Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9 października 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Gimanzjum im. [...] w C. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z [...] marca 2013 r. (znak [...]) w przedmiocie nakazu usunięcia naruszeń ustawy o systemie oświaty poprzez przywrócenie prowadzenia świetlicy szkolnej w tym zajęć świetlicowych.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne:
Świętokrzyski Kurator Oświaty, działając na podstawie art. 34 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.) [dalej: ustawa o systemie oświaty], art. 104 k.p.a., po rozpoznaniu z urzędu sprawy naruszenia przez Gimnazjum im. [...] w C. przepisów ustawy o systemie oświaty poprzez przekazanie prowadzenia świetlicy szkolnej C. Centrum Kultury, decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nakazał Gimnazjum im. [...] w C. usunięcie naruszeń ustawy o systemie oświaty, poprzez przywrócenie prowadzenia świetlicy szkolnej, w tym prowadzenia zajęć świetlicowych w szkole, w terminie 3 miesięcy od daty uprawomocnienia się decyzji.
W ocenie organu I instancji, zlecając prowadzenie zajęć świetlicowych pracownikom Centrum Kultury, Dyrektor Gimnazjum powierzył ww. zadanie zewnętrznej jednostce niebędącej ani szkołą, ani placówką oświatową. Kurator Oświaty podniósł, że osoba, która spełnia wymogi kwalifikacyjne, ale nie jest zatrudniona w szkole nie może również podlegać nadzorowi pedagogicznemu dyrektora szkoły, a w konsekwencji również nadzorowi pedagogicznemu sprawowanemu przez Kuratora. W związku z powyższym w takiej sytuacji żaden organ systemu oświaty nie może sprawować kontroli, czy świetlica szkolna realizuje cele statutowe, takie jak realizacja programów nauczania i wychowania, czy też zapewnienie opieki nad dziećmi i młodzieżą. Zdaniem organu I instancji przekazanie prowadzenia zajęć świetlicowych odrębnej jednostce w istocie doprowadza do wyłączenia świetlicy szkolnej ze struktur szkoły, albowiem wszelkie zajęcia prowadzone przez pracowników Centrum pozostają poza nadzorem pedagogicznym zarówno dyrektora szkoły, jak i Kuratora Oświaty.
Dyrektor Gimnazjum im. [...] w C. wniósł odwołanie od ww. decyzji.
Minister Edukacji Narodowej działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 34 ust. 1 ustawy o systemie oświaty, decyzją z dnia [...] marca 2013 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, poprzez przywrócenie prowadzenia świetlicy szkolnej, w tym prowadzenia zajęć świetlicowych przez Gimnazjum im. [...] w C. Organ odwoławczy wyjaśnił, że funkcjonowanie świetlic szkolnych zostało uregulowane przez przepisy art. 67 ustawy o systemie oświaty oraz rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 21 maja 2001 r. w sprawie statutów publicznego przedszkola oraz publicznych szkół (Dz. U. Nr 61, poz. 6240 ze zm., zał. Nr 2 § 7).
Zgodnie z art. 67 ust. 1 pkt 3 ustawy o systemie oświaty, szkoła publiczna dla realizacji celów statutowych powinna zapewnić uczniom możliwość korzystania ze świetlicy. Minister podkreślił, że użyty w tym przepisie wyraz "powinna" nie oznacza fakultatywności tego obowiązku.
Minister wyjaśnił, że działanie Dyrektora Gimnazjum spowodowało sytuację, w której w szkole prowadzi świetlicę szkolną inna jednostka organizacyjna przy pomocy zatrudnionych przez siebie osób. W związku z czym dzieci zostały powierzone na terenie szkoły opiece osób trzecich, nad którymi dyrektor szkoły nie może sprawować nadzoru, zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty.
W ocenie organu odwoławczego, dopuszczenie do prowadzenia zajęć bezpośrednio z uczniami lub na ich rzecz w danej szkole przez niebędących nauczycielami pracowników innych jednostek organizacyjnych jest niezgodne również z art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 ze zm.), a także z zasadami organizacji świetlic szkolnych, wynikających z ww. rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 21 maja 2001 r. w sprawie statutów publicznego przedszkola oraz publicznych szkół.
Z rozporządzenia wynika, że w szkole podstawowej i gimnazjum organizuje się świetlicę szkolną w celu zapewnienia uczniom opieki ze względu na organizację dowożenia uczniów do szkoły i prowadzi się w niej zajęcia w grupach wychowawczych. Oznacza to, że do zadań wychowawcy świetlicy należy prowadzenie zajęć wychowawczych i opiekuńczych, tj. zadań realizowanych bezpośrednio z uczniami lub na ich rzecz, które na podstawie art. 42 ust. 3 ustawy – Karta Nauczyciela są obowiązkowymi zadaniami nauczyciela.
Reasumując, organ II instancji stwierdził, że przekazanie przez szkołę świetlicy szkolnej do prowadzenia Centrum Kultury narusza przepisy art. 67 ust. 1 pkt 3 ustawy o systemie oświaty oraz § 7 załącznika Nr 2 do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej w sprawie statutów publicznego przedszkola oraz publicznych szkół, a jego skutkiem jest również to, że Kurator Oświaty oraz dyrektor szkoły zostali pozbawieni możliwości sprawowania nadzoru pedagogicznego nad Szkołą (gdzie usytuowana jest świetlica) w zakresie dotyczącym działalności świetlicy szkolnej oraz osób sprawujących opiekę nad dziećmi w świetlicy.
Dyrektor Gimnazjum złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Edukacji Narodowej, wnosząc o jej uchylenie. Zarzucił decyzji naruszenie art. 34 ust. 1 w zw. z art. 67 ust. 1 pkt 3 ustawy o systemie oświaty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił.
Zdaniem Sądu meriti, istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy przepis artykułu 67 ust. 1 pkt 3 ustawy o systemie oświaty nakłada na szkołę obowiązek prowadzenia świetlicy.
Zgodnie z powyższą normą, do realizacji zadań statutowych szkoła publiczna powinna zapewnić uczniom możliwość korzystania m.in. ze świetlicy. Treść powyższego przepisu, zwłaszcza w zestawieniu z ust. 2 art. 67 ww. ustawy, a także wobec sformułowań użytych np. w art. 67a ust. 1 ustawy, pozwala na wyprowadzenie wniosku, że "powinność" określona w tym przepisie w istocie oznacza obowiązek zapewnienia takiej możliwości. W ramach rozpoznawanej sprawy istotne jest określenie, jak ten obowiązek powinien być zrealizowany, aby, poprzez umożliwienie korzystania ze świetlicy, możliwe było zrealizowanie zadań statutowych, do których odwołuje się art. 67 ust. 1 ustawy.
Analizując przedmiotową problematykę, Sąd meriti odwołał się do stanowiska zajętego przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 kwietnia 2000 r. (sygn. akt II SA/Wr 991/98), iż przepis art. 67 ust. 1 ustawy o systemie oświaty daje podstawę do przyjęcia, że biblioteka szkolna jest pracownią szkoły, a jej organizacja i stworzenie uczniom możliwości korzystania z niej są obligatoryjne, a który to pogląd Sąd, rozpoznający przedmiotową sprawę, podzielił.
Zdaniem Sądu I instancji, powyższe stanowisko pozostaje także aktualne w odniesieniu do kwestii prowadzenia przez szkołę świetlicy. Ustawodawca, formułując treść art. 67 ust. 1 ustawy o systemie oświaty, postawił bowiem znak równości w zakresie funkcjonalnym pomiędzy problematyką prowadzenia biblioteki i świetlicy szkolnej. Konsekwencją powyższego stanowiska jest więc przyjęcie, że świetlica szkolna, jako pracownia szkolna, musi funkcjonować w strukturach szkoły i być prowadzona przez zatrudnionego w szkole nauczyciela. Tylko bowiem w takiej formie organizacyjnej – jak akcentował Sąd - świetlica szkolna i zatrudnieni w niej nauczyciele mogą realizować zadania przewidziane przepisami prawa. Istotne przy tym jest to, że poprzez włączenie świetlic szkolnych w system organizacyjny szkoły i wynikającą stąd konieczność zatrudniania w nich nauczycieli, zostały ustawowo zapewnione warunki realizacji w świetlicach szkolnych programów nauczania i wychowania, edukacji kulturalnej i informacyjnej oraz kształcenia i doskonalenia nauczycieli.
Przy takiej tylko organizacji świetlic szkolnych możliwe jest – w ocenie Sądu - sprawowanie nad nimi nadzoru pedagogicznego ze strony kuratora oświaty oraz ocena stanu i warunków działalności dydaktycznej przez nie prowadzonej.
W tym miejscu Sąd Wojewódzki zwrócił także uwagę, że wyżej przedstawiony pogląd jest zbieżny z tym, jaki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 stycznia 2013 r. (sygn. akt I OSK 2472/12). W wyroku tym wyjaśniono zaś, iż: "wskazane w art. 67 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty, zapewnienie uczniom możliwości korzystania z biblioteki szkolnej, oznacza więc korzystanie z biblioteki szkolnej będącej organizacyjnie częścią szkoły publicznej, w rozumieniu ustawy o systemie oświaty. Tylko takie usytuowanie organizacyjne umożliwia szkole publicznej wykonanie obowiązku nałożonego dyspozycją art. 67 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty. Podobnie, tylko pozostawanie biblioteki w strukturze szkoły publicznej, gwarantuje zatrudnienie na stanowisku nauczyciela - bibliotekarza, osoby mającej kwalifikacje wymagane przepisami".
Przywołaną wyżej tezę Sąd meriti podzielił, uznając ją za własną, zaznaczając jednocześnie, że wprawdzie odnosiła się ona do kwestii prowadzenia biblioteki szkolnej, lecz – jak wyżej wspomniano - materia prawna, dotycząca prowadzenia biblioteki szkolnej, była tożsama z problematyką prowadzenia świetlicy szkolnej.
W tej sytuacji Sąd I insancji uznał, że organy zasadnie stwierdziły, iż zlecenie w drodze porozumienia z dnia [...] marca 2011 r. prowadzenia świetlicy szkolnej C. Centrum Kultury doprowadziło de facto do jej likwidacji, jako pracowni szkolnej, funkcjonującej w strukturze szkoły. Okolicznością pozostającą bez znaczenia był przy tym fakt, że siedziba świetlicy nie uległa zmianie. Konsekwencje takiej likwidacji przekładały się bowiem na materię faktycznej możliwości nadzoru pedagogicznego Dyrektora danej szkoły nad świetlicą i to, czy jest w niej realizowany stosowny program nauczania i wychowania przez przygotowane do tego osoby. Jak twierdził Sąd, z uwagi na uregulowania art. 3 pkt 1 w zw. z art. 10 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela, stosunek pracy z nauczycielem nawiązuje się w szkole, a zatem w świetlicy niebędącej w strukturze szkolnej nie będzie istniała możliwość zatrudniania nauczyciela, którego kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela prowadzącego zajęcia w świetlicy zostały szczegółowo określone w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 12 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli niemających wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli.
Faktu tego nie zmieniała okoliczność, że w porozumieniu z dnia [...] marca 2011 r. zastrzeżono, iż osoby, prowadzące świetlicę szkolną, będą podlegać merytorycznie Dyrektorowi Gimnazjum, skoro od takich osób nie będzie można wymagać kwalifikacji, właściwych do zajmowania stanowiska nauczyciela prowadzącego zajęcia w świetlicy. W rezultacie Dyrektor nie będzie miał możliwości sprawowania powierzonego mu ustawą nadzoru pedagogicznego, a tym samym kontroli, czy świetlica realizuje cele, dla których winna być powołana w każdej szkole publicznej. To samo odnosiło się zaś także do nadzoru pedagogicznego sprawowanego przez kuratora oświaty.
W ocenie Sądu, bez wpływu na powyższe rozważania pozostawała również, podnoszona w skardze okoliczność, że [...] września 2012 r. Świętokrzyski Kurator Oświaty przeprowadził doraźną kontrolę świetlicy, gdyż kontrola taka, jak wywodził Sąd, w istniejącym wówczas stanie faktycznym była bowiem możliwa tylko dzięki dobrej woli pracowników świetlicy. Kurator Oświaty musi mieć zaś możliwość każdorazowego prowadzenia kontroli podległych mu placówek oświatowych.
W konkluzji WSA w Warszawie przyjął, że Świętokrzyski Kurator Oświaty, jako organ nadzoru pedagogicznego, był uprawniony do polecenia Dyrektorowi placówki oświatowej usunięcia stwierdzonych uchybień. Wbrew twierdzeniom skargi, działanie Dyrektora Gimnazjum stanowiło bowiem naruszenie art. 67 ust. 1 pkt 3 ustawy o systemie oświaty. Gdyby podzielić punkt widzenia skarżącego, to – zdaniem Sądu - brak byłoby możliwości realizacji powołanych wcześniej przepisów ustawy, dotyczących postanowień statutu szkoły. Niewykonalne byłyby także przepisy o nadzorze pedagogicznym, który niewątpliwie rozciąga się także na świetlice szkolne, a to chociażby z uwagi na powierzone im zadania związane z nauczaniem i wychowaniem.
W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, Gimnazjum im. [...] w C. zarzuciło wyrokowi naruszenie:
- 1. przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 145 § pkt 1 lit. a) ustawy p.p.s.a., poprzez nieuchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny decyzji Ministra Edukacji Narodowej wobec mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia prawa materialnego tj. art. 67 ust 1 pkt 3 ustawy o systemie oświaty;
- 2. prawa materialnego, to jest: art. 67 ust. 1 pkt 3 ustawy o systemie oświaty poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia tego przepisu poprzez ustalenie, że doszło do likwidacji świetlicy szkolnej.
Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazywał, że po dokonaniu zmian organizacyjnych polegających zleceniu obsługi świetlicy przez pracowników C. Centrum Kultury - jednostce organizacyjnej Gminy - uczniowie nadal korzystają z świetlicy szkolnej realizując programy nauczania i wychowania, edukacji kulturalnej, informacyjnej, realizując swoje potrzeby i zainteresowania. W świetlicy zatrudnieni są pracownicy C. Centrum Kultury posiadający kwalifikacje nauczycielskie ponieważ są to te same osoby poprzednio zatrudnione w szkole jako nauczyciele. Dyrektor Szkoły nadal wykonuje nadzór pedagogiczny nad tymi osobami i kontroluje prawidłowość procesu edukacyjnego odnośnie do uczniów korzystających z świetlicy. Nie ma zatem podstaw do twierdzenia, że Kurator Oświaty oraz Dyrektor Szkoły nie mają władczego nadzoru nad działalnością świetlicy.
Skarżący kasacyjnie zwracał też uwagę, że art. 67 ust.1 pkt 3 ustawy o systemie oświaty nie określa formy, w jakiej ma nastąpić możliwość korzystania przez uczniów z świetlicy ani formy zatrudniania jej pracowników. Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie zaś ustalił, iż świetlica szkolna ma być pracownią szkolną i musi funkcjonować w strukturach zespołu oraz być prowadzona przez zatrudnionego w nim nauczyciela.
W obszernej odpowiedzi na skargę kasacyjną, Minister Edukacji Narodowej wnosił o jej oddalenie, wywodząc jak dotychczas.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.], skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 183 § 1 ustawy p.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt l OPS 10/09, opubl. w ONSA i wsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).
W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 ustawy p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów.
Wprawdzie skarżący kasacyjnie twierdził, że skargę kasacyjną opiera zarówno na zarzutach dotyczących naruszenia przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego, ale w rzeczywistości ich istota sprowadzała się do obrazy prawa materialnego. Wydanie bowiem zaskarżonego wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy p.p.s.a. było w tym przypadku jedynie następstwem, przyjętej przez Sąd I instancji wykładni prawa materialnego.
Przedmiotowa sprawa dotyczyła decyzji Świętokrzyskiego Kuratora Oświaty, którą organ oświatowy nakazał Dyrektorowi Gimnazjum im. [...] w C. usunięcie naruszeń przepisów ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, poprzez przywrócenie prowadzenia świetlicy szkolnej. Mocą bowiem porozumienia Dyrektora Gimnazjum z Dyrektorem C. Centrum Kultury w C., pracownicy tej ostatniej jednostki mieli prowadzić zajęcia świetlicowe w Gimnazjum w C. W związku z powyższym należy stwierdzić, że zgodnie z art. 67 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.), szkoła publiczna, dla realizacji celów statutowych, powinna zapewnić uczniom możliwość korzystania ze świetlicy. W myśl zaś utrwalonego poglądu orzecznictwa, użyte w tym przepisie określenie "powinna" nie oznacza fakultatywności a obowiązek zorganizowania i prowadzenia przez szkołę świetlicy (por. np. wyroki NSA z dnia 28 kwietnia 2000 r., sygn. akt lI SA/Wr 991/98 i z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2472/12).
