Uzasadnienie
Wyrokiem z 23 listopada 2005 r., II SA/Wa 1343/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Edwarda M. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia 6 maja 2005 r., (...), w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu dodatku za uzyskanie klasy kwalifikacyjnej. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że zgodnie z par. 25 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy /Dz.U. nr 90 poz. 1005 ze zm./ chorążemu, podoficerowi zawodowemu albo żołnierzowi służby nadterminowej, który uzyskał klasę kwalifikacyjną w specjalności wojskowej właściwej dla zajmowanego stanowiska służbowego lub pełnionej funkcji przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 2, dodatek za uzyskanie klasy kwalifikacyjnej, w razie uzyskania klasy mistrzowskiej w wysokości 18 % uposażenia bazowego. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że skarżący uzyskał mistrzowską klasę kwalifikacyjną w specjalności wojskowej oznaczoną nr 49-7-01. Posiadana przez skarżącego klasa kwalifikacyjna nie odpowiadała klasie kwalifikacyjnej odpowiedniej dla zajmowanego przez niego stanowiska w Jednostce Wojskowej. Na stanowisku zajmowanym przez skarżącego wymagana była klasa kwalifikacyjna o nr 72-1-01.
Wobec tak bezspornego stanu faktycznego, decyzja Dowódcy Jednostki Wojskowej w W. z dnia 30 listopada 2000 r., na mocy której przyznano skarżącemu dodatek za uzyskanie mistrzowskiej klasy kwalifikacyjnej w wysokości 18% uposażenia bazowego, rażąco naruszyła prawo w rozumieniu art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa. Stwierdzić należy, że w przypadku skarżącego nie było tożsamości pomiędzy posiadaną przez niego klasą kwalifikacyjną, a klasą kwalifikacyjną właściwą dla zajmowanego stanowiska, stąd zaskarżona decyzja nie narusza prawa, ponieważ decyzje, co do których stwierdzono ich nieważność, pozostawały w rażącej sprzeczności z par. 25 ust. 1 przedmiotowego rozporządzenia.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, że zaskarżona decyzja została podjęta niezgodnie z istniejącym w sprawie stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami. Zdaniem Sądu, organ dokonał właściwej interpretacji par. 25 ust. 1 powyżej określonego rozporządzenia, a kwestie podniesione przez skarżącego związane z wpływem zaskarżonej decyzji na wysokość pobieranego przez skarżącego świadczenia emerytalnego nie mogły być przez Sąd rozstrzygnięte, gdyż ich przedmiot nie jest objęty kognicją wojewódzkich sądów administracyjnych.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Edward M., zaskarżając go w całości. Jako podstawę skargi kasacyjnej podniesiono zarzut:
1/ naruszenia prawa materialnego /art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, to jest przepisu: par. 25 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy w zw. z art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie wobec Skarżącego, w sytuacji bowiem, gdy wówczas starszy chorąży sztabowy Edward M. uzyskał klasę kwalifikacyjną w specjalności wojskowej właściwej dla zajmowanego /w dacie uzyskiwania/ stanowiska służbowego - na stałe i w związku z tym decyzja o przyznaniu dodatku podjęta przez Dowódcę Jednostki Wojskowej z dnia 30 listopada 2000 r. nie mogła być niezgodna z powoływanym przepisem, a w żadnym wypadku nie naruszała rażąco prawa, 2/ naruszenia przepisów prawa procesowego /art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/, to jest przepisu art. 145 par. 1 pkt 2 tej ustawy, bowiem wadliwość wyroku z powodu naruszenia przytaczanych powyżej przepisów postępowania, jest w szczególności konsekwencją nie dostrzeżenia przez Sąd i instancji, że brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcę Jednostki Wojskowej z dnia 30 listopada 2000 r. bowiem naruszenie nie było ani oczywiste gołym okiem.
W związku z powyższym wniesiono o:
- uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2005 r., i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania,
- zasądzenie od Strony przeciwnej na rzecz Skarżącego kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu w II instancji.
W uzasadnieniu podniesiono, że powoływany przepis par. 25 ust. 1 pkt 3 cyt. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy był nieprawidłowo zinterpretowany najpierw przez organ stwierdzający nieważność decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej z dnia 30 listopada 2000 r., później zaś przez Sąd I instancji, bowiem starszy chorąży sztabowy Edward M. uzyskał klasę kwalifikacyjną w specjalności wojskowej właściwej dla zajmowanego /w dacie uzyskiwania/ stanowiska służbowego - na stałe i w związku z tym decyzja o przyznaniu dodatku podjęta przez Dowódcę Jednostki Wojskowej z dnia 30 listopada 2000 r. nie mogła być niezgodna z cyt. przepisem rozporządzenia. W tym zakresie Sąd I instancji wskutek niewłaściwej interpretacji tego przepisu uprawnia Skarżącego do zgłoszenia wobec wyroku tego Sądu zarzutu naruszenia prawa materialnego, w tym oprócz przepisu par. 25 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, także art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.
