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej - skarga J. B. podlegała odrzuceniu.
Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2006 r. złożył J. B., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy sądowi I instancji celem nadania biegu sprawie.
Pełnomocnik skarżącego jako podstawę skargi kasacyjnej wskazał:
- naruszenie prawa materialnego w postaci art. 219 i 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez ich błędną wykładnię, polegająca na uznaniu, iż radca prawny winien uiścić wpis sądowy od skargi podlegający opłacie stałej bez wezwania sądu wraz z jej skierowaniem do organu, który wydał zaskarżoną decyzję, pomimo faktycznej niemożliwości realizacji powyższego, z uwagi na brak na dzień wysyłania skargi do tego organu, określenia sygnatury akt sądowych. Skutkuje to rażącym naruszeniem § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221 poz. 2193 z zm.), wyrażającym się w przyjęciu, że dla spełnienia wymogu uiszczenia wpisu nie jest konieczne spełnienie wszystkich wynikających z tego przepisu przesłanek, oraz na uznaniu, że dniem wniesienia skargi do sądu dla potrzeb ustalenia obowiązku uiszczenia wpisu jest dzień wysłania skargi do organu, który wydał zaskarżoną decyzję;
- naruszenie art. 2 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez obciążanie Skarżącego skutkami błędów legislacyjnych, w efekcie którego norma prawna konstytuowana art. 221 przywołanej ustawy i § 5 ust. 1 przywołanego rozporządzenia jest wewnętrznie sprzeczna, co podważa zaufanie obywatela do państwa i prawa oraz zamyka drogę sądową do dochodzenia naruszonych wolności lub praw.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Skarga wniesiona w rozpoznawanej sprawie, podlegająca takiej opłacie, nie została należycie opłacona. W myśl § 5 ust. 1 w/w rozporządzenia Rady Ministrów przy uiszczeniu wpisu należy wskazać tytuł wpłaty, rodzaj pisma od którego wpis jest uiszczany oraz sygnaturę akt sądowych. Do dnia 17 marca 2006 r. wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszczało się na wezwanie Sądu, po przekazaniu skargi sądowej - § 5 ust. 2 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów. Jednakże we wskazanej dacie powołany przepis rozporządzenia utracił swoją moc na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 7 marca 2006 r. sygn. akt SK 11/05, Dz.U. Nr 45, poz., 332, jako niezgodny z art. 221 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 2 Konstytucji. W tej sytuacji złożona pismem z dnia 26 września 2006 r. skarga na decyzję Ministra Budownictwa podlegała wpisowi stałemu, który winien być wniesiony do kasy wojewódzkiego sądu administracyjnego w gotówce lub wpłacony na jego rachunek bez stosownego wezwania Sądu. W tym przypadku nie była jeszcze znana sygnatura akt sądowych. Tak więc wnoszony wpis winien zostać stosownie opisany: przez wskazanie skarżącego, organu administracji, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność oraz daty i nazwy owego aktu lub czynności. Tym samym zarzut naruszenia przez Sąd przepisu § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest nieuzasadniony. Pełnomocnik skarżącego będący radcą prawnym miał więc w nowej sytuacji prawnej zaistniałej po w/w wyroku Trybunału Konstytucyjnego obowiązek uiszczenia wpisu stałego już przy wniesieniu skargi do organu administracji, zatem w terminie przewidzianym do jej złożenia. Przy czym należy zauważyć, iż oczywiste jest, iż za dzień wniesienia skargi uważa się dzień jej złożenie w organie, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi na co wyraźnie wskazuje treść przepisu art. 54 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu. Za niezasadny należy również uznać podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 2 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP. Należy wskazać bowiem, iż zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o odrzuceniu skargi zostało wydane w sytuacji prawnej powstałej po orzeczeniu organu mającego jedyną kompetencję do badania zgodności aktów prawnych z Konstytucją RP czyli po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r.
Z tego względu na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną należało oddalić.