Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 22 maja 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 2530/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. R. i A. R. na decyzję Prezesa [...] [...] [...] z [...] sierpnia 2018 r., znak [...], w przedmiocie braku stwierdzenia naruszenia przez przewoźnika [...] przepisów rozporządzenia.
W skardze kasacyjnej od powołanego wyroku pełnomocnik skarżących zarzucił naruszeniu przepisów prawa materialnego, tj.:
- - art. 3 ust. 2B w zw. z art. 5 ust. 1 c rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na [...] albo odwołania lub dużego opóźnienia [...], uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, przez niezastosowanie tych przepisów polegającym na błędnym uznaniu, iż odwołanie rejsu z inicjatywy organizatora turystyki kooperującego z przewoźnikiem [...] pozbawia pasażerów prawa do rekompensaty określonej przepisami art. 7 powołanego rozporządzenia (WE) 261/2004,
- - art. 3 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 261/2004, przez jego błędne zastosowanie w sytuacji, gdy organizator turystyki odwołał rejs przewoźnika [...] oraz przeniósł rezerwację strony skarżącej na połączenie realizowane przy udziale innego przewoźnika,
- - art. 2 lit. g rozporządzenia (WE) nr 261/2004, przez jego błędne zastosowanie, polegające na niezasadnym uznaniu, że organizator turystyki nie jest uprawniony do wydania wiążącego przewoźnika [...] potwierdzenia rezerwacji,
- - art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 261/2004, przez jego niezastosowanie, polegające na pominięciu uprawnienia pasażera nieregularnego rejsu do wniesienia skargi do odpowiedniego organu wykonawczego, bez uszczerbku dla dochodzenia swoich roszczeń na drodze sądowej.
W skardze kasacyjnej zarzucono także naruszenie przepisów postępowania, tj.:
- - art. 6 kpa, przez pominięcie faktu, że Prezes [...] [...] [...] nie ma prawa do orzekania na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego czy też Kodeksu cywilnego, bez odpowiedniego odesłania w treści przepisów szczegółowych - tym samym treść wyroków wydanych przez sąd powszechny nie ma wpływu na przebieg postępowania administracyjnego przed Prezesem [...], w szczególności żadnych skutków prawnych nie wywiera treść nieprawomocnych orzeczeń sądu cywilnego,
- - art. 156 § 1 pkt 2 kpa, przez jego nieprawidłowe zastosowanie, polegające na błędnym ustaleniu, że pominięcie przez Prezesa [...] treści nieprawomocnego orzeczenia, skutkowałoby wydaniem decyzji z rażącym naruszeniem prawa.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację mającą przemawiać za uchyleniem zaskarżonego wyroku.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes [...] [...] [...] wniósł o jej oddalenie podnosząc argumenty mające przemawiać za niezasadnością zarzutów kasacyjnych. Wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania.
W piśmie z dnia [...] października 2019 r. pełnomocnik skarżących kasacyjnie zakwestionował twierdzenia organu administracji dotyczące stosowania przepisów kpc oraz skutków prawnych przemienności postępowania na podstawie przepisów
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm. – dalej ppsa), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne.
Zarzuty kasacyjne naruszenia art. 3 ust. 2B w zw. z art. 5 ust. 1 c, a także naruszenia art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 261/2004, jako przepisów prawa materialnego, nie spełniają ustawowych warunków ich prawidłowego sformułowania. Zgodnie bowiem z art. 174 pkt 1 ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Tymczasem w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie powołanych wyżej przepisów prawa przez ich niezastosowanie, co wyklucza - w świetle art. 183 § 1 ppsa - możliwość oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżonego wyroku przez pryzmat tak sformułowanych zarzutów.
Z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika również aby Sąd I instancji stosował art. 156 § 1 pkt 2 kpa, dlatego nie mógł naruszyć tego przepisu przez jego nieprawidłowe zastosowanie, jak wskazano w skardze kasacyjnej.
Również pozostałe zarzuty kasacyjne naruszenia przepisów prawa materialnego nie zasługiwały na uwzględnienie. Z akt wynika, że przewoźnik [...] nie był związany jakąkolwiek umową z [...] [...] sp. z o.o. na wykonanie rejsu w dniu [...] czerwca 2016 r. na trasie [...] – [...]. Prawidłowo zatem Sąd I instancji uznał zastosowanie art. 3 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 261/2004, skoro odwołanie przez [...] [...] sp. z o.o. [...] w dniu [...] czerwca 2016 r. na trasie [...] – [...] nie znajduje jakiegokolwiek źródła w działalności przewoźnika [...]. Samo uzasadnienie odwołania przez [...] [...] sp. z o.o. [...] w dniu [...] czerwca 2016 r. w sytuacji, gdy przewoźnik [...] nie był związany jakąkolwiek umową z [...] [...] sp. z o.o. na wykonanie w tym dniu tego rejsu oznacza, że odwołanie tego rejsu pozostaje bez jakiegokolwiek związku z przewoźnikiem [...], dlatego stanowi faktycznie inną przyczynę odwołania, niż odwołanie [...], o której mowa w art. 3 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 261/2004. Z tego względu zarzut kasacyjny naruszenia art. 2 lit. g rozporządzenia (WE) nr 261/2004 nie ma znaczenia dla wyniku rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd I instancji.
Także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 6 kpa nie jest zasadny, ponieważ Sąd nie podzielił poglądu organu administracji o wiążącej mocy orzeczenia sądu powszechnego, a jedynie wskazał na prawidłowe dokonanie przez organ ustaleń faktycznych zbieżnych z ustaleniami dokonanymi w postępowaniu cywilnym przed Sądem Rejonowym dla [...] w sprawie o sygn. akt [...]. Pogląd zaś Sądu I instancji dotyczący rozumienia przemienności postępowania cywilnego i administracyjnego nie ma żadnego znaczenia dla wyniku rozstrzygnięcia, o czym stwierdził także Sąd wskazując, że okoliczność ta nie miała decydującego znaczenia.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 193 zdanie drugie ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265) przyjmując, że przedmiotem skargi jest należność odszkodowawcza w wysokości [...] euro dla każdej ze stron skarżących, a średni kurs euro w dniu [...] czerwca 2016 r. - według Tabeli kursów średnich NBP nr [...] z [...] czerwca 2016 r. wyniósł [...] zł.