Uzasadnienie
Pismem z dnia 12 stycznia 2005 r. R. Z. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] 1991 r. nr [...] oraz utrzymującej ten rozkaz personalny w mocy decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] 1991 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2005 r., sygn. akt II SA/WA 703/05 odrzucił skargę stwierdzając jej niedopuszczalność. Wskazał, że Komendant Główny Policji wydał decyzję z dnia [...] 1991 r. w wyniku rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zgodnie z obowiązującym wówczas stanem prawnym orzecznictwo dyscyplinarne nie podlegało kontroli sądów administracyjnych. W świetle art. 196 § 4 kpa, przepisy dotyczące zaskarżania decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego, nie miały zastosowania do spraw dyscyplinarnych, o ile inaczej nie stanowiły przepisy szczególne. Regulujące wówczas zasady prowadzenia postępowania dyscyplinarnego wobec policjantów rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 4 czerwca 1991 r. w sprawie udzielania wyróżnień oraz postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów (Dz. U. z 1991 r., Nr 48, poz. 212) nie przewidywało szczegółowej regulacji w tym zakresie.
Z tych względów, Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako niedopuszczalną odrzucił.
Od powyższego postanowienia skargę kasacyjną wniósł R. Z. reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżając postanowienie w całości. Powołując się na art. 173, art. 174 i art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zarzucił naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a także naruszenie przepisów postępowania w sposób, który ma bezpośrednio istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe podstawy wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania i orzeczenie o kosztach według norm przypisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 152, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem żądanego uchylenia bądź zmiany.
Są to niezbędne elementy skargi kasacyjnej, a brak któregokolwiek z nich powoduje odrzucenie tej skargi jako niedopuszczalnej (por. np. postanowienie SN z 12.12.2000 r. V CKN 1780/00, OSN 2001, nr 3, poz. 52.) Pogląd ten został podzielony zarówno w literaturze - B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2003, s. 467; B. Gruszczyński, Środki odwoławcze, [w:] Zagadnienia, s. 83; A. Skoczylas, Glosa do postanowienia NSA z 16.03.2004 r. FSK 209/04, jak również w orzecznictwie NSA – por. postanowienie NSA z 16.03.2004 r. FSK 209/04.
Zgodnie z art. 174 ustawy, skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia jednak wymaga, iż konieczne jest sprecyzowanie do jakiego naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego doszło i na czym ono polegało. W przypadku podstawy skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. należy przytoczyć naruszony przepis, wskazać sposób jego naruszenia i wyjaśnić na czym polega błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie tego przepisu prawa i jak zdaniem skarżącego powinien on być rozumiany i stosowany. Koniecznym elementem drugiej podstawy skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. jest wskazanie, które przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zostały przez Sąd naruszone, na czym to naruszenie polegało i czy mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Za niewystarczające należy uznać ogólnikowe zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania. Nie stanowi przytoczenia podstawy skargi kasacyjnej powtórzenie treści art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie jest niezbędne dla wyznaczenia granic skargi kasacyjnej, w ramach których podlega ona rozpoznaniu przez NSA (art. 183 ustawy). Braki skargi w tym zakresie powodują zatem jej odrzucenie, albowiem przy związaniu NSA granicami skargi kasacyjnej uniemożliwiają prawidłowe zbadanie zaskarżonego wyroku pod kątem jego legalności. Sąd nie może domyślać się intencji autora skargi kasacyjnej, ani wnioskować, na czym strona skarżąca opiera swoje żądanie rozstrzygnięcia, czy sąd I instancji prawidłowo zastosował prawo.
W rozpoznawanej sprawie, skarga kasacyjna R. Z. nie zawiera wszystkich elementów skargi kasacyjnej, gdyż brak w niej przytoczenia podstaw kasacyjnych.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 180 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.