Przepis art. 67 omawianej ustawy – jak zauważa się w piśmiennictwie – określa bowiem standardy wyposażenia szkół publicznych w urządzenia służące do realizacji zadań statutowych szkoły (M. Plich, Komentarz do art. 67 ustawy o systemie oświaty, System Informacji Prawnej Lex).
W świetle obowiązującego porządku prawnego, nie budzi zaś wątpliwości, że świetlica szkolna powinna być organizacyjnie częścią szkoły. W myśl przepisów rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 21 maja 2001 r. w sprawie statutów publicznego przedszkola oraz publicznych szkół (Dz. U. Nr 61, poz. 624 ze zm., § 7 załącznika nr 2), dla uczniów, którzy muszą dłużej przebywać w szkole ze względu na czas pracy ich rodziców (prawnych opiekunów), organizację dojazdu do szkoły lub okoliczności wymagające zapewnienia uczniom opieki w szkole, szkoła organizuje świetlicę (ust. 1). Są w niej prowadzone zajęcia w grupach wychowawczych a liczba uczniów w grupie nie może przekraczać 25, z zastrzeżeniem ust. 3 (ust. 2).
Jednocześnie, w § 10 ust. 1 zał. nr 2 do ww. rozporządzenia postanowiono, że szczegółową organizację nauczania, wychowania i opieki w danym roku szkolnym określa arkusz organizacji szkoły opracowany przez jej dyrektora. W arkuszu tym zamieszcza się w szczególności liczbę pracowników szkoły (...), ogólną liczbę godzin edukacyjnych finansowanych ze środków przydzielonych przez organ prowadzący szkołę (ust. 2 i ust. 3).
Trafnie przy tym Sąd Wojewódzki zauważył zbieżność, istniejącą pomiędzy obowiązkiem szkoły publicznej do zapewnienia uczniom korzystania z biblioteki szkolnej a obowiązkiem zapewnienia im korzystania ze świetlicy szkolnej. Oba obowiązki zostały bowiem uregulowane w ustawie o systemie oświaty w jednym przepisie (art. 67 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy) i obu dotyczy również wyżej wspomniane rozporządzenie wykonawcze Ministra Edukacji Narodowej z dnia 21 maja 2001 r. (§ 7 i § 8 zał. nr 2 do rozporządzenia). Z tego powodu orzecznictwo sądowoadministracyjne, zgodnie z którym przepis art. 67 ust. 1 ustawy o systemie oświaty daje podstawę do przyjęcia, że biblioteka szkolna jest pracownią szkoły, a jej organizacja i stworzenie uczniom możliwości korzystania z niej są obligatoryjne (por. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2472/12), mogło być istotnie odnoszone do obowiązku związanego z zapewnieniem uczniom przez szkołę publiczną możliwości uczęszczania do świetlicy szkolnej.
Skoro zaś świetlica szkolna jest wewnętrzną strukturą szkoły to muszą w niej pracować osoby zatrudnione przez Dyrektora Szkoły, niezależnie oczywiście od konieczności spełniania przez tych pracowników wymagań przewidzianych ustawą Karta Nauczyciela. Tylko takie osoby będą bowiem podlegały pełnemu nadzorowi Dyrektora Szkoły, odpowiedzialnego za całą placówkę a także nadzorowi pedagogicznemu kuratora oświaty. W rezultacie zatem w świetlicy szkolnej nie mogą pracować osoby zatrudnione w odrębnej, zewnętrznej jednostce, choćby nawet były to osoby kompetentne do prowadzenia zajęć wychowawczo – edukacyjnych z dziećmi. Nic nie stoi jednak na przeszkodzie by tego rodzaju osoby np. w ramach odpowiednich porozumień ze szkołami, okresowo uatrakcyjniały zajęcia świetlicowe dla dzieci, realizując w nich określony program, ale oczywiście w obecności szkolnego nauczyciela, sprawującego pieczę nad świetlicą szkolną.
Z tych wszystkich względów, Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał za zasadne postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów i – działając na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 powoływanej ustawy.