W tej sprawie doszło też do naruszenia przepisów prawa procesowego, to jest przepisów art. 145 par. 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem wadliwość wyroku z powodu naruszenia przytaczanych powyżej przepisów postępowania, jest w szczególności konsekwencją nie dostrzeżenia przez Sąd I instancji, że brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcę Jednostki Wojskowej z dnia 30 listopada 2000 r., bowiem naruszenie nie było ani oczywiste /widoczne gołym okiem/, a jest jedynie co najwyżej kwestią dyskusji, czy w ogóle miało miejsce. W tej sytuacji zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie było jakichkolwiek warunków i podstaw do zakwestionowania zasady trwałości decyzji administracyjnej i stwierdzania, że wskazywana decyzja Dowódcy Jednostki Wojskowej z dnia 30 listopada 2000 r. narusza prawo, a w szczególności rażąco.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie podnosząc, że całkowicie podziela stanowisko wojewódzkiego sądu administracyjnego zawarte w zaskarżonym wyroku. Dodał, że gdyby intencją prawodawcy była wypłata tego dodatku bez względu na warunek uzyskania klasy kwalifikacyjnej zgodnej z zajmowanym stanowiskiem służbowym to wzorem np. dodatku kwalifikacyjnego za specjalność medyczną /par. 26 rozporządzenia/ postanowiłby, że dodatek za uzyskanie klasy kwalifikacyjnej przysługuje żołnierzowi w przypadku uzyskania klasy kwalifikacyjnej, niewiążąc faktu jej uzyskania ze specjalnością wojskową, którą oznaczone były zajmowane przez żołnierza, w okresie pełnienia służby wojskowej, stanowiska służbowe. Natomiast przepis par. 25 ust. 1 cyt. rozporządzenia, dla otrzymywania dodatku za uzyskania klasy kwalifikacyjnej wprowadził warunek zgodności uzyskanej przez żołnierza klasy kwalifikacyjnej ze specjalnością wojskową na każdym zajmowanym przez żołnierza stanowisku służbowym, w okresie pełnienia służby wojskowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W postępowaniu przed NSA prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu /art. 183 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/. NSA jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonymi przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres.
Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie są trafne.
Zarzut naruszenia prawa materialnego jest chybiony, ponieważ Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni par. 25 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy. Wykładnia językowa tego przepisu prowadzi do jednoznacznego wniosku, że wydanie decyzji przyznającej wymienionemu w tym przepisie żołnierzowi dodatek za uzyskanie klasy kwalifikacyjnej wymaga równoczesnego spełnienia dwóch przesłanek: 1/ posiadania klasy kwalifikacyjnej oraz 2/ zgodności posiadanej klasy kwalifikacyjnej z zajmowanym stanowiskiem służbowym lub pełnioną funkcją. Jak słusznie zaznaczono w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosek ten znajduje potwierdzenie na gruncie wykładni systemowej. Przepis par. 26 ust. 1 cyt. rozporządzenia stanowi, że dodatek za specjalizację medyczną przysługuje wymienionemu w tym przepisie żołnierzowi po uzyskaniu określonej specjalizacji. Nie wiąże się więc tego dodatku z zajmowanym przez żołnierz stanowiskiem. Ale już w ust. 2 tego przepisu przysługiwanie dodatku za posiadaną specjalizację medyczną żołnierzowi zawodowemu - psychologowi, specjaliście w zakresie psychologii klinicznej oraz żołnierzowi zawodowemu zajmującemu stanowisko lub pełniącemu funkcję objętą specjalizacją medyczną wiąże się z posiadaniem specjalizacji medycznej właściwej dla tego stanowiska.
Skoro skarżący przeszedł na stanowisko niezgodne z posiadaną przez niego klasą mistrzowską 26 czerwca 2000 r., zaś decyzja o przyznaniu mu dodatku za uzyskanie klasy kwalifikacyjnej została wydana 30 listopada 2000 r. (...), to trafnie przyjął Sąd I instancji, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa. Tym samym zarzut naruszenia przez Sąd przepisów prawa procesowego, to jest przepisu art. 145 par. 1 pkt 2 p.p.s.a. również nